Co oznacza „Ahl al-Kitab” (Ludy Księgi)?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Wyznawcy religii objawionych, tacy jak Żydzi i Chrześcijanie, nazywani są „Ahl al-Kitab” (Ludy Księgi). W Szlachetnym Koranie znajduje się wiele wzmianek na ich temat. Chociaż Ludy Księgi, n jako że nie uwierzyli w Proroka Muhammada (asv), są uważani za „kafir” (niewiernych), to jednak nie są oni niewiernymi w sensie „negujących istnienie Boga”.

Szlachetny Koran w niektórych kwestiach przyznaje Ludom Księgi pewne przywileje, których nie posiadają   pozostali innowiercy Na przykład, dozwolone jest poślubianie ich kobiet, dowolone jest również jedzenie mięsa zwierząt zabitych przez nich (helal) (Sura al-Ma'ida, 5).  Przywileje te zostały im przyznane, ponieważ ludzie ci  są bliżsi muzułmanom pod względem wiary, niż pozostali niewierzący. Koran zwraca się do nich w następujący sposób:

„O Ludzie Księgi! Dochodźcie do słowa jednakowego dla nas i dla was: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Allaha, i abyśmy nie dodawali Mu niczego za współtowarzyszy, i aby jedni z nas nie brali sobie innych za panów, poza Allahem.” (Sura Al-i Imran, 64)

Oznacza to: nie uznawajmy siebie nawzajem za Panów (Rab), Władców (Mawla), absolutnych sędziów (Hakim-i mutlak). Wszystkie nasze czyny powinny być oceniane poprzez nakaz Prawdy i zadowolenie Allaha... Bądźmy wszyscy sługami Allaha. Uznajmy się za poddanych tylko Jemu. I bądźmy sobie posłuszni i dotrzymujmy zobowiązań tylko w ramach tej zasady.(1)

Koran informuje, że Ludzie Księgi uczynili swoich uczonych i mnichów panami (Sura at-Tauba, 31). Gdy Adijj ibn Hatim, który przeszedł z chrześcijaństwa na Islam, powiedział: „O Wysłanniku Allaha, my nie czyniliśmy ich panami”, Wysłannik Allaha (asv) udzielił następującego wyjaśnienia:

„Oni czynili zakazanym to, co Allah uczynił dozwolonym, a dozwolonym to, co Allah uczynił zakazanym, a wy za nimi podążaliście. Właśnie to jest czynienie ich panami.” (2)

Nie jest więc konieczne, aby kogoś dosłownie nazywać „Panem”, by czynić takowym tę osobę.(3)

Następujący werset wskazuje drogę, którą należy podążać przy dyskusji z Ludźmi Księgi:

„I nie sprzeczajcie się z Ludźmi Księgi inaczej, jak w sposób lepszy – z wyjątkiem tych spośród nich, którzy są niesprawiedliwi. I mówcie: «Uwierzyyliśmy w to, co nam zostało zesłane, i w to, co wam zostało zesłane. Nasz Bóg i wasz Bóg jest jeden i my jesteśmy Mu całkowicie poddani.»” (Sura al-Ankabut, 46)

W tym wersecie Ludzie Księgi są podzieleni na dwie kategorie:

1. Ci, którzy są niesprawiedliwi (zalim).
2. Ci, którzy są uczciwi i sprawiedliwi.

Nakazane jest prowadzenie dyskusji z tymi, którzy są sprawiedliwi, w najlepszy możliwy sposób. Takie podejście przyciągnie ich do Islamu, a wejście do Islamu nie będzie dla nich trudne, ponieważ gdy przejdą na Islam, nie muszą odrzucać Mojżesza (PzN) ani Jezusa (PzN)... W ten sposób przyjmą religię ostatniego proroka i zostaną uratowani od bycia wyznawcami zniekształconej religii.

Szlachetny Koran informuje, że chrześcijanie są bliżsi Islamowi niż Żydzi:

„Ty z pewnością stwierdzisz, że ludzie najbardziej wrodzy względem tych, którzy uwierzyli, to żydzi i bałwochwalcy. I z pewnością stwierdzisz, że najbliżsi w miłości do tych, którzy uwierzyli, są ci, którzy mówią: «My jesteśmy chrześcijanami!» Tak jest, albowiem są wśród nich kapłani i mnisi i oni nie wbijają się w pychę.” (Sura al-Ma'ida, 82)

Historia dowodzi prawdziwości powyższego wersetu. Liczba Żydów, którzy przyjęli Islam, jest tak mała, że można ich policzyć na palcach. Natomiast wielu chrześcijan, w wyniku swoich badań, wybrało Islam. Dziś w Europie liczba muzułmanów pochodzenia chrześcijańskiego przekracza setki tysięcy. Również w Europie wiele kościołów zostało przekształconych w meczety i służą one jako centra działalności islamskiej.

O ile  piękne rezultaty działalności islamskiej w krajach chrześcijańskich są oczywistą częścią naszej rzeczywistości, o tyle prawdą jest jest też  fakt, że  wielu przywódców tych krajów ma poglądy conajmniej niechętne islamowi.

Bóg Wszechmogący, który nakazuje prowadzenie dyskusji z uczciwymi Ludźmi Księgi w najlepszy sposób, w następującym wersecie ogłasza wyrok dotyczący ich niesprawiedliwej części:

„Zwalczajcie tych, którzy nie wierzą w Allaha i w Dzień Ostatni, i którzy nie zakazują tego, co zakazał Allah i Jego Posłaniec, i nie wyznają religii prawdy – spośród tych, którym została dana Księga – dopóki oni nie zapłacą daniny (dżizja) własną ręką i nie zostaną upokorzeni.” (Sura at-Tauba, 29)

Kwestia, „Czy wymienione w wersecie cechy obejmują wszystkich Ludzi Księgi, czy nie?”, jest od czasu do czasu przedmiotem dyskusji.”(4) Fakt, że werset nie mówi „zwalczajcie wszystkich Ludzi Księgi, dopóki nie zapłacą dżizji”, lecz „zwalczajcie tych spośród Ludzi Księgi, którzy posiadają wymienione cechy”, z pewnością nie może być pomijany.(5). Wysłannik Allaha również działał w podobnym duchu. Nasz Prorok (PzN) w okresie mekkańskim wysłał niektórych muzułmanów do chrześcijańskiego kraju, jakim była Abisynia, mówiąc, że znajdą tam spokój. W okresie medyńskim natomiast prowadził dialog zarówno z Żydami, jak i z chrześcijanami, opowiadając im o religii Allaha i starając się ich do niej przekonać. W rezultacie byli wśród Ludów Księgi tacy, którzy przyjęli Islam.

Wrzucanie więc wszystkich do jednej grupy stanowi działanie sprzeczne z naukami Koranu i z praktyką samych muzułmanów.

Werset:

„O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie sobie za przyjaciół żydów i chrześcijan; oni są przyjaciółmi jedni dla drugich. A kto z was bierze ich sobie za przyjaciół, to jest jeden z nich. Zaprawdę, Allah nie prowadzi prostą drogą ludu niesprawiedliwych!” (Sura al-Ma'ida, 51) nie jest przeszkodą dla dialogu i relacji międzyludzkich z nimi. Jak wiadomo, pozwolenie na to, by żenić się z kobietami spośród Ludów Księgi jest faktem potwierdzonym wyrokiem Koranu. (Sura al-Ma'ida, 5).

Hamdi Yazır na temat powyższego wersetu pisze: Wiernym nie zabroniono czynienia dobra Żydom i chrześcijanom, przyjaźnienia się z nimi ani bycia dla nich zarządcami; zabroniono im brania ich za opiekunów i patronów (wali), bycia ich poplecznikami, jako że  oni nie będą w tym pomocą dla wiernych.(6)

Można podsumować tę kwestię w następujący sposób: utrzymywanie z nimi relacji międzyludzkich to jedno, a naśladowanie ich religii, obyczajów i tradycji to już inna sprawa. To pierwsze jest dozwolone przez  Koran, podczas gdy drugie jest absolutnie zakazane.

Źródła:

1. Yazır, II, 1132
2. Ar-Razi, XVI, 37
3. Yazır, IV, 2512
4. Rida, X, 333; Kutub, III, 1631-1634
5. Ateş, III, 1133-1134
6. Al-Bajdawi, II, 211

Poznaj Islam