Czy Islam, Stary lub Nowy Testament mogły być pod wpływem Sumerów?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

W gruncie rzeczy, obecność jakiejkolwiek informacji lub pięknej zasady w danym narodzie czy kulturze, która znajduje się również w jednej z prawdziwych religii, nie świadczy o tym, że ta religia była pod wpływem tej kultury. Wręcz przeciwnie, wskazuje to, że źródłem tej informacji jest również boskie objawienie (vahiy). Z biegiem czasu związek z objawieniem został zapomniany i zaczęto to postrzegać jako element kultury danego narodu. Dzieje się tak, ponieważ Allah zesłał ludzkości setki tysięcy proroków. Pierwszy człowiek był jednocześnie pierwszym prorokiem. Z tego punktu widzenia, obecność informacji przekazywanych przez religie w innej kulturze świadczy o tym, że ich źródłem było objawienie. Jednak z czasem objawienie zostało zapomniane i zaczęto mylnie sądzić, że należy ono do kultury lub konkretnej osoby.

Kwestia umieszczenia Hz. Mojżesza (as – alejhi-s-selam – pokój z nim) w koszu znajduje się w wersetach Koranu; jest to wyraźnie widoczne, gdy czyta się opowieść (kıssa) i życie Hz. Mojżesza (as).

Na Bliskim Wschodzie pojawiło się wielu proroków, dlatego w kulturze sumeryjskiej również mogą znajdować się motywy zapowiadające (müjde) pewne boskie religie. Oznacza to, że niektórzy prorocy, którzy przybyli przed Mojżeszem (aleyhisselam), zwiastowali jego nadejście. Podobnie, zapowiedzi dotyczące naszego Pana Proroka (asm – alejhi-s-selam – pokój z nim) znalazły się w świętych księgach, które go poprzedzały.

Niektórzy ludzie niewierzący wykorzystują tego rodzaju inskrypcje, aby podważyć religie. Tymczasem Koran informuje nas, że żaden naród nie został pozostawiony bez proroka, ostrzegającego i duchowego przewodnika (mürşit). Takie obrazy z historii ludzkości w pełni potwierdzają te wiadomości z Koranu.

Wiadomo, że wśród Arabów z okresu Dżahilijji (Okres Ignorancji przed islamem) wciąż żywe były pozostałości religii Hanif (pierwotnego monoteizmu) Hz. Abrahama (as), pochodzące sprzed tysięcy lat. Istnienie Bejtullah (Domu Allaha, czyli Kaaby), uznawanie tego miejsca za święte przez Arabów w tamtym okresie, okrążanie go (tavaf) i podobne rytuały – przedstawianie ich jako pochodzące ze źródeł pozareligijnych jest niemożliwe. Podobnie istnienie praw chroniących ludzką godność czy inskrypcji dotyczących dawnych opowieści historycznych, choć są to dowody na korzyść religii, to zjawiska historyczne, które zostały postawione na głowie przez ateistów posługujących się materialistycznymi i godnymi Deccala (Antychryst w eschatologii islamskiej) materiałami.

Jeśli niektóre opowieści, jak ta o Hz. Hiobie (as), zostały spisane na długo przed okresem, w którym żył (jeśli to prawda), może to być wiadomość zapowiadająca go, ale może to również oznaczać, co następuje:

W historii mogło być wielu ludzi, którzy, podobnie jak Hz. Hiob (as), przeszli przez wielkie próby (imtihan). Ustalenia Koranu mają na celu wskazanie na te uniwersalne zjawiska (külli hadiseler) oraz przedstawienie życia takich bohaterów cierpliwości (sabır kahramanı), którzy pojawili się i pojawią w społeczności ludzkiej, jako żywego przykładu, z którego należy wyciągnąć naukę (kıssadan hisse).

Podsumowując: Wydarzenia i ich bohaterowie, o których wspomina Koran, z całą pewnością istnieli jako fakty historyczne (tarihî vaka). Jednak mogło również dojść do innych, podobnych wydarzeń.

Poznaj Islam