Czy mógłbyś podać przykłady cudów Koranu?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Każdy ayet (aja) – werset – Szlachetnego Koranu jest cudem samym w sobie. Z tego względu niemożliwe jest wymienienie wszystkich cudów zawartych w Koranie jeden po drugim. Oto niektóre z nich:

1- Werset „Allah jest Tym, który wzniósł niebiosa bez filarów, które moglibyście zobaczyć” (Sura Ar-Ra'd, 13:2) obalił przesąd, jakoby niebo opierało się na górach.

2- Stworzenie wszechświata jest opisane w Szlachetnym Koranie w następujący sposób: „On jest Stworzycielem niebios i ziemi z niczego” (Sura Al-An'am, 6:101). Ten werset, 1400 lat temu, przekazał prawdę, która jest najnowszym odkryciem współczesnej nauki – że cały wszechświat, wraz z wymiarami czasu i przestrzeni, powstał z punktu zerowego w wyniku wielkiego wybuchu.

3- Fakt, że wszechświat nieustannie się rozszerza, jest dziś naukowym odkryciem akceptowanym przez świat nauki. Koran wskazuje na to w następującym wersecie: „My zbudowaliśmy niebo z mocą i zaprawdę, My je rozszerzamy” (Sura Adh-Dhariyat, 51:47).

4- Odkryciem XX wieku jest również fakt, że każda gwiazda i ciało niebieskie porusza się po określonej orbicie. Koran opisuje to zjawisko w słowach: „On jest Tym, który stworzył noc i dzień, słońce i księżyc. Każde z nich płynie po swojej orbicie” (Sura Al-Anbiya, 21:33).

5- Dawniej sądzono, że Słońce jest nieruchome. Jednak Koran stwierdzał, że Słońce nie jest stacjonarne, lecz przeciwnie – jest ciałem niebieskim, które nieustannie się porusza i przemieszcza z określoną prędkością. Wieki później nauka miała to potwierdzić. Jak powiedziano: „A słońce płynie do swego stałego miejsca przeznaczenia. To jest ustanowienie Potężnego, Wszechwiedzącego” (Sura Ya-Sin, 36:38).

Geologiczne Cuda w Koranie:

Zmniejszanie się lądów:

Wszechmogący Allah w Szlachetnym Koranie, objawionym 14 wieków temu, przekazuje pewne tajemnice dotyczące Swego stworzenia. Tajemnice te zarówno dowodzą, że Koran jest słowem Allaha, jak i otwierają drogę do postępu w naukach przyrodniczych.

„Czyż oni nie widzą, że My dosięgamy ziemię, zmniejszając ją z jej krańców?...” (Sura Ar-Ra'd, 13:41)

„...Lecz czyż oni nie widzą, że My przychodzimy do ziemi i zmniejszamy ją z jej krańców?...” (Sura Al-Anbiya, 21:44)

Wraz z globalnym ociepleniem topnieją pokrywy lodowe na biegunach, a poziom wód w oceanach podnosi się. Wzrastająca ilość wody zalewa coraz większe obszary lądu. W miarę jak wybrzeża morskie są zalewane, zmniejsza się całkowita powierzchnia lądów na Ziemi. (Dr. Mazhar U. Kazi, 130 Evident Miracles in the Qur'an, Crescent Publishing House, Nowy Jork, USA, 1998, s. 115). Jest prawdopodobne, że wyrażenia w wersetach „zmniejszając ją z jej krańców” wskazują właśnie na zalewanie wybrzeży przez wody.

Artykuł na ten temat w gazecie New York Times donosi:

W ciągu ostatniego stulecia średnia temperatura powierzchni Ziemi wzrosła o 1 stopień Fahrenheita, a tempo ocieplenia wzrosło w ostatnim ćwierćwieczu. Naukowcy, porównując dane z okrętów podwodnych z lat 50. i 60. XX wieku z obserwacjami z lat 90., udowodnili, że pokrywa lodowa w basenie Arktyki zmniejszyła swoją grubość o 45%. Zdjęcia satelitarne pokazują, że rozmiary lodu pokrywającego ten region znacznie się zmniejszyły w ostatnich latach. (www.planetwaves.net/polar_NYT.html; New York Times, 19 sierpnia 2000)

Odkrycia dokonane pod koniec XX wieku pomogły nam zrozumieć mądrość zawartą w 44. wersecie Sury Al-Anbiya i 41. wersecie Sury Ar-Ra'd.

Dryf kontynentów

Skorupa ziemska porusza się, niejako unosząc na gęstszej warstwie płaszcza Ziemi. Na początku XX wieku niemiecki naukowiec Alfred Wegener jako pierwszy odkrył, że w początkowych okresach istnienia Ziemi kontynenty były ze sobą połączone, a następnie, dryfując w różnych kierunkach, oddzieliły się od siebie.

Około 500 milionów lat temu masy lądowe Ziemi były połączone, tworząc jeden wielki superkontynent o nazwie Pangea, który znajdował się na biegunie południowym. Około 180 milionów lat temu Pangea rozpadła się na dwie części. Z jednego z tych dwóch dryfujących kontynentów powstały Afryka, Australia, Antarktyda i Indie; z drugiego zaś Europa, Ameryka Północna oraz Azja bez Indii.

Obliczono, że ruch kontynentalny wynosi od 1 do 5 cm rocznie. W miarę jak płyty tektoniczne się poruszają, zachodzą zmiany w geografii Ziemi. Na przykład Ocean Atlantycki co roku staje się nieco szerszy. (Carolyn Sheets, Robert Gardner, Samuel F. Howe, General Science, Allyn and Bacon Inc. Newton, Massachusetts, 1985, s. 305)

Bóg opisał ruch gór w wersecie jako „dryfowanie”. Używany dziś przez naukowców angielski termin na określenie tego ruchu to „continental drift”, czyli „dryf kontynentalny”.

„I widzisz góry, które uważasz za nieruchome, a one przesuwają się, tak jak przesuwają się chmury...” (Sura An-Naml, 27:88)

Stworzenie Ziemi z Siedmiu Warstw:

Jedną z informacji, jakie Allah przekazuje w Koranie na temat Ziemi, jest jej podobieństwo do nieba, które również składa się z siedmiu warstw: „Allah jest Tym, który stworzył siedem niebios i podobną do nich liczbę z ziemi…” (Sura At-Talaq, 65:12)

Nasz Pan wieki temu poinformował, że zarówno niebo, jak i ziemia, składają się z siedmiu warstw. Po wiekach, w wyniku długich badań geologicznych, doszliśmy do tego samego wniosku. Warstwy te, wymieniane przez naukowców, są następujące: Hydrosfera, Litosfera, Astenosfera, Górny płaszcz, Dolny płaszcz, Jądro zewnętrzne i Jądro wewnętrzne:

• to najwyższa część oceanów i mórz oraz wybrzeża lądów pozostające pod ich wpływem.
• to stała warstwa skalna tworząca najwyższą powłokę Ziemi. W porównaniu z innymi warstwami jest stosunkowo cienka, chłodniejsza i twardsza; z tego względu pełni funkcję skorupy ziemskiej.
• Pod litosferą znajduje się warstwa Astenosfery. Składa się ona z gorących, półstałych materiałów, które mogą mięknąć i topić się pod wpływem wysokiej temperatury i ciśnienia. Uważa się, że stała płyta litosfery unosi się lub porusza po wolno przemieszczającej się astenosferze.
• Pod tą warstwą znajduje się płaszcz Ziemi o grubości około 2900 km, złożony z półstałych skał o wysokiej temperaturze. Płaszcz zawiera więcej żelaza, magnezu i wapnia niż skorupa, jest gorętszy i gęstszy, ponieważ temperatura i ciśnienie we wnętrzu Ziemi rosną wraz z głębokością.
• W centrum Ziemi znajduje się jądro, które jest prawie dwukrotnie gęstsze od płaszcza. Przyczyną tej gęstości jest fakt, że składa się ono głównie z metali (stop żelaza i niklu), a nie ze skał. Jądro Ziemi dzieli się na dwie odrębne części: płynne jądro zewnętrzne o grubości 2200 km oraz stałe jądro wewnętrzne o grubości 1250 km. W miarę obrotu Ziemi, płynne jądro zewnętrzne tworzy pole magnetyczne naszej planety.

Co najważniejsze, fakt, że te naukowe prawdy, możliwe do ustalenia dopiero dzięki technologii XX wieku, znajdują się w Koranie, jest tylko jednym z wielu jego cudów.

Rozdarta Ziemia:

„Na niebo, które powraca (deszczem)! I na ziemię, która się rozdziera (pęka)!” (Sura At-Tariq, 86:11-12)

Arabskie słowo „sada” użyte w powyższym wersecie oznacza w języku polskim „pękanie, rozrywanie, rozdzielanie się”. Przysięga Allaha na pękającą ziemię jest kolejnym cudem Koranu.

W latach 1945-46 naukowcy po raz pierwszy zeszli na dno mórz i oceanów w poszukiwaniu zasobów mineralnych. Jednym z najważniejszych punktów, które przykuły ich uwagę podczas badań, była spękana struktura Ziemi. Skalista warstwa zewnętrznej powierzchni Ziemi była poprzecinana licznymi, rozległymi pęknięciami (uskokami tektonicznymi) o długości dziesiątek tysięcy kilometrów, biegnącymi w kierunkach północ-południe i wschód-zachód.

Dzięki tej spękanej strukturze Ziemi uwalniana jest znaczna ilość ciepła, a duża część stopionych skał tworzy grzbiety oceaniczne. Gdyby Ziemia nie posiadała tej struktury, która pozwala na uwolnienie ogromnych ilości ciepła z jej skorupy, życie na naszej planecie byłoby niemożliwe. W takim przypadku ciepło, nie znajdując ujścia spod skorupy ziemskiej, spowodowałoby ogromne, negatywne skutki o charakterze nuklearnym.

Stworzenie Ziemi z Siedmiu Warstw oraz Rozdarta Ziemia

„I widzisz góry, które uważasz za nieruchome, a one przesuwają się, tak jak przesuwają się chmury...” (Sura An-Naml, 27:88)

Stworzenie Ziemi z Siedmiu Warstw:

Jedną z informacji, jakie Allah przekazuje w Koranie na temat Ziemi, jest jej podobieństwo do nieba, które również składa się z siedmiu warstw: „Allah jest Tym, który stworzył siedem niebios i podobną do nich liczbę z ziemi…” (Sura At-Talaq, 65:12)

Nasz Pan wieki temu poinformował, że zarówno niebo, jak i ziemia, składają się z siedmiu warstw. Po wiekach, w wyniku długich badań geologicznych, doszliśmy do tego samego wniosku. Warstwy te, wymieniane przez naukowców, są następujące: Hydrosfera, Litosfera, Astenosfera, Górny płaszcz, Dolny płaszcz, Jądro zewnętrzne i Jądro wewnętrzne:

• to najwyższa część oceanów i mórz oraz wybrzeża lądów pozostające pod ich wpływem.
• to stała warstwa skalna tworząca najwyższą powłokę Ziemi. W porównaniu z innymi warstwami jest stosunkowo cienka, chłodniejsza i twardsza; z tego względu pełni funkcję skorupy ziemskiej.
• Pod litosferą znajduje się warstwa Astenosfery. Składa się ona z gorących, półstałych materiałów, które mogą mięknąć i topić się pod wpływem wysokiej temperatury i ciśnienia. Uważa się, że stała płyta litosfery unosi się lub porusza po wolno przemieszczającej się astenosferze.
• Pod tą warstwą znajduje się płaszcz Ziemi o grubości około 2900 km, złożony z półstałych skał o wysokiej temperaturze. Płaszcz zawiera więcej żelaza, magnezu i wapnia niż skorupa, jest gorętszy i gęstszy, ponieważ temperatura i ciśnienie we wnętrzu Ziemi rosną wraz z głębokością.
• W centrum Ziemi znajduje się jądro, które jest prawie dwukrotnie gęstsze od płaszcza. Przyczyną tej gęstości jest fakt, że składa się ono głównie z metali (stop żelaza i niklu), a nie ze skał. Jądro Ziemi dzieli się na dwie odrębne części: płynne jądro zewnętrzne o grubości 2200 km oraz stałe jądro wewnętrzne o grubości 1250 km. W miarę obrotu Ziemi, płynne jądro zewnętrzne tworzy pole magnetyczne naszej planety.

Co najważniejsze, fakt, że te naukowe prawdy, możliwe do ustalenia dopiero dzięki technologii XX wieku, znajdują się w Koranie, jest tylko jednym z wielu jego cudów.

Rozdarta Ziemia:

„Na niebo, które powraca (deszczem)! I na ziemię, która się rozdziera (pęka)!” (Sura At-Tariq, 86:11-12)

Arabskie słowo „sada” użyte w powyższym wersecie oznacza w języku polskim „pękanie, rozrywanie, rozdzielanie się”. Przysięga Allaha na pękającą ziemię jest kolejnym cudem Koranu.

W latach 1945-46 naukowcy po raz pierwszy zeszli na dno mórz i oceanów w poszukiwaniu zasobów mineralnych. Jednym z najważniejszych punktów, które przykuły ich uwagę podczas badań, była spękana struktura Ziemi. Skalista warstwa zewnętrznej powierzchni Ziemi była poprzecinana licznymi, rozległymi pęknięciami (uskokami tektonicznymi) o długości dziesiątek tysięcy kilometrów, biegnącymi w kierunkach północ-południe i wschód-zachód.

Dzięki tej spękanej strukturze Ziemi uwalniana jest znaczna ilość ciepła, a duża część stopionych skał tworzy grzbiety oceaniczne. Gdyby Ziemia nie posiadała tej struktury, która pozwala na uwolnienie ogromnych ilości ciepła z jej skorupy, życie na naszej planecie byłoby niemożliwe. W takim przypadku ciepło, nie znajdując ujścia spod skorupy ziemskiej, spowodowałoby ogromne, negatywne skutki o charakterze nuklearnym.

Poznaj Islam