Czy można podać przykłady cudów Koranu?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Każdy werset Świętego Koranu jest cudem. Z tego względu niemożliwe jest wymienienie wszystkich cudów zawartych w Koranie jeden po drugim. Oto niektóre z nich:

1. Werset „Allah jest Tym, który wzniósł niebiosa bez podpór, które moglibyście zobaczyć” (Sura Ar-Ra'd, 13:2) obalił zabobon, jakoby niebiosa opierały się na kolumnach.

2. W Świętym Koranie stworzenie wszechświata jest wyjaśnione w następujący sposób: „Czyż nie widzieli ci, którzy nie wierzą, że niebiosa i ziemia były jednością, a My je rozdzieliliśmy?” (Sura Al-Anbija, 21:30) Ten werset, 1400 lat temu, zapowiedział prawdę, która jest ostatecznym osiągnięciem dzisiejszego świata nauki – że cały wszechświat, wraz z wymiarami czasu i przestrzeni, powstał z punktu zerowego w wyniku wielkiego wybuchu.

3. To, że wszechświat nieustannie się rozszerza, jest już odkryciem naukowym akceptowanym przez świat nauki. Koran wskazuje na to w następującym wersecie: „My zbudowaliśmy niebo siłą i My z pewnością je rozszerzamy” (Sura Az-Zarijat, 51:47).

4. Odkryciem XX wieku jest również fakt, że każda gwiazda i ciało niebieskie porusza się po określonej orbicie. Koran opisuje to zjawisko: „On jest Tym, który stworzył noc i dzień, słońce i księżyc. Każde z nich płynie po orbicie.” (Sura Al-Anbija, 33:33).

5. Sądzono, że słońce jest stacjonarne. Jednak Koran stwierdzał, że Słońce nie jest nieruchome, lecz przeciwnie, jest ciałem niebieskim, które nieustannie się porusza i przemieszcza z określoną prędkością. Wieki później nauka to potwierdziła. Mianowicie: „A słońce biegnie ku swemu stałemu miejscu przeznaczenia. To jest postanowienie Potężnego, Wszechwiedzącego.” (Sura Jasin, 36:38).

Cuda geologiczne w Koranie

Zmniejszanie się lądów:

Wszechmogący Allah w Świętym Koranie, zesłanym 14 wieków temu, przekazuje pewne tajemnice dotyczące Swego stworzenia. Tajemnice te zarówno dowodzą, że Koran jest słowem Boga, jak i otwierają drogę do postępu w naukach przyrodniczych.

 „Czyż oni nie widzą, że My przychodzimy do ziemi i zmniejszamy ją z jej krańców?...” (Sura Ar-Ra'd, 13:41)

 „...Czyż oni więc nie widzą, że My przychodzimy do ziemi i zmniejszamy ją z jej krańców?...” (Sura Al-Anbija, 21:44)

Wraz z globalnym ociepleniem topnieją pokrywy lodowe na biegunach, a poziom wód w oceanach podnosi się. Wzrastająca ilość wody zalewa coraz więcej lądu. W miarę jak wybrzeża morskie zostają zalewane, zmniejsza się całkowita powierzchnia lądu na Ziemi. (Dr. Mazhar U. Kazi, 130 Evident Miracles in the Qur'an, Crescent Publishing House, Nowy Jork, USA, 1998, s. 115). Jest prawdopodobne, że wyrażenia „zmniejszamy ją z jej krańców” i „zmniejszamy ją z jej obrzeży” w wersetach odnoszą się właśnie do zalewania wybrzeży morskich.

Wiadomość na ten temat opublikowana w gazecie „New York Times” brzmi następująco:

W ciągu ostatniego stulecia średnia temperatura powierzchni Ziemi wzrosła o 1 stopień Fahrenheita, a tempo ocieplenia wzrosło w ostatnim ćwierćwieczu. Naukowcy porównali dane z okrętów podwodnych z lat 50. i 60. XX wieku z obserwacjami z lat 90. i udowodnili, że pokrywa lodowa w basenie arktycznym zmniejszyła swoją grubość o 45%. Zdjęcia satelitarne pokazują, że rozmiary lodu pokrywającego region znacznie się zmniejszyły w ostatnich latach. (New York Times, 19 sierpnia 2000)

Odkrycia dokonane pod koniec XX wieku pomogły nam zrozumieć mądrość zawartą w 44. wersecie sury Al-Anbija i 41. wersecie sury Ar-Ra'd.

Dryf kontynentów:

Skorupa ziemska porusza się, jakby pływając po gęstszej warstwie płaszcza ziemskiego. Na początku XX wieku niemiecki naukowiec Alfred Wegener jako pierwszy odkrył, że kontynenty we wczesnych okresach historii Ziemi były połączone, a następnie, dryfując w różnych kierunkach, oddzieliły się od siebie.

Około 500 milionów lat temu lądy były ze sobą połączone i tworzyły wielki superkontynent o nazwie Pangea, położony na biegunie południowym. Około 180 milionów lat temu Pangea rozpadła się na dwie części. Z tych dwóch dryfujących w różnych kierunkach superkontynentów z pierwszego powstały Afryka, Australia, Antarktyda i Indie; z drugiego zaś Europa, Ameryka Północna i części Azji poza Indiami.

Obliczono, że ruch kontynentalny wynosi od 1 do 5 cm rocznie. W miarę jak płyty tektoniczne się poruszają, zachodzą zmiany w geografii Ziemi. Na przykład Ocean Atlantycki co roku staje się nieco szerszy. (Carolyn Sheets, Robert Gardner, Samuel F. Howe, General Science, Allyn and Bacon Inc., Newton, Massachusetts, 1985, s. 305).

Allah w poniższym wersecie opisał ruch gór jako „przesuwanie się”. Termin, którego naukowcy używają dziś dla tego ruchu, to „dryf kontynentalny” (ang. continental drift).

 „I widzisz góry, które uważasz za nieruchome, a one przesuwają się, tak jak przesuwają się chmury...” (Sura An-Naml, 27:88)

Siedem warstw Ziemi:

Jedną z informacji o Ziemi podanych przez Allaha w Koranie jest jej podobieństwo do nieba, które ma siedem warstw:

 „Allah jest Tym, który stworzył siedem niebios i podobną im liczbę ziemi...” (Sura At-Talaq, 65:12)

Nasz Pan wieki temu poinformował, że ziemia i niebo mają po siedem warstw. Po wiekach, w wyniku długich badań geologicznych, doszliśmy do tego samego wniosku. Warstwy te, wymienione przez naukowców, to: Hydrosfera, Litosfera, Astenosfera, Płaszcz górny, Płaszcz dolny, Jądro zewnętrzne i Jądro wewnętrzne:

• Hydrosfera to najwyższa część oceanów i mórz oraz wybrzeża lądów, na które one wpływają.

• Litosfera to stała warstwa skalna tworząca najwyższą warstwę Ziemi. W porównaniu z innymi warstwami jest dość cienka, chłodniejsza i twardsza; z tego względu pełni funkcję skorupy ziemskiej.

• Pod litosferą znajduje się Astenosfera. Warstwa ta składa się z gorących, półstałych materiałów, które pod wpływem wysokiej temperatury i ciśnienia mogą mięknąć i topnieć. Uważa się, że stała warstwa litosfery pływa lub porusza się po wolno poruszającej się astenosferze.

• Pod tą warstwą znajduje się warstwa o grubości około 2900 km, zwana płaszczem, składająca się z półstałych skał o wysokiej temperaturze. Płaszcz, zawierający więcej żelaza, magnezu i wapnia niż skorupa, jest gorętszy i gęstszy, ponieważ temperatura i ciśnienie we wnętrzu Ziemi rosną wraz z głębokością.

• W centrum Ziemi znajduje się jądro, które jest prawie dwa razy gęstsze od płaszcza. Ta gęstość wynika z tego, że zawiera ono więcej metali (stop żelaza i niklu) niż skał. Jądro Ziemi składa się z dwóch oddzielnych części: płynnego jądra zewnętrznego o grubości 2200 km i stałego jądra wewnętrznego o grubości 1250 km. W miarę obrotu Ziemi, płynne jądro zewnętrzne tworzy pole magnetyczne Ziemi.

Co najważniejsze, te fakty naukowe, które można było ustalić dopiero dzięki technologii XX wieku, a które znajdują się w Koranie, są tylko kilkoma z jego wielu cudów.

Pękająca Ziemia:

 „Na niebo, które włada powrotem (deszczu)! I na ziemię, która posiadana pęknięcia!” (Sura At-Tariq, 86:11-12)

Arabskie słowo „sad’” użyte w powyższym wersecie oznacza w języku polskim „pękanie, rozrywanie, oddzielanie się”. Przysięga Allaha na pękanie ziemi jest kolejnym cudem Koranu.

W latach 1945-46 naukowcy po raz pierwszy zeszli na dno mórz i oceanów w celu poszukiwania zasobów mineralnych. Jednym z najważniejszych punktów, które zwróciły uwagę podczas badań, była spękana struktura Ziemi. Skalista warstwa zewnętrznej powierzchni Ziemi była popękana licznymi, szerokimi pęknięciami (uskokami) o długości dziesiątek tysięcy kilometrów, biegnącymi w kierunkach północ-południe i wschód-zachód. Dzięki tej spękanej strukturze Ziemi uwalniane są znaczne ilości ciepła, a duża część stopionych skał tworzy grzbiety oceaniczne. Gdyby Ziemia nie miała tej struktury, która pozwala na uwalnianie dużej ilości ciepła ze skorupy, życie na Ziemi byłoby niemożliwe. W takim przypadku bowiem ciepło, nie znajdując ujścia spod skorupy ziemskiej, wywołałoby ogromne negatywne skutki jądrowe.

Poznaj Islam