Czy można udowodnić istnienie Allaha za pomocą dowodów logicznych?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Dowiedzenie istnienia jest zawsze łatwiejsze niż dowiedzenie nieistnienia. Możemy udowodnić, że na świecie istnieje pewien gatunek jabłek, pokazując jedno jabłko. Natomiast ktoś, kto twierdzi, że one nie istnieją, musiałby przeszukać całą Ziemię, a nawet cały wszechświat, aby dopiero potem móc udowodnić ich nieistnienie. To trudność granicząca z niemożliwością. Możemy zatem powiedzieć, że nieistnienia nigdy nie da się udowodnić...

Dwóch świadków potwierdzających prawdę ma pierwszeństwo przed tysiącami tych, którzy jej zaprzeczają lub ją negują. Jeśli dwie osoby zgadzają się co do tej samej prawdy, zaprzeczenia tysięcy ludzi, patrzących na nią ze swoich wąskich, osobistych perspektyw, nie mają żadnej wartości.

Jeśli pałac ma 999 otwartych bram i tylko jedną zamkniętą, nikt nie może twierdzić, że do pałacu nie da się wejść. Jednak osoba negująca stale wskazuje na tę jedną zamkniętą bramę. W rzeczywistości ta brama jest zamknięta tylko dla świata duchowego tej osoby i jej podobnych, z powodu zasłony, która spoczęła na ich oczach. Dla wierzącego (mü'min) nie ma zamkniętych bram. Wystarczy, że nie zamyka oczu!... Zresztą 999 z nich jest otwartych dla każdego, i to na oścież... Oto kilka z tych bram i dowodów:

1. Dowód z Możliwości (Kontyngencji) – İmkân Delili

Wszechświat należy do kategorii bytów możliwych (mümkinat). Oznacza to, że jego istnienie i nieistnienie są jednakowo prawdopodobne. Mógłby istnieć, ale mógłby też nie istnieć. A istniejąc, mógłby przyjąć dowolną z nieskończonej liczby form. Oznacza to, że to, co nie istnieje, ma taką samą szansę na zaistnienie, jak to, co istnieje. Każdy byt możliwy jest zależny od przyczyny zewnętrznej. Zatem musi istnieć Ktoś, kto wybrał najpierw jego istnienie, a następnie jego konkretną formę i jakość, przedkładając je nad nieistnienie oraz wszystkie inne możliwe formy. Tym Kimś jest Allah (dżalla dżalaluhu – niech będzie wywyższony Jego majestat).

2. Dowód z Czasowego Powstania – Hudûs Delili

Wszechświat jest zmienny (mütegayyir), nieustannie się zmienia. Wszystko, co się zmienia, musiało powstać w czasie. Z tego względu materia nie może być odwieczna (ezeli). Zjawiska takie jak ciągłe dążenie materii ku nieistnieniu zgodnie z prawami termodynamiki, nieustanne rozszerzanie się wszechświata czy gwałtowne wypalanie się Słońca wskazują, że istnienie miało swój początek. Każdy byt, który powstał w czasie, ma swojego stwórcę; skutek bez przyczyny, rezultat bez powodu i dzieło sztuki bez artysty są niemożliwe. Łańcuch przyczyn nie może ciągnąć się w nieskończoność. Zatem ten nieustannie zmieniający się świat materialny, który nie jest odwieczny, lecz powstał w czasie i potrzebuje pierwszej przyczyny, również musi mieć swojego Sprawcę (muhdis). Tym Kimś jest Allah (dżalla dżalaluhu).

3. Dowód z Życia – Hayat Delili

Życie jest przejrzystą zagadką!... Jest zagadkowe, ponieważ nie da się go wyjaśnić za pomocą powierzchownych przyczyn, a jednocześnie przejrzyste, ponieważ jednoznacznie wskazuje na Moc Stwórczą. Tak, życie bezpośrednio wskazuje na swojego Stwórcę i Go ogłasza. Jest zjawiskiem magicznym, które swoją zagadkowością fascynuje naukowców, a swoją przejrzystością – prostych ludzi. Życie zdaje się mówić językiem swojego istnienia: „Tym, który mnie powołał do istnienia i stworzył, jest wyłącznie Allah (dżalla dżalaluhu)”.

4. Dowód z Ładu i Porządku – İntizâm Delili

Każdy byt istnieje w harmonii i spójności ze swoimi częściami, a cały wszechświat istnieje w harmonii i spójności z bytami, które go tworzą. Jest to niezbity dowód na istnienie ładu i porządku, który wskazuje na Organizatora (Nâzım). Tym Kimś może być tylko Allah (dżalla dżalaluhu).

5. Dowód z Kunsztu (Sztuki) – Sanat Delili

Od atomu po człowieka, od komórki po galaktyki – w całym wszechświecie widać subtelny i przyprawiający o zawrót głowy kunszt. Każde dzieło we wszechświecie:

• Posiada ogromną wartość artystyczną;

• Jest niezwykle cenne;

• Jest tworzone w bardzo krótkim czasie i z wielką łatwością;

• Występuje w ogromnej liczbie;

• Jest złożone i różnorodne;

• Jest ciągłe.

Z pozoru wydawałoby się, że w dziełach tworzonych szybko, łatwo, masowo i w złożony sposób nie powinno być kunsztu ani wartości. Jeśli jednak Stwórcą jest Allah (dżalla dżalaluhu), wszystko się zmienia, a przeciwieństwa się jednoczą!

6. Dowód z Mądrości i Celu – Hikmet Ve Gâye Delili

W każdym bycie można dostrzec właściwy mu cel, zamysł, korzyść i rezultat. W ani jednej drobinie nie obserwuje się niczego, co byłoby daremne (abes), bezcelowe, pozbawione sensu czy nosiło znamiona marnotrawstwa. Jednak ani w świecie materii, ani w świecie roślin i zwierząt, ani w rzeczach i zjawiskach nie ma świadomości ani rozumu, które mogłyby realizować ten łańcuch celów. Zatem jedyną racjonalną drogą jest przypisanie tego świadomego działania i tej mądrości i celowości we wszechświecie Allahowi (dżalla dżalaluhu).

7. Dowód ze Współczucia, Miłosierdzia i Zaopatrzenia – Şefkat-Merhamet Ve Rızık Delîli

Potrzeby wszystkich stworzeń, a zwłaszcza człowieka, są nieskończone, podczas gdy jego zdolność do ich zaspokojenia jest niemal żadna. Mimo to, potrzeby wszystkich potrzebujących są zaspokajane w sposób i z miejsc zupełnie nieoczekiwanych, dokładnie w takiej jakości i ilości, jakiej potrzebują. To, że pomoc jest zsyłana i że w pełni odpowiada ona potrzebom, jasno dowodzi, że na wszystkie te potrzeby odpowiada troskliwa (szefkat) dłoń, bliższa wszystkiemu niż cokolwiek innego. Ten systematyczny przejaw współczucia, miłosierdzia i zaopatrzenia (ryzk), działający w skali wszechświata i mający trwać wiecznie, opisuje i dowodzi istnienia Świętego Bytu (Zât-ı Akdes), który posiada te atrybuty i jest wolny od wszelkich niedoskonałości.

8. Dowód z Wzajemnej Pomocy – Yardımlaşma Delîli

Wszystkie stworzenia, od najbliższych sobie po najdalsze, spieszą sobie nawzajem z pomocą. Dwa odrębne gatunki i rodzaje, między którymi nie ma żadnego związku, w tej wzajemnej pomocy stają się jakby częściami jednej całości, uzupełniając się i dopełniając. Pomyślmy: bakterie, dżdżownice i ziemia, jednocząc siły wokół wspólnego celu, spieszą na pomoc roślinom, a ta pomoc nieustannie się powtarza. Te działania, podejmowane przez istoty pozbawione rozumu i świadomości, a które wprawiają rozum w zdumienie i zachwyt, odsłaniają przed naszymi oczami pełne mądrości działania Bytu Koniecznego (Vâcib-ül Vücud), który działa zza zasłony. Innymi słowy, cały wszechświat językiem wzajemnej pomocy mówi „Allah”...

9. Dowód z Czystości – Temizlik Delîli

Czystość i schludność (nezafet) panujące w całym wszechświecie, od człowieka po ziemię i od ziemi po głębie niebios, same w sobie stanowią dowód, który opowiada nam o Bycie (dżalla dżalaluhu) noszącym imię Al-Quddus (Al-Kuddus – Najświętszy, Nieskalanie Czysty).

Tak, bakterie, owady, mrówki i liczne ptaki drapieżne, które oczyszczają ziemię... wiatr, deszcz i śnieg... góry lodowe i ryby w morzach; atmosfera w naszej przestrzeni, czarne dziury na niebie; tlen oczyszczający naszą krew i duchowe powiewy (mânevî esintiler), które uwalniają nasze dusze od trosk – wszystko to przynosi wieść o imieniu Al-Quddus i wskazuje na Święty Byt (Zât-ı Mukaddes), który za tym imieniem stoi.

10. Dowód z Twarzy – Sîmâlar Delîli

Chociaż dowód ten można by odnieść do wszystkich stworzeń, dla unaocznienia problemu skupmy się wyłącznie na człowieku i jego obliczu (sîmâ), które jest jego najbardziej wyrazistą cechą odróżniającą go od innych:

Oblicze każdego człowieka, w najdrobniejszych szczegółach, absolutnie nie przypomina oblicza żadnego z miliardów ludzi, którzy żyli przed nim. Ta zasada dotyczy również tych, którzy przyjdą po nim. Narysowanie na tak małej przestrzeni miliardów obrazów, które z jednej strony są identyczne, a z drugiej różne, a następnie odróżnienie ich od miliardów innych możliwych obrazów i nadanie wszystkiemu jednej formy spośród nieskończonej liczby możliwości, jest z pewnością obwieszczeniem tak potężnym, że usłyszą je nawet najbardziej głuche uszy. Jest to dowód na istnienie Pana Prawdy (dżalla dżalaluhu), który zna każde stworzenie bez wyjątku i posiada moc oraz wiedzę, by nadać mu dowolny kształt. Tak, stworzenie rysów twarzy w sposób odróżniający je od innych i wyposażenie każdego oka w cechę absolutnie wyróżniającą je od innych oczu, każdemu, kto ma serce w piersi, nawet jeśli jego oczy nie widzą, wskazuje i przedstawia Byt (dżalla dżalaluhu), który to wszystko stworzył i wyposażył w nieskończoną mądrość.

11. Dowód z Boskiego Przewodnictwa (Instynktu) – Sevk-i İlâhî Delîli

Kaczątko potrafi pływać natychmiast po wykluciu się z jaja. Mrówki, wychodząc z kokonów, od razu zaczynają kopać korytarze. Pszczoła w bardzo krótkim czasie tworzy plaster miodu, będący cudem sztuki, a pająk tka sieć o subtelności haftu. Z tego wszystkiego rozumiemy, że te i podobne im istoty działają w oparciu o wiedzę przekazaną im w „innym świecie” oraz dzięki wrodzonym zdolnościom. Tymczasem człowiek, mimo że jest stworzeniem o najdoskonalszym potencjale, wszystkiego musi uczyć się na tym świecie. Oznacza to, że to nie one same dały sobie te cechy, lecz jest to dar od Bytu, który wszystko, co czyni, czyni z mądrością...

Młode węgorze, których rodzice składają ikrę tysiące kilometrów dalej, zaraz po wykluciu wyruszają w drogę i odnajdują swoje matki, jakby je tam osobiście umieszczono. Jak inaczej można to wyjaśnić, jeśli nie Boskim Przewodnictwem (Sawk Ilahi)? Te niezwykłe zjawiska, które obserwujemy u zwierząt, można racjonalnie i logicznie wyjaśnić jedynie jako dar od Allaha (dżalla dżalaluhu). Każda inna interpretacja pozostaje jedynie sofizmatem (safsata).

12. Dowód z Duszy i Sumienia – Rûh Ve Vicdân Delîli

Sposób, w jaki nasza dusza (ruh), której istnienia nikt nie kwestionuje, chociaż nie znamy jej natury (mahiyet), oraz jej funkcje rządzą naszym ciałem, jest również jednym z dowodów wskazujących na Prawdziwego Pana. Substancją reprezentującą na tym świecie „Świat Rozkazu” ('Alam al-Amr) jest dusza, która przybyła na ten świat jedynie w celu postępu i doskonalenia (terakkî ve tekâmül). Ponieważ wpływ mądrości na rezultat wykracza poza ramy naszego tematu, ograniczymy się tu do wskazania punktu, na który ona wskazuje. Tak, fakt, że dusza, która pod względem natury nie ma żadnego związku ze światem materialnym, została tu zesłana ze swojego własnego świata, poddana procesowi dojrzewania, a wszystko to odbywa się według określonego programu, jest bez wątpienia jednym z najważniejszych dowodów ogłaszających istnienie Prawdziwego Pana.

Z drugiej strony, wewnętrzne przeczucia (iç sezişler) u człowieka, jego zwroty ku Panu bez żadnej widocznej przyczyny zewnętrznej, a także powtarzanie się tych zjawisk w milionach przypadków, jest jawnym dowodem na to, że sumienie (łidżdan), które jest wrodzone człowiekowi i stanowi jeden z najważniejszych środków do odnalezienia Prawdy, jest zakochane w swoim Stwórcy do stopnia uwielbienia (perestiş) i jest z Nim w stałym kontakcie całą swoją istotą. Czyż to nie sumienie jest jednym z niezawodnych świadków „Zgromadzenia Alast” (Elest Bezmi – pierwotnego przymierza, w którym dusze uznały panowanie Boga)? Właśnie sumienie, z konieczności i obowiązku dochowania wierności temu świadectwu, mówi „Allah”...

13. Dowód z Wrodzonej Natury (Fitra) i Historii – Fıtrat Ve Tarih Delîli

Istnienie w każdym człowieku miłości do dobra i piękna oraz z drugiej strony nienawiści do zła i brzydoty jest tak oczywiste, że nikt nawet nie pomyślałby o jej negowaniu. Oznacza to, że te uczucia, ze względu na swoją strukturę, która skłania do moralnego postępowania i dobrych uczynków, a jednocześnie budzą odrazę i zniechęcają do niemoralności i złych zachowań, wskazują, że Ten, kto dał człowiekowi te uczucia, jest tym samym Bytem, który jest właścicielem systemu nakazującego dobro i piękno, a zakazującego zła i brzydoty. A tym Bytem jest bez wątpienia Allah (dżalla dżalaluhu).

Historia religii świadczy o tym, że ludzkość w żadnej epoce nie żyła bez religii. Nawet jeśli były to religie fałszywe (batıl), a nawet śmieszne, to niemal w każdym okresie ludzkość w coś wierzyła i podążała za jakimś systemem duchowym. Ponadto, wiara jest koniecznością, ponieważ jest zakorzeniona we wrodzonej naturze człowieka (fitra). Byt, który umieścił tę potrzebę w naturze ludzkiej, i Byt, który nakazał nam wierzyć, to ten sam Byt. A jest nim Allah (dżalla dżalaluhu).

14. Dowód z Uczuć – Duygular Delîli

Człowiek został wyposażony w tysiące uczuć. Każde uczucie niesie ze sobą przesłanie ze świata pozamaterialnego. Jednak w człowieku istnieje jeszcze jedno uczucie, które bezpośrednio prowadzi do poznania Pana Prawdy. Jest to istniejące w człowieku poczucie wieczności i nieskończoności (ebed ve sonsuzluk duygusu). Z powodu tego uczucia człowiek zawsze trudzi się dla wieczności i dąży do niej. Nic, co jest skończone, nie jest w stanie go w pełni zaspokoić. To uczucie nie mogło zostać mu dane pod wpływem innego skończonego bytu. Żadna ze skończonych przyczyn nie jest w stanie ofiarować tego kielicha nieskończoności. Jednak jego istnienie jest faktem, którego nie da się zaprzeczyć. Zatem to uczucie zostało nam dane przez Byt, który nas z tym uczuciem stworzył. I to On również da nam życie wieczne.

15. Dowód ze Zgody (Konsensusu) – İttifak Delîli

Gdyby dziesięciu kłamców, jeden po drugim, przyszło i powiedziało nam, że nasz dom płonie, uwierzylibyśmy im, mimo że nigdy w życiu nie słyszeliśmy, by mówili prawdę, mówiąc „jest to prawdopodobne”. Dzieje się tak, ponieważ mamy do czynienia ze zjawiskiem zgody (ittifak). Tymczasem zgoda, o której mówimy, to zgoda, która zaistniała między tysiącami Proroków, setkami tysięcy świętych (ewlija) i milionami wierzących. Najważniejszym punktem, co do którego ci ludzie, żyjący w różnych czasach i miejscach, doszli do zgody, jest prawda, że „Allah istnieje”. Skoro przywiązuje się wagę do zgody dziesięciu kłamców w kwestii kłamstwa, jak można nazwać człowiekiem i uznać za rozumnego kogoś, kto nie wierzy w tak wielką zgodę milionów Proroków i świętych, o których nigdy nie słyszano, by choć raz w życiu skłamali?

16. Dowód z Koranu – Kur'ân Delîli

Wszystkie dowody potwierdzające, że Święty Koran jest Słowem Bożym (Kalamullah), są jednocześnie dowodami (burhan) na istnienie Prawdziwego Pana. Istnieją setki dowodów na to, że Koran jest Słowem Bożym, a zostały one szczegółowo opisane w źródłach islamskich poświęconych temu tematowi. Ograniczymy się tu do odesłania do tych dzieł w kwestii dowodowej. Tak, wszystkie te dowody, swoimi własnymi językami, mówią: „Allah istnieje”.

17. Dowód z Proroków – Peygamberler Delîli

Wszystkie dowody potwierdzające proroctwo Proroków, a zwłaszcza Pana Dwóch Światów, Władcy Proroków (sallallahu alejhi ła sallam), również należy zaliczyć do dowodów opisujących Pana Prawdy. Celem istnienia Proroków jest bowiem głoszenie Tauhidu (monoteizmu), czyli istnienia i jedności Allaha. Zatem wszystkie dowody potwierdzające proroctwo każdego proroka są jednocześnie dowodami na istnienie Prawdziwego Pana. Jednakże, ponieważ przedstawienie dowodów na ich proroctwo wykracza poza ramy obecnego tematu, nie będziemy się nad nimi szczegółowo zatrzymywać. Na razie stwierdzimy tylko, że wszystkie dowody wskazujące, że dany prorok jest prawdziwym prorokiem, z taką samą, a nawet większą siłą, mówią: „Allah istnieje i jest Jeden”.

Logiczne Dowody na Istnienie Allaha

1. Jeśli jeden wagon ciągnie drugi, kto ciągnie ten pierwszy? Czyż wszechświat nie musi zatem mieć swojego stwórcy i powołującego do istnienia?

2. Skoro nawet jedna litera nie może istnieć bez pisarza, jak możemy myśleć, że człowiek i wszechświat nie mają swojego właściciela? Ponadto, mistrz, który coś tworzy, nie jest tego samego rodzaju co jego dzieło. Na przykład zegarmistrz nie jest zegarkiem, a pisarz nie jest literą. Zatem Ten, który stworzył nas i wszechświat, również nie może być tego samego rodzaju co my i wszechświat.

3. Czy zaprzeczenie istnieniu Allaha przyniesie nam ulgę? Wręcz przeciwnie, takie podejście pogrąży nas w pustce. Dlaczego, po co, jak, dla kogo będziesz żyć? Jakie będzie twoje życie po śmierci? Jeśli nie ma innego życia, gdzie znajdziemy zaspokojenie danego nam poczucia wieczności i pragnienia wiecznego życia? W takim razie, dlaczego otrzymaliśmy takie uczucia?

 

Co nauki przyrodnicze mówią o Allahu?

Islam nigdy, w żadnej kwestii, nie był sprzeczny z nauką (fen), wręcz przeciwnie, zachęcał do niej. Źródła religijne są pełne pięknych tego przykładów. Allah ma dwie księgi: jedna to Święty Koran, który pochodzi z atrybutu Mowy (Kalam), a druga to wszechświat, który jest dziełem atrybutu Mocy (Kudrat).

Naukowcy, niezależnie od tego, czy wierzą w religię, czy nie, czytają księgę wszechświata i interpretują dzieła Stwórcy. Są jak pracownicy fabryki, którzy pracują, nie znając jej właściciela! Każda nauka przyrodnicza, swoim własnym językiem, nieustannie mówi o Allahu. Na przykład botanika opisuje nam cechy drzewa. Pokazuje, jak drzewo pobiera składniki odżywcze z gleby, jak transportuje je do liści, jak powstają owoce i jak przebiega wzrost. W ten sposób ukazuje nam doskonałą maszynę złożoną z komórek, z korzeniem, pniem, gałęziami, liśćmi, kwiatami i owocami. Co więcej, jest ona żywa.

Zastanówmy się teraz uczciwie: jak pozbawiona rozumu, świadomości, wiedzy, woli i mocy prosta ziemia mogłaby stworzyć tę cudowną maszynę? Skoro jest faktem, że botanicy nawet w ogromnych laboratoriach nie potrafią stworzyć jednego liścia, jak drzewo, czyli innymi słowy kawałek drewna, mogłoby tworzyć te cudowne kwiaty i owoce? Czyż każde drzewo ze swoim cudownym stworzeniem nie dowodzi istnienia Bytu o nieskończonych imionach i atrybutach?

Podobnie zoologia otworzyła przed naszymi umysłami drzwi do wewnętrznego świata zwierząt. Zrozumieliśmy, że każde zwierzę jest cudowną fabryką. Jadowita pszczoła produkuje miód. Beznogi owad tka jedwab, niema owca produkuje mleko. Nauka pokazała, że wytworzenie z prostej słomy i wody tak wyrafinowanego pokarmu jak mleko nie jest dziełem pozbawionej rozumu owcy. Owca, pszczoła, jedwabnik i podobne im zwierzęta są jedynie narzędziami, jak pędzel malarza, pióro pisarza czy młotek stolarza. Sprawcą (fail) aktu stworzenia jest bez wątpienia Pan nasz, który jest również mistrzem tego wszechświata.

Patrząc przez okno astronomii, zobaczyliśmy stan Ziemi w kosmosie. To gigantyczny samolot, lecący wokół Słońca z prędkością pocisku. Bez skrzydeł, bez silnika, bez pilota, bezgłośny i niewyobrażalnie wielki. Pasażerowie na jego pokładzie podróżują w pełnym komforcie. Większość z nich nawet nie zdaje sobie sprawy, że leci. Jednocześnie Ziemia obraca się wokół własnej osi. Noce, dnie i pory roku są produktem tych dwóch obrotów. Zbliżenie się do Słońca grozi niebezpieczeństwem, oddalenie się również. Wokół Słońca krąży nie tylko Ziemia, ale i inne planety. Zderzenie z jedną z nich nie byłoby niczym trudnym. Jednak żadne zakłócenie nie ma miejsca, wszystko przebiega sprawnie. Ten porządek nie został naruszony od milionów lat.

Czyż każdy, kto studiuje astronomię, nie powinien się zastanowić i zadać sobie następujących pytań: Kto ustanowił tę delikatną równowagę? Kto uczynił Ziemię zdatną do życia? Skoro jest faktem, że nawet samoloty z pilotami czasem się zderzają, jaka wiedza i moc sprawia, że te gigantyczne ciała obracają się i krążą bez kolizji?

A wśród stworzeń jest jedno, które samo w sobie jest cudem. Nazywa się człowiekiem. Myśli, wyobraża sobie, bada, rozumie, kocha, lituje się, nienawidzi... Został wyposażony w tysiące zdolności. Co ważniejsze, jest świadomy własnego istnienia. Wszechświat rozświetla się dzięki jego percepcji. Pomijając jego duchowe wyposażenie, takie jak dusza, serce, rozum i wyobraźnia, również jego struktura materialna jest arcydziełem sztuki. Najpiękniejsze oczy, najsprawniejsze dłonie, najdelikatniejsze włosy, najsłodszy język, najbardziej harmonijna postawa, najodpowiedniejszy wzrost – nie ma co przedłużać, wszystko co najlepsze zostało mu dane.

Dzięki medycynie (tıp ilmi) zrozumiano, że wnętrze jego ciała jest równie cudowne, jak jego zewnętrzna postać. Serce pompujące tony krwi, żołądek z łatwością trawiący pokarm, płuca będące maszyną do oczyszczania krwi, kilometry naczyń krwionośnych i niezliczone inne elementy czynią go prawdziwym arcydziełem. Jeśli rzeźba wskazuje na rzeźbiarza, czy to możliwe, aby ludzkie ciało, którego doskonałość poznajemy dzięki medycynie, nie wskazywało na swojego Mistrza?

Zatem, nawet jeśli ci, którzy zajmują się naukami przyrodniczymi (fen ilimleri), nie przypisują źródła tych nauk Stwórcy, każda z tych nauk, swoim własnym językiem, mówi o Allahu. Dlatego należy słuchać tych nauk.

Poznaj Islam