Czy mogą Państwo podać szczegółowe informacje na temat istnienia Allaha?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

W Świętym Koranie wymieniono setki dowodów na istnienie i jedność Allaha. Na przykład:

„Czyż oni nie patrzą na wielbłądy, jak one zostały stworzone? I na niebo, jak ono zostało wzniesione? I na góry, jak one zostały umocnione? I na ziemię, jak ona została rozpostarta?” (Sura Al-Ghaszija, 88:17–20).

Ten werset wzywa człowieka do uważnego przyjrzenia się istotom, które ma przed oczami, aby poprzez nie poznał i odnalazł ich Stwórcę, Allaha. W niektórych wersetach stwierdza się, że dla tych, którzy widzą te istoty, zaprzeczenie istnieniu Allaha jest niemożliwe:

„Zaprawdę, w stworzeniu niebios i ziemi; w kolejnej zmianie nocy i dnia; w statku, który pływa po morzu z tym, co jest pożyteczne dla ludzi; w wodzie, którą Allah zsyła z nieba, ożywiając przez nią ziemię po jej śmierci, i rozprzestrzeniając na niej wszelkie istoty; w zmianie wiatrów i w chmurach, ujarzmionych między niebem a ziemią - są znaki dla ludzi, którzy się zastanawiają.” (Sura Al-Baqara, 2:164).

Inny werset wskazuje na podobne znaczenie:

„A jeśli ich zapytasz: «Kto stworzył niebiosa i ziemię i podporządkował słońce i księżyc?», oni z pewnością powiedzą: «Allah!»” (Sura Al-Ankabut, 29:61).

„A jeśli ich zapytasz: «Kto ich stworzył?», oni z pewnością powiedzą: «Allah!»” (Sura Az-Zukhruf, 43:87).

Skoro byty istnieją i są wykonane z kunsztem, to muszą mieć swojego stwórcę i mistrza. Wszechświat pod tym względem można porównać do niezwykle znaczącej księgi, pod innym względem do doskonałego i wspaniałego miasta, a jeszcze pod innym do cudownego dzieła sztuki. Tak jak księga ma swojego autora, tak i ta księga wszechświata ma swojego autora. Kto napisał księgę, ten sam napisał każdą jej literę. Kto stworzył wszechświat, ten sam stworzył wszystkie byty w księdze wszechświata, od atomu po planetę. Z tego powodu, do kogo należy wszechświat, do tego należą wszystkie byty w nim zawarte. Do kogo należy morze, do tego należy jego zawartość. Do kogo należy pole, do tego należą jego plony. Kto stworzył drzewo, do tego należą jego owoce. Jeśli wszechświat uznamy za drzewo, to człowiek, będący owocem tego drzewa, również jest jego dziełem. Kto bowiem nie potrafi stworzyć drzewa, nie potrafi też stworzyć jego owocu. Zatem, kto stworzył wszechświat, ten sam stworzył człowieka.

Allah, który stworzył ludzkie oko i dał mu zdolność widzenia, stworzył również Słońce. Gdyby bowiem nie było Słońca, oko nie mogłoby widzieć. Zatem ten sam Byt umieścił oko w ludzkiej twarzy i umieścił na niebie słońce, które jest okiem tej twarzy.

Tak jak igła ma swojego rzemieślnika, tak wszystkie byty we wszechświecie, z których każdy jest cudownym dziełem sztuki, z pewnością muszą mieć swojego artystę i mistrza.

Jeśli wszechświat porównamy do wspaniałego miasta, to tak jak każde miasto ma swojego zarządcę, tak i to miasto wszechświata, poruszające się w ładzie i porządku, utrzymywane w czystości i nadzorowane, musi mieć swojego zarządcę i władcę. A jest nim wyłącznie Allah.

Chociaż ludzki rozum i sumienie akceptują istnienie stwórcy, potwierdza to również nauka. Weźmy na przykład dowolną żywą istotę. Istnieją cztery możliwości jej powstania:

a) Musiały ją stworzyć przyczyny.

b) Istota ta powstała sama z siebie.

c) Mogła ją stworzyć natura (tabiat).

d) Albo też stworzył ją Ktoś, kto ma władzę nad wszystkim.

Nie ma innej drogi powstania bytu niż te cztery możliwości. To, że pierwsze trzy z nich są rozumowo i naukowo niemożliwe, a czwarta z konieczności wskazuje na istnienie Allaha, można wyjaśnić na przykładzie apteki:

„W aptece znajdują się setki słoików i butelek wypełnionych najróżniejszymi substancjami. Z tych leków ma powstać żywa mikstura. Ma z nich powstać życiodajny, cudowny lek. Przychodzimy i widzimy w tej aptece wiele egzemplarzy tej żywej mikstury i ożywczego eliksiru (tirjak). Badamy każdą z tych mikstur. Widzimy, że z każdego słoika pobrano określoną ilość substancji – jeden czy dwa gramy z tego, trzy czy cztery z tamtego, sześć czy siedem z innego itd., w różnych proporcjach. Gdyby z któregoś z nich pobrano o gram mniej lub więcej, mikstura nie byłaby żywa, nie wykazywałaby swoich właściwości. Badamy również ten ożywczy eliksir. Z każdego słoika pobrano substancję w niezwykle precyzyjnie określonych proporcjach, tak że gdyby zabrakło lub dodano choćby odrobinę, eliksir straciłby swoje właściwości. Chociaż słoików jest ponad pięćdziesiąt, z każdego pobrano różne ilości składników, jakby ważono je na osobnej wadze.

Czy istnieje jakakolwiek możliwość lub prawdopodobieństwo, że te różne ilości substancji, pobrane ze słoików, mogły powstać w wyniku dziwnego zbiegu okoliczności lub przewrócenia się słoików podczas burzy, tak że z każdego wylałaby się dokładnie ta potrzebna ilość, połączyła się i utworzyła tę miksturę? Czy istnieje coś bardziej absurdalnego, niemożliwego i fałszywego niż to twierdzenie?”

„Podobnie jak w tym przykładzie, każda żywa istota jest z pewnością żywą miksturą; każda roślina jest jak ożywczy eliksir, złożony z wielu różnorodnych składników, pobranych w niezwykle precyzyjnych proporcjach. Jeśli przypiszemy to przyczynom i pierwiastkom i powiemy, że „stworzyły to przyczyny”, będzie to sto razy bardziej absurdalne, niemożliwe i fałszywe niż powstanie mikstury w aptece w wyniku przewrócenia się słoików.”

(Nursi, B. Said. Lem’alar. Rnk Neşriyat. Stambuł, 2006, s. 202 i nast.)

Zastosujmy teraz ten przykład do człowieka, zwierzęcia lub rośliny. Materiałem budulcowym tych istot są komórki. Komórki te, łącząc się w niezwykle precyzyjnych proporcjach, tworzą różne tkanki, a organizacja tkanek tworzy organy, systemy i wreszcie żywy organizm. Komórki z kolei powstają z połączenia różnych pierwiastków w precyzyjnych układach. Nawet w najprostszej komórce znajdują się tysiące różnych cząsteczek, z których każda pełni inną funkcję. Podstawowe pierwiastki są wspólne dla wszystkich, ale ich różne ilości i układy tworzą różne komórki, a w końcu różne osobniki, a nawet różne gatunki. Na przykład, powstanie istot takich jak pszczoła czy mrówka z tych pozbawionych rozumu, świadomości, ślepych, głuchych i niewiedzących substancji, w wyniku samoistnego połączenia się w precyzyjnych proporcjach lub w wyniku działania przyczyn takich jak wiatr czy burza, jest niemożliwe, ponieważ te substancje i przyczyny same potrzebują stworzenia.

Leki przygotowane w aptece według precyzyjnych receptur wskazują na istnienie wyspecjalizowanego chemika i farmaceuty, który je przygotował. Dokładnie tak samo, stworzenie każdej żywej istoty wskazuje na istnienie wiedzącego, widzącego, świadomego i mądrego, cudownego stwórcy.

Poznaj Islam