Czy w Ewangelii, Torze i Psałterzu można znaleźć dowody na proroctwo Jego Świątobliwości Mahometa (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Dowody na proroctwo Hz. Mahometa (pokój z nim) w zniekształconej (Muharraf) Ewangelii

Słowo Muharraf (Muharraf) oznacza coś, co zostało zniekształcone, sfałszowane i zmienione. Wszystkie dowody, które przedstawimy w tym miejscu, pochodzą z Ewangelii, która została zniekształcona, a fragmenty wspominające o naszym Panu Proroku (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zostały usunięte w wyniku skrupulatnego planu. Mimo tak starannych i dokładnych działań mających na celu zniekształcenie tekstu i usunięcie z ksiąg każdego wersetu, który o nim wspominał, wciąż pozostała ich znaczna liczba. Zastanówmy się: skoro w zniekształconej Ewangelii znajduje się tyle odniesień do naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), to ileż musiało ich być w oryginalnej Ewangelii objawionej Prorokowi Jezusowi (pokój z nim)!

Fakt zniekształceń, jakich dokonali chrześcijanie i żydzi w swoich księgach, a w szczególności usunięcia wersetów zapowiadających naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), jest opisany w Koranie w następujący sposób:

„Biada więc tym, którzy piszą Księgę swoimi rękami, a potem mówią: "To pochodzi od Allaha!", aby to sprzedać za niską cenę. Biada im więc za to, co napisały ich ręce! I biada im za to, co oni zyskują!” (Sura Al-Baqarah, 2:79)

„O Ludu Księgi! Przyszedł do was Nasz Posłaniec, aby wam wyjaśnić wiele z tego, co ukrywaliście z Księgi, i aby wiele pominąć. Przyszło do was od Allaha światło i Księga jasna.” (Sura Al-Ma'idah, 5:15)

Szlachetny Koran stwierdza, że chrześcijanie zataili wiele informacji zawartych w Ewangelii. Część z tych informacji to właśnie fragmenty zapowiadające nadejście naszego Pana Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). W tej części przeanalizujemy te fragmenty.

1. Jezus powiedział: „Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. A Ja będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Wersety: 15-16)
2. Jezus powiedział: „A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Werset: 26)
3. Jezus powiedział: „A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Werset: 29)
4. Jezus powiedział: „Gdy jednak przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie...” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 15, Werset: 26)
5. Jezus powiedział: „Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was... A jeżeli odejdę, poślę Go do was.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 7)
6. Jezus powiedział: „...Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 13)
7. Jezus powiedział: „...On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 14)

W powyższych fragmentach Ewangelii słowo, które jest zapowiadane przez Proroka Jezusa (pokój z nim) jako „Faraklit” (w polskich tłumaczeniach Biblii „Paraklet” lub „Pocieszyciel”), w oryginale syryjskim brzmi „Munhamenna”, a w greckim „Piriklitos”. Dokładnym arabskim odpowiednikiem tego słowa jest „Ahmad”.

W niektórych źródłach greckie słowo Priklitos, czyli „Ahmad”, pojawia się w wersetach Ewangelii jako „Briklitüs”. „Ahmad” jest jednym z imion naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), a sam Szlachetny Koran wyraźnie stwierdza, że w Ewangelii jest on nazwany właśnie imieniem „Ahmad” (zob. Sura As-Saff, 61:6).

Ponadto wszystkie cechy opisane powyżej można odnaleźć jedynie u naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Zatem osobą, której przyjście jest oczekiwane i zapowiadane w Ewangelii, jest Hz. Mahomet (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Dodatkowo, słowo „Faraklit” w komentarzach do Ewangelii jest wyjaśniane jako „ten, który miłuje prawdę i odróżni ją od fałszu”, co jest imieniem osoby, która po Proroku Jezusie (pokój z nim) poprowadzi ludzi ku prawdzie. Czy można wskazać na świecie kogoś, kto wypełnił to zadanie lepiej niż Hz. Mahomet (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)?

1. Jezus powiedział: „Jednakże mówię wam prawdę: pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 7)

Czy jest ktokolwiek inny poza Hz. Mahometem (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), kto przyszedł na ten świat i dał ludziom prawdziwe pocieszenie? Tak, to on jest tym, który uratował śmiertelnych ludzi od wiecznej zagłady śmierci i dał im prawdziwe pocieszenie.

1. Jezus powiedział: „Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Werset: 30)
2. Jezus powiedział: „...A On, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 8)

Czy po Proroku Jezusie (pokój z nim) przyszedł ktokolwiek inny poza Hz. Mahometem (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), kto miał stać się „władcą tego świata”, oddzielić prawdę od fałszu i na miejscu Proroka Jezusa (pokój z nim) prowadzić ludzkość? I kto inny zasługuje na tytuł „Władcy świata”? Czy po Proroku Dawidzie (pokój z nim) przyszedł jakikolwiek inny prorok niż Hz. Mahomet (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), który rozpowszechniłby swoją religię od wschodu po zachód, nałożyłby na kraje podatek (dżizja), sprawiłby, że królowie byliby mu posłuszni, jakby oddawali mu pokłon, i każdego dnia jedna piąta ludzkości modliłaby się za niego i przesyłała mu błogosławieństwa (salawat)? Czy można wskazać kogoś innego, kto by tego dokonał? Oznacza to, że określenie „Władca świata”, który miał nadejść po Proroku Jezusie (pokój z nim), odnosi się do Hz. Mahometa (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Ponadto, jednym z najsłynniejszych tytułów naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) jest „Fakhr-i 'Alam”, co oznacza „Duma światów”.

1. „Takie było świadectwo Jana, gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem: «Kto ty jesteś?». On wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: «Ja nie jestem Mesjaszem». Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?». Odrzekł: «Nie jestem». «Czy ty jesteś tym Prorokiem?». Odparł: «Nie!»”.

(Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 1, Wersety: 20-21)

Prorokowi Janowi (as - pokój z nim) zadano trzy pytania, a on na wszystkie trzy odpowiada negatywnie:

a. Czy jesteś Mesjaszem? To znaczy, czy jesteś Jezusem?

b. Czy jesteś Eliaszem?

c. Czy jesteś tym Prorokiem?

Wynika z tego, że ten fragment Ewangelii Jana mówi o trzech różnych prorokach. Są to Prorok Jezus (as - pokój z nim), Prorok Eliasz (as - pokój z nim) oraz „ten Prorok” (asm - pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim)!

Z tych wyrażeń można zrozumieć, że „ten Prorok” jest postacią inną niż Prorok Jezus (as). Kim jest więc prorok, który przekazuje ludziom słowa otrzymane od Boga, który jeszcze nie nadszedł w czasach, gdy pojawił się Prorok Jezus (as), który jest od niego różny i na którego wskazuje określenie „ten prorok”? Oczywiście, jest to Prorok Mahomet (asm). Nie można bowiem wskazać innej osoby poza Prorokiem Mahometem (asv), która przyszłaby po Proroku Jezusie (as), wypełniła misję proroczą otrzymaną od Boga i zyskała ważne miejsce w historii.

1. „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe dr¹zewo dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach”. (Ewangelia wg św. Mateusza, Rozdział 7, Wersety: 15-20)

W żadnym miejscu Ewangelii nie jest powiedziane, że po Proroku Jezusie (as) nie przyjdzie już żaden prorok. Wręcz przeciwnie, Ewangelia podaje następujące kryterium rozpoznawania tych, którzy podają się za proroków: „Spójrz na owoce i odróżnij kłamcę od tego, kto mówi prawdę…”.

Gdyby po Proroku Jezusie (as) nie miał przyjść żaden prorok, mógłby on rozwiązać tę kwestię w bardzo prosty sposób, mówiąc: „Po mnie nie przyjdzie żaden prorok, a każdy, kto po mnie będzie rościł sobie prawo do bycia prorokiem, jest kłamcą”.

Zatem metoda, którą Prorok Jezus (as) zalecił do odróżniania fałszywych proroków od prawdziwych, sama w sobie jest wystarczającym dowodem na to, że po nim przyjdzie prorok.

Fakt, że po Proroku Jezusie (as) ma przyjść prorok, jest również wystarczającym dowodem na proroctwo Proroka Mahometa (asv). Ponieważ wspaniały owoc, jakim jest powstanie społeczności wierzących w Boga, ufających Bogu, kochających Boga i porzucających bożki, został osiągnięty tylko i wyłącznie dzięki religii zesłanej za pośrednictwem naszego Proroka (asm).

1. Prorok Jezus (as) przybywa do Jerozolimy. Codziennie zaczyna nauczać. Jednakże starszyzna, kapłani i uczeni w Piśmie chcą go zgładzić. Jezus (as) przekazuje im następujące przesłanie:

„Jeśli nie uwierzycie w te prawdy, Bóg obdarzy nimi inny naród, który w nie uwierzy i będzie według nich żył…”.

Podczas jednej ze swoich nauk opowiada ludowi i kapłanom następującą przypowieść i prawdę, która się za nią kryje:

Przypowieść o dzierżawcach winnicy (Ewangelia wg św. Mateusza, Rozdział 21, Wersety 33-46; Ewangelia wg św. Marka, Rozdział 12, Wersety 1-12; Ewangelia wg św. Łukasza, Rozdział 20, Wersety 9-19)

„Posłuchajcie innej przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: «Uszanują mojego syna». Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: «To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo». Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?”.

Odpowiedzieli Mu:2

„Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze”.3

Jezus im rzekł:4

„Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: «Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się      głowicą węgła. Pan to sprawił i jest cudem w oczach naszych». Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go”. (Ewangelia wg św. Mateusza, Rozdział 21, Werset 43)

Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi.

I starali się Go pojmać, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.”

„...Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce...”.

Oto „kamień” wspomniany w tych zdaniach to bez wątpienia nasz szlachetny Prorok (asm), a obiecani, którym zostanie powierzone królestwo Boże, to ummah (Umma – wspólnota) islamska… Próby chrześcijańskich uczonych, by utożsamiać ten „kamień” z Prorokiem Jezusem (as), są daremne z następujących powodów:

a. Z kontekstu wypowiedzi jasno wynika, że osoba, o której mowa jako o tym kamieniu, musi być kimś innym niż Prorok Jezus (as), którego oni – niech Bóg broni – uważają za syna Bożego.

b. Według ich twierdzeń, Prorok Jezus (as) został zabity przez Żydów. W takim razie, gdzie pozostaje kwestia, że ci, którzy upadną na ten kamień, zostaną rozbici, a ci, na których on spadnie, zostaną zmiażdżeni i unicestwieni?

c. Prorok Jezus (as) w Ewangelii Jana, Rozdział 12, Werset 47, powiedział: „A jeżeli ktoś posłyszy słowa moje, ale ich nie zachowa, to Ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat sądzić, ale aby świat zbawić…”. To zaś jest w całkowitej sprzeczności z byciem „kamieniem”. Ponieważ, zgodnie z wyrażeniem z Ewangelii, kamień ten zmiażdży tego, na kogo spadnie, a ci, którzy na niego upadną, zostaną rozbici na kawałki.

ç. W Psalmach (Zebur) zdziwienie, że kamień ten stał się głowicą węgła, wyrażone jest zdaniem: „...i jest cudem w oczach naszych”. Według twierdzeń chrześcijan, Prorok Dawid (as - pokój z nim) tak bardzo szanował Proroka Jezusa (as), że doszedł do stopnia wiary, iż jest on – niech Bóg broni – Bogiem. W takim razie, co mogłoby być powodem jego zdziwienia, że Prorok Jezus (as) stał się kamieniem węgielnym? Oznacza to, że musi to być ktoś inny niż Prorok Jezus (as), a jego status proroka musi być czymś zdumiewającym. Chodzi o to, że synowie Izraela nie uważali synów Izmaela za równych sobie, ponieważ nie pochodzili od Hagar (Hz. Hacer) , a fakt, że w tamtych czasach z rodu Izmaela (as) nie pochodził żaden prorok, mógł być znaczącym powodem zdziwienia.

d. Prawdomówność i wiarygodność naszego Proroka (asm), potwierdzone niezbitymi dowodami, zostały wyrażone w następującym hadisie (hadis – relacja z życia i wypowiedzi Proroka Mahometa), który głosi, że on sam jest tym kamieniem:

„Mój przykład i przykład proroków przede mną jest jak pałac, który został pięknie zbudowany, ale w którym brakuje jednej cegły. Patrzący na pałac podziwiają jego piękno, ale dostrzegają puste miejsce na tę cegłę. Ja jestem tą cegłą, a ja jestem ostatnim z proroków.”[1]

1. W Ewangelii, o oczekiwanym proroku, opisywanym jako władca świata, powiedziano: „posiadacz miecza i laski” [2]. Seyf (Sejf) oznacza miecz. Oznacza to, że nadchodzący prorok będzie miał obowiązek prowadzenia dżihadu (dżihad – święty wysiłek lub walka na drodze Boga). W tej sytuacji nie może to być Prorok Jezus (a.s), ponieważ był on prorokiem, który nie został obarczony obowiązkiem dżihadu i go nie prowadził. „Posiadaczem miecza” może być jedynie Prorok Mahomet (asv), ponieważ on (asm) i jego wspólnota (ummah) mieli obowiązek prowadzenia dżihadu. Ponadto, nasz Prorok (asm) był posiadaczem laski; chodził z laską.
2. Również w Ewangelii, w odniesieniu do proroka, którego nadejście jest zwiastowane, używa się tytułu „sahibü-t tac” (sahib at-tadż – posiadacz korony) [3]. Ten tytuł także jest przypisany naszemu Prorokowi (asm). Tac (Tadż) oznacza koronę, co w tym kontekście odnosi się do turbanu (sarık) noszonego na głowie. W dawnych czasach, spośród narodów, ludem, który powszechnie nosił turbany, był naród arabski. Zatem posiadacz korony (turbanu) jest wskazaniem na Proroka Mahometa (asv).

Pytanie: Dlaczego Prorok Jezus (as), w porównaniu z innymi prorokami, mówi więcej o naszym Proroku (asm) i zwiastuje jego nadejście, podczas gdy inni prorocy ograniczają się jedynie do przekazania informacji?

Odpowiedź: Ponieważ Prorok Mahomet (asv) nie tylko ratuje Proroka Jezusa (as) od straszliwych oszczerstw i zaprzeczeń Żydów oraz od zniekształcenia jego religii, ale także przynosi prawo (szariat – szari’at, islamskie prawo oparte na Koranie i Sunnie), które jest łatwe w przeciwieństwie do trudnego i uciążliwego prawa Żydów, którzy nie uznali Jezusa (as), oraz które uzupełnia prawo Proroka Jezusa (as). Właśnie dlatego wielokrotnie zwiastuje on, mówiąc: „Nadchodzi władca świata”.

[1] Sahihu’l-Buhari, IV, 162-163
[2] Nebhânî, Hüccetüllah ale’l-Âlemîn, 99, 114.
[3] Nebhânî, Hüccetüllah ale’l-Âlemîn, 113,114; Ali el-Kari, Şerhu’ş-Şifâ, 1:739.

 

Dowody na Proroctwo Proroka Mahometa (asv) w Zmienionej Torze

Koran stwierdza, że Żydzi dokonali zniekształceń (tahrif – zniekształcenie, zmiana) w swojej religii, zmieniając miejsca i znaczenia słów w swojej księdze, Torze. Z tego powodu znaki dotyczące naszego Proroka (asm) były przez Żydów celowo interpretowane w inny sposób i zmieniane. Ludzie Księgi (Ehl-i kitap – termin koraniczny oznaczający żydów i chrześcijan), wypaczając znaczenie słów, zniszczyli ich pierwotny sens, utrudniając w ten sposób zrozumienie wyjaśnień wskazujących na naszego Proroka (asm).

Ajetami (ajet – werset Koranu) wskazującymi na ten temat są:

„Wśród żydów są tacy, którzy zniekształcają słowa, wyjmując je z ich miejsc. I mówią: «Słyszeliśmy i nie posłuchaliśmy» (...) wykrzywiając swoje języki i oszkalowywując religię...” (Sura An-Nisa, 4:46)

„Oni przekręcają słowa, wyjmując je z ich właściwego miejsca. Mówią: «Jeśli to wam zostało dane, to przyjmijcie to; a jeśli nie zostało wam dane, to miejcie się na baczności!»...” (Sura Al-Ma'idah, 5:41)

Przejdźmy teraz do wyrażeń w Torze, które wskazują na naszego Szlachetnego Proroka (asm):

1. Wszechwładny Pan mówi tak: „Jeszcze raz, za krótką chwilę, a Ja poruszę niebiosa i ziemię, morze i ląd. Poruszę też wszystkie narody, tak że napłyną skarby [w oryginale hebrajskim: Himada] wszystkich narodów i napełnię ten dom chwałą”. (Stary Testament, Księga Aggeusza 2, wersety 6-7)

Słowo „Himada”, które pojawia się w oryginalnym tekście tej części Tory i zwiastuje przyszłość, pochodzi z tego samego rdzenia, co arabskie imię Muhammad, i składa się z liter „Ha, Mim i Dal”, które tworzą imię Ahmed, a ogólnie rzecz biorąc, mają te same znaczenia. W ten sposób imię Proroka Mahometa (asv) lub słowo oddające znaczenie jego imienia jest w tym wersecie wymieniane w kontekście wspaniałego wydarzenia, które ma nastąpić w przyszłości.

Cóż mogłoby być wspanialszego niż nadejście Proroka Mahometa (asv), który po czasach Starego Testamentu rozpowszechnił wiarę w istnienie Boga wśród miliardów ludzi! Oznacza to, że ten werset Tory zapowiada naszego Proroka (asm) oraz wielkie i wspaniałe wydarzenie, jakim jest zwycięstwo islamu na świecie, które wstrząśnie wszystkimi państwami.

2. Stary Testament, rozdział 42 Księgi Izajasza, niemalże opisuje naszego Szlachetnego Proroka (asm) i zapowiada jego nadejście... Najpierw przeczytajmy ten fragment Starego Testamentu, a następnie przeanalizujmy te wyrażenia zawarte w Torze:

„Oto Sługa mój, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Spoczął na Nim duch mój [tj. Gabriel]; On przyniesie narodom Prawo… Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze… Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo… Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy… Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł zie¹mię z jej plonami, dał ludziom na niej dech i tchnienie tym, co po niej chodzą. «Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludu, światłością dla narodów… abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności… Ja, któremu na imię jest Pan, chwały mojej nie odstąpię innemu ani czci mojej bożkom… Oto się już spełniły sprawy dawniejsze, a nowe rzeczy Ja zapowiadam, zanim się rozwiną, wam je ogłaszam… Śpiewajcie Panu pieśń nową, chwała Jego niechaj się rozlega od krańców ziemi! Niech Go sławi morze i co je napełnia, wyspy i ich mieszkańcy! Niech głos podniesie pustynia i jej miasta, osiedla, w których mieszka Kedar. Niech się radują mieszkańcy Sela, niech wznoszą okrzyki ze szczytów górskich!...»”

Te opisy przyszłości zawarte w 42. rozdziale Księgi Izajasza w Starym Testamencie wykazują wielką zgodność z naszym Prorokiem (asm). Bardzo ważne jest również stwierdzenie, że te wydarzenia nastąpią w przyszłości. Oznacza to, że ta dobra nowina nie objawiła się w czasach Proroka Mojżesza (as) ani wcześniej. Wydarzy się w przyszłości... Zobaczmy teraz, analizując te wyrażenia krok po kroku, że ta dobra nowina dotyczy naszego Proroka, Mahometa (asv):

a. „Oto Sługa mój, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Spoczął na Nim duch mój (Gabriel); On przyniesie narodom Prawo.” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 1)

To zdanie z Tory, każdym swoim słowem, wskazuje na naszego Proroka (asm). Albowiem Bóg go wsparł, był z niego zadowolony i wybrał go spośród ludzi. Ponadto, posłał do niego Gabriela (as) i za jego pośrednictwem ustanowił sprawiedliwość wśród narodów. Oznacza to, że pięć cech postaci zwiastowanej w tym fragmencie jest obecnych u naszego Proroka (asm). Zatem to zdanie z Tory każdym swoim słowem zwiastuje jego nadejście.

b. „Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo...” (Stary Testament, Izajasz 42, Wersety: 2 i 3)

Te wyrażenia z Tory zapowiadają wspaniały charakter naszego Proroka (asm). Podczas gdy wersety Koranu opisują tę cechę Proroka (asm) słowami: „Zaprawdę, ty jesteś obdarzony wspaniałym charakterem.”[1], Tora również przekazuje tę nowinę w ten sposób. Oznacza to, że zwiastowana postać będzie posiadała wzniosły charakter. Nasz Prorok (asm), co potwierdzają zarówno przyjaciele, jak i wrogowie, posiadał taki właśnie wzniosły charakter.

c. „Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy…” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 4)

To zdanie z Tory również zapowiada naszego Proroka (asm). Albowiem on (asm) jeszcze za życia zapanował nad ziemią i ustanowił sprawiedliwość. I nigdy nie stracił odwagi. Co więcej, gdy objawiony został werset: „A Bóg ochroni cię przed ludźmi.”[2], odesłał nawet towarzyszy (sahaba – towarzysz Proroka Mahometa), którzy strzegli jego namiotu, mówiąc im: „Od teraz Bóg będzie mnie chronił, nie ma potrzeby, byście czuwali.”[3]. Ludzie i narody na ziemi, dręczone przez niesprawiedliwość, oczekiwały tej postaci, która ustanowi sprawiedliwość. Zatem ten fragment, zapowiadając odwagę naszego Proroka (asm), to, że ustanowi sprawiedliwość i że narody wysp będą czekać na jego prawa, wskazuje na niego, a nawet go opisuje.

ç. „Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludu, światłością dla narodów...” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 6)

W Torze wspomniano, że zwiastowana postać będzie chroniona przez Boga, a historia potwierdza, że Bóg chronił naszego Proroka (asm) w najtrudniejszych chwilach, nawet w sytuacjach, z których wydawało się niemożliwe wyjście z życiem, i zapewniał mu bezpieczeństwo. Co więcej, podczas hidżry (hidżra – emigracja Proroka z Mekki do Medyny), w jaskini, w której się ukrywał, gdy lada chwila mogli go schwytać politeiści, a jego wierny przyjaciel Abu Bakr (ra - niech Allah będzie z niego zadowolony) płakał ze strachu o niego, on z opanowaniem powiedział do przyjaciela: „Nie lękaj się, Bóg jest z nami.”[4], potwierdzając istnienie tej boskiej opieki. Ta boska opieka jest widoczna na każdym etapie życia naszego Proroka (asm). Ci, którzy dobrze znają Sirę (Sira – biografia Proroka Mahometa), potwierdzą te słowa.

Ponadto, nasz Prorok (asm) stał się przyczyną zgody między ludami. Dzięki niemu zakończyły się krwawe waśnie rodowe, a wrogowie stali się braćmi… I znowu, dzięki niemu (asm) narody odnalazły swoją drogę, stał się dla nich światłem. Zatem trzy cechy zwiastowanej w Torze postaci, tj.: I. że Bóg będzie go chronił, II. że będzie przymierzem dla ludu, III. że będzie światłością dla narodów, są powszechnie znanymi cechami naszego Proroka (asm).

d. „Abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności…” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 7)

To zdanie z Tory również zapowiada naszego Proroka (asv). Albowiem dzięki niemu ślepe oczy serc przejrzały, a chore serca zostały uzdrowione. Dzięki niemu niewolnicy namiętności odzyskali wolność, a ci, którzy żyli w ciemnościach bałwochwalstwa (szirk – przypisywanie Bogu partnerów), osiągnęli światło jedności Boga (tawhid – wiara w jedność Boga).

e. „Ja, któremu na imię jest Pan, chwały mojej nie odstąpię innemu ani czci mojej bożkom...” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 8)

To wyrażenie z Tory jest bardzo znaczące. Ponieważ Bóg Wszechmogący poprzez ten werset zapowiada, że postać, której przyjście zwiastuje, zniszczy bałwochwalstwo. Największa walka naszego Proroka (asm) toczyła się z bałwochwalcami, a gdy zdobył Mekkę, jego pierwszym czynem było zniszczenie bożków w Kaabie.

Ponadto, Bóg Wszechmogący w tym wersecie oświadcza, że „czci mojej bożkom nie odstąpię”. Nasz Prorok (asm) również wypełnił to zadanie i poprzez formułę „Alhamdulillah” (Chwała Bogu) ogłosił, że wszelka chwała należy się wyłącznie Bogu. Zatem zwiastowana postać to nasz Prorok (asm), albowiem on w pełni wypełnił misję zapowiedzianej postaci.

f. „Niech głos podniesie pustynia i jej miasta, osiedla, w których mieszka Kedar. Niech się radują mieszkańcy Sela, niech wznoszą okrzyki ze szczytów górskich.” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 11)

To zdanie z Tory również zapowiada naszego Proroka (asm). Albowiem on (asm) był członkiem społeczności pochodzącej od Kedara, syna Izmaela (as), który był synem Proroka Abrahama (as). Oznacza to, że ten fragment wskazuje na pochodzenie naszego Proroka (asm).

Podsumowując, te fragmenty ze Starego Testamentu są w pełnej zgodności z naszym Prorokiem (asm). Co więcej, interesujące jest, że w dalszej części tego rozdziału Tory, w wersecie 17, mowa jest o zawstydzeniu bałwochwalców. To zawstydzenie również dokonało się za sprawą naszego Proroka (asm). Tak, przy wnikliwej analizie w Starym Testamencie można znaleźć o wiele więcej znaków. Oznacza to, że to, co mówi Koran, jest potwierdzane nie tylko przez wiele dziedzin nauki, od embriologii po astronomię, od geologii po archeologię, ale także wspierane przez znaki ze Starego Testamentu.

3. „Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę w jego usta moje słowa.” (Pismo Święte, Księga Powtórzonego Prawa, Rozdział 18, Werset: 18)

4. „Powiedział bowiem Mojżesz: «Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg wasz, spośród braci waszych. Słuchajcie go we wszystkim, co wam powie». Wszyscy prorocy, począwszy od Samuela, ilu ich tylko przemawiało, zapowiadali te dni.” (Nowy Testament, Dzieje Apostolskie, Rozdział: 3, Werset: 22)

Przeanalizujmy teraz te dwa zdania z Pisma Świętego:

a. Zwrócenie się Proroka Mojżesza (as) do Izraelitów, potomków Proroka Izaaka (as), syna Proroka Abrahama (as), słowami „waszych braci”, wskazuje na potomków Proroka Izmaela (as), brata Izaaka (as), czyli Izmaelitów. Prorokiem, który miał przyjść spośród Izmaelitów, mógł być jedynie Prorok Mahomet (asv), ponieważ z rodu Izmaela (as) pochodził tylko on (asm). Jozue (as) i Jezus (as) nie pochodzili od Izmaela (as), lecz byli Izraelitami.

b. Słowami „takiego jak ja” Prorok Mojżesz (as) miał na myśli naszego Proroka (asm). Ponieważ pod około dwudziestoma względami, takimi jak prowadzenie dżihadu, przyniesienie prawa i przepisów, ustanowienie kar, bycie słuchanym przez swoją społeczność, do Proroka Mojżesza (as) podobny jest Prorok Mahomet (asv), a nie Jozue (as) czy Jezus (as).

c. Wyrażenie z wersetu „włożę w jego usta moje słowa” wskazuje na to, że nasz Prorok (asm) był niepiśmienny (ummi – osoba nieumiejąca czytać ani pisać) i mimo to z łatwością zapamiętywał Słowo Boże i recytował je ludziom. I ta zapowiedź spełniła się dokładnie tak, jak została dana.

Ponadto, chcemy zwrócić szczególną uwagę na wyrażenie z Księgi Powtórzonego Prawa 18, wersety 18 i 19: w tych zdaniach podkreśla się, że „nadchodzący prorok będzie mówił słowa w imię Boga”. Jedną z najciekawszych cech Koranu, objawionego naszemu Prorokowi (asm), niespotykaną w innych księgach, jest to, że 113 ze 114 sur (sura – rozdział Koranu) rozpoczyna się od „Basmali”, czyli „Bismillahirrahmanirrahim” (W imię Boga, Miłosiernego, Litościwego). Co więcej, nasz Prorok (asm) nie tylko rozpoczynał recytację wersetów Koranu od Basmali, ale każde swoje działanie, i zalecał to swojej wspólnocie (ummah). Oznacza to, że postacią zwiastowaną w Torze, która miała mówić słowa w imię Boga, jest nasz Prorok, Mahomet (asv).

5. „Pan przybył z Synaju, zabłysnął im z Seiru, zajaśniał z góry Paran, przybył z miriadami świętych, z prawicy swej ogień Prawa im zesłał.” (Księga Powtórzonego Prawa, Rozdział 33, Werset: 2)

a. W tym fragmencie Tory: „przybycie z Synaju” odnosi się do Proroka Mojżesza (as) i przekazania mu boskich praw na górze Synaj; „zabłyśnięcie z Seiru” odnosi się do Proroka Jezusa (as) i objawienia mu Ewangelii; „zajaśnienie z góry Paran” zaś wskazuje na pojawienie się naszego Proroka (asm) w Mekce. Paran to bowiem arabska wymowa Faran, a Faran to dawna nazwa Mekki.

Dowodem na to, że Paran to Mekka, są również zdania z Księgi Rodzaju Pisma Świętego, które opisują, że Prorok Izmael (as) mieszkał na pustyni Paran. Wiadomo bowiem, że Prorok Izmael (as) mieszkał w Mekce. Oznacza to, że zgodnie ze wskazaniem Pisma Świętego, Faran to Mekka. Według słów Tory, Bóg oświadczył, że „zajaśniał z góry Faran”. Któż inny mógłby być tym zajaśnieniem, jeśli nie Prorok Mahomet (asm)?

b. „Miriady świętych” wspomniane w zdaniu „przybył z miriadami świętych” to szlachetna rodzina, potomkowie (Ahl al-Bayt) i towarzysze (Ashab) naszego Proroka (asm). W krótkim czasie ta święta wspólnota osiągnęła dziesiątki, a nawet setki tysięcy.

c. Wyrażenie „z prawicy swej ogień Prawa” wskazuje na dżihad (dżihad – święty wysiłek, walka na drodze Bożej) i na to, że nadchodzący prorok będzie miał obowiązek prowadzenia dżihadu. Fakt, że nasz Prorok (asm) i jego wspólnota mieli obowiązek prowadzenia dżihadu, dowodzi, że postacią, na którą wskazuje to zdanie, jest Prorok Mahomet (asv)... Oznacza to, że to zdanie z Tory, poprzez trzy wskazówki, zapowiada naszego Proroka (asm).

6. Tora, Księga Rodzaju: „Ale Bóg rzekł do Abrahama: «Niechaj ci się nie wydaje złe to, co Sara powiedziała o chłopcu i o twojej niewolnicy. Posłuchaj Sary, gdyż tylko od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo. Lecz i z syna niewolnicy uczynię wielki naród, bo jest on twoim potomkiem». Nazajutrz rano wziął Abraham chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagar, wkładając jej na ramię; dał jej też dziecko i odprawił ją. A ona poszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. Kiedy zaś zabrakło wody w bukłaku, porzuciła dziecko pod jednym z krzewów i odeszła na odległość strzału z łuku, mówiąc: «Nie będę patrzała na śmierć dziecka». I tak siedząc naprzeciw, głośno płakała. A Bóg usłyszał głos chłopca.”

„I zawołał anioł Boży na Hagar z nieba: «Cóż ci to, Hagar? Nie lękaj się, bo usłyszał Bóg głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród». Po czym Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała c²hłopcu pić. Bóg był z chłopcem, a ten rósł. Mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem; a gdy mieszkał na pustyni Paran, matka jego wzięła mu za żonę Egipcjankę.” (Księga Rodzaju 21, 12-21)

W tej części Tory zapowiedziano, że z dziecka narodzonego z Hagar powstanie naród. Tym narodem jest Prorok (asm) i wspólnota islamska (ummah). Albowiem z potomstwa Proroka Izmaela (as) nie pochodził żaden inny prorok poza naszym Prorokiem (asm).

7. „Hagar, matka Izmaela, będzie miała potomstwo. A z jej potomstwa wyjdzie ktoś taki, że jego ręka będzie nad wszystkimi, a ręce wszystkich w pokorze i posłuszeństwie wyciągną się do niego.” (Stary Testament, Księga Rodzaju, Rozdział 17)

Te wyrażenia z Tory również zapowiadają naszego Proroka (asm). Jak wyjaśniliśmy wcześniej, z rodu Proroka Izmaela (as), syna Hagar, nie pochodził żaden inny znany i sławny prorok poza naszym Prorokiem (asm).

8. „Mojżesz powiedział: Panie, widzę w Torze taką społeczność, która jest najlepszą ummą (wspólnotą) wyprowadzoną dla ludzi. Nakazują dobro, a zakazują zła, i wierzą w Boga. Uczyń ich moją ummą.” Bóg odpowiedział: „To jest umma Mahometa...” (Stary Testament, Księga Izajasza, Rozdział 42)

Imię Muhammad w księgach niebiańskich pojawiało się w formach syryjskich, takich jak Müşeffeh, Münhamennâ i Himyâtâ, oraz w imionach hebrajskich o znaczeniu „Mahomet”. Jawne imię „Mahomet” występowało rzadko. A i tę nieliczną wzmiankę Żydzi zniekształcili. Ponadto, bardzo interesujące są zdania, których używa Prorok Mojżesz (as), opisując społeczność, którą zobaczył w Torze.

Prorok Mojżesz (as), opisując tę społeczność, powiedział: „Oni są najlepszą ummą wyprowadzoną dla ludzi. Nakazują dobro, a zakazują zła, i wierzą w Boga.” Dokładnie te same słowa znajdują się w Koranie, w surze Ali Imran, wersecie 110:

„Wy jesteście najlepszym narodem, jaki został wyprowadzony dla ludzi. Wy nakazujecie to, co jest dobre, a zakazujecie tego, co jest złe, i wierzycie w Boga.”

Jak widać, istnieje pełna zgodność między słowami Proroka Mojżesza (as) w Torze a wersetem z Koranu. Ta zgodność dowodzi, że umma, którą zobaczył Prorok Mojżesz (as), to umma Mahometa.

9. „W czasach ostatecznych powstanie umma obdarzona miłosierdziem (ummat-i marhuma), która wybierze błogosławioną górę, by oddawać tam cześć prawdzie. I zgromadzi się tam wielu ludzi z każdego klimatu, by czcić jednego Pana, nie przypisując mu współtowarzyszy...” (Stary Testament, Księga Micheasza, Rozdział 4, wersety 1, 2, 5)

To zdanie z Tory w sposób jawny opisuje górę Arafat, najświętszą górę świata, oraz pielgrzymów przybywających tam z każdego klimatu, ich takbiry (takbir – formuła „Allahu Akbar”, Bóg jest największy) i modlitwy, a także „ummę Mahometa”, która zyskała sławę pod nazwą „umma obdarzona miłosierdziem”.

10. Tora, Księga Daniela, Rozdział 2: W tym rozdziale opisany jest sen Nabuchodonozora (Buht-u Nasr), władcy, który zniszczył państwo asyryjskie, uczynił Babilon stolicą i panował przez czterdzieści trzy lata, oraz Proroka Daniela (a.s), który ten sen wyjaśnił. Streszczenie tej historii jest następujące:

„Prorok Daniel (as), znajdujący się w więzieniu okrutnego Nabuchodonozora, opowiada władcy, co ten zobaczył we śnie, zanim jeszcze władca mu o tym opowiedział. Władca, zdumiony, potwierdza: «Tak, to jest dokładnie to, co widziałem we śnie. A teraz powiedz mi jego interpretację». Prorok Daniel (as) odpowiada:

«Ten posąg to władza na świecie. Ty jesteś jego głową. Po tobie nadejdzie inne królestwo, które, będąc mniejszym w porównaniu z twoim, jest przedstawione jako srebro. Po nim nadejdą jeszcze dwa królestwa, które bardzo się rozrosną, a inne królestwo, z żelaza, zniszczy je. Później i ono upadnie, a na jego miejsce powstanie wiele rządów, jedne silne, inne słabe, które, tak jak żelazo nie może połączyć się z gliną, nie będą w stanie się zjednoczyć. Następnie Bóg (cc) w krótkim czasie usunie te rządy i ześle prawdziwego władcę, którego panowanie przetrwa aż do Dnia Zmartwychwstania, a jego błogosławiona postać przyniesie szczęście na tym świecie i w życiu przyszłym. Wzrost kamienia, który w twoim śnie spadł z nieba i zniszczył posąg, który widziałeś, jest znakiem tej prawdy».

Te zdania z Tory, opowiadające sen zinterpretowany przez Proroka Daniela (as), zapowiadają błogosławioną postać, która zniszczy bożki i której religia przetrwa aż do Dnia Zmartwychwstania. Oczywiście nie ma wątpliwości, że zapowiedzianą postacią jest nasz Prorok (asm). Albowiem on (asm) zniszczył bożki, swoim materialnym panowaniem podbił świat, a swoim duchowym panowaniem podbił serca.

[1] Sura Al-Qalam, 68:4.
[2] Sura Al-Ma'idah, 5:67.
[3] Tirmidhi, Tafsir, 5/6.
[4] Abu Nu'aym, Dala'il, t. 2, s. 328

 

Dowody na Proroctwo Proroka Mahometa (asv) w Zmienionych Psalmach (Zebur)

Zebur (Zebur – Psalmy objawione Prorokowi Dawidowi), druga z boskich ksiąg, jest wymieniony w trzech różnych ajetach (ajet – werset) Szlachetnego Koranu. Te ajety brzmią następująco:

„Zaprawdę, zesłaliśmy tobie objawienie, tak jak zesłaliśmy je Noemu i prorokom po nim. I zesłaliśmy objawienie Abrahamowi i Isma'ilowi, Izaakowi i Jakubowi, i plemionom; i Jezusowi, i Hiobowi, i Jonaszowi, i Aaronowi, i Salomonowi. A Dawidowi daliśmy Psalmy.” (Sura An-Nisa, 4:163)

„Twój Pan wie najlepiej, kto jest w niebiosach i na ziemi. Wywyższyliśmy jednych proroków nad drugich i Dawidowi daliśmy Psalmy.” (Sura Al-Isra, 17:55)

„I napisaliśmy już w Psalmach, po napomnieniu, że ziemię odziedziczą Moje sprawiedliwe sługi.” (Sura Al-Anbiya, 21:105)

Dwa pierwsze z tych wersetów wyjaśniają, że Zebur, jedna z czterech boskich ksiąg, został dany Prorokowi Dawidowi (as - pokój z nim), natomiast trzeci werset informuje, że Zebur został objawiony po Torze…

Przejdźmy teraz do fragmentów w Psalmach, które wskazują na naszego Szlachetnego Proroka (asm):

1. „Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich, wdzięk rozlał się na twoich wargach, przeto pobłogosławił cię Bóg na wieki… Przypasz do biodra swój miecz, bohaterze, swą chlubę i ozdobę! Szczęśliwie wstąp na rydwan w obronie prawdy, pokory i sprawiedliwości, a prawica twoja niech ci wskaże wielkie czyny! Strzały twoje są ostre – ludy padają pod twoje stopy – trafiają w serce wrogów króla… Tron Twój, o Boże, trwa na wieki, berło Twego królestwa – berło sprawiedliwe. Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość, dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił ciebie olejkiem radości hojniej niż równych ci losem.” (Psalm 45, Wersety: 2-7)

Zobaczmy teraz, jak te wyrażenia z Psalmów w sposób oczywisty wskazują na naszego Szlachetnego Proroka (asm):

a. „Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich…”

Piękno zewnętrzne, które skupiało się w błogosławionym ciele naszego Szlachetnego Proroka (asm) i świadczyło o jego pięknie wewnętrznym, nie zostało zebrane w ciele żadnej innej osoby. Imam al-Qurtubi przekazuje nawet, że piękno oblicza Szlachetnego Proroka (asm) nie zostało w pełni objawione. Gdyby całe piękno jego wyglądu zewnętrznego było widoczne, Szlachetni Towarzysze (Sahaba al-Kiram) nie byliby w stanie na nie patrzeć.[1]

Dżabir ibn Samura (ra - niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: „Pewnej księżycowej nocy ujrzałem słońce wszechświata, naszego Proroka (asm). Miał na sobie czerwoną, prążkowaną szatę. Zacząłem spoglądać to na jaśniejące oblicze Proroka (asm), to na oblicze księżyca, zastanawiając się, które z nich jest piękniejsze. Przysięgam na Boga, że w moich oczach błogosławione oblicze Szlachetnego Proroka było piękniejsze niż księżyc.”[2]

To piękno Proroka (asm) Aisza (r.anha - niech Allah będzie z niej zadowolony) wyraziła następującymi słowami: „Kobiety, które ujrzały piękno Proroka Józefa (as), z zachwytu nad jego urodą straciły zmysły i pocięły sobie palce nożami; gdyby ujrzały Proroka Mahometa (asv), pocięłyby sobie ramiona.”

b. „Przypasz do biodra swój miecz, bohaterze...”

Nasz Szlachetny Prorok (asm) w jednym z hadisów (hadis – relacja z życia i wypowiedzi Proroka Mahometa) powiedział: „Zostałem posłany z mieczem w czasach bliskich Dnia Zmartwychwstania…”[3]. Ten werset z Psalmów również wskazuje, że przyjdzie prorok, który będzie „Sahib as-Sayf”, czyli posiadaczem miecza, zobowiązanym do prowadzenia dżihadu (dżihad – święty wysiłek lub walka na drodze Boga). A jego wspólnota (ummah) również będzie, tak jak on, „sahib as-sayf”, czyli zobowiązana do dżihadu. Ta zapowiedź z Psalmów w pełni zamanifestowała się w osobie naszego Proroka (asm) i jego wspólnocie.

c. „w obronie prawdy i sprawiedliwości, a prawica twoja niech ci wskaże wielkie czyny.”

To zdanie z Psalmów również mówi o sprawiedliwości naszego Proroka (asm). Rzeczywiście, był on najsprawiedliwszym z ludzi. Przekazuje się nawet, że pewna kobieta z plemienia Makhzum popełniła kradzież. Kurajszyci nie chcieli, aby kobieta z tak szlachetnego rodu została ukarana. Wiedzieli, że Prorok (asm) bardzo kochał Usamę ibn Zayda i nie odmówi mu. Wysłali więc Usamę, aby wstawił się za kobietą i poprosił Proroka (asm) o zaniechanie kary. Prorok (asm) powiedział do Usamy:

„Izraelici zginęli z powodu takiego stronniczego traktowania. Biednym wymierzali najsurowsze kary, podczas gdy wpływowych i bogatych nie karali. Przysięgam na Boga, że gdyby tego przestępstwa dopuściła się moja córka Fatimah, wymierzyłbym jej tę samą karę.”[4]

Nasz Prorok (asm), stosując sprawiedliwość, nie czynił różnicy ze względu na religię. Jeśli posiadaczem prawa był Żyd, odbierał należne mu prawo od muzułmanina i oddawał mu je. Księgi Siry (Sira – biografia Proroka Mahometa) są pełne opowieści opisujących tę niezrównaną sprawiedliwość Proroka (asm).

ç. „Strzały twoje są ostre – ludy padają pod twoje stopy – trafiają w serce wrogów króla…”

Prawda zawarta w tej zapowiedzi z Psalmów również zamanifestowała się w osobie naszego Proroka (asm). Podbito bowiem Persję, Bizancjum, Indie, Chiny i wiele innych krajów, a większość ich mieszkańców przyłączyła się do wspólnoty Proroka Mahometa (asv) i została muzułmanami. To wyrażenie z Psalmów zostało ujęte w wersetach Koranu następująco:

„To, co Bóg dał Swojemu Posłańcowi jako zdobycz od mieszkańców miast, należy do Boga i Posłańca, do jego krewnych i sierot, do biednych i podróżnego – aby to nie krążyło w kółko tylko między bogatymi spośród was.” (Sura Al-Haszr, 59:7)

d. „Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość.”

To zdanie zapowiada dwie cechy naszego Szlachetnego Proroka (asm), które w Koranie zostały wyrażone następująco:

„Wy jesteście najlepszym narodem, jaki został wyprowadzony dla ludzi. Wy nakazujecie to, co jest dobre, a zakazujecie tego, co jest złe, i wierzycie w Boga.” (Sura Al Imran, 3:110)

2. „Miejsce twych ojców zajmą twoi synowie; ustanowisz ich książętami po całej ziemi. Imię twe będę pamiętał przez wszystkie pokolenia; dlatego sławić cię będą ludy na wieki wieków.” (Psalm 45, Wersety: 16 i 17)

Te zdania z Psalmów również mówią o naszym Szlachetnym Proroku (asm). Mimo że od śmierci Proroka Mahometa (asv) minęło 1400 lat, pokolenia wiernych zawsze, a zwłaszcza po każdej z pięciu codziennych modlitw (namaz – rytualna modlitwa islamska), odmawiają dla niego błogosławieństwa (salawat – formuła błogosławieństw dla Proroka), mówiąc: „Allahumma Salli ala Muhammadin wa ala ali Muhammad...” (O Boże, błogosław Mahometowi i jego rodowi...). Czy na ziemi istnieje inna postać, której imię byłoby wspominane tak często, jak imię naszego Proroka (asm)? Oczywiście, że nie. Czy jest więc możliwe, aby postać, o której mowa w Psalmach, nie była naszym Prorokiem (asm)?

3. (Streszczenie Psalmu 72, Wersety: 2-19) „Będzie panował od morza do morza i od Rzeki aż po krańce ziemi. Mieszkańcy pustyni zegną przed nim kolana, a jego wrogowie będą lizać proch. Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daniny. Wszyscy królowie oddadzą mu pokłon, wszystkie narody będą mu służyć. Uratuje bowiem biednego, który woła o pomoc, i ubogiego, który nie ma wspomożyciela. Zlituje się nad potrzebującym i biednym, i ocali dusze ubogich. Wybawi ich dusze od ucisku i przemocy, a ich krew będzie cenna w jego oczach. Będzie żył, i dadzą mu złoto z Szeby. Zawsze będą się za niego modlić i błogosławić go każdego dnia. Jego imię będzie trwać na wieki; dopóki słońce świeci, jego imię pozostanie. Ludzie będą w nim błogosławieni, wszystkie narody będą go nazywać ‘Błogosławionym’.”

Każdy, kto z bezstronnością wsłucha się w te zdania z Psalmów, przyzna, że opisują one naszego Proroka (asm). Albowiem wszystkie cechy postaci opisanej w tych zdaniach z Psalmów są w pełni obecne u naszego Szlachetnego Proroka (asm).

Do tego momentu naszej pracy zbadaliśmy niektóre fragmenty ze zmienionej Ewangelii, Tory i Psalmów, które wskazują na naszego Proroka (asm). Do tej pory udowodniliśmy z pewnością równą temu, że dwa razy dwa to cztery, iż księgi niebiańskie zapowiadają Proroka Mahometa (asv) i zwiastują jego nadejście. Mimo że księgi te uległy tak wielu zniekształceniom, a zwłaszcza wersety mówiące o naszym Proroku (asm) starano się zmienić i usunąć z ksiąg, Prorok Mahomet (asv) w istniejących księgach niebiańskich jaśnieje jak słońce.

[1] „Szemâil Proroka”, Prof. Dr. Ali Yardım, Wydawnictwo Damla.
[2] Darimi, Muqaddima, 10.
[3] Tirmidhi t. 3 s. 213; Ahmad ibn Hanbal V/218.
[4] Buhari, Anbiya 54, Hudud 12; Muslim, Hudud 8, 9.

Poznaj Islam