Czym jest hazard (Kumar)? Jakie jest stanowisko Islamu wobec hazardu?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Hazard to dawanie lub przyjmowanie majątku w oparciu o coś niepewnego, czego wyniku nie da się z góry przewidzieć. Niezależnie od nazwy, każda gra lub zakład wzajemny o pieniądze lub dobra materialne, który posiada tę cechę, jest hazardem. W Koranie hazard jest określany jako „meysir” (mejsir), co pochodzi od rdzenia „yûsr” oznaczającego „łatwość”, ponieważ polega on na łatwym zdobywaniu lub pozbawianiu kogoś majątku.

Hazard jest niesprawiedliwą drogą zarobku, która sprawia, że człowiek zapomina o swoim Stwórcy, odciąga go od modlitwy (namaz – namaz), prowadzi do lenistwa, niszczy chęć do pracy oraz sieje nienawiść i wrogość między ludźmi. Wszelkie formy hazardu, jako że pozostawiają one niezatarte rany w życiu jednostki i społeczeństwa, zostały w religii Islamu uznane za zakazane (haram – charam).

Na ten temat w Szlachetnym Koranie (Kur'ân-ı Kerim) powiedziano:

„I nie zjadajcie sobie nawzajem waszych majątków w sposób niesprawiedliwy i próżny.” (Sura al-Baqara, 2:188; Sura an-Nisa, 4:29).

„O wy, którzy wierzycie! Zaprawdę, napoje odurzające (alkohol), hazard, bałwany (idole) i strzały wróżebne to obrzydliwość wynikająca z dzieła szatana. Unikajcie więc tego! Być może, będziecie szczęśliwi. Szatan chce tylko rzucić między was wrogość i nienawiść przez napoje odurzające i hazard i odwrócić was od wspominania Allaha i od modlitwy.” (Sura al-Ma'ida, 5/90-91).

Hazard i szkody przez niego wywoływane :

Pod względem bycia zakazanym i grzesznym, Jeśli chodzi o zasadność utrzymywania zakazu, nie ma żadnej różnicy między alkoholem a hazardem. Allah Wszechmogący zakazał obu w tym samym wersecie (ajet-i kerime):

„O wy, którzy wierzycie! Zaprawdę, napoje odurzające, hazard, bałwany i strzały wróżebne to tylko obrzydliwość wynikająca z dzieła szatana. Unikajcie więc tego, abyście mogli osiągnąć swój cel.” (Sura al-Ma'ida, 5/90).

Każda gra losowa, która przynosi grającemu zysk lub stratę, jest hazardem. Hazard to niesprawiedliwe zabieranie cudzego majątku, czyli jest to świadoma, wspólna kradzież. Hazard to katastrofa dla społeczeństwa Często widzimy, jak to niszczycielskie zło, surowo zakazane przez religię, doprowadza wiele rodzin do nędzy i rozpaczy. Ci, którzy z powodu chciwości i ekscytacji nie odchodzą od stołów hazardowych aż do rana, tracą tam swoje zdrowie, majątek, moralność i czas, oddalając się od człowieczeństwa; jednego dnia wygrywają, a drugiego przegrywają.

W pieniądzach przegranych w hazardzie jest prawo dzieci, rodziny i ubogich. Wygrane pieniądze również nie są prawnie dozwolone (meşrû – meszru).

W miarę rozprzestrzeniania się hazardu, rosną szkody społeczne. Pracę zastępuje lenistwo. Spada wydajność w życiu zawodowym. Hazard pociąga za sobą inne zła, takie jak pijaństwo, kłamstwo, chciwość, nienawiść, zemsta i morderstwo.

Hazard prowadzi do wzrostu niepokojów, konfliktów w społeczeństwie oraz zaniedbań w życiu rodzinnym. Jest wielu ludzi, którzy z powodu hazardu sprzedali swoją religię, honor, ojczyznę i podeptali wszelkie święte wartości.

Hazard, podobnie jak alkohol, bardzo szybko staje się nałogiem. Później bardzo trudno jest się od niego uwolnić. Dlatego nałóg hazardu i pijaństwa należą do najniebezpieczniejszych nałogów.

Każda gra losowa, w której na końcu wygrywa się lub traci pieniądze, taka jak gra w kości, karty, loteria, zakłady sportowe (spor-toto, loto, iddaa) czy zakłady wzajemne, jest hazardem.

Wszystkie gry losowe na początku są uprawiane dla zabawy i spędzania czasu. Człowiek, gdy wygrywa, gra dla przyjemności i chciwości wygranej. Gdy przegrywa, gra, aby odrobić straty. W końcu staje się hazardzistą (kumarbaz). Nie należy zapominać, że hazardziści, którzy stracili wszystko, co mieli, sprzedali swój dobytek i zainwestowali go w hazard, spędzili resztę swojego życia w nędzy i niszcząc swoje żony i dzieci, chociaż na początku patrzyli na hazard jak na rozrywkę.

Ważnym obowiązkiem jest więc nie tylko unikanie hazardu, który jest plagą społeczną, ale także ochrona przed nim ludzi w naszym otoczeniu, zwłaszcza członków rodziny. W Szlachetnym Koranie obowiązek wychowywania członków rodziny w duchu unikania szkodliwych i złych uczynków oraz życia zgodnego z wolą Allaha i Jego Wysłannika jest nałożony na głowy rodzin (aile reisi):

„O wy, którzy wierzycie! Chrońcie siebie i wasze rodziny od Ognia, którego paliwem są ludzie i kamienie. Nad nim są aniołowie, srodzy i potężni, którzy nie sprzeciwiają się Allahowi w tym, co im nakazuje, i wykonują to, co im jest polecone.” (Sura at-Tahrim, 66/6).

Stanowisko islamu  wobec poszczególnych gier:

Gry takie jak tryktrak (tavla), szachy (satranç), warcaby (dama), karty (iskambil), tenis i bilard, bez wątpienia podlegają przepisom dotyczącym hazardu, jeśli są uprawiane w celach hazardowych  albo w celu osiągnięcia zysku.

Istnieją różne hadisy (hadis – relacje z życia i wypowiedzi Proroka) Proroka Muhammada zakazujące gry w tryktraka: „Kto gra w tryktraka, ten sprzeciwił się Allahowi i Jego Wysłannikowi.” (Abu Dawud, Adab, 56). „Stan tego, kto gra w tryktraka, a następnie wstaje, by się modlić, jest podobny do stanu tego, kto dokonuje ablucji ropą i świńską krwią, a następnie wstaje, by się modlić.” (Ahmad ibn Hanbal, Musnad, V, 370).

Większość islamskich prawników, opierając się na tych ogólnych zakazach, stwierdziła, że gra w tryktraka jest niedozwolona (caiz olmadığını), niezależnie od tego, czy ma cel hazardowy, czy nie. Jednak Ibn al-Musayyab i niektórzy inni uczeni uważają, że gra w tryktraka w celu niezwiązanym z  hazardem nie jest zakazana (haram). Gry w karty i domino mają ten sam status co tryktrak.

Jeśli chodzi o grę, której arabska nazwa to „szatrandż”, a która do języka polskiego weszła jako „szachy”, pojawiła się ona dopiero  w czasach Towarzyszy Proroka (Sahâbe – sahaba), dlatego nie ma na jej temat wiarygodnego hadisu od samego Proroka. Uczeni z pokolenia Towarzyszy, ich Następców (Tabi'in – tabi'in) oraz późniejsi przedstawili trzy opinie na temat szachów:

1. Według Towarzyszy takich jak Abdullah ibn Abbas, Abu Hurajra, Ibn Szirin, Said ibn al-Musajjab, jest ona dozwolona (mubah – mubach, czyn neutralny w świetle prawa).
2. Według Imama Asz-Szafi'iego (Imam Şâfiî) jest to czyn niepożądany, ale nie zakazany (tenzihen mekruh – mekruch).
3. Według Abu Hanify, Malika i Ahmada ibn Hanbala jest ona zakazana (haram).

Ci, którzy uważają ją za dozwoloną, doszli do tego wniosku, biorąc pod uwagę, że szachy są bardziej grą intelektualną i sportem umysłowym niż grą losową, a także fakt, że nie zostały one zakazane w sposób jednoznaczny. Jednakże, wydaje się, że inni Towarzysze dokonali tu analogii (kıyas – kijas) do tryktraka. Przekazuje się, że Abdullah ibn Umar powiedział: „Szachy są gorsze od tryktraka.” Podaje się również, że Ali (kuzyn i zięć Proroka) uważał je za rodzaj hazardu. Z kolei Imam Malik miał powiedzieć: „W szachach nie ma żadnego dobra, a granie w szachy i inne próżne gry jest czynem nagannym (mekruh)”, cytując przy tym werset: „Cóż jest poza prawdą, jeśli nie błąd?” (Sura Yunus, 10/32).

Warcaby (dama) są grą podobną do szachów. Przy grze w tenis i bilard dominuje aspekt sportowy. Jeśli nie dodaje się do nich innych, niedozwolonych elementów, powinny one być dozwolone (mubah).

Podsumowując, aby gry, w które można grać bez celu hazardowego, jedynie dla odpoczynku, zabawy i przyjemności, mogły być dozwolone (mubah), gra w nie  musi spełniać cztery warunki:

a. Gra nie może prowadzić do opuszczenia lub opóźnienia modlitwy.

b. Nie może wiązać się z oczekiwaniem jakiejkolwiek korzyści materialnej.

c. Podczas gry należy powstrzymywać język od złych i próżnych słów.

d. Nie może prowadzić do marnotrawstwa czasu, z powodu  przekroczenia przy grze w nie normalnej miary odpoczynku i rozrywki.

Poznaj Islam