Informacje o istocie objawienia i celu przesłania objawionego

Drogi Bracie / Droga Siostro,

„I stworzyłem dżiny i ludzi tylko po to, aby Mnie czcili (i poznawali).” (Sura Az-Zarijat, 51:56)

Jak wyrażono w powyższym wersecie, głównym celem Wzniosłego Stwórcy jest przedstawienie swojej istoty (Zat), atrybutów (sifat) i imion (asma). Tak jak przedstawia On swoje atrybuty, takie jak wiedza, wola, życie i moc, poprzez swoje czyny i dzieła sztuki, tak samo ukaże je najkrótszą drogą, czyli poprzez swoją mowę (tekellüm). (Nursi, Szualar, s. 103). Wszechmogący Allah nie tylko podejmuje się czynów, lecz także rozmawia z wybranymi ludźmi, aby przedstawić Siebie również za pomocą swojego słowa (kelam), co wyraża istotę i cel objawienia (łahj).

Według jednego z największych uczonych naszych czasów, Bediüzzamana Saida Nursiego, istotę objawienia, którą zgodnie obwieściło sto tysięcy proroków i którą dowiodły niebiańskie księgi i zwoje, oraz cel przesłania objawionego, można udowodnić z jasnością dnia za pomocą pięciu świetlistych dróg (zob. Szualar, Siódmy Promień).

Tenezzül-ü İlâhî (Łaskawe Zstąpienie Boga)

Pojęcie „Tenezzül-ü İlâhî” oznacza, że Wszechmogący Allah raczy zniżyć się do rozmowy ze stworzeniami, które sam stworzył, a zwłaszcza z ludźmi, których stworzył w „najpiękniejszej postaci” (ahsanu taqłim), jako ich prawdziwy Bóg.

Jest wymogiem Jego boskości (uluhijja) i panowania (rububijja), Jego bycia prawdziwym obiektem czci i Bogiem, aby Wszechmogący Allah, który sprawia, że wszystkie Jego żywe stworzenia mówią i który zna ich mowę, sam również uczestniczył w ich rozmowach poprzez swoją mowę. To, że Allah rozmawia z ludźmi, oznacza, że zwraca się do nich w sposób dla nich zrozumiały, na poziomie ich umysłów, co jest wyrazem Jego łaskawego zstąpienia jako Stwórcy do swoich stworzeń.

Taarrüf-ü Rabbanî (Pańskie Samoprzedstawienie się)

Pojęcie „Taarrüf-ü Rabbanî” oznacza, że Wszechmogący Allah, jako Pan światów, który stworzył wszystkie byty, kieruje nimi i zarządza, raczy zniżyć się i z łaski przedstawić Siebie swoim stworzeniom.

Wszechmogący Allah, który z tak ogromnym nakładem stworzył wszechświat pełen cudów, aby dać poznać Siebie, i który sprawia, że tysiące języków głoszą Jego doskonałość, ogłaszając Jego nieskończoną wiedzę i moc, z pewnością przedstawi Siebie również za pomocą swoich własnych słów.

Mukabele-i Rahmanî (Miłosierna Odpowiedź)

Pojęcie „Mukabele-i Rahmanî” oznacza, że Miłosierny (Ar-Rahman) i Litościwy (Ar-Rahim) Wszechmogący Allah, z miłosierdzia, odpowiada na prośby ludzi, którzy we wszystkim są od Niego zależni.

Jest wymogiem Jego cechy jako Stwórcy, aby tak jak odpowiada On w działaniu (fiilen) na prośby i dziękczynienia prawdziwych ludzi – którzy, będąc najznamienitszymi, najdelikatniejszymi i najbardziej tęskniącymi za swoim Stwórcą spośród wszystkich bytów, są jednocześnie najbardziej ubodzy, bezsilni i potrzebujący – tak samo odpowiadał im swoim słowem (kelam).

Mükâleme-i Sübhanî (Chwalebny Dialog)

Pojęcie „Mükâleme-i Sübhanî” oznacza, że Wszechmogący Allah, który jest wolny od wszelkich niedoskonałych atrybutów, rozmawia ze swoimi stworzeniami – zwłaszcza z ludźmi – za pośrednictwem objawienia, które również jest wolne od wszelkich wad.

Atrybut mowy, który jest nieodzownym następstwem i świetlistym przejawem wiedzy i życia, z pewnością istnieje w sposób wszechogarniający, nieskończony, nieograniczony i ciągły u Wszechmogącego Allaha, który posiada wszechogarniającą, nieskończoną wiedzę oraz wieczne, niewyczerpane życie. Otóż objawienie (łahj) jest przejawem tego nieskończonego dialogu, odbiciem tej niezliczonej mowy.

İş'âr-ı Samedânî (Powiadomienie od Samoistnego)

Pojęcie „İş'âr-ı Samedânî” oznacza, że Wszechmogący Allah, który niczego nie potrzebuje (As-Samad), za pomocą swojej mowy – najsilniejszego dowodu Jego istnienia – daje się poznać swoim stworzeniom, które pod każdym względem są od Niego zależne, i sprawia, że odczuwają one, iż w każdej chwili jest On przy nich obecny i świadomy ze swoją wiedzą i mocą.

Jest wymogiem Jego boskości (uluhijja), aby Allah, który stwarza swoje stworzenia – takie jak istota ludzka, która jest najmilsza, najbardziej kochająca, najbardziej zatroskana o swoje życie, najbardziej potrzebująca oparcia, na którym mogłaby się wesprzeć, i najbardziej tęskniąca za odnalezieniem swojego Pana i Stwórcy – ubogimi i bezsilnymi, a jednocześnie obdarza ich dusze tęsknotą i miłością, dał im się poznać poprzez swoją mowę, jako że jest On jedyną istotą posiadającą siłę i moc, by zaradzić każdej dolegliwości. (zob. Nursi, tamże).

 

Poznaj Islam