Jak Święty Koran został uchroniony przed zniekształceniem?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Ostatnia święta księga Allaha, boskie rozporządzenie dla całej ludzkości - Koran, był objawiany przez dwadzieścia trzy lata, werset po wersecie, sura po surze. Nasz Prorok (alejhi-ssalatu łassalam – błogosławieństwo i Pokój z nim) recytował objawione mu wersety i sury swoim towarzyszom (radijallahu ‘anhum - niechaj Bóg będzie z nich zadowolony), którzy byli przy nim. Towarzysze zapamiętywali je, a niektórzy również spisywali. Oprócz tego Prorok (asł) miał swoich pisarzy objawienia. Byli oni odpowiedzialni za spisywanie objawianych wersetów i sur. Miejsce każdego nowego wersetu i sury, to, gdzie w Koranie mają się znaleźć, było przekazywane samemu Prorokowi (asł) przez archanioła Gabriela (alejhis-salam - Pokój z nim), a on z kolei instruował pisarzy objawienia, którzy wykonywali jego polecenia. W ten sposób, jeszcze za życia Proroka (asł), cały Koran został spisany, a jego struktura została ustalona.

Ponadto Gabriel (Pokój z nim) przybywał w każdym miesiącu Ramadan i od początku recytował Prorokowi (asł) wszystkie objawione do tego dnia wersety i sury. W ostatnim Ramadanie przed śmiercią Proroka (asł), Gabriel (as) przybył ponownie, lecz tym razem odczytali Koran razem dwukrotnie. Za pierwszym razem recytował Gabriel (as), a Prorok (asł) słuchał; za drugim razem recytował Prorok (asł), a Gabriel (as) słuchał. W ten sposób Koran przyjął swoją ostateczną formę.

Mimo to, za życia Proroka (asł), Koran nie został jeszcze zebrany w jeden, samodzielny tom. Istniał w formie rozproszonych kart wśród Towarzyszy oraz w pamięci tysiąca hafizów (osób znających Koran na pamięć). Jednakże, to, co gdzie ma się znaleźć, było wiadome z całą pewnością i jasnością.

Ostatecznie, w czasach kalifatu Abu Bakra (radijallahu anhu – Bóg z niego rad), z uwagi na zaistniałą potrzebę, powołano komisję pod przewodnictwem Zejda ibn Sabita (ra), składającą się z pisarzy objawienia i najlepszych hafizów. Tej komisji powierzono zadanie zebrania Koranu w jeden tom. Wszyscy spośród Towarzyszy przynieśli i przekazali tej komisji posiadane przez siebie spisane fragmenty Koranu. Dzięki wspólnym wysiłkom hafizów i pisarzy objawienia, karty, sury i wersety zostały ułożone w dokładnie takiej kolejności, jaką wskazał Prorok (asł). W ten sposób Koran został zebrany w jedną księgę pod nazwą Mushaf.

Odtąd nie mogło być już mowy o zapomnieniu, zagubieniu, zniekształceniu czy zmianie Koranu. Jego oryginał został bowiem utrwalony w formie kompletnej i nienaruszonej, dokładnie tak, jak został objawiony Prorokowi (asł).

W czasach trzeciego kalifa Usmana (ra), z uwagi na kolejną potrzebę, z tego Mushafu sporządzono nowe kopie, które rozesłano do różnych krajów.

Dzisiejsze egzemplarze Koranu są właśnie kopiami tego Koranu.

Pod względem rzetelności utrwalenia, Koran, w odróżnieniu od innych ksiąg boskich, został utrwalony i przedstawiony w formie będącej owocem objawienia, bez żadnego zniekształcenia czy zmiany; i przez 1400 lat był w ten sposób przechowywany. Niewątpliwie wielką rolę odegrała w tym literacka i retoryczna cudowność Koranu, czyli łatwość jego zapamiętywania, niepodobna do żadnego ludzkiego słowa, niemożność stworzenia żadnej jego imitacji, niedościgniona literatura i retoryka oraz najwyższa staranność w jego zachowaniu. Jednak główną przyczyną jest to, że sam Bóg Wszechmogący wziął Koran pod swoją opiekę i ochronę, zobowiązując się, że utrzyma go jako cud pod względem słów i znaczenia aż do Dnia Zmartwychwstania. Jak powiedziano w Koranie:

Polskie znaczenie: „Zaprawdę, to My zesłaliśmy Wspominanie (Koran)* i, z pewnością jesteśmy dla niego stróżami...” (Sura Al-Hidżr, 15:9)

*Dhikr – dosłownie wspominanie – odpowiednik różańca w chrześcijaństwie lub mantry czy medytacji w buddyzmie, tyle że w Islamie Koran to najwyższe wspominanie

Dzisiaj wszystkie egzemplarze Koranu na świecie są identyczne; nie ma w nich żadnych różnic, ani zmian. Ponadto, znajduje się on w pamięci milionów hafizów i w każdej chwili jest recytowany przez miliony języków. Ta cecha nie jest udziałem żadnej innej ludzkiej księgi, ani nawet żadnej z ksiąg niebiańskich. Jest rzeczą konieczną i niezbędną, aby ostatnie słowo Allaha, Koran, którego postanowienia są wieczne, aż do Dnia Zmartwychwstania, cieszył się tak wyjątkową pozycją i wzniosłym zaszczytem.

(Mehmed Dikmen, İslam İlmihali, Cihan Yayınları, Stambuł, 1991, s. 94-97.)

Poznaj Islam