Jak Allah może być blisko każdego człowieka, skoro nie zajmuje żadnego miejsca?
Jak to możliwe, że Bóg jest wszędzie, skoro islam twierdzi, że nie zajmuje żadnego miejsca?
W jaki sposób Bóg może słyszeć, widzieć i kontrolować wszystkie istoty jednocześnie?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
وَهُوَ مَعَكُمْ اَيْنَ مَا كُنْتُمْۜ
„On jest z wami, gdziekolwiek byście nie byli.” (Żelazo (Al-Hadid, 4).
وَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَر۪يدِ
„Jesteśmy bliżej niego niż jego tętnica szyjna.” (Sura Kaf, 16).
“قَالَ رَسُولُ اللهِ صلّى الله عليه وسلّم: إِنَّ مِنْ أفْضَلِ إيمَانِ الْمَرْءِ أنْ يَعْلَمَ أَنَّ اللهَ مَعَهُ حَيْثُ كَانَ
Hadis i jego znaczenie:
Wysłannik Allaha (s.a.v. – sallallahu alayhi wa sallam – Pokój i błogosławieństwo Allaha niech będzie z nim) powiedział: „Jednym z najdoskonalszych przejawów wiary (îmân) człowieka jest to, by wiedział, że Allah jest z nim, gdziekolwiek się znajduje” (Al-Haythami, Majma' al-Zawa'id, I, 60).
W Szlachetnym Koranie (Kur’ân-ı Kerîm) podkreśla się, że Allah jest obecny wszędzie, a nawet bliższy człowiekowi niż jego tętnica szyjna. Koran naucza również, że Allah wie o wszystkim, co ludzie czynią — jawnie i w ukryciu — a także o tym, co pojawia się w ich myślach.
Fakt, że Wszechmogący Bóg (Cenâb-ı Hakk) jest transcendentny wobec miejsca (mekândan münezzeh), a jednocześnie obecny (hâzır) wszędzie, bliski wszystkiemu w swojej nieskończonej wzniosłości oraz że w swojej jedności bezpośrednio sprawuje władzę nad każdą sprawą, stanowi jedną z podstawowych prawd (hakikat) Koranu.
Chociaż Allah nie znajduje się w żadnym miejscu, jest On obecny i wszystkowidzący (nâzır) w każdym miejscu i w każdej przestrzeni poprzez swoją moc (kudret) i wiedzę (‘ilm). Podczas gdy wszystko jest wobec Niego nieskończenie odległe, On sam jest nieskończenie bliski wszystkiemu. Prawdę tę można w pewnym stopniu przybliżyć za pomocą przykładu słońca.
Słońce, będąc jednym bytem, poprzez odbicia (akis) obecne w błyszczących i przejrzystych przedmiotach wypełnia swoją obecnością całą powierzchnię ziemi. Jego ciepło (hararet) i światło (ziya), a także siedem barw zawartych w tym świetle, obejmują każdy przedmiot, na który padają. Gdyby słońce posiadało świadomość, gdyby jego ciepło było jego mocą, światło — jego wiedzą, a siedem barw — siedmioma atrybutami, wówczas to jedno słońce byłoby jednocześnie obecne we wszystkich lustrach.
Gdyby każdy człowiek trzymał w dłoni lustro, słońce mogłoby „spotkać się” z każdym z nich poprzez to lustro, rozmawiać z każdym w tej samej chwili, a jedno spotkanie nie przeszkadzałoby drugiemu. My bylibyśmy od niego daleko, podczas gdy ono byłoby nam niezwykle bliskie.
Również emisje radiowe i telewizyjne, będące słabym przejawem świetlistości (nuraniyet — natury światła), w pewnym stopniu ukazują zdolność bycia obecnym w wielu miejscach jednocześnie. Z tych przykładów można zrozumieć, że byty o naturze światła nie podlegają ograniczeniom miejsca.
Z tego powodu aniołowie (melaikeler), będąc istotami świetlistymi, mogą — mimo że są jedną osobą — przebywać w wielu miejscach jednocześnie. Na przykład Azrail (Aleyhisselâm — pokój niech będzie z nim), Anioł Śmierci, będąc jedną postacią, odbiera dusze w różnych miejscach świata. Jedno zadanie nie przeszkadza mu w wykonywaniu innego.
Skoro wszystkie światła we wszechświecie są jedynie słabym cieniem Jego imienia An-Nûr (Światło), a Allah jest Tym, który stworzył wszelkie światło, to Jego wszechobecność oraz bycie bliżej wszystkiego niż cokolwiek innego można — poprzez analogię do powyższych przykładów — w pewnym stopniu pojąć.
Poznaj Islam
