Jak zaprzeczanie istnieniu Boga staje się nieskończoną zbrodnią?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Wszystkie istoty we wszechświecie są świadkami istnienia i jedności Boga. Człowiek, który temu zaprzecza, popełnia zbrodnię na miarę całego wszechświata. Jest to również nieskończona zbrodnia, ponieważ stanowi zniewagę i brak szacunku dla praw tych istot.

Jak wiadomo, zarówno diament, jak i węgiel w swojej istocie są węglem. Jednak ze względu na różnicę w ułożeniu atomów, jeden staje się diamentem, a drugi węglem. Coś, co stało się węglem, nie ma już możliwości stać się diamentem. Bez względu na to, jak długo istnieje, pozostanie węglem. Podobnie, istota ludzka jest jedna - jej ojcem jest Adam (Pokój z Nim), a jej budulcem jest ziemia. Jednak z powodu różnic w "układzie" jedni stają się jak diamenty, a inni jak węgiel. Otóż, osoba, która wybrała niewiarę i umarła jako niewierzący, straciła zdolność do stania się diamentem, czyli posiadania wiary, ponieważ jej istota została zepsuta. Dlatego, nawet gdyby żyła wiecznie, pozostałaby niewierząca. Oznacza to, że zbrodnia niewierzącego jest nieskończona.

Bóg obdarzył człowieka nieskończonymi dobrami. Jednym z nich jest poczucie wieczności. To uczucie zostało dane, abyśmy mogli pojąć nieskończonego Boga i istnienie zaświatów, w których będziemy żyć wiecznie. Zaprzeczanie tak nieskończonemu uczuciu i niewyrażanie za nie należytej wdzięczności jest nieskończoną zbrodnią.

Ogień wielkości główki od zapałki, choć z pozoru mały, może zniszczyć budynek, a jeśli nie zostanie ugaszony, może nawet miasto czy kraj. Odrobina trucizny może zabić człowieka. Nie patrzy się na ich materialny wygląd, lecz na zniszczenia, jakie powodują, i odpowiednio się ich unika.

Podobnie człowiek, choć fizycznie i materialnie może być słaby, ułomny i mały, zniszczenia i okrucieństwo, które może wyrządzić, są wielkie, a szkody, które powoduje, są nieskończone.

Oto dlaczego zaprzeczanie istnieniu Boga jest nieskończoną zbrodnią. Z tego powodu osoba, która zaprzecza istnieniu Boga, popełnia nieskończoną zbrodnię, a kara za nią również musi być nieskończona:

• Bóg jest nieskończony, odwieczny i wieczny. Zaprzeczanie Nieskończonemu jest nieskończoną zbrodnią.

• Dowody na istnienie i jedność Allaha są nieskończone. Zaprzeczanie tak licznym dowodom jest nieskończoną zbrodnią.

• Istota (sedno), atrybuty i imiona Allaha są nieskończone. Zaprzeczanie nieskończonej Istocie i Jej atrybutom jest nieskończoną zbrodnią.

• Dobrodziejstwa Boga również są nieskończone. "Człowiek, który doświadcza niezliczonych darów i dobrodziejstw, od organów i komórek w swoim ciele, po duszę i uczucia; od świata, po którym podróżuje, po powietrze, które oczyszcza jego krew przy każdym oddechu; od nocy i dnia, po słońce i księżyc; od warzyw i owoców, po mleko i miód", jeśli buntuje się przeciwko Bogu, zaprzeczając temu wszystkiemu, odpowiada na te dary niewdzięcznością i popełnia nieskończoną zbrodnię.

• Zarówno organy działające w naszym ciele, jak i istoty, które nas otaczają i spieszą nam z pomocą z każdej strony, są niezwykle cennymi dziełami. Ignorowanie tak wielu cudów oraz mądrości i znaczeń w nich zawartych, nieuważanie ich za godne refleksji, jest również nieskończoną zbrodnią.

• Istota każdej rzeczy opiera się na jednym lub wielu Boskich Imionach. Świat istnienia jest pełen przejawów Boskich Imion. Ignorowanie tych bytów oznacza ignorowanie przejawiających się w nich Imion. To z kolei, nosząc znamiona buntu przeciwko nieskończonej potęgi Boga Wszechmogącego, staje się nieskończoną zbrodnią.

• Najważniejszą z tych istot jest sam człowiek. Człowiek, który jest lustrem dla wszystkich imion Allaha, zaszczycony byciem Jego gościem i zaproszonym do Jego Raju, który dzięki wzniosłości swojego potencjału stał się namiestnikiem na ziemi, jeśli zmarnuje tę wyższą naturę i zdolności na drodze niewiary i buntu, użyje przejawów wszystkich imion w sobie na drodze zła i buntu, i w ten sposób okaże wielki brak szacunku wobec tych imion. To samo w sobie jest wielką i nieskończoną zbrodnią.

• Chociaż grzech i zbrodnia niewierzącego mają miejsce w ograniczonym czasie, są one nieskończoną zbrodnią przeciwko nieskończonym dowodom i świadkom jedności Boga. To zaś wymaga nieskończonej kary.

• Niewiara jest nieskończoną zbrodnią przeciwko Allahowi, który jest znamieniem nieskończonych "Boskich Imion", poprzez zaprzeczanie im.

• Zbrodnia niewierzącego jest nieskończona, ponieważ gasi on dane mu przez Allaha zdolności skierowane ku nieskończoności, takie jak rozum, serce i sumienie, i nadużywa ich w sposób, który prowadzi do piekła, niszcząc je. To wymaga nieskończonej kary.

Wymierzenie nieskończonej kary komuś, kto popełnił takie nieskończone zbrodnie, jest sprawiedliwością. Przemiana tej kary w wieczne trwanie zamiast unicestwienia jest łaską i dobrodziejstwem Allaha.

Bediüzzaman w wielu swoich traktatach czy listach poruszał ten temat z różnych perspektyw, dostarczając wyjaśnień, które przekonują rozum i uspokajają serce. Niewierzący poprzez swoją niewiarę popełnia nieskończoną zbrodnię, ponieważ:

- odpowiada niewiarą na dowody jedności Boga,

- odpowiada niewdzięcznością na dobrodziejstwa,

- nienawistnie oskarża byty o bezwartościowość i gardzi nimi,

- odrzuca i zaprzecza manifestacji Boskich Imion.

Każde z nich jest nieskończoną zbrodnią.

• Wiara jest źródłem wszelkiego piękna, szczęścia i radości, dlatego zapewnia swojemu posiadaczowi wieczne szczęście. Niewiara jest jej całkowitym przeciwieństwem. Wynikiem niewiary jest wieczne nieszczęście, katastrofa i kara, co jest konsekwencją samej niewiary. (zob. Nursi, İşaratu’l-İ’caz, s. 80–81)

Wśród poglądów Muhyiddina ibn Arabiego i części uczonych islamskich znajduje się opinia, że niewierzący w piekle, po odbyciu kary za swoje czyny, ponownie dostąpią Bożego miłosierdzia, oswoją się z ogniem, zostaną uwolnieni od jego początkowej srogości i otrzymają nagrodę za swoje dobre uczynki dokonane na świecie.

• Bediüzzaman również stwierdza: "Wskazuje na to hadis, że niewierzący w piekle, po odbyciu kary za swoje czyny, ponownie dostąpią Bożego miłosierdzia, oswoją się z ogniem i zostaną uwolnieni od jego początkowej srogości. Za dobre uczynki, które popełnili na świecie, w nagrodę dostąpią Bożego miłosierdzia." (İşaratu’l-İ’câz, s. 81–82)

Poznaj Islam