Jaka jest logika karania wiecznym Dżahannam (piekłem) osoby, która umarła w niewierze (jako kafir)? Czy to jest sprawiedliwość?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Jedno z wyjaśnień Bediüzzamana Saida Nursiego – wybitnego uczonego muzułmańskiego – na temat tego, dlaczego osoba umierająca jako niewierzący (kafir) musi pozostać w Dżahannam na wieczność, jest następujące:

Pytanie (Sual): Grzech niewiary (masiyet-i küfriye) kafira jest ograniczony (mahdud) i obejmuje krótki okres. Karanie go wieczną i nieskończoną (ebedî ve gayr-ı mütenahî) karą wydaje się niezgodne z Boską Sprawiedliwością (Adalet-i İlahiye), niewspółmierne do Odwiecznej Mądrości (Hikmet-i ezeliye) i niemożliwe do przyjęcia przez Boskie Miłosierdzie (Merhamet-i İlahiye). Jak to wyjaśnić?

Odpowiedź (Cevab): Jeśli przyjmiemy, że kara dla tego kafira jest nieskończona (gayr-ı mütenahî), to udowodnimy z sześciu perspektyw (cihet), że jego grzech niewiary, popełniony w ograniczonym czasie, jest w rzeczywistości grzechem nieskończonym:

 Po pierwsze: Istota duchowa (cevher-i ruhu) kafira, który umiera w stanie niewiary, jest zepsuta. Gdyby miał on żyć wiecznie, bez wątpienia spędziłby tę nieskończoną egzystencję na niewierze, ponieważ jego serce jest zepsute. Dlatego jego zepsute serce ma potencjał (istidad) do popełnienia nieskończonej zbrodni. Wobec tego wieczna kara nie jest sprzeczna ze sprawiedliwością.

Po drugie: Chociaż grzech tego kafira został popełniony w ograniczonym czasie, jest to nieskończona zbrodnia przeciwko dowodom jedyności Boga (Wahdaniyya – Jedyności Bożej) w całym wszechświecie.

Po trzecie: Niewiara (kufr) jest nieskończoną zbrodnią, ponieważ jest niewdzięcznością (küfran) za nieskończone dobrodziejstwa.

Po czwarte: Niewiara jest zbrodnią przeciwko nieskończonej Boskiej Esencji i Jego Atrybutom (zât ve sıfat-ı İlahiyeye).

Po piąte: Chociaż ludzkie sumienie (vicdan) na zewnątrz wydaje się ograniczone,  w głębi pragnie wieczności. Kiedy to sumienie,  które w istocie jest nieskończone, zostaje zepsute przez niewiarę, ulega zniszczeniu i zatraceniu.

Po szóste: Chociaż przeciwieństwo (zıd) jest wrogie swemu przeciwieństwu, w wielu aspektach staje się do niego podobne (mümasil). Dlatego, tak jak wiara (iman) przynosi wieczne rozkosze (lezaiz-i ebediye), tak naturą niewiary (kufr) jest przynoszenie w życiu ostatecznym wiecznych i bolesnych mąk (âlâm-ı elîme ve ebediye).

Wniosek wynikający z tych sześciu perspektyw jest taki, że nieskończona kara za nieskończoną  zbrodnię jest istotą sprawiedliwości (ayn-ı adalettir).

(zob. Nursi, İşaratü'l-İ'caz)

Poznaj Islam