Jaka jest mądrość (hikmet) stojąca za karą ukamienowania (recm)? Dlaczego Islam, będący religią miłości, uwzględnił taką karę?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

U boku władcy (sułtana) potrzebna jest zarówno łaska i miłosierdzie po jego prawicy, jak i surowość i dyscyplina po jego lewicy. Nagroda jest wymogiem miłosierdzia, a dyscyplina wymaga kary.

Pozostawienie buntowników bez kary, podobnie jak niezdolność do nagrodzenia posłusznych, nie przystoi majestatowi władcy; oba przypadki są wyrazem bezsilności i słabości. Bóg Wszechmogący jest wolny od takich niedoskonałości.

Chcemy bardzo jasno podkreślić, że przepisy takie jak radżm (ukamienowanie) w Islamie są surową sankcją karną o charakterze odstraszającym. Jednym ze wspólnych celów ludzkości i wszystkich religii objawionych jest zapewnienie ciągłości rodu. Cudzołóstwo (zina) jest najpodlejszą, bezprawną drogą, która degeneruje i miesza rody – z perspektywy różnych kryteriów prawnych i ludzkich. Ta rozpusta (fuhuş), będąc ciężkim przestępstwem, jest jednocześnie atrakcyjnym mechanizmem popełniania grzechu dla nieokiełznanych dusz. Nie możemy oczekiwać od uniwersalnej religii, jaką jest Islam, że nie podejmie ona odstraszających środków w celu zapobiegania tak podłemu przestępstwu. Wymierzenie kary przestępcy nie jest sprzeczne z miłosierdziem i miłością, a jest wymogiem sprawiedliwości.

Koran, w cudowny sposób, zamiast nakazu „Nie cudzołóżcie!”, używa wyrażenia: „I nie zbliżajcie się do cudzołóstwa!”, zabraniając nie tylko wejścia przez bramę tego zła, ale nawet zbliżania się do niej. Wyrażenie „Nie zbliżajcie się do cudzołóstwa” jest bowiem bardziej elokwentne (belîğ) i jaśniejsze niż forma „Nie cudzołóżcie!”. Powiedzenie człowiekowi „nie zbliżaj się” do czegoś jest bardziej sugestywne i skuteczne niż powiedzenie „nie rób” czegoś. Zwrot „nie zbliżajcie się do cudzołóstwa” oznacza powstrzymywanie się od rzeczy, które mogą prowadzić do cudzołóstwa, takich jak dotykanie, całowanie, patrzenie, mruganie, które mogą być jego początkiem. Uleganie przyczynom również prowadzi do cudzołóstwa. A cudzołóstwo jest czynem bardzo złym i wielkim grzechem. Ponadto cudzołóstwo jest złą drogą, ponieważ odsłania zasłonę przemijającej namiętności, prowadzi do mieszania się rodów, skłania do czynów zakazanych, narusza prawa innych, niszcząc rodzinę, burzy filary społeczeństwa, szerzy anarchię, otwiera wrota cierpienia i powoduje rozprzestrzenianie się chorób przenoszonych drogą płciową.

Szejk al-Islam Alusi, odnosząc się do tego, że jest to śmierć dla potomstwa, powiedział: „Cudzołóstwo zawęża i sterylizuje rody. Ten, którego pochodzenie nie jest ustalone, jest w świetle prawa jak martwy. (Âlûsî, Ruhu'l-Meânî, Daru'l-Fikr, 8/67.) A jakąż aktywność i inicjatywę w kwestiach związanych z prawem islamskim mogą mieć umarli?”

Po zakazaniu wszystkich czynów prowadzących do cudzołóstwa, prawo islamskie traktuje przestępstwo cudzołóstwa jako naruszenie interesu publicznego i godności osoby, i odpowiednio je karze, zaostrzając sankcje karne, aby zapobiec jego popełnianiu. Rzeczywiście, przestępstwo cudzołóstwa wstrząsa u podstaw i zagraża porządkowi rodzinnemu. A rodzina jest fundamentem społeczeństwa. Jeśli takie przestępstwo stałoby się dozwolone, rozpusta rozprzestrzeniłaby się na ogromną skalę, co doprowadziłoby do upadku rodziny, zepsucia społeczeństwa i degeneracji pokoleń. Prawo islamskie stawia przetrwanie społeczeństwa ponad wszystko i przywiązuje do tego ogromną wagę.

W związku z tym, prawo islamskie, aby ustrzec przed straszliwymi konsekwencjami cudzołóstwa i chronić społeczeństwo, ustanowiło najsurowszą karę i zakazało wszelkich jego form. Co więcej, w przypadku cudzołóstwa popełnionego przez osoby zamężne/żonate, uznało za niewłaściwe, aby taka osoba dalej żyła, traktując ją jako najgorszy przykład.

Prawnicy islamscy (fakiowie) są zgodni (ittifak), że wolnej, niezamężnej/nieżonatemu osobie, która popełniła cudzołóstwo, niezależnie od tego, czy jest to mężczyzna, czy kobieta, wymierza się sto batów. Albowiem Allah Wszechmogący powiedział: „Cudzołożnicy i cudzołożnikowi wymierzcie każdemu z nich sto batów. I niech nie powstrzymuje was od tego litość w religii Allaha, jeśli wierzycie w Allaha i w Dzień Ostatni. A przy ich karaniu niech będzie obecna grupa wierzących.” (Sura an-Nur, 24/2).

Prawnicy islamscy, przytaczając różne dowody, są również zgodni co do tego, że osoba zamężna/żonaty, która popełniła cudzołóstwo, niezależnie od płci, podlega karze ukamienowania (recm).

Kara hadd, do której zalicza się recm, jest udowadniana na dwa sposoby: poprzez przyznanie się do winy (ikrar) (gdy osoba popełniająca cudzołóstwo sama to wyzna i potwierdzi) oraz przez świadków (4 mężczyzn). Warunki wymierzenia kary to: 1. Zdrowie psychiczne, 2. Osiągnięcie dojrzałości płciowej, 3. Działanie z własnej woli, 4. Świadomość, że czyn jest zakazany.

Jak widać, Islam na każdym etapie tej złej drogi staje naprzeciw człowieka, starając się go odciągnąć od tego ohydnego czynu i zalecając życie w legalnej atmosferze, w granicach czystości i skromności (iffet).

Jednakże, bez względu na to, jak silny jest system i jak solidne są jego prawa, jeśli jednostka nie zostanie doprowadzona do czystości sumienia, która pozwoli jej zaakceptować ten system i te prawa, niewiele zostanie osiągnięte. Dlatego, obok bardzo solidnych i niezmiennych zasad, jednostki muszą być wychowywane w środowisku umożliwiającym ich przestrzeganie, a ich sumienia muszą być oczyszczone, aby nakazy i zalecenia nie pozostawały w próżni. Koran, poprzez wiele swoich wersetów, prowadzi człowieka do punktu, w którym uświadamia sobie: „Gdziekolwiek jesteś, kiedykolwiek i cokolwiek robisz, zawsze jesteś pod nadzorem (murakaba) Boga Wszechmogącego”, i warunkuje go do planowania i życia w takiej atmosferze.

Poznaj Islam