Jaka jest ostatnia religia objawiona?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Uczeni islamscy (İslâm âlimleri) dzielą religie głównie na dwie kategorie:

1. Religie prawdziwe (Hak dinler).

2. Religie fałszywe (Bâtıl dinler).

Religie, które opierają się na wierze w Jedynego Boga i nakazują oddawanie czci i służbę wyłącznie Jemu, nazywane są „religiami prawdziwymi”. Religie prawdziwe to religie zesłane przez Allaha. Z tego powodu nazywane są również religiami niebiańskimi (semavî dinler). Ponieważ ich fundamentem jest wiara w jedność Allaha i zasada oddawania czci tylko Jemu, nazywa się je także „religią monoteistyczną” (Tevhid dini – Tałhid dini).

Przekonania i idee, które nie zostały zesłane przez Allaha, lecz zostały wymyślone przez ludzi i nie zawierają zasady wiary w Jedynego Boga, nazywane są „religiami fałszywymi”.

Niektóre z religii prawdziwych zostały z czasem zniekształcone przez ludzi; wprowadzono do nich przesądy (hurâfeler) i fałszywe wierzenia, które nie pochodziły z pierwotnego rdzenia religii. Takie religie, które w swej istocie były prawdziwe, lecz później uległy zniekształceniu, nazywane są „religiami zniekształconymi” (Muharref dinler). Przykładem mogą być judaizm i chrześcijaństwo. Początkowo były one religiami prawdziwymi, lecz z czasem, przez wprowadzenie do nich przesądów i idei sprzecznych z monoteizmem (tevhid), uległy zniekształceniu i stały się religiami zniekształconymi. Religie zniekształcone również zaliczane są do religii fałszywych.

Pierwszą religią ludzkości była religia monoteistyczna (Tevhid dîni), oparta na wierze w jedność Boga, zesłana pierwszemu człowiekowi i pierwszemu prorokowi, Hz. Adamowi (Aleyhisselâm – Pokój z Nim). Badania socjologiczne również potwierdzają, że pierwszą religią ludzkości była religia monoteistyczna. Badacz historii religii i socjolog Wilhelm Schmidt, w wyniku badań przeprowadzonych nad Pigmejami, najstarszą pierwotną społecznością na ziemi, odkrył u nich istnienie wiary w jednego boga. Odkrycia Schmidta obaliły twierdzenia Durkheima, jakoby pierwszą religią ludzkości był totemizm, i podważyły powszechne zachodnie przekonania na ten temat.

Po Hz. Adamie (as – Pokój z Nim), wraz z upływem czasu, niektórzy ludzie, ulegając swoim namiętnościom i podszeptom Szatana, oddalili się od wiary monoteistycznej, wyobcowali się z religii prawdziwej i popadli w błędne wierzenia. W ten sposób powstały religie fałszywe. Ilekroć ludzie oddalali się od religii prawdziwej i popadali w fałsz, Bóg Prawy i Wszechmogący (Cenâb-ı Hak) zsyłał im nowego proroka i nową religię, wzywając ich do wiary monoteistycznej. Jednak tylko część ludzi odpowiadała na to wezwanie, podczas gdy reszta trwała w swoich fałszywych wierzeniach. Co więcej, nie tylko nie wracali do prawdy, ale nawet uciekali się do siłowego powstrzymywania, ucisku i tortur wobec tych, którzy powrócili. W ten sposób w każdym stuleciu i w każdej epoce toczyła się nieustanna walka między wierzącymi w religię prawdziwą a niewierzącymi. Dziś ta walka trwa pod różnymi nazwami i w różnych formach, i będzie trwać aż do Dnia Zmartwychwstania (kıyâmet).

Ostatnią religią objawioną jest islam.

Żadna z Ksiąg Objawionych (İlâhî Kitaplar), które poprzedzały Koran i które są dziś dostępne, nie jest oryginałem niebiańskich ksiąg, które Allah zesłał swoim prorokom. Z biegiem czasu ich oryginalne egzemplarze zaginęły, a zostały one na nowo spisane przez ludzi. Z tego powodu wkradły się do nich przesądy i fałszywe wierzenia. Jest znanym faktem historycznym, że na przykład Tora (Tevrat) nie mogła zostać zachowana przez Żydów, którzy po Proroku Mojżeszu (as – Pokój z Nim) przez długie wieki żyli w niewoli i na wygnaniu, a nawet w pewnym okresie stracili swoją wiarę i popadli w bałwochwalstwo. Obecny egzemplarz został spisany przez niektórych duchownych długo po czasach Proroka Mojżesza (as), ale został ponownie przyjęty jako księga religijna, jak gdyby był oryginałem Tory. Oczywistym jest, że księga, która powstała po tak długim i burzliwym okresie, nie może być identyczna z Torą zesłaną Prorokowi Mojżeszowi (as). Z tego powodu znajdują się w niej zarzuty i oszczerstwa nieprzystojące prorokom oraz postanowienia sprzeczne z duchem religii monoteistycznej.

Zabur (Psalmy), który został objawiony Dawidowi (as – Pokój z Nim), również nie uniknął losu, jaki spotkał Torę.

Jeśli chodzi o Ewangelię (İncil), Prorok Jezus (as – Pokój z Nim) nie kazał spisywać objawień, które otrzymywał. Został prorokiem w wieku trzydziestu lat, a jego misja prorocza zakończyła się w wieku trzydziestu trzech lat. W tak krótkim okresie, trwającym trzy lata, podróżował od wsi do wsi, od miasta do miasta, starając się nauczać lud. W ostatnich latach swojego życia był nieustannie ścigany przez rzymskich zarządców podjudzanych przez Żydów. W tej sytuacji nie miał ani czasu, ani możliwości, by spisać Ewangelię. Dlatego też Ewangelie, które posiadamy dzisiaj, noszą imiona swoich autorów i mają formę biografii (sira), zawierającej kazania, nauki i pouczenia, które Prorok Jezus (as) dawał swoim apostołom (havariler). Co więcej, nie zostały one napisane przez apostołów Proroka Jezusa (as), którzy byli pierwszymi wiernymi (mü'minler), lecz przez tych, którzy ich spotkali i od nich usłyszeli Boże słowa przekazane Prorokowi Jezusowi (as).

W dostępnych dziś Ewangeliach widoczne są pewne różnice w treści i narracji. W rzeczywistości te Ewangelie zostały zatwierdzone decyzją tysiącosobowego soboru duchownych, który zebrał się w 325 r. n.e. w Nicei (İznik). Gremium to przeanalizowało setki Ewangelii i, za zgodą 318 członków, wybrało spośród nich cztery dzisiejsze Ewangelie, które głosiły tezę o boskości (ulûhiyet) Proroka Jezusa (as), a pozostałe spalono i zniszczono.

Jak widać, zasada, że Prorok Jezus (as) jest – uchowaj Boże (hâşâ) – synem Bożym, została przyjęta decyzją soboru wiele lat po nim. Co więcej, niektóre kościoły chrześcijańskie nie zastosowały się do tej decyzji. Z tego względu nie można twierdzić, że dzisiejsze cztery Ewangelie są zgodne z oryginałem Ewangelii zesłanej Prorokowi Jezusowi (as).

Poznaj Islam