Jaki jest cel i główna myśl Szlachetnego Koranu? Jaką księgą jest Koran?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
„KORAN; jest Niebiańską Księgą, która zwięźle zawiera w sobie księgi wszystkich proroków (enbiyâ) z różnych epok, traktaty (risale) wszystkich świętych (ewliyâ) o różnych drogach duchowych oraz dzieła wszystkich czystych (asfiyâ) o różnych ścieżkach; której sześć kierunków (dżihat-i sitte) jest promiennych i oczyszczonych z mroków urojeń (ewham) i wątpliwości (szübehat); której punktem oparcia jest, z absolutną pewnością, niebiańskie objawienie (wahy-i semawi) i odwieczna mowa (kelam-i ezeli).”
„A jej celem i zamierzeniem jest, w sposób widoczny, szczęśliwość wieczna (saadet-i ebedije). Jej wnętrze, w sposób oczywisty, jest czystym przewodnictwem (halis hidajet). Jej powierzchnia, z konieczności, jest światłami wiary (enwar-i iman). Jej fundament, z pewnością wiedzy (bi-ilmelyakîn), jest dowodem i argumentem (delil we bürhan). Jej prawa strona, z pewnością doświadczenia (bit-tedżrübe), jest poddaniem serca i sumienia (teslim-i kalb we widżdan). Jej lewa strona, z pewnością naoczności (bi-ajnelyakîn), jest zniewoleniem umysłu i intelektu (teshir-i akıl we iz'an). Jej owocem, z pewnością ostateczną (bihakkal-yakîn), jest miłosierdzie Litościwego (rahmet-i Rahman) i siedziba rajów (dar-i dżinan). Jej pozycją i uznaniem, według prawdziwej intuicji (bil-hadsi's-sadik), jest akceptacja przez anioły, ludzi i dżinny (makbul-ü melek we ins we dżan).” (Bediüzzaman, Sözler (Słowa))
Jaką księgą jest Koran?
W naszych czasach, gdy zamęt (fitna) i zepsucie (fesad) ogarnęły ziemię, konieczność zwrócenia się ku Księdze Allaha i uczynienia jej dominującą w naszym życiu jest oczywista. Jeśli ludzie całkowicie pogrążyli się w „pustych słowach” i nimi się zajmują... Jeśli za punkt odniesienia przyjmują dzieła ludzkie, a nie Księgę Allaha, do nich się odwołują i ich przestrzegają... Jeśli ci, którzy występują w imieniu islamu, wzywają innych nie do Koranu, lecz do swoich własnych grup, szkół prawnych (mezhep) i ścieżek duchowych (meszrep)... Jeśli muzułmanie za „podręcznik” i „księgę podręczną” przyjęli dzieła pełne zabobonów (hurafe), a nie Koran...
W 30. wersecie Sury Al-Furqan czytamy:
„I powiedział Wysłannik: 'O Panie mój! Mój lud wziął ten Koran za rzecz porzuconą.' "
Jeśli, tak jak skarżył się Wysłannik Allaha, „wspólnota (ummet) porzuciła Koran”...
W 68. wersecie Sury Al-Ma'idah podkreślono:
„Powiedz: 'O Ludu Księgi! Nie opieracie się na niczym, dopóki nie będziecie przestrzegać Tory, Ewangelii i tego, co wam zostało zesłane od waszego Pana (Koranu).' Zaprawdę, to, co ci zostało zesłane od twego Pana, u wielu z nich powiększy tylko bunt i niewiarę. Nie martw się więc o lud niewierny.”
Jeśli muzułmanie popadli w stan Ludu Księgi, który „nie podtrzymuje Tory, Ewangelii i Koranu i nie opiera się na niczym”, i borykają się z kryzysem tożsamości... Wtedy właśnie konieczność powrotu do Koranu, zrozumienia go i podtrzymywania nabiera pełnego znaczenia. Aby uczynić Koran dominującym w życiu, trzeba go najpierw właściwie poznać, przeczytać i zrozumieć...
Księga Wyjątkowa, Niepowtarzalna, Bezprecedensowa, Wymykająca się Ludzkim Standardom:
Pierwszą cechą, którą powinien wziąć pod uwagę czytelnik nowo poznający Koran, jest to, że nie jest to księga napisana według ludzkich metod twórczych, podzielona na określone rozdziały, tytuły i podtytuły, ani posiadająca wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Koran, nie będąc książką literacką czy filozoficzną w znanym nam sensie, nie jest również książką historyczną, astronomiczną, socjologiczną, medyczną, ani nawet klasyczną książką „religijną”. Chociaż zwraca uwagę na wiele tematów z dziedzin nauki, które wymieniliśmy, pod względem celu, stylu, języka, układu i sposobu ujęcia tematów jest księgą całkowicie odmienną, wyjątkową. Jest to księga, której nie można mierzyć miarą żadnej dyscypliny naukowej, jest niezwykła i, jak to ujął Mawdudi, „jedyną w swoim rodzaju księgą na ziemi”...
Koran nie został objawiony po to, by dostarczać czytelnikowi informacji na określone tematy, informować go czy kierować do badań naukowych. Wręcz przeciwnie, jego jedynym celem jest doprowadzenie ludzi i dżinnów, którzy ponoszą odpowiedzialność ze względu na posiadanie rozumu i woli, do osiągnięcia „świadomości służby” (kulluk bilinci),
„Stworzyłem dżinny i ludzi tylko po to, aby Mi służyli.” (Sura Az-Zariyat, 51:56)
i w ten sposób zapewnienie im szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym. Koran nie jest „pustym słowem bez celu”;
„To nie jest pusta mowa.” (Sura At-Tariq, 86:14)
Jest on zbiorem kryteriów i norm, które „odróżniają” (Furkan) prawdę od fałszu, dobro od zła, piękno od brzydoty.
Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest to, że Księga Allaha, której jedynym celem jest przewodnictwo i szczęście ludzkości, używa stylu ukierunkowanego na ten cel, zwracając się czasem do rozumu czytelnika, czasem do jego uczuć, czasem do sumienia i serca; od czasu do czasu zwracając uwagę na przeszłe społeczności, niebo i ziemię, świat roślin i zwierząt, prawdy psychologiczne, socjologiczne, filozoficzne i moralne, wzywając adresata do refleksji nad tymi tematami.
Dlatego Koran, choć jest podzielony na sury i wersety, pod względem omawianych tematów sprawia wrażenie złożonego, zawiłego i przeplatającego się. Nagłe przejście od jednego tematu do innego, pozornie zupełnie niezwiązanego, częste powtórzenia, uwzględnienie ustaleń i rozwiązań uniwersalnych problemów całej ludzkości w kontekście praktycznych problemów społeczeństwa, które zmieniało się, rozwijało i dojrzewało w ciągu dwudziestu trzech lat objawienia, kierowanie ku zachowaniom i zasadom moralnym, które zapewnią ludziom szczęście, i zwiastowanie im Raju, a także ostrzeganie przed negatywnymi postawami, które doprowadzą ich do nieszczęścia, i straszenie Piekłem... wszystko to jest wymogiem unikalnego stylu Koranu.
Gdy Koran jest czytany wielokrotnie, lepiej widać, że między jego tematami, słowami i pojęciami istnieje zdumiewająca spójność (insicam) i całość, żadne zdanie nie jest wypowiedziane na próżno, a cała księga obraca się wokół jednego celu: zapewnienia ludzkości przewodnictwa (hidajet) i szczęścia. Jak powiedział nieżyjący już Muhammed Asad, żadna księga – włączając w to Biblię (Kitab-ı Mukaddes) – nie jest w stanie udzielić tak jasnej i wyczerpującej odpowiedzi na odwieczne pytanie ludzkości, jak Koran: „Jak mam postępować, aby prowadzić dobre życie na tym świecie i być szczęśliwym w przyszłym świecie?”
Prawdziwa Księga Zesłana od Allaha, Kompletna, Niesprzeczna, Niezmienna:
Nie ma wątpliwości, że Koran jest „prawdziwą” (hak) księgą, zesłaną przez Allaha, Pana światów, Jego Wysłannikowi, Muhammadowi (saw).
„Ten Koran nie mógł zostać wymyślony przez nikogo innego niż Allah; co więcej, potwierdza on wszystko, co przetrwało z prawdy w poprzednich objawieniach, i w sposób zwięzły wyjaśnia objawienie, co do którego nie ma wątpliwości, że pochodzi od Pana światów.” (Sura Junus, 10:37)
Koran wyjaśnia tę prawdę w odpowiedzi na oszczerstwa i zarzuty, takie jak:
„Koran wymyślił Muhammad, a inni mu pomogli... To nic innego jak baśnie dawnych ludów.” (Sura Al-Furqan, 25:4-5), „...to słowo poety; to słowo wieszcza...” (Sura Al-Hakka, 69:41-42),
a następnie rzuca wyzwanie wszystkim tym, którzy powtarzają te absurdalne oszczerstwa:
„A jeśli jesteście w wątpliwości co do tego, co zesłaliśmy Naszemu słudze (Muhammadowi), to przynieście surę (rozdział) podobną do niego i wezwijcie waszych świadków {pomocników} oprócz Allaha, jeśli mówicie prawdę! A jeśli tego nie uczynicie – a z pewnością nigdy tego nie uczynicie – to strzeżcie się ognia, którego paliwem są ludzie i kamienie, przygotowanego dla niewierzących.” (Sura Al-Baqarah, 2:23-24)
„Czyż oni mówią: 'On (Muhammad) to wymyślił'? Powiedz: 'Jeśli mówicie prawdę, to przynieście surę podobną do niego i wezwijcie na pomoc, kogo tylko możecie, oprócz Allaha.' ” (Sura Junus, 10:38)
Czytelnik, który uważnie studiuje Koran, od pierwszego wejrzenia zauważa, że nie mógł on wyjść spod pióra człowieka. W tej Księdze nie napotyka się żadnych ludzkich elementów, podobnych do osobistych słabości autora czy wskazówek dotyczących warunków środowiskowych, w których żył, które odbijają się w książce jakiegokolwiek pisarza. Na przykład, jak wskazuje Abdullah Draz, Koran pozostaje ponad wszelkimi cechami geograficznymi, rasowymi i innymi ludzkimi, a nawet nie wymienia imion osób i miejsc, o których wspomina, wyciągając z nich lekcje dla ogólnego wychowania ludzkości. Już sam ten fakt stanowi dowód na to, że Koran jest słowem Allaha.
Podobnie, nawet w najbardziej doskonałej ludzkiej książce, w wyniku wnikliwej analizy można znaleźć pewne błędy, wady i sprzeczności. Żaden z tych, którzy przez wieki czytali Koran w tym czy innym celu, nie znalazł w nim najmniejszej wady, sprzeczności ani braku. W Księdze Allaha nie ma bowiem najmniejszej krzywizny, skrzywienia ani zniekształcenia:
„Chwała Allahowi, który zesłał Swemu słudze Księgę (Koran) i nie uczynił w niej żadnej krzywizny.” (Sura Al-Kahf, 18:1)
Księga Allaha rzuca również wyzwanie w tej kwestii:
„Czyż oni nie będą się zastanawiać nad tym Koranem dogłębnie i wnikliwie? Gdyby pochodził on od kogoś innego niż Allah, z pewnością znaleźliby w nim wiele niespójności i sprzeczności.” (Sura An-Nisa, 4:82)
Każdy, kto czyta Koran, starając się go przemyśleć i zrozumieć, zobaczy, że: nie jest to przypadkowe i bezcelowe słowo ludzkie {hezl}:
„To nie jest pusta mowa.” (Sura At-Tariq, 86:14) „To jest prawdziwa księga, w której nie ma absolutnie żadnych wątpliwości ani wiedzy opartej na przypuszczeniach.” (Sura Al-Baqarah, 2:2) „A ta (kara) jest dlatego, że Allah zesłał Księgę w prawdzie (a oni ją odrzucili). A ci, którzy poróżnili się co do Księgi, znajdują się w głębokim rozłamie.” (Sura Al-Baqarah, 2:176) „I została ona zesłana od Allaha jako przewodnictwo i miłosierdzie.” (Sura Junus, 10:37; Sura As-Sadżda, 32:2; Sura Jasin, 36:5; Sura Az-Zumar, 39:1)
Jest to również księga, w której niemożliwe jest zmienienie nawet jednej litery, a jej ochronę wziął na siebie Wszechmocny Allah. {6:115; 15:9}.
Przewodnik Prowadzący Ludzi na Najprostszą Drogę i Światło Wyprowadzające z Ciemności do Jasności:
Szlachetny Koran, w najogólniejszym sensie, jest przewodnikiem zbawienia i przewodnictwa (hidajet) dla całej ludzkości we wszystkich czasach i miejscach. W sensie szczególnym jest on również przewodnikiem dla wierzących i świadomych swojej odpowiedzialności, wskazującym drogi wyjścia z kryzysów i trudności. Pojęcie „hidajet” w języku arabskim, oznaczające wskazanie drogi wyjścia ludziom, którzy na pustyni nie wiedzą, w którym kierunku iść, w pełni odpowiada pozycji, jaką Koran zajmuje dla ludzkości.
Koran, przysięgając na „czas / wszystkie epoki” i przypominając, że „ludzkość jest zawsze na straconej pozycji” {Sura Al-Asr, 103:1-2}, jest dla ludzkości, która w każdej epoce historycznej, a zwłaszcza dzisiaj, błąka się i miota w duchowych kryzysach, upadku moralnym i trudnościach społecznych, „receptą na zbawienie”, „kołem ratunkowym” (can simidi);
„To jest Księga, którą ci zesłaliśmy, abyś wyprowadził wszystkich ludzi, za pozwoleniem ich Pana, z ciemności do światłości, na drogę Potężnego, Godnego Chwały Allaha.” (Sura Ibrahim, 14:1)
Jedyna droga do osiągnięcia pomyślności i szczęścia przez społeczeństwo, które utraciło swoje cnoty moralne i szlachetne cechy, a którego teraźniejszość i przyszłość pociemniały, jest wskazana w Księdze Allaha:
„Zaprawdę, przyszło do was od Allaha światło (nur) i Księga jasna. Allah prowadzi nią tych, którzy szukają Jego upodobania, na drogi pokoju, i wyprowadza ich, za Swoim pozwoleniem, z ciemności do światłości, i prowadzi ich na drogę prostą.” (Sura Al-Ma'idah, 5:15-16)
Podczas gdy ludzkie ideologie, wysuwane z roszczeniem do rozwiązania problemów ludzkości, z tymczasowymi i niepełnymi rozwiązaniami tylko pogłębiają problemy, Koran oferuje wieczne i absolutne drogi zbawienia, ważne dla wszystkich czasów i miejsc. Koran przyrównuje człowieka, który próbuje rozwiązać swoje problemy za pomocą ludzkich propozycji, do bezradnej osoby w ciemności, która stawia kilka kroków w nagłym błysku błyskawicy, a potem zastyga w miejscu {2:20}. Koran natomiast prowadzi ludzi do tego, co najprostsze i najlepsze {17:9}. Ponieważ on sam jest absolutną prawdą {13:1; 17:105}.
Miłosierdzie, Błogosławieństwo, Uzdrowienie i Wewnętrzny Wgląd dla Ludzi:
„O ludzie! Przyszło do was napomnienie od waszego Pana i uzdrowienie tego, co jest w sercach, i przewodnictwo, i miłosierdzie dla wierzących...”
„Powiedz: 'Niech się radują łaską i miłosierdziem Allaha, tylko tym Koranem. To jest lepsze niż to, co oni gromadzą ze świeckich dóbr.'” (Sura Junus, 10:57-58)
Koran jest uzdrowieniem (szifa), ukojeniem i w konsekwencji miłosierdziem (rahmet) dla wszelkiego rodzaju chorób serca i udręk. Serca, które pociemniały, stwardniały i stały się schorowane z powodu duchowych brudów i grzechów {2:10; 6:43; 8:49}, oczyszczają się, miękną i znajdują uzdrowienie tylko dzięki Koranowi;
„Skóra tych, którzy boją się swego Pana, drży na skutek tej Księgi; potem ich skóra i serca miękną i uspokajają się na wspomnienie Allaha (w Jego Księdze).” (Sura Az-Zumar, 39:23)
„Wiedzcie dobrze, że tylko przez wspominanie Allaha (w Koranie) serca znajdują ukojenie.” (Sura Ar-Ra'd, 13:28)
W ten sposób Koran staje się uzdrowieniem i miłosierdziem dla ludzi, których umysły i serca stały się chaotyczne i pogmatwane przez szatańskie podszepty (weswese), a ich światy pociemniały. Wewnętrzny świat ludzi, którzy uwolnili się od tego rodzaju udręk i dolegliwości, rozjaśnia się, a ich wewnętrzny wgląd (basiret) i horyzonty otwierają się.
„... Ten Koran to światła wglądu (basiretler) od waszego Pana / światła otwierające oczy waszych serc, a dla ludu wierzącego – przewodnictwo i miłosierdzie.” (Sura Al-A'raf, 7:203; Sura Al-Dżasija, 45:20)
Koran jest tak błogosławioną (mübarek) {6:155} księgą, że, jak powiedział Umar (ra), „Allah tylko przez nią otwiera zamknięte oczy, głuche uszy i zapieczętowane serca.”
Napomnienie, Ostrzeżenie i Porada, która nadaje Człowiekowi Świadomość Odpowiedzialności:
Jednym z imion Koranu jest „Zikr”, czyli napomnienie, a innym „Tezkira”, czyli ostrzeżenie, przypomnienie. Koran jest zbiorem napomnień, ostrzeżeń i rad, które uczą człowieka jego obowiązków, przypominają mu o nich i kierują go ku dobru, pięknu i prawdzie;
„Ten Koran jest jawnym przesłaniem dla ludzi. Aby przez nie byli ostrzegani, aby wiedzieli, że Allah jest jedynym Bogiem, i aby ludzie roztropni przyjęli napomnienie.” (Sura Ibrahim, 14:52)
Koran, od początku do końca, opisuje obowiązki i odpowiedzialność człowieka wobec samego siebie, swego Pana, innych ludzi i natury. Tych, którzy nie są świadomi tych obowiązków i tkwią w niewiedzy, uczy ich odpowiedzialności, a tym, którzy zapomnieli, przypomina; tych, którzy świadomie nie wypełniają swoich obowiązków, surowo ostrzega...
Koran – jak ujął to M. Akif (słynny turecki poeta) – nie został zesłany po to, by go czytać za zmarłych ani wróżyć z niego; nie jest on też księgą zaklęć. Został zesłany tylko po to, by dawać rady żyjącym, przypominać o prawdach nieświadomym (gafil) i ostrzegać ich przed nieszczęściami, które mogą ich spotkać na tym świecie i w życiu ostatecznym... W ten sposób dla tych, którzy nie stosują się do wszystkich tych ostrzeżeń, upomnień, rad i napomnień, nie pozostaje żadna wymówka {36:5-6, 69-70; 6:155-157}.
„Koran został zesłany przez Wszechmocnego, Najmiłosierniejszego Allaha, abyś ostrzegał lud, którego przodkowie nie byli ostrzegani, i dlatego jest on w zaniedbaniu.” (Sura Jasin, 36:5, 6)
„My nie nauczyliśmy go (Proroka) poezji, ani to do niego nie przystoi. To (co mu daliśmy) jest tylko napomnieniem i Koranem jasnym.” (Sura Jasin, 36:69)
„Aby ostrzegał tych, którzy żyją (umysłowo i duchowo), i aby spełniło się słowo (o karze) nad niewiernymi, zesłaliśmy Koran.” (Sura Jasin, 36:70)
„To (Koran) jest błogosławioną księgą, którą zesłaliśmy. Przestrzegajcie jej więc i bójcie się sprzeciwiać Allahowi, aby dostąpić miłosierdzia.” (Sura Al-An'am, 6:155)
„Abyście nie mówili: 'Księga została zesłana tylko dwóm społecznościom przed nami (Żydom i Chrześcijanom), a my nie znaliśmy ich nauk', albo 'Gdyby nam została zesłana księga, bylibyśmy na prostszej drodze niż oni', zesłaliśmy ten Koran. Oto przyszedł do was od waszego Pana jasny dowód, przewodnictwo i miłosierdzie. Któż jest bardziej niesprawiedliwy niż ten, kto zaprzecza znakom Allaha i odwraca od nich (ludzi)?! Tych, którzy próbują odwracać ludzi od naszych znaków, ukarzemy najgorszą z kar za to, że stawiali przeszkody.” (Sura Al-An'am, 6:156, 157)
Jedyna Księga Odniesienia, Główne Źródło i Miernik Odróżniający Prawdę od Fałszu dla Wierzących:
Dla każdego muzułmanina, który wybrał islam jako swoją religię i poddał się Allahowi, najbardziej podstawową księgą odniesienia jest Koran. Z niego będzie się uczył zasad życia, które zapewnią mu szczęście na tym świecie i w życiu ostatecznym. Z niego dowie się, w co ma wierzyć, a co odrzucać; co jest dobre, piękne i dozwolone (halal), a co złe, brzydkie i zakazane (haram); co ma robić, a czego nie. Nim będzie oczyszczał swoje serce i duszę, nim będzie umacniał swoje poddanie się Allahowi, nim będzie odświeżał swoją wiarę i zapał {9:124; 16:102}.
„I kiedykolwiek zostanie zesłana sura, niektórzy z nich mówią (szyderczo): 'Którego z was wiarę ona umocniła?' Jeśli chodzi o tych, którzy uwierzyli, zesłana sura umocniła ich wiarę, i cieszą się, zwiastując to sobie nawzajem.” (Sura At-Tawba, 9:124)
„O Muhammadzie! Powiedz: 'Koran zesłał Duch Święty (Gabriel) w prawdzie, aby umocnić wiarę tych, którzy uwierzyli, jako przewodnictwo i radosną nowinę dla muzułmanów.'” (Sura An-Nahl, 16:102)
Z Księgi Allaha pozna piękno Raju i grozę kary piekielnej, dzięki czemu będzie bardziej gorliwy w prowadzeniu cnotliwego i szlachetnego życia, a jednocześnie bardziej ostrożny w unikaniu grzechów i zła. Krótko mówiąc, wierzący znajdzie w Koranie, w najogólniejszych ramach, wszystko, co dotyczy tego, jak ma postępować, aby zdobyć upodobanie Allaha;
„Zesłaliśmy ci tę Księgę jako wyjaśnienie wszystkiego i jako przewodnictwo, miłosierdzie i radosną nowinę dla muzułmanów.” (Sura An-Nahl, 16:89)
Jednakże z tego wersetu nie należy rozumieć, że Koran jest encyklopedią lub księgą nauk. Nie jest to książka mówiąca o przemijających teoriach naukowych, lecz „przewodnik życia”. Jest to „instrukcja obsługi” (kullanım kılavuzu) zesłana nam przez Allaha, który nas stworzył i zna naszą naturę (fitra) lepiej niż my sami, pokazująca, jak mamy obsługiwać nasze śmiertelne ciało w tym śmiertelnym świecie;
„Ten Koran nie jest wymyśloną mową; jest on jednak potwierdzeniem poprzednich objawień, wyjaśnieniem wszystkiego oraz przewodnictwem i miłosierdziem dla ludu wierzącego.” (Sura Junus, 10:111)
Koran jest ostatnim i najdoskonalszym słowem Allaha. Ludzkość, która od pierwszego człowieka, Adama (as.), była adresatem boskiego objawienia, po zapomnieniu, zagubieniu lub zmianie wcześniejszych nauk monoteistycznych, posiada teraz doskonały skarb, Koran, który potwierdza to, co w nich było prawdziwe, a koryguje to, co było błędne. Dzięki Koranowi, który jest „Rozróżnieniem” (Furkan), ludzie mogą dowiedzieć się, co jest boską prawdą, a co ludzkim zabobonem i wymysłem.
Dla muzułmanów Koran jest niepodważalnym „kamieniem probierczym” (mihenk taşı) . Jego struktura myślowa, światopogląd i sposób postępowania powinny być skoncentrowane wokół Koranu. Wszystko, co do niego dociera w imię wiedzy lub kultury islamskiej, musi pojedynczo przepuścić przez „sito Koranu” (Kur'an süzgeci); oddzielić prawdę od fałszu, to, co autentyczne, od zabobonu, to, co proste, od tego, co krzywe, od wymysłów i kłamstw.
Nie należy zapominać, że największym szczęściem islamu jest to, że jego wyznawcy posiadają w swoich rękach niezmienioną nawet w jednej literze Księgę, którą sam Wszechmogący Allah wziął pod swoją ochronę i która aż do Dnia Zmartwychwstania pozostanie „nieomylnym miernikiem” i kryterium między prawdą a fałszem, czyli „Rozróżnieniem” (Furkan). Jest to księga, w której nie ma najmniejszego błędu...
Wierni, tak jak zwracają się do niej, aby poznać sekrety szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym, tak samo w sprawach, w których się poróżnią, będą zwracać się do Księgi Allaha i do autentycznej sunny (sahih sünnet) „żywego Koranu”, czyli Wysłannika Allaha (asm.)...
Krótko mówiąc; Koran jest dla wierzących „księgą odniesienia” i „księgą podręczną”, której wartość i znaczenie nie zmniejszą się aż do Dnia Zmartwychwstania. Ta skarbnica jest „jedyną instancją”, do której wierni będą się zwracać, aby rozwiązać wszelkie swoje duchowe problemy, włączając w to sprawy, w których się nie zgadzają.
Księga Praktyczna, a nie Teoretyczna:
Koran nie jest księgą, która omawia i wyjaśnia pewne historyczne, społeczne, filozoficzne i moralne prawdy jedynie na płaszczyźnie teoretycznej. Wręcz przeciwnie, dąży do stworzenia społeczeństwa ukształtowanego przez uniwersalne zasady moralne i duchowe, które przedstawia. Tak jak w ciągu dwudziestu trzech lat przekształcił jedno z „najbardziej ignoranckich” społeczeństw w historii świata w „najbardziej cnotliwe” społeczeństwo, tak samo jest to księga „rewolucyjna” (inkılabdży), która za cel postawiła sobie usunięcie z powierzchni ziemi wszystkiego, co jest w imię nieprawości i zła {fitne}, oraz urzeczywistnienie poddania się całej ludzkości Allahowi {Islam} {2/193}. Koran został zesłany, aby był stosowany i przestrzegany;
„Postępujcie za tym, co wam zostało zesłane od waszego Pana, a nie idźcie za przewodnikami innymi niż On. Jakże mało przyjmujecie napomnienia!” (Sura Al-A'raf, 7:3)
Każdy, kto jest adresatem Koranu i w niego wierzy, począwszy od Proroka (asm.), jest zobowiązany go przestrzegać i podtrzymywać zasady, które głosi;
„Trzymaj się więc mocno tego Koranu, który ci objawiliśmy. Zaprawdę, jesteś na prostej drodze. Zaprawdę, ten Koran jest zaszczytem i napomnieniem zarówno dla ciebie, jak i dla twojego ludu. W przyszłości zostaniecie zapytani, czy go przestrzegaliście.” (Sura Az-Zuchruf, 43:43-44)
Koran jest „Księgą Allaha, dzięki której, jeśli mocno się jej trzymacie, nigdy nie zbłądzicie.” {Ibn Madżah}. Jest on mocną liną Allaha i niezniszczalnym uchwytem, który, gdy się go chwycicie, poprowadzi was do światłości, dojrzałości, godności i honoru.
„Nie ma przymusu w religii. Droga prosta stała się jasna i odróżniła się od drogi błędu. Kto więc odrzuca taghuta (wszystko, co jest czczone lub czemu okazuje się posłuszeństwo zamiast Allahowi) i wierzy w Allaha, ten uchwycił się najmocniejszego uchwytu, który się nie zerwie. A Allah jest Słyszący, Wszechwiedzący.” (Sura Al-Baqarah, 2:256); {por. Sura Al-Baqarah, 2:257; Sura Al 'Imran, 3:103}
„I trzymajcie się wszyscy razem mocno liny Allaha (Koranu), i nie rozdzielajcie się. I pamiętajcie o łasce Allaha dla was, kiedy byliście wrogami, a On zjednoczył wasze serca. I dzięki Jego łasce staliście się braćmi. Byliście na skraju przepaści ognia, a On was od niej wybawił. W ten sposób Allah wyjaśnia wam Swoje znaki, abyście mogli kroczyć drogą prostą.” (Sura Al 'Imran, 3:103)
Społeczeństwo, które trzyma się liny Allaha i przestrzega boskich zasad, będzie szczęśliwe zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. Ci, którzy odwracają się od boskich prawd, odrzucają Księgę Allaha i jej nie przestrzegają, będą nieszczęśliwi w obu światach...
Zasady moralne, napomnienia i rady zawarte w Koranie mają wartość tylko wtedy, gdy są stosowane. Na przykład, następujące boskie rady nie będą miały żadnego znaczenia, dopóki pozostaną na papierze:
- „Nie zbliżajcie się do cudzołóstwa; albowiem jest to czyn wielce obrzydliwy i zła droga.”
- „Nie zabijajcie duszy, którą Allah uczynił świętą, chyba że zgodnie z prawem...”
- „Nie zbliżajcie się do majątku sieroty...”
- „Wypełniajcie wasze zobowiązania; albowiem za zobowiązanie będziecie odpowiadać.”
- „A kiedy mierzycie, dawajcie pełną miarę; i ważcie na sprawiedliwej wadze...”
- „Nie idź za tym, o czym nie masz wiedzy; albowiem słuch, wzrok i serce – za to wszystko będziesz odpowiadać.”
- „I nie stąpaj po ziemi z pychą; albowiem ty nie rozerwiesz ziemi ani nie dorównasz wzrostem górom.”
- „Wszystko to jest złe i znienawidzone w oczach twego Pana.” (Sura Al-Isra, 17:32-38)
Księga Jasna, Zrozumiała, Uproszczona:
Jak widać w przytoczonych powyżej wersetach 32-38 z Sury Al-Isra, wersety Koranu zawierają bardzo praktyczne zasady, które nawet społeczeństwo niepiśmienne (ummi) może łatwo zrozumieć i zastosować. Szlachetny Koran nie jest księgą zawiłą, niezrozumiałą, zagubioną w głębinach historii, którą mogliby zrozumieć tylko eksperci, naukowcy i akademicy, lub której tajemnice i szyfry mogliby rozszyfrować tylko oni. To, że Koran i jego wersety są „jasne” i „zrozumiałe”, jest wielokrotnie powtarzane w samym Koranie, zazwyczaj na początku sur...
W Koranie wszystko jest wyjaśnione za pomocą „różnorodnych przykładów” {18:54; 20:113} lub szczegółowo i obszernie objaśnione {6:55, 56, 126; 41:2-3}. Wersety Koranu zostały również uczynione łatwymi do zrozumienia za pomocą różnych przedstawień i przykładów;
„I uczyniliśmy Koran łatwym do napomnienia i refleksji. Czy jest więc ktoś, kto przyjmie napomnienie?” (Sura Al-Qamar, 54:17, 22, 32, 40)
„Ponieważ pierwszymi adresatami Koranu byli ludzie niepiśmienni (ummi), błogosławiony Szariat islamski również jest ummi. Szariat został objawiony w sposób, który jego adresaci mogli zrozumieć i stosować bez potrzeby posiadania szczególnej wiedzy i specjalizacji. Twierdzenie przeciwne jest sprzeczne z istotą i formą ustanowienia szariatu. Pierwsi adresaci, Arabowie, byli niepiśmienni; zatem szariat zesłany do nich również musiał być ummi. W przeciwnym razie pojawiłyby się zarzuty, takie jak: „to nie jest na naszym poziomie, nie przypomina naszej mowy, nie jest to rodzaj, który znamy, to są rzeczy, których nie znamy i nie rozumiemy...” {41:44}.
Co więcej, Allah Wszechmogący „nakłada na swoje sługi tylko tyle odpowiedzialności, ile są w stanie unieść” {2:285}. Allah „nie uczynił w religii żadnej trudności” {22:78}. Ze względu na dobro publiczne (maslahat), szariat musiał przyjść w języku i dyskursie zrozumiałym dla wszystkich. W przeciwnym razie ludzie nie mogliby się poprawić.”
– Asz-Szatibi
W hadisie Szlachetny Koran jest opisany w następujący sposób:
„Część ludzi to lud Allaha. Gdy zapytano: 'O Wysłanniku Allaha, kim oni są?', odpowiedział: 'To są ludzie Koranu; te osoby są ludem Allaha i Jego bliskimi.'” (Tirmidhi)
„Gdziekolwiek wierzący czyta Koran, pod warunkiem, że czyni to szczerze i dla upodobania Allaha, tam spływa miłosierdzie i błogosławieństwo, a aniołowie i spokój wewnętrzny (sakina) otaczają go.” (Tirmidhi)
Haris al-A'war opowiada: Wszedłem do meczetu i zobaczyłem, że ludzie porzucili wspominanie Boga (zikr) i pogrążyli się w rozmowach o błahych, próżnych sprawach. Poszedłem do Alego (ra) i poinformowałem go o sytuacji. Zapytał mnie: „Mówisz prawdę?”. Gdy potwierdziłem, rzekł: Słyszałem, jak Wysłannik Allaha (saw) mówił:
„Wiedzcie, że nadejdzie czas próby (fitna). Natychmiast zapytałem: 'Jaka jest droga ucieczki od tego, o Wysłanniku Allaha?'. Odpowiedział: 'Trzymanie się Księgi Allaha.'”
„W niej znajdują się wieści o (losach narodów) przed wami, wieści o próbach, które nadejdą po was (aż do Dnia Zmartwychwstania), oraz o losach w Dniu Zmartwychwstania.”
„Ponadto, znajduje się w niej osąd spraw, które będą miały miejsce między wami (takich jak wiara – niewiara, posłuszeństwo – nieposłuszeństwo, to, co zakazane – to, co dozwolone itp.). Jest to miara, która odróżnia prawdę od fałszu.”
„Wszystko w niej jest na poważnie. Nie ma w niej słów bez celu. Kto z głupoty w nią nie uwierzy i nie będzie według niej postępował, tego Allah zniszczy. Kto szuka przewodnictwa poza nią, tego Allah sprowadzi na manowce.”
„Jest ona mocną liną Allaha. Jest ona mądrym napomnieniem (zikr). Jest ona drogą prostą. Chroni podążające za nią namiętności przed zboczeniem, a języki (które ją recytują) przed pomyłką. Uczeni nigdy się nią nie nasycą. Jej częste powtarzanie nie nuży ani nie umniejsza jej smaku. Jej zdumiewające, wyróżniające cechy nigdy się nie kończą.”
„Jest to taka księga, że dżinny, gdy ją usłyszały, nie mogły się powstrzymać od powiedzenia: 'Słyszeliśmy niespotykaną recytację. Prowadzi ona do prawdy. Uwierzyliśmy w nią (że jest słowem Allaha). Kto przynosi wieści z niej, mówi prawdę. Kto według niej postępuje, zostanie wynagrodzony. Kto według niej sądzi, sądzi sprawiedliwie. Kto do niej wzywa, jest wzywany na drogę prostą. O A'war, naucz się dobrze tych pięknych słów.'” (Tirmidhi)
Podsumowując, „cudowna księga”, Szlachetny Koran, która położy kres mrocznym dniom, w których żyjemy, cierpieniom i udrękom, i która będzie przewodnikiem do „uniwersalnego szczęścia” całej ludzkości, leży w naszych rękach jako niezrównany skarb. Naszym zadaniem jest czytanie i stosowanie tej „recepty na zbawienie” z żywym spojrzeniem, aby znaleźć żywe odpowiedzi na żywe problemy dzisiejszych czasów i uchwycić dynamizm i entuzjazm pierwszych dni islamu.
Źródło:
A. Yıldız - Ş. Özdemir, Kur'an Nedir, Nasıl Okunmalıdır, Pınar Yayınları.
Poznaj Islam
