Najczęściej zadawane pytania na temat Prorocy

Jezus (Hz. İsa),  został poczęty bez ojca z Marii (Hz. Meryem) w wyniku cudu, i jest jednym z czterech wielkich proroków. Gdy osiągnął trzydziesty rok życia, zostało mu powierzone proroctwo, a trzy lata później został wzięty przez Boga do nieba, zanim zdążyli go zabić Żydzi, którzy przeciw niemu spiskowowali.  Znany jest również pod określeniem Mesjasz (Mesih). Tytuł ten, jak się podaje, został mu nadany, ponieważ uzdrawiał on chorych przez namaszczenie (meshederek), co wzięło się stąd, że najpierw był on  namaszczony przez  proroka Zachariasza (Hz. Zekeriya), a także dlatego, że miał przemierzyć (meshedeceği), czyli przemierzyć ziemię. Według przekazów, Jezus ( İsa) powróci na Ziemię w czasach ostatecznych (âhirzaman) i będzie należał do wspólnoty Muhammada (ümmet-i Muhammed).

Poglądy na temat ukrzyżowania Jezusa ( İsa)

Kiedy przyglądamy się współczesnym Ewangeliom, nie jest możliwe znalezienie spójnego, jednomyślnego stanowiska w tej kwestii. Według Ewangelii, Jezus ( İsa) w swojej prawowitej i słusznej walce napotkał pewne przeszkody, został oskarżony o podburzanie ludu i w obliczu uporczywych żądań Żydów, by go „ukrzyżować”, został ukrzyżowany na rozkaz Poncjusza Piłata (Platus), szóstego namiestnika rzymskiej prowincji Judei. W Ewangelii Łukasza zapisano, że Piłat uległ żądaniom Żydów(1) i doprowadził do skazania Jezusa (Hz. İsa) na śmierć przez Sanhedryn, najwyższy sąd religijny Żydów.

Według Ewangelii, miejsce pobytu Jezusa ( İsa) nie było znane, ale jeden z 12 Apostołów (Havarî), Judasz Iskariota (Yehuda İskaryot), za niewielką sumę 30 srebrników wyjawił jego kryjówkę. W ramach kary Bóg nadał zdrajcy wygląd Jezusa (İsa).(2)

Wśród chrześcijan los Jezusa (Hz. İsa) jest kwestią sporną. Chociaż dominuje pogląd jakoby , że został on ukrzyżowany, istnieją również chrześcijanie, którzy nie zgadzają się z tym poglądem., jak na przykład wyznawcy herezji Cerynta (Cerinthi) i Tacjana (Tatianos). George Sale, który przetłumaczył Koran na język angielski, stwierdza: „Chociaż niektórzy chrześcijanie twierdzą, że idea, iż Jezus (Hz. İsa) nie został ukrzyżowany, została wymyślona przez Muhammada , nie jest to prawdą. Już wcześniej takie poglądy głosiły sekty takie jak bazylidianie, ceryntianie i karpokratianie. Focjusz (Photius) w dziele zatytułowanym ‚Podróże Apostołów’ (Resûllerin Seyahatları) przeczytał następujące zdanie: ‚Jezus nie został ukrzyżowany, ktoś inny został ukrzyżowany w jego miejsce. Dlatego śmiał się z tych, którzy go krzyżowali.’”

Większość chrześcijan wierzy jednak, że został on ukrzyżowany za czasów Piłata, a następnie zmartwychwstał, po czym został wzięty do nieba. Judasz Iskariota, jeden z 12 Apostołów, który wydał jego miejsce pobytu, później powiesił się, gdyż żałował swojej zdrady. W kwestii ukrzyżowania Jezusa ( İsa) chrześcijanie podzielili się na trzy grupy. Grupa zwana melkitami (Melkâiye) wierzy, że Jezus (Hz. İsa) został ukrzyżowany zarówno cieleśnie, jak i duchowo, ale śmierć ta dotknęła jego ducha pośrednio, to znaczy jako zmysłowe przeżycie. Inna grupa, zwana jakobitami (Yakubiye), twierdzi, że stracona została istota Mesjasza, która miała dualną ( podwójną) naturę.. Trzecia grupa, nestorianie (Nasurîler), uważa, że choć został on zabity fizycznie, to jego duch wstąpił do niebios.(3)

Zakończenie życia Jezusa ( İsa) w Koranie

Podsumowując, są to poglądy Ewangelii i chrześcijan na temat losu Jezusa ( İsa). Koran natomiast przedstawia w tej kwestii bardzo jasne i ostateczne wyjaśnienie. Niektóre z wersetów (âyet) na ten temat mają następujące znaczenie:

„I [Żydzi] uknuli spisek, a Bóg zgotował spisek. A Bóg jest najlepszy spośród knowających i sprawił, że zabili jednego ze swoich, myśląc, że to Jezus.". I oto powiedział Bóg: ‚O Jezu! Oto Ja powołam cię i wyniosę do Siebie, i oczyszczę cię od tych, którzy nie uwierzyli. I umieszczę tych, którzy poszli za tobą, ponad niewiernymi aż do Dnia Zmartwychwstania.’”(4)

W innym wersecie sprawa zostaje jeszcze dokładniej wyjaśniona, i powiedziano tam, co następuje:

Zostali oni również przeklęci za swoją niewiarę, za rzucenie na Marię (Meryem) wielkiej potwarzy oraz za swoje słowa: „Zabiliśmy Mesjasza, Jezusa, syna Marii, Wysłannika Boga (Allah'ın Resûlü)”. Jednakże ani go nie zabili, ani nie ukrzyżowali; lecz ktoś inny został do niego upodobniony i to jego zabili. Zaprawdę, ci, którzy się w tej kwestii nie zgadzają, z pewnością mają co do niej wątpliwości. Nie posiadają na ten temat żadnej wiedzy; opierają się jedynie na domysłach i przypuszczeniach.

W rzeczywistości Bóg (Allah) wywyższył go do Siebie. Moc Boga jest wszechogarniająca, a każde Jego działanie jest pełne mądrości.    (5)

Werset ten jasno stwierdza, że Jezus  İsa) nie został ukrzyżowany,  zabity zaś został kto inny, ktoś, kto wyglądał bardzo podobnie ( do Jezusa PzN). Uczeni, którzy interpretowali ten werset dali tu następujący komentarz: Gdy Żydzi weszli do niego by go zabić, nie znaleźli go.

Ponieważ Bóg Wszechmogący (Cenab-ı Hak) zabrał go do nieba. Żydzi, zaniepokojeni i obawiający się reakcji ludu, schwytali pewnego człowieka i ukrzyżowali go, ogłaszając, że to Jezus ( İsa). Chociaż ludzie mogli znać ukrzyżowanego człowieka z imienia, nie każdy znał go osobiście.

Według innego poglądu, Żydzi dowiedzieli się, że Jezus (Hz. İsa) przebywa w pewnym domu, i udali się tam z zamiarem zabicia go. Ich przywódca, Juda (Yehuda), wysłał do środka człowieka o imieniu Tytus (Taytayus), aby ów dokonał zabójstwa Jezusa (PzN). Jednakże Bóg Wszechmogący (Cenab-ı Hak) wzniósł Jezusa (İsa Aleyhisselâm – Pokój z nim) do nieba, za to owemu człowiekowi nadał wygląd Jezusa. Żydzi, myśląc, że to Jezus ( İsa), więc go powiesili.

Oprócz tych relacji istnieje jeszcze jeden przekaz, według którego jeden z Apostołów (Havarî) okazał się hipokrytą i szpiegiem. W ramach kary Bóg upodobnił go do Jezusa ( İsa), a następnie został on ukrzyżowany.

Te wersety jasno pokazują, że Żydzi, którzy podjęli próbę zabicia Jezusa ( İsa), nie zdołali tego uczynić. Bóg Wszechmogący (Cenab-ı Hak) ocalił go przed napaścią z ich strony i wzniósł go do nieba.

Zstąpienie Jezusa (Hz. İsa) na Ziemię

Wspólnota Muhammada  (Pokój i błogosławieństwo Allaha niech będzie z nim i jego rodem) jest narodem chwalonym za wiele cech. Została ona wywyższona zarówno w Koranie, jak i w innych Księgach Objawionych.

Gdy Jezus ( İsâ) zobaczył w Ewangelii pełne pochwały opisy tej wspólnoty, modlił się do Boga, aby uczynił go jednym z nich, a Bóg przyjął jego modlitwę. Dlatego też, gdy nadejdzie czas, zejdzie on na ziemię jako odnowiciel wiary.

(6)Uczeni islamscy są zdania, że zejście Jezusa (İsa Aleyhisselâm – Pokój z nim) na ziemię jest faktem potwierdzonym przez Księgę (Kitap, tj. Koran), Sunnę (Sunna – tradycja Proroka) i konsensus uczonych

(7). Stało się to kwestią wiary opartą na hadisach o statusie mutawatir (mütevatir – przekaz tak licznie poświadczony, że wyklucza możliwość fałszerstwa), a zaprzeczanie mu jest uważane za akt niewiary

 (8)Według Imama asz-Szaukaniego  liczba hadisów informujących o zejściu Jezusa (PzN) na ziemię wynosi 29, co oznacza stopień tawatur.(9) Podobny zapis znajduje się w zbiorze Sahih Muslim.

(10) Stwierdza on:

„Podobnie jak hadisy dotyczące oczekiwanego Mahdiego  i Antychrysta, tak i hadisy dotyczące zejścia Jezusa, syna Marii (Hz. İsa bin Meryem, a.s. – aleyhisselam, Pokój z nim), osiągnęły stopień tawatur.”

(11)W swoim komentarzu do Koranu (Tafsir), Ibn Kathir, wyjaśniając prawdę zawartą w 61. wersecie Sury Az-Zuchruf, że Jezus (PzN) jest znakiem Godziny (Dnia Sądu), stwierdza, iż przekazy informujące o jego zejściu przed końcem świata osiągnęły stopień tawatur. Szejk Abd al-Fattah Abu Ghudda również zaznacza, że przekazy o zejściu Jezusa (PzN) na ziemię i zabiciu przez niego Antychrysta (Deccal) osiągnęły stopień tawatur.(12) Wiemy, że te same poglądy głosi wielki uczony hadisów, Allama al-Kattani w swoim dziele Nazm al-Mutanathir.

(13) W dziele Fath al-Bari (Fethu'l-Barî) autorstwa Ibn Hadżara al-Asqalaniego znajduje się również zapis, że hadisy mówiące o tym, iż Mahdi będzie z tej wspólnoty, a Jezus (PzN) będzie modlił się za nim, mają status mutawatir.(14)

Sa'd al-Din al-Taftazani w swoim dziele Szarh al-Maqasid odnotowuje, że istnieje wiele autentycznych hadisów dotyczących zejścia Jezusa (PzN), oraz że mają one status mutawatir al-ma'na ( przekaz, którego sens jest poświadczony przez liczne, choć różniące się co do formy, hadisy).(15)

W niektórych wersetach i hadisach widzimy opisy znaków Godziny. Zarówno w księgach hadisów, jak i w dziełach uczonych islamskich, są one zebrane pod nagłówkiem „Znaki Godziny”. Jednym z tych znaków jest zejście Jezusa (PzN) na ziemię. Oznacza to, że Jezus (PzN) zstąpi na ziemię przed nadejściem Dnia Zmartwychwstania. Bóg Wszechmogący (Cenab-ı Hak) w jednym z wersetów wskazał na tę prawdę, mówiąc: „A zaprawdę, on [Jezus] jest znakiem nadejścia Godziny”(16). Także Wysłannik Boga ( Pokój i błogosławieństwo niech będą z Nim) w wielu swoich hadisach informował, że Jezus (PzN)  powróci z niebios. Oto niektóre z nich:

„Godzina nie nadejdzie, dopóki nie ujrzycie dziesięciu znaków. ... Jednym z nich jest zejście Jezusa (PzN) (17)

„Przysięgam na Tego, w Którego Władzy( Rękach) jest moje życie, że bliski jest czas, kiedy syn Marii, Jezus (İsa), zejdzie pośród was jako sprawiedliwy sędzia (hâkim).”(18)

Jak wiadomo, Jezus (PzN) przebywa w niebie, na trzecim poziomie bytów. Nie potrzebuje jeść ani pić jak my, ani nie ma innych ludzkich potrzeb; prowadzi życie podobne temu, które prowadzą anioły, określane jako świetliste (nuranî).Zgodnie z radosną nowiną naszego Proroka, który powiedział: „Jezus (PzN) przyjdzie w czasach ostatecznych (âhirzaman) i będzie postępował zgodnie z prawem Muhammada (şeriat-ı Muhammediye)”(19). Zejdzie on na ziemię jako człowiek.

Skoro Mądrość Boża (Hikmet-i İlâhiye) uznaje jego zejście na ziemię za konieczne, musi on wypełnić niezwykle ważne zadania. Wymieńmy niektóre z nich:

Działalność Jezusa (PzN)

a.Uznanie władzy Mahdiego

Kiedy Jezus (PzN) przybędzie, będzie postępował zgodnie z prawem islamskim (szariat). Wysłannik Allaha, który powiedział: „Gdyby Jezus żył [w moich czasach], nie czyniłby nic innego, jak tylko podążał za mną”(20), w hadisie przytoczonym w zbiorze Sahih Muslim jasno stwierdza, że Jezus będzie podążał za jego wzniosłą tradycją (Sünnet-i Seniyye).

(21) Imam an-Nawawi mówi: „Jezus (PzN) nie przyjdzie do wspólnoty Muhammada jako oddzielny prorok, lecz aby stosować prawo Muhammada

(22).Imam Rabbani (İmam-ı Rabbanî, r.a. – rahimahullah, niech Allah się nad nim zlituje) również stwierdza, że Jezus (PzN) zejdzie na ziemię i będzie podążał za prawem  ostatniego z proroków, Wysłannika Allaha (a.s.m. – aleyhissalatu vesselam, Pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim).

(23) Natomiast Qadi Iyad (Kadı İyaz) wskazuje, że autentyczne hadisy potwierdzają, iż zejdzie on, aby ożywić te przepisy Szariatu, które ludzie porzucili.

(24)Jak wiadomo, Prorok Muhammad (PzN) jest Pieczęcią Proroków, co oznacza, że jest ostatnim prorokiem. Wobec tego należy przyjąć, że Jezus (PzN) nie przyjdzie jako nowy prorok, lecz jako członek wspólnoty (ummy) Wysłannika Boga, postępując zgodnie z prawem Muhammada ( Uczeni twierdzą:

„Jezus (PzN) ma za zadanie potwierdzić i odnowić prawo Muhammada . Jedynym prorokiem, który będzie postępował zgodnie z islamem, jest Jezus (PzN). Przyjdzie on w czasie, gdy religia będzie pogardzana i odrzucana, i będzie on pełnił funkcję sprawiedliwego sędziego. Zanim zejdzie na ziemię, zostanie wyposażony we wszelką niezbędną wiedzą o islamie, dostosowaną do warunków tamtych czasów, a po przybyciu wprowadzi ją w życie.”

(25) Hadisy o statusie tawatur ,które mówią o tym, że Jezus (PzN) będzie modlił się za Mahdim (26), również wskazują na jego podporządkowanie się islamowi. Istnieje na ten temat wiele przekazów. Oto niektóre z nich:

„Mahdi zostanie imamem (prowadzący modlitwę), a Jezus (PzN) będzie za nim podążał.”(27)

W innym hadisie ze zbiorów Sahih al-Bukhari i Sahih Muslim powiedziano:

„Jaki będzie wasz stan, gdy syn Marii, Jezus (PzN), zejdzie pośród was i będzie modlił się za waszym imamem, który będzie jednym z was?”(28)

W hadisie przekazanym w Musnadzie Imama Ahmada, który ten przyjął od Dżabira, wspomina się, że gdy Jezusowi (PzN) zaproponuje się, by  poprowadził on modlitwę słowami: „Poprowadź nas, o Duchu od Boga (Ruhullah)”, on odpowie: „Niech wasz imam wystąpi naprzód i poprowadzi modlitwę”.(29)

W jednym z przekazów na ten temat powiedziano:

„W tej wspólnocie (ummie) z pewnością będzie istniała grupa, która będzie walczyła o prawdę aż do czasu, gdy Jezus, syn Marii, zstąpi w Jerozolimie o poranku. Jezus, syn Marii (PzN), zstąpi do Mahdiego. Zostanie mu powiedziane: ‚Wystąp naprzód, o Proroku Boga! Poprowadź nas w modlitwie!’. On jednak odpowie: ‚Nie, z łaski Allaha Wszechmogącego, zostaliście ustanowieni przywódcami jedni dla drugich.’”(30)

W hadisie przekazanym przez Abu Umamę w zbiorze Sunan Ibn Madżah , gdy przywództwo w modlitwie (imamat) zostaje zaproponowane Jezusowi (Hz. İsa), on mówi: „Ty wystąp, to zadanie zostało powierzone tobie”.

Inny przekaz na ten temat brzmi następująco:

„Gdy Mahdi (Hz. Mehdî) będzie odmawiał poranną modlitwę wraz z wiernymi w Jerozolimie (Beytü’l-Makdis), w tym momencie zstąpi Jezus (a.s.). Mahdi będzie chciał ustąpić mu miejsca, lecz Jezus (Hz. İsa) położy dłonie na jego ramionach i powie: ‚Wezwanie do modlitwy zostało wypowiedziane dla ciebie, dlatego ty prowadź’. I ostatecznie Mahdi poprowadzi modlitwę jako imam dla Jezusa (PzN)i wiernych.”(31)

W komentarzu Alego al-Qariego (Aliyyü'l-Karî) do dzieła Al-Fiqh al-Akbar kwestia ta jest jeszcze bardziej doprecyzowana:

„Jezus (PzN) spotka się z Mahdim (r.a. – radijallahu anhu, niech Allah będzie z niego zadowolony). W międzyczasie nadejdzie czas modlitwy. Mahdi da znak Jezusowi (PzN), aby poprowadził modlitwę, lecz Jezus (PzN) usprawiedliwi się, mówiąc: ‚Ta modlitwa jest ustanowiona dla ciebie’ i doda: ‚Ty jesteś bardziej godzien prowadzić tę modlitwę niż ja’. Aby stało się jasne, że Jezus (PzN) podąża za prawem (szariat) Proroka Muhammada, podporządkuje się Mahdiemu, i tak będą się razem modlić.”(32)

Wszystkie te przekazy, mówiące o tym, że Jezus (PzN) w modlitwie podąży za Mahdim , wskazują na jego podporządkowanie się islamowi. Oznacza to, że Jezus (PzN) nie przyjdzie z nową religią. Wskazuje to również na przyszły sojusz chrześcijaństwa i islamu oraz na nadrzędność i dominację prawdy koranicznej.(33)

Tajemnica postępowania Jezusa (PzN) zgodnie z prawem Muhammada objawia się również w następujący sposób: w czasach ostatecznych, w obliczu ideologii ateizmu wywodzącego się z filozofii naturalistycznej oraz idei negacji Boga, chrześcijaństwo oczyści się z zabobonów i powróci do islamu. Wówczas zbiorowa tożsamość duchowa chrześcijaństwa pokona zbiorową tożsamość duchową owej straszliwej bezbożności mieczem niebiańskiego objawienia. Oznacza to, że Jezus (PzN) reprezentując duchową osobowość chrześcijaństwa, zabije Antychrysta, który reprezentuje duchową osobowość bezbożności, czyli ideę negacji Boga, którą on rozpowszechnia.(34)

b. Oczyszczenie chrześcijaństwa z zabobonów

Innym ważnym zadaniem Jezusa (PzN) o którym już krótko wspomnieliśmy, jest oczyszczenie chrześcijaństwa z pewnych zabobonów, które zostały do niego wprowadzone w późniejszym okresie, zwłaszcza z doktryny Trójcy Świętej, i przywrócenie jego doktrynie idei monoteizmu. W obliczu tak wielkiego rozwoju nauki, cywilizacji oraz postawy humanistycznej w prospołecznym duchu,nie będzie już możliwe, aby chrześcijaństwo przetrwało w swojej starej formie, w opinii   ludzi kierujących się sprawiedliwością i umiłowaniem prawdy. Albo zaniknie, albo powróci do swojej pierwotnej istoty, oczyszczone z ludzkich zmyśleń.

Chrześcijaństwo, przechodząc przez szereg przemian, najpierw wpadło w protestantyzm, a następnie w absolutne błądzenie, podczas gdy inna jego część zbliżyła się do monoteizmu, i zaczęła nim nasiąkać. Od czasów I i II wojny światowej, a zwłaszcza w ostatnich latach, chrześcijaństwo, przechodząc kolejne zmiany, przeżywa bóle przejścia od idei wiary w Trójcę  ku monoteizmowi. Czasopismo „Plain Truth”, wydawane przez grupę chrześcijańską i docierające do ośmiu milionów czytelników, potrafi otwarcie stwierdzić, że doktryna Trójcy została dodana do chrześcijaństwa w późniejszym okresie. Wielu duchownych bez wahania twierdzi, że akceptuje proroctwo Muhammada(PzN). Czy fakt, że nawet w miejscu takim jak Watykan, Michael Lelong, przewodniczący Biura ds. Stosunków z Muzułmanami, otwarcie to przyznaje, nie świadczy o ogromnym postępie w tej dziedzinie ?

d. Pokonanie niewiary (Küfür)

Jezus (PzN) wypowie zaciętą wojnę niewierze. Niewiara nie znajdzie siły, by mu się przeciwstawić. Zgodnie z przekazem, „każdy niewierny , który poczuje jego oddech,umrze, a jego oddech będzie sięgał tak daleko, jak okiem sięgnąć.”(35) Oznacza to, że ponieważ on uczyni sztandarem ożywcze prawdy islamu, żadna niewierząca ideologia nie znajdzie punktu oparcia w obliczu tych udowodnionych prawd i będzie musiała upaść.

Zniszczenie niewiary przez Jezusa (PzN) oznacza, że zetrze on na proch jej inspiratora, czyli Antychrysta, oraz jego przestarzały system oparty na bezbożności i jego zbiorową tożsamość duchową.

c. Ustanowienie pokoju

Jezus (PzN), pozostając na ziemi przez czterdzieści lat jako sprawiedliwy władca(36), zaprowadzi również pokój. Ponieważ zapanuje pokój, miecze będą używane jako sierpy.(37)

Tak, w jego czasach miecze powrócą do pochew, a używanie broni nie będzie już konieczne.

Jezus (PzN), w czasie swojego pobytu na ziemi, zniszczy niewiarę, która jest źródłem wszelkiego zła, a na jej miejsce ustanowi wiarę (îman), która jest źródłem wszelkiego piękna. W ten sposób zamanifestują się sprawiedliwość, równość, obfitość, spokój i szczęście, które są naturalnym następstwem wiary. Przekazy zwracają uwagę na każdą z tych prawd. Gdy on przyjdzie, „znikną wrogość, wzajemne mordy i zawiść”(38), powstanie prawdziwa atmosfera pokoju i szczęścia, a „jeden pokłon  będzie uważany za cenniejszy niż świat i wszystko, co na nim jest.”(39)

Tak, w tym okresie ludzie staną się o tyle lepsi, ich wiara tak bardzo się umocni, a oni sami tak gorliwie będą spieszyć do dobrych uczynków, że jeden pokłon będą cenić wyżej niż cały świat i wszystko, co się w nim znajduje.(40)

Następujący przekaz jest niezwykle interesujący, ponieważ ukazuje duchową atmosferę tamtych dni:

„Jezus, syn Marii (İsa ibn Maryam), będzie pośród mojej wspólnoty (umma), będzie sprawiedliwym sędzią i prawym przywódcą (imam). Złamie i zmiażdży krzyż, i zabije świnię. Zniesie podatek dżizja, ale nie tknie zakatu. Nie będzie już potrzeby zatrudniania poborców zakatu od stad owiec, kóz, bydła czy wielbłądów. Wrogość i nienawiść zostaną usunięte. Jad zostanie odjęty każdemu jadowitemu zwierzęciu. Do tego stopnia, że mały chłopiec włoży rękę do paszczy węża, a ten nie uczyni mu krzywdy. Mała dziewczynka zmusi lwa do ucieczki, a ten nie zrobi jej krzywdy. Wilk będzie pośród stada owiec i kóz jak pies pasterski. Ziemia napełni się pokojem, tak jak naczynie napełnia się wodą. Zapanuje jedność religii i nikt nie będzie czczony oprócz Allaha. Wojna również złoży swoje ciężary (broń i ekwipunek).”(41)

Przekaz znajdujący się w zbiorze Sahih Muslim w podobny sposób stwierdza, że „zabije on świnię, złamie krzyż i zniesie podatek dżizja”.(42)

Złamanie krzyża, o którym mowa w tym i innych przekazach, symbolizuje fakt, że Jezus (PzN) oczyści chrześcijaństwo z wymysłów sprzecznych z rozumem, nauką i prawdą, przez które zaburzono jego pierwotną postać, i przekształci je w islam, uwalniając je od doktryny Trójcy.

Zniesienie podatku dżizji wskazuje na obfitość dóbr materialnych w jego czasach. Gdy przyjdzie, bogactwo będzie tak wielkie, że nie będzie nawet potrzeby jej pobierania. Niektórzy interpretują to również w ten sposób, że chrześcijanie przyjmą islam, ponieważ od muzułmanów dżizja nie jest pobierana.

Wyrażenia takie jak odebranie jadu jadowitym zwierzętom czy wilk pasący się z owcą są symbolami panującej atmosfery pokoju, podobnie jak stwierdzenie, że „wojna złoży swoje ciężary, czyli broń i ekwipunek”.

d. Zabicie Antychrysta (Dadżdżal)

Jednym z największych sukcesów Jezusa (PzN) będzie zabicie Antychrysta (Deccal). Dokona tego wspólnie z Mahdim (Hz. Mehdî).

Tak jak pojawienie się i działania Antychrysta  przerażają, tak zabicie go jest równie ważne i takie samo przynosi ukojenie.

Według przekazu, gdy Wysłannik Boga (Resûl-i Ekrem, a.s.m. – aleyhissalatu vesselam, Pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim) wstąpił do nieba podczas Wniebowstąpienia, spotkał się z Jezusem (PzN). Rozmawiali o Antychryście (Deccal), a Jezus (PzN) rzekł:

„Mój Pan powiadomił mnie, że pojawi się Antychryst (Dadżdżal). Będę miał przy sobie dwie strzały zrobione z drzewa kadib. Gdy Antychryst  je zobaczy, roztopi się jak ołów.”(43)

Tę prawdę Wysłannik Boga (PzN)  przekazał jak następuje :

„Wróg Allaha, fałszywy mesjasz Antychryst, gdy ujrzy Jezusa (PzN), roztopi się jak sól w wodzie. Nawet gdyby Jezus (PzN) go zostawił, ów topiłby się aż do całkowitego zniknięcia. Lecz Allah sprawi, że zginie on z ręki samego Jezusa (PzN).”(44)

Inne przekazy na ten temat mówią:

„Jezus (PzN) zstąpi z nieba i zabije Antychrysta, lub pomoże Mahdiemu  go zabić.”(45)

„Mahdi pojawi się wraz z Jezusem (PzN), zabije Antychrysta  na ziemiach Palestyny, przy Bramie Ludd (Bab-i Ludd), i pomoże Mahdiemu   zabić Antychrysta.”(46)

Jak więc wygląda  prawda ?

Najpierw pojawi się Antychryst, i zacznie stopniowo realizować swój podstępny plan. Rozpocznie się okres udręki. Ludzie doświadczą niezwykle trudnych dni.(47)

Tak, w jego czasach wierni będą cierpieć wielkie uciski i głód. Będą zmuszeni szukać schronienia na przełęczy Afik, lub na wzgórzu Duchan w Damaszku. Właśnie w takim czasie, o poranku, w porze modlitwy, przybędzie Jezus (PzN). Gdy Antychryst  go ujrzy, roztopi się jak ołów.(48)

Interesujący jest również fakt, że miejscem, w którym Antychryst zostanie zabity, ma być przełęcz Afik. To tam Jezus (PzN) walczył z szatanem i ostatecznie zwyciężył z pomocą Boga Wszechmogącego. W tym samym miejscu i w ten sam sposób pokona Antychrysta.(49)

Jezus, syn Marii (İsa ibn Maryam)), zstąpi przy wschodnim minarecie w Damaszku, z dłońmi opartymi na ramionach dwóch aniołów. Każdy niewierny (kâfir), którego dosięgnie jego oddech, umrze. Będzie on szukał Antychrysta, aż go znajdzie i zabije przy Bramie Ludd.(50)

Jak zaznacza Ibn Kathir, Jezus (PzN) reprezentuje prawdę. Nadejdzie dzień, w którym dzięki niemu prawda nabierze mocy i pokona system Antychrysta. Szczególna uwaga poświęcona w hadisie Bramie Ludd wskazuje na to, że islam odniesie zwycięstwo nad Żydami (Antychryst również jest Żydem). Dzieje się tak, ponieważ Żydzi w najszerszym sensie reprezentują system Antychrysta, a miasto Ludd znajduje się pod ich panowaniem.(51)

Wielki Antychryst, który podróżuje po świecie w celu wzniecania zamętu (fitna) i ustanowienia swojej dominacji, dokonując przy tym zwodniczych cudów, lecz mimo wszystko nie zdoła uciec przed Jezusem (PzN) rąk Jezusa (PzN).

Przekazy wskazują, że Antychryst  oraz jego zwolennicy, którzy duchowo deprawują każde miejsce, do którego dotrą, i każdą społeczność, którą odwiedzą, stając się elementem destrukcji dla życia społecznego, w czwartej fazie swojej działalności stracą zdolność do działania i będą jedynie próbować utrzymać swoją pozycję. To Jezus (PzN) ich pokona. Tak, to on zabije wielkiego Antychrysta.

W jaki sposób  to nastąpi ?

Według znanego uczonego islamskiego, Bediüzzamana Saida Nursiego, istnieją dwie interpretacje tego faktu:

„Pierwsza interpretacja: Dadżdżal, czyli Antychryst chroni się za pomocą fałszywych cudów, z wykorzystaniem magii, magnetyzmu i spirytyzmu. Oczarowuje on wszystkich, czyni sobie poddanymi. Może go zabić i zniweczyć jego dzieło tylko istota obdarzona prawdziwymi cudami i powszechnie uznawana. Tą istotą jest Jezus (PzN), prorok większości ludzi i najbardziej związany z tą sprawą.

Druga interpretacja: Osoba Antychrysta zostanie zabita przy użyciu miecza Jezusa (PzN). Jednakże jego straszliwy materializm i ateizm, które uformował w postaci potężnego pomnika i zbiorowej tożsamości duchowej oraz jego bluźnierczą ideę ateizmu unicestwią dopiero prawdziwi duchowni chrześcijańscy. Ci duchowni połączą prawdę religii chrześcijańskiej z prawdą islamu i tą połączoną siłą rozproszą i na poziomie duchowym uśmiercą  ideologię Antychrysta.”(52)

Tak, religia chrześcijańska uwolni się od wiary w trójjedynego Boga i zwróci się ku wierze w Jedynego Boga, zostanie oczyszczona z pewnych zabobonów i niedorzeczności, przejdzie transformację w kierunku islamu, podporządkuje się Koranowi. Razem z islamem zyskają ogromną siłę i zniszczą ideę ateizmu.

Jednak wszystko będzie się odbywać w ramach praw przyczyny i skutku. Żyjemy bowiem w świecie przyczyn. Nie należy oczekiwać, że wszystko, co się wydarzy, będzie miało charakter nadprzyrodzony. Nawet działania Wysłannika Boga (PzN) nie zawsze były cudowne. Pokazywał on cuda  sporadycznie i w chwilach potrzeby, a w pozostałym czasie postępował tak, jak należało postępować w danych okolicznościach. Bywało, że cierpiał głód, albo znosił trudy.

Podobnie nie powinniśmy oczekiwać, że wszystkie działania Jezusa (Hz. İsa) będą nadzwyczajne. Z pewnością, gdy nadejdzie czas, okaże on niezwykłe cuda. W innych sytuacjach będzie jednak brał pod uwagę warunki swoich czasów i postępował tak, jak będzie to właściwe w danym miejscu i czasie.

Wiemy, że Antychryst jest przedstawicielem ateizmu, że ma swoje partie, systemy prawne i realną władzę , i że dziś objawia się to jako komunizm. Nie wolno nam więc  zapominać, że największa walka Jezusa (PzN) będzie skierowana przeciwko ateizmowi, niewierze i komunizmowi.

Tak, Jezus (PzN) wykorzeni ateizm, oraz zniszczy jego ideologię. Niektórzy komentatorzy Koranu , opierając się na wersecie z Sury An-Nisa: „I nie ma nikogo spośród Ludzi Księgi (Ehl-i Kitap), kto by nie uwierzył w niego [Jezusa] przed jego śmiercią”(53), wskazują, że Ludy Księgi uwierzą w Jezusa (PzN). Ali al-Qari  wyjaśniając ten werset, stwierdza, że gdy Jezus (PzN) zstąpi na ziemię, cała ludzkość stanie się jednym narodem islamskim.(54) Mehmet Vehbi Efendi również zauważa, że gdy pojawi się Antychryst , Jezus (PzN) zstąpi z nieba, zabije go, a następnie wszystkie narody uwierzą w Niego (PzN) i cały świat przyjmie islam(55)

W czasach ostatecznych, gdy materializm i naturalizm nabiorą siły i rozprzestrzenią się do tego stopnia, że jawnie zaprzeczą idei Boga, a Antychryst  stanie na czele tego ruchu, Jezus (PzN) rozpocznie swoją misję. W chwili, gdy wyda się, że  grupa negująca Boga i religię utrzyma  niekwestionowaną przewagę, prawdziwa religia chrześcijańska, będąca ucieleśnieniem duchowej tożsamości Jezusa (PzN), podejmie walkę z tym rodzącym się ateizmem. Złączą siły z Mahdim, i zabiją Antychrysta. Oznacza to, że oczyszczone ze zmyśleń chrześcijaństwo w sojuszu z islamem pokona  bluźnierczą ideę Antychrysta.

Tę sytuację Bediüzzaman Said Nursî opisuje własnymi słowami:

„W czasie, gdy te poglądy [ateizmu] będą wydawały się niezwykle silne, objawi się prawdziwa religia chrześcijańska), która jest ucieleśnieniem duchowej tożsamości Jezusa (PzN) to znaczy zstąpi z niebios miłosierdzia Bożego. Współczesne chrześcijaństwo oczyści się w obliczu tej prawdy, uwolni się od zabobonów i zniekształceń , zjednoczy się z prawdami islamu. Duchowo chrześcijaństwo przejdzie swoistą transformację w islam... Biorąc Koran za przewodnika, ta duchowa tożsamość chrześcijańska będzie w pozycji podporządkowanej, a islam pozostanie na pozycji tego, za którym się podąża. Prawdziwa religia (din-i hak) w wyniku tego zjednoczenia zyska ogromną siłę. Chrześcijaństwo i islam, które będąc oddzielnie, przegrywały z ateizmem, po zjednoczeniu będą miały potencjał, by go pokonać i rozproszyć. Wtedy to osoba Jezusa (PzN), przebywająca w swoim ludzkim ciele w niebiosach, stanie na czele tej prawdziwej religii. Poinformował o tym Prawdomówny Zwiastun [Prorok Muhammad], opierając się na obietnicy Wszechmocnego. Skoro on o tym poinformował, jest to prawdą; skoro Wszechmocny to obiecał, z pewnością to uczyni.”(56)

„ Antychryst, który w świecie ludzkim z zamiarem negacji boskości  niszczy cywilizację i świętości ludzkości, zostanie zabity, a jego zwolennicy rozegnani przez społeczność znaną jako gorliwa i ofiarna wspólnota chrześcijańska, starająca się zjednoczyć prawdziwą religię Jezusa (PzN) z prawdą islamu, godną miana ‚muzułmańskich chrześcijan’ , pod przywództwem Jezusa (PzN), i uwolni ludzkość od ideologii ateizmu.”(57)

Głównym problemem nie jest zabicie osoby Antychrysta, który może umrzeć od zwykłego wirusa, ale zniszczenie jego dzieła, systemu ateizmu, które on stworzył. Tę kwestię wyjaśniono w dziele „Promienie” (Şuâlar) w następujący sposób:

„Ponadto, dziwne zjawiska i przerażające działania związane z panowaniem Antychrysta , jego komitetem i rządem, zostały w przekazach powiązane z jego osobą, przez co ich prawdziwe znaczenie zostało ukryte. Na przykład przekazano: ‚Jest on tak potężny i jego panowanie tak długie, że tylko Jezus (PzN) może go zabić, nie ma innego sposobu’. Oznacza to, że jego ideologię  i okrutny reżim zniszczyć i zabić może tylko niebiańska i czysta religia, która pojawi się wśród chrześcijan. I to właśnie ta religia chrześcijańska, która podąży za prawdą Koranu i zjednoczy się z nią, sprawi, że wraz ze zstąpieniem  Jezusa (PzN)  bezbożna ideologia ateizmu zostanie zniszczona i zaniknie.  Poza tym jego osoba może umrzeć z powodu  zarazków lub zwykłego przeziębienia.”(58)

Po tym, jak Jezus (Hz. İsa) zabije Antychrysta, większość ludzi przyjmie prawdziwą religię, która zamanifestuje swoją obecność z całą mocą, a prawda wspomniana w przytoczonym wcześniej wersecie Koranu stanie się rzeczywistością.

W świetle wszystkich tych informacji możemy powiedzieć, że Jezus (PzN) realizuje swoje działania jedno po drugim, opierając się na swojej zbiorowej tożsamości duchowej. Antychryst  i jego grupa, próbujący szerzyć ateizm, roztopią się jak lód przed nim i przed Mahdim (Hz. Mehdî) i proces ten będzie postępować.

Czyż radosny koniec ateistycznego reżimu komunistycznego – który przez siedemdziesiąt lat zalewał świat krwią, w jednej chwili zniszczył tysiącletni dorobek Rosji i nie pozostawił niczego świętego nietkniętym – nie jest swoistym potwierdzeniem i unaocznieniem tych przekazów?

Tak, ateizm, sprzeczny z naturą i prawami Bożymi, musiał umrzeć i umarł. Sama Rosja również nie będzie w stanie długo opierać się tej prawdzie. Ponieważ „w wyniku silnego przebudzenia , które nastąpiło w ludzkości po dwóch straszliwych Wojnach Światowych, żaden naród nie może żyć bez religii, więc i Rosjanie nie mogą pozostać ateistami. Nie mogą też powrócić do chrześcijaństwa. Jedyne, co mogą zrobić, to zawrzeć pokój z Koranem lub mu się podporządkować, gdyż Koran kruszy absolutną niewiarę, opiera się na prawdzie i dowodach oraz przekonuje rozum i serce”(59). Dziś wyraźnie widzimy, że ta radosna nowina zaczyna się spełniać.

e. Zabicie Żydów

„Antychryst przybędzie w towarzystwie siedemdziesięciu tysięcy Żydów. Wszyscy będą nosić zdobione miecze i zielone szale. Gdy spojrzy na Jezusa (PzN) roztopi się jak sól w wodzie i zacznie uciekać. Jezus (PzN) powie mu: ‚Zadam ci cios, przed którym nie uciekniesz’, dogoni go przy wschodniej bramie Ludd i zabije. Allah ześle klęskę również na Żydów. Nie pozostanie żadne ze stworzeń Allaha, za którym schowa się Żyd, a które by nie przemówiło z woli Allaha. Nie pozostanie ani kamień, ani drzewo, ani mur, ani zwierzę, które nie powiedziałoby: ‚O muzułmaninie, sługo Allaha! Chodź, zabij go!’. Wyjątkiem będzie tylko drzewo zwane ‚Gharkad’. To jest jedno z ich drzew. Ono nie przemówi.”(60)

W hadisie  ze zbioru Sahih Muslim powiedziano:

„Godzina nie nadejdzie, dopóki nie dojdzie do niezwykle krwawej wojny między muzułmanami a Żydami. W tej wojnie muzułmanie całkowicie wytępią i zabiją Żydów. Do tego stopnia, że jeśli Żyd schowa się za kamieniem lub drzewem, ten kamień lub drzewo zawoła: ‚O muzułmaninie! O sługo Allaha! Za mną jest Żyd. Chodź i zabij go!’. Wyjątkiem jest drzewo Gharkad (Garkad), ponieważ jest to rodzaj drzewa żydowskiego.”(61)

Czyż cios zadany komunizmowi, reżimowi ateizmu, nie oznacza ciosu zadanego Żydom, którzy na przestrzeni dziejów siali na ziemi zepsucie, znani byli z wichrzycielstwa i intryg, a w naszych czasach sprowadzili na świat plagę komunizmu?

Jak stwierdza Koran, naród ten, który przez swoje zło i destrukcję zasłużył na gniew Allaha i został naznaczony piętnem poniżenia i nędzy, w naszych czasach dopuścił się zepsucia o skali przewyższającej wszystkie poprzednie epoki, przez co – jak sądzimy – w równej mierze zasłużył na karę Bożą. Czas pokaże, kiedy i w jaki sposób Żydzi, którzy wraz z upadkiem komunizmu otrzymali cios, którego nie zapomną, poniosą inne kary, na które zasłużyli.

f. Źródła obfitości i błogosławieństwa

W jednym z hadisów nasz Prorok powiedział: „Jakże szczęśliwe będzie życie po przyjściu Mesjasza!”, po czym wyjaśnił tego powód: „Gdy nadejdzie ten dzień, niebo ześle swoje deszcze, a ziemia wyda swoje rośliny. Do tego stopnia, że nawet jeśli rzucisz nasiono na twardą skałę, ono wykiełkuje.”(62)

Ten hadis pokazuje, że obfitość, która pojawi się w czasach Mahdiego będzie trwała również później.

Tak, to tylko kilka z pięknych aspektów, jakimi będzie się charakteryzować okres panowania Jezusa . Jednym z tych pięknych aspektów, jak wspomina jeden z przekazów, jest obfitość dóbr materialnych.(63) Będzie ich tak wiele, że części z nich nikt nie weźmie z powodu ich nadmiaru..(64)

Ponieważ ludzie zwrócą się ku wdzięczności , Allah również będzie im hojnie obdarzał. Innym ważnym powodem jest to, że pieniądze wydawane na wojny zostaną przeznaczone na służbę ludowi. Ponadto, w tym okresie technologia rozwinie się, a postęp w rolnictwie i przemyśle sprawi, że produkcja wzrośnie wielokrotnie.

Czy Jezus (PzN) już przyszedł?

Bediüzzaman Said Nursî twierdzi, że chrześcijaństwo albo wygaśnie, albo oczyści się z zabobonów, powróci do monoteizmu i podda się islamowi.

Jest on przekonany, że zrealizuje się druga z tych opcji. Etapy ewolucji, jakie chrześcijaństwo przeszło od swoich początków do dzisiejszego dnia opisuje w następujący sposób:

„Doświadczyło wielu podziałów, aż doszło do Protestantyzmu, lecz i w nim nie znalazło ocalenia.

Zasłona znów się rozdarła, popadło w całkowite zabłądzenie.

Lecz część zbliżyła się do Monoteizmu; w nim znajdzie ocalenie.

Przygotowuje się już teraz... Zaczyna się rozrywać. Jeśli nie zgaśnie, odnajdzie czystość  i stanie się częścią dominium islamu.

To wielka tajemnica (sırr-ı azîm), na którą wskazówką są słowa Dumy Wysłanników [Proroka Muhammada]: ‚Jezus będzie postępował według mojego Prawa (Şeriat) i będzie częścią mojej wspólnoty (umma).’”(65)

Powyżej podaliśmy już kilka przykładów, jak ta prawda się urzeczywistnia. Bediüzzaman w swoich dziełach podaje na ten temat wiele przykładów. W jednym z nich pisze: „W czasach ostatecznych zapanuje prawdziwa religia Jezusa (PzN) i stanie ramię w ramię z islamem.”(66) Koran, podobnie jak w Wieku Szczęścia, zapraszał Ludy Księgi do zjednoczenia się wokół jednego słowa: oddawania czci tylko Allahowi i nie dodawania Mu żadnych współtowarzyszy.(67) W naszych czasach ten werset zaczął znajdować znacznie szersze zastosowanie niż w przeszłości. W dzisiejszych czasach, gdy ignorancja i ślepe naśladownictwo ustępują miejsca rozumowi, nauce, sprawiedliwości i umiłowaniu prawdy, świat chrześcijański również zaczął wsłuchiwać się w ten nakaz Koranu.

Wysłannik Allaha, już w Wieku Szczęścia, przewidział te dni i obwieścił: „W czasach ostatecznych prawdziwie pobożni chrześcijanie (İsevîler) zjednoczą się z Ludźmi Koranu i razem stawią opór swojemu wspólnemu wrogowi, czyli herezji i ateizmowi.68) Jeden z hadisów na ten temat brzmi następująco:

„W przyszłości zawrzecie z Rzymianami (Rum) traktat pokojowy, który zapewni bezpieczeństwo, i razem będziecie walczyć przeciwko wrogowi, który jest wrogiem was obu.”(69)

W hadisie przytoczonym w zbiorze Sunan Ibn Madżah powiedziano, że gdy wybuchną wojny, armia złożona z nie-Arabów, posiadająca najszlachetniejsze konie i najlepszą broń, wesprze islam.(70) Czyż armia ta, w czasach wielkich wojen ostatecznych, nie mogłaby być armią chrześcijańskiego państwa o zaawansowanej technologii wojennej, wspierającą islam?

Faktycznie, Bediüzzaman Said Nursî w czasie II wojny światowej z uznaniem wypowiadał się o Niemczech, które walczyły przeciwko reprezentującej komunizm Rosji, mówiąc: „Oprę się na Bogu, usunę bezbożność, będę chronić islam i muzułmanów”, oraz o grupie bojowej w ich szeregach, która zadała bolszewikom zwycięski i śmiertelny cios. Wspomniał, że była ona swego rodzaju przedstawicielem zbiorowej tożsamości duchowej (şahs-ı mânevî) Jezusa (PzN).(71)

Przez siedemdziesiąt-osiemdziesiąt lat ani kraje islamskie, ani chrześcijańskie nie były w stanie samodzielnie przeciwstawić się komunizmowi, który działał w imię ateizmu. Dlatego sojusz stał się koniecznością. W rezultacie powstały takie organizacje jak NATO i CENTO.

To były te czasy. Bediüzzaman, który doskonale to wyczuwał, odczuwał potrzebę przypomnienia pewnych prawd zarówno ludziom wiary , jak i pobożnym duchownym :

„Teraz ludzie wiary muszą zjednoczyć się nie tylko ze swoimi muzułmańskimi braćmi, ale być może nawet z pobożnymi duchownymi chrześcijańskimi, i nie powinni zwracać uwagi na kwestie sporne (medar-ı ihtilâf) ani się spierać. Ponieważ absolutna niewiara atakuje ”(72)

„W tych czasach ludzie religijni i ludzie prawdy potrzebują zawrzeć szczery sojusz nie tylko ze swoimi współwyznawcami, kolegami i braćmi, ale nawet z prawdziwie pobożnymi duchownymi chrześcijańskimi. Muszą powstrzymać się od tymczasowo od kłótni  o punkty sporne i zjednoczyć się przeciwko wspólnemu wrogowi – agresywnym bezbożnikom .”(73)

Misjonarze, chrześcijańscy duchowni i słudzy Koranu musieli być bardzo ostrożni. Ponieważ prąd ateizmu płynący z Północy, aby obronić się przed atakiem islamu i chrześcijaństwa, próbował zniszczyć sojusz między muzułmanami a misjonarzami. Prąd ten mógł oszukać muzułmanów, wykorzystując zasady islamu, takie jak opieka nad ludem, obowiązek zakatu , zakaz lichwy i unikanie ucisku (zulüm), dając im pewne przywileje, aby przeciągnąć ich na swoją stronę.(74)

Na jednym z frontów II wojny światowej znajdował się ateistyczny reżim komunizmu. Po drugiej stronie były państwa chrześcijańskie. Bediüzzaman, oceniając wojnę z tej perspektywy, pisał: „...Ponieważ w tej wojnie światowej, podczas gdy dwa rządy prowadziły spór o panowanie nad kulą ziemską, otworzyła się również sprawa pojednania dwóch wielkich religii przed trybunałem pokoju, i rozpoczęła się wielka walka religii objawionych z przerażającym prądem ateizmu.”(75)

Sytuacja była delikatna. Wróg był wielki i straszliwy. Nawet najsilniejsi, jeśli byli podzieleni, mogli zostać pokonani niewielką siłą. Działał prąd „antychrystusowy” . Przeciwko niemu chrześcijanie i muzułmanie musieli być zjednoczeni. Bediüzzaman mówił:

„Do mego serca przychodzi ważna obawa i pocieszenie: obawa, że w wyniku tych rozległych zmagań w Europie, która jest podporą i źródłem cywilizacji, narodzi się ‚antychrystusowe’ barbarzyństwo, gorsze niż szkody powstałe po poprzedniej Wojnie Światowej. Pocieszeniem dla tej obawy jest to, że pełne przebudzenie świata islamu, przyjęcie przez Nowy Świat [Amerykę] prawdziwej religii chrześcijańskiej jako zasady postępowania, jego sojusz ze światem islamu oraz zjednoczenie się Ewangelii z Koranem i podporządkowanie się mu, z pomocą Opatrzności przeciwstawią się tym dwóm przerażającym przyszłym prądom i, jeśli Bóg pozwoli, zwyciężą.”(76)

Ten „antychrystusowy” prąd był niczym innym jak komunizmem. Od początku istnienia świata nie widziano drugiego takiego systemu, który opierając się na bredni, że „religia to opium dla ludu”, wypowiedziałby taką wojnę wszystkim religiom i świętościom. System ten, przy którym bledną Nemrody, Faraonowie i Szaddadowie, rósł w siłę, pożerając wszystko na swojej drodze i podbijając znaczną część świata. W takich czasach ani muzułmanie, wyznawcy prawdziwej religii, ani chrześcijanie nie mieli siły, by samodzielnie mu się przeciwstawić. Nie było innej drogi niż sojusz muzułmańsko-chrześcijański.

Dawniej państwa chrześcijańskie nie popierały Unii Islamu, ale z powodu pojawienia się komunizmu i anarchizmu, zarówno Ameryka, jak i państwa europejskie, zostały zmuszone do jej poparcia.(77)

Ustanowienie Unii Islamu oznaczało zaś realizację trzeciego z trzech najważniejszych zadań zbiorowej tożsamości duchowej Mahdiego – wiary, życia i prawa . Ponieważ trzecim zadaniem Mahdiego jest służenie religii islamu poprzez zbudowanie Kalifatu Islamskiego  na fundamencie Unii Islamu i w sojuszu z duchownymi chrześcijańskimi. To zadanie mogło być zrealizowane tylko przy odpowiednim władcy, sile i milionach ofiarnych zwolenników.(78)

13 grudnia 1992 roku papież opublikował 627-stronicową książkę. Rozprowadzono ją po wszystkich kościołach, a w samej Francji sprzedano 200 tysięcy egzemplarzy. W książce tej chrześcijaństwo jest interpretowane w zgodzie z islamem. W publikacji, która zawiera również Surę Al-Fatiha, stwierdza się:

„Ludzie powinni przestrzegać praw Boskich, a nie praw stworzonych przez innych ludzi.”

W dziele tym, przesiąkniętym wiarą w jedność Boga , doktryna Trójcy jest analizowana w następujący sposób:

„Nie ma już możliwości wyjaśnienia dogmatu o Trójcy w zgodzie z wiarą w jednego Boga. Jezus jest jedynie prorokiem, który przekazał to, co objawił mu Bóg.”

Od 1967 roku papież, jako „Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego”, składa muzułmanom gratulacje z okazji święta Ramadan (Ramazan). Orędzie opublikowane w 1992 roku brzmiało następująco:

„Drogie Muzułmańskie Siostry i Bracia ! My, chrześcijanie, którzy szanujemy wasze przywiązanie do postu i modlitwy, pragniemy współpracować na rzecz osiągnięcia pokoju i spokoju, które są błogosławieństwem od Boga.

Wy, jako wierzący i muzułmanie, z wzniosłym uczuciem, jakie daje wam wypełnienie obowiązku postu w Ramadanie, doskonale wiecie i rozumiecie, że zapewnienie prawdziwego spokoju i pokoju nie jest możliwe bez pomocy i światła pochodzącego od Boga. Tego Boga, który jest jedynym Panem spokoju, szczęścia i pokoju.

Modlimy się do Boga Wszechmogącego (Cenab-ı Allah), aby obdarzył nas, muzułmanów i chrześcijan, siłą i mocą tak, abyśmy przezwyciężyli trudności w celu zapewnienia spokoju i pokoju poprzez wzajemną pomoc i dialog.”

W 1996 roku przewodniczący Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego, kardynał Francis Arinze, w swoim przesłaniu do świata islamu z okazji święta Ramadan, nie tylko pogratulował muzułmanom, ale także mówił o potrzebie rozwijania relacji między muzułmanami a chrześcijanami, które powinny wyjść poza wzajemną tolerancję i osiągnąć głębszy poziom. Arinze, cytując słowa papieża Jana Pawła II: „My, chrześcijanie i muzułmanie, często źle się rozumieliśmy, a w przeszłości czasami występowaliśmy przeciwko sobie, a nawet wyniszczaliśmy się w polemikach i wojnach”, powiedział: „Nadszedł czas, aby uwolnić naszą pamięć od negatywnych pozostałości przeszłości i spojrzeć w przyszłość. Ktokolwiek skrzywdził drugiego, powinien tego żałować i prosić o przebaczenie. Musimy sobie wzajemnie przebaczyć”.(79)

Wydaje się, że Jezus (PzN) prowadzi swoje działania za kulisami. Oznacza to, że już przyszedł. Oczywiście, ze względu na tajemnicę próby, nie każdy może go rozpoznać. Rozpoznają go tylko ci, którzy są mu bardzo bliscy.

Przypisy

1. Ewangelia wg św. Łukasza, 23.
2. Ewangelia wg św. Mateusza, 26:14-16.
3. Elmalılı, Hak Dini Kur'an Dili (Prawdziwa Religia, Język Koranu), 3:1517-1518.
4. Sura Al Imran, 54-55.
5. Sura An-Nisa, 157-158.
6. Jezus (a.s. - alejhissalam) zstąpi, aby stać się częścią wspólnoty Proroka Mahometa (SAW - sallallahu alejhi we sellem). Kiedy w prawdziwej Ewangelii zobaczył doskonałość Mahometa (aleyhissalatü vesselam), modlił się, aby stać się częścią jego wspólnoty, a Allah przyjął jego modlitwę. (zob. Canan, İbrahim, Kütüb-i Sitte Tercüme ve Şerhi, Feza Gazetecilik, 1996, 14/74; Herkese Lazım Olan İman, Ebü’l-Baha Ziyaeddin Mevlana Halid b. Ahmed Halid-i Bağdadi, 1242/1827; tłum.: Kemahlı Feyzullah Efendi, wyd. 6, Stambuł, 1989)
7. Said Havva, dz. cyt., 9:336.
8. tamże, s. 420.
9. Ibn Madżah, 10:338.
10. Muslim, 2:58.
11. Sıddık Hasan Han, es-Seyyid Muhammed Sıddık el-Kannucî, el-İzaa (Kair: 1407/1986), s. 114; Said Havva, dz. cyt., 9:335-336, 446.
12. Said Havva, dz. cyt., 9:445.
13. Kittânî, dz. cyt., s. 147.
14. Ibn Madżah, 10:338.
15. et-Teftazanî, Mes’ûd bin Ömer bin Abdillah, Şerhu'l-Makasıd (Stambuł: 1277 H.), Hatime: 8; 2:307.
16. Sura Az-Zuchruf, 61.
17. Muslim, Kitab al-Fitan (Księga Prób): 39.
18. Buchari, Buju: 102; Mazalim: 31; Anbija: 49; Muslim, Kitab al-Iman (Księga Wiary): 242; Abu Dawud, Malahim: 14.
19. Buchari, Mazalim: 31; Buju: 102; Muslim, Iman: 242-243; Ibn Madżah, Fitan: 33.
20. Musnad, 3:387; el-Fıkhü'l-Ekber Aliyyü'l-Karî Şerhi Terc., s. 284.
21. Muslim, Kitab al-Fitan: 34.
22. el-Heytemî, dz. cyt., s. 68.
23. Imam-ı Rabbanî, Mektûbât, 2:1309.
24. Ibn Madżah, 10:338.
25. asz-Szarani, Muhtasaru Tezkiretü'l-Kurtubî Terc., s. 500.
26. Said Havva, dz. cyt., 9:338.
27. Sahih-i Buchari Terc. 1:83 (H. 1406, 5:208); el-Fethu’l-Kebîr, 2:143.
28. Buchari, Kitab al-Anbija (Księga Proroków), (Rozdział: Nuzul-i Isa): 60, 4:324; Muslim, 2:56.
29. Ibn Hadżar, el-Feth, 6:491.
30. Muslim, Iman: 247; As-Sujuti, Dżalaluddin Abdurrahman, el-Hawi li’l-Fatawa, I-II (Bejrut: 1983), 2:83.
31. el-Heytemî, dz. cyt., s. 64.
32. el-Fıkhu'l-Ekber Aliyyü'l-Karî Şerhi Terc., s. 284.
33. Nursî, Şuâlar (Promienie), s. 507.
34. Nursî, Mektûbât (Listy), s. 13.
35. Ibn Madżah, 10:323.
36. Musnad, 2: 437; 6:75.
37. Musnad, 2:482-483.
38. Muslim, Kitab al-Iman: 243.
39. Buchari, Buju: 102; Mazalim: 31; Anbija: 49; Muslim, Kitab al-Iman: 242; Abu Dawud, Malahim: 14.
40. Canan, dz. cyt., (Stambuł: Feza Gazetecilik A.Ş., 1996), 14:73.
41. Musnad, 2:437; Muh. Tezkiretü'l-Kurtubî, s. 498.
42. Muslim, Kitab al-Iman: 243.
43. Abdullah bin Mes’ûd, Tefsîru İbni Mes'ûd, s. 243.
44. Muslim, Kitab al-Fitan: 34.
45. Kittânî, dz. cyt., s. 145.
46. Kitab al-Burhan, s. 105.
47. Musnad, 6:125, 435; Muslim, Fitan: 110.
48. Musnad, 3:368; 4:216-217.
49. Sarıtoprak, dz. cyt., s. 128.

* Ludd to piętnastotysięczne miasteczko, oddalone o 68 km od Jerozolimy.

1. Muslim, Fitan: 110; Tirmidhi, Fitan: 59, 62; Ibn Madżah, Fitan: 33; Musnad, 2:66; 6:455-456.
2. Ibn Kathir, Nihayetü'l-Bidaye, 1:158.
3. Nursî, Şuâlar, s. 506-507.
4. Sura An-Nisa, 159. (Uwaga: W tureckim tekście jest błąd, podano werset 61, prawidłowy to 159).
5. el-Fıkhu'l-Ekber Aliyyü'l-Karî Şerhi Terc., s. 284.
6. Mehmet Vehbi, Hülasatü'l-Beyan, 3-4: 1109.
7. Mektûbât, s. 54.
8. Nursî, Mektûbât, s. 413.
9. Nursî, Şuâlar, s. 581.
10. Nursî, Emirdağ Lâhikası, 2:71.
11. Ibn Madżah, Fitan: 33.
12. Muslim, Kitab al-Fitan: 82.
13. el-Munawi, Feyzü’l-Kadîr, 4:275.
14. Muslim, Kitab al-Iman: 243.
15. Tirmidhi, 4:93; Ibn Madżah, 10:340.
16. Nursî, Sözler (Słowa), s. 723.
17. Nursî, Kastamonu Lahikası, s. 111.
18. Sura Al Imran, 64.
19. Nursî, İhlas Risaleleri, s. 24.
20. Tac Tercümesi, H. 960; Ibn Madżah, H. 4089.
21. Ibn Madżah, H. 4090.
22. Nursî, Kastamonu Lâhikası, 53-54.
23. Nursî, Emirdağ Lâhikası, 1:206.
24. Nursî, İhlas Risaleleri, s. 24; Lem’alar, s. 151.
25. Nursî, Emirdağ Lâhikası, s. 159.
26. Nursî, Sikke-i Tasdik-i Gaybî, s. 191.
27. Nursî, Emirdağ Lâhikası, 1:53.
28. tamże, 2:54.
29. Nursî, Sikke-i Tasdik-i Gaybî, s. 11.
30. 17 lutego 1996, Yeni Asya.

Zgodnie z wiarą islamską wszyscy prorocy pracowali dla tej samej wiary, głosili i wpajali ludziom te same podstawy wiary (iman) i kultu (ibadet). Mimo to jest faktem, że między religiami, które przynosili prorocy, istnieją pewne różnice. Najważniejszą przyczyną tego jest to, że potrzeby i poziom pojmowania prawdy w różnych epokach i społeczeństwach były odmienne. Prorocy przemawiali zgodnie z poziomem pojmowania ludzi i działali zgodnie z ich potrzebami. Jest rzeczą całkowicie naturalną i wrodzoną (fıtrî), że istnieją pewne różnice w słowach, formach i praktycznym zastosowaniu (tatbikat) religii. Jest to również wymogiem prawa postępu (tekâmül kanunu) we wszechświecie. Wszystkie te rozbieżności i różnice nie zmieniają faktu, że wszystkie prawdziwe religie są jednością w swojej istocie i celu.

Mimo że prorocy przychodzili w różnych odstępach czasu i w różnych epokach, każdy kolejny prorok kontynuował przekazywanie posłannictwa poprzedniego proroka od miejsca, w którym zostało ono przerwane. Jeśli w okresie między dwoma prorokami wśród ludu dochodziło do odchyleń w kierunku fałszywych wierzeń, nowo przybyły prorok korygował te błędy i naprawiał (ıslah) myśli oraz moralność ludzi.

Ostatecznie, wraz z nadejściem Religii Islamu, równolegle z postępem ludzkości, również postęp religii osiągnął swój ostateczny stopień. Hz. Muhammad (niech będzie z nim miłosierdzie i pokój Allaha) w odróżnieniu od innych proroków został wysłany jako prorok do całej ludzkości na wszystkie wieki aż do Dnia Zmartwychwstania.

Prorocy to wybitne osoby, które Allah wybrał spośród ludzi. Głoszą oni religię Allaha, czyli Jego nakazy i zakazy. Zwiastują nagrodę na tym świecie i w życiu ostatecznym tym, którzy wierzą i czynią dobre uczynki, a ostrzegają przed karą tych, którzy są niewierni i popełniają złe czyny...

W Świętym Koranie powiedziano:

„My wysyłamy posłańców tylko jako zwiastunów dobrej nowiny i jako ostrzegających.” (Sura Al-An'am, 6:48)

Prorocy są wybranymi sługami Allaha. Człowiek nie może stać się prorokiem poprzez pracę, wysiłek czy pragnienie. Proroctwo jest rangą daną od Allaha.

Prorocy są przewodnikami ludzkości. Ponieważ znajdują się na najwyższym stopniu służby Bogu, są wolni od podążania za pragnieniami duszy i od ciężkich grzechów. Koran nakazuje nam, abyśmy brali z nich przykład, podążali ich drogą i upodabniali się do nich:

 „To są ci, których Allah poprowadził drogą prostą. Bierz więc wzór z ich drogi prostej!” (Sura Al-An'am, 6:90)

„Zaprawdę, w Posłańcu Allaha macie piękny wzór dla każdego, kto ma nadzieję w Allahu i w Dniu Ostatecznym i kto często wspomina Allaha.” (Sura Al-Ahzab, 33:21)

Na czele „tych, których obdarzono dobrodziejstwami” w modlitwie, którą muzułmanie powtarzają w każdej modlitwie: „Prowadź nas drogą prostą, drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami”, stoją właśnie Prorocy. Poprzez tę modlitwę muzułmanie biorą Proroków za swój wzór i jako swoich mistrzów.

Z tego właśnie powodu, aby mogli być przykładem, Prorocy zostali wybrani nie spośród innych bytów, lecz spośród ludzi.

Jest bowiem oczywistą prawdą, że najlepszym przewodnikiem i liderem dla człowieka może być tylko drugi człowiek.

Pierwszym Prorokiem był pierwszy ojciec ludzkości, Hz. Adam (alejhis-selam), a ostatnim Prorokiem jest Hz. Muhammad (sallallahu alejhi ła sallam). Pomiędzy nimi przyszło i odeszło wielu Proroków. Imiona i historie tylko części z nich zostały wspomniane w Świętym Koranie (Sura An-Nisa, 4:164; Sura Al-Mu'min/Ghafir, 40:78).

Nasz Wysłannik Allaha w jednym z przekazów poinformował, że liczba Proroków, którzy przyszli przed nim, wynosiła 124 tysiące, a w innym przekazie, że sięgała 224 tysięcy. (Zob. Taftazani, Szarh al-Aqa'id, s. 169. Zobacz także: Muhittin Bahçeci, Ayet we Hadislerle Peygamberlik ve Peygamberler, s. 63-64).

Liczba proroków wymienionych z imienia w Świętym Koranie wynosi 25. Co do trzech innych osób istnieje spór, czy były one prorokami, czy świętymi (łali). Imam Rabbani wyjaśnia dlaczego, mimo tak wielkiej liczby proroków, ludzie znają tylko nielicznych z nich: „W Indiach pojawiło się wielu proroków. Jednak niektórzy z nich albo w ogóle nie mieli wyznawców (umma) albo wezwanie (da'ła) danego proroka ograniczało się do kilku osób i nie zyskało szerokiego rozgłosu. Albo też nie nadano im imienia «prorok».” (Mektubat, s. 361)

To wyjaśnienie Imama Rabbaniego rzuca światło na przyczynę, dla której wielu proroków zostało zapomnianych na kartach historii.

Prorok  Jezus nie umarł.

Jak każdy prorok (Pokój z nimi wszystkimi), Jezus (Pzn)  zapraszał ludzi do prawdy i rzeczywistości, wzywał ich do wiary w istnienie i jedność Allaha, swojego Pana oraz nakłaniał ich, by również mu służyli.

W tym zadaniu nie okazał żadnego zawahania, nie uległ strachowi ani lękowi. Był niezłomny i wierny swojej misji. W miarę jak Jezus kontynuował swoje nauczanie, oraz odmawiał pójścia na jakikolwiek kompromis, zazdrość i nienawiść Żydów narastały. W końcu uciekli się oni do podstępu, aby się go pozbyć .Wysłali więc do Jezusa hipokrytę (münafık) o imieniu Tatjanus.

Sami zaś otoczyli dom tłumem liczącym 4 tysiące osób. Gdy Tatjanus wszedł do środka, nie znalazł Jezusa. Kiedy wychodził na zewnątrz, aby przekazać tę wiadomość, Bóg Wszechmogący sprawił, że jego twarz stała się bardzo podobna do twarzy Jezusa. Gdy tylko Żydzi go zobaczyli, pochwycili go, myśląc, że to Jezus. Choć Tetjanus krzyczał: „Nie jestem Jezusem”, nikt go nie słuchał. Później został on ukrzyżowany, w wyniku czego poniósł śmierć.

Co do odpowiedzi na pytanie- tak, Jezus wciąż żyje, nie umarł. Wiele autentycznych (sahih) hadisów informuje, że w Czasach Ostatecznych (Achir az-Zaman) zstąpi on na ziemię. W zbiorze Sahih Muslim znajduje się hadis przekazany przez Dżabira ibn Abdullaha, którego znaczenie jest następujące: „Grupa z mojej ummy będzie nieustannie pomagać prawdzie i służyć jej aż do Dnia Zmartwychwstania. W końcu zstąpi Jezus, syn Marii. Wówczas przywódca (emir) muzułmanów powie do niego: «Podejdź i poprowadź nas w modlitwie.» Jezus odpowie: «Nie. Jako wyraz łaski Allaha dla tej ummy, jedni z was są przywódcami dla drugich.»”

Said Nursi, komentując i wyjaśniając te i podobne przekazy w swoich Listach (Mektubat), zwraca uwagę na następujące kwestie: W czasie, gdy wpływ ateizmu ,ogarniającego świat, będzie sprawiał wrażenie, że jest niezwykle silny, chrześcijaństwo, zbliżając się do swojej istoty, czyli do Tawhidu (monoteizmu), oczyści się z zabobonów (hurafeler) i zniekształceń (tahrifler) i zjednoczy się z Islamem.

W pewnym sensie chrześcijaństwo przekształci się w Islam. W wyniku podporządkowania się prawdziwego chrześcijaństwa Islamowi, prawdziwa religia zyska ogromną siłę, a religie Islamu i chrześcijaństwa, będąc oddzielone przegrywały walkę z ateizmem, po zjednoczeniu zostaną znacząco wzmocnione i pokonają go. W autentycznych przekazach znajdują się wielkie pochwały dla chrześcijan Czasów Ostatecznych, którzy dokonają tego zjednoczenia.

Jeśli chodzi o fizyczne zstąpienie Jezusa na ziemię, posłuchajmy, co na ten temat powiedziano w Listach: „...Prawdomówny Zwiastun (nasz Prorok) oparł się na obietnicy Wszechmocnego nad każdą rzeczą (Allaha) i przekazał, że Osoba Jezusa (Şahs-ı İsa), która przebywa w świecie niebios w swoim ludzkim ciele, stanie na czele tego nurtu prawdziwej religii. Skoro to przekazał, jest to prawdą. Skoro Wszechmocny nad każdą rzeczą to obiecał, z pewnością to uczyni.

Tak, Mądry, Władca Majestatu, który w każdej chwili zsyła aniołów z niebios na ziemię, a czasami pozwala im przybierać ludzką postać (jak Dżibril przybierający postać Dihji), Ten, który zsyła istoty duchowe ze świata dusz i pozwala im materializować się w ludzkiej postaci, a nawet zsyła na świat dusze wielu zmarłych świętych (awlija) w ich ciałach eterycznych (cesed-i misali), z pewnością dla tak ważnego i chwalebnego zakończenia misji związanej z religią Jezusa, nie tylko mógłby posłać żyjącego Jezusa, który przebywa w swoim ciele na niebie tego świata, ale nawet gdyby odszedł on do najdalszego zakątka życia ostatecznego i prawdziwie umarł, to dla tak wspaniałego rezultatu ponowne odzianie go w ciało i zesłanie na świat nie wydaje się być sprzeczne z mądrością tego Mędrca. Co więcej, Jego mądrość tego właśnie wymaga, dlatego złożył on obietnicę, a skoro to obiecał, z pewnością go ześle.

Gdy Jezus (Pokój z Nim) przybędzie, nie jest konieczne, aby każdy wiedział, że to jest prawdziwy Jezus. Jego bliscy i wybrani towarzysze (mukarreb ve havassı) rozpoznają go przez światło wiary (nur-u iman). Nie będzie on jednak rozpoznany przez wszystkich w sposób oczywisty i ewidentny.”

Wielcy ludzie, których Allah Wszechmogący wybrał na Swoich posłańców, aby przekazywali Jego nakazy i zakazy Jego sługom, nazywani są Prorokami (Pokój z nimi wszystkimi).

Wiara w Proroków oznacza wiarę w to, że Allah wysłał posłańców zwanych Prorokami, aby prowadzili ludzi na prostą drogę i oznajmiali im Jego nakazy i zakazy; oznacza akceptację istnienia instytucji proroctwa oraz potwierdzenie, że osoby wymienione w Koranie jako Prorocy, rzeczywiście nimi były.

Chociaż Prorocy są ludźmi takimi jak my, są oni wybranymi sługami Allaha. Człowiek nie może stać się Prorokiem poprzez pracę, wysiłek czy pragnienie. Proroctwo jest darem od Allaha.

Chociaż ludzie za pomocą swojego rozumu mogą pojąć istnienie i jedność Boga, nie są w stanie zrozumieć Jego specyficznych imion i atrybutów, ani nie wiedzą, w jaki sposób mają oddawać Mu cześć. Nie są w stanie pojąć spraw życia ostatecznego ani odpowiedzialności, jaka ich tam czeka. We wszystkich tych kwestiach potrzebują, aby Bóg im to objawił i ich tego nauczył.

Właśnie po to, aby zaspokoić te potrzeby ludzi, Bóg zesłał Proroków. Kiedy ludzkość była w stanie „niczego nie wiedzieć”, wszystkiego, każdej sztuki i każdej umiejętności, nauczyła się od Proroków. To również Prorocy nauczyli ludzi sposobów na osiągnięcie szczęścia i spokojnego życia na tym świecie i w życiu ostatecznym, zasad dobrego współżycia, reguł moralności i etykiety.

Imam al-Ghazali mówi na ten temat:

„Tak jak ludzki rozum nie jest w stanie odróżnić śmiertelnej trucizny od pożytecznego lekarstwa i bezwzględnie potrzebuje lekarza lub farmaceuty, tak samo sam z siebie nie jest w stanie poznać i odnaleźć wierzeń i czynów, które doprowadzą go do zbawienia na tym świecie i w życiu ostatecznym. Nie jest w stanie jasno odróżnić czynów, które prowadzą go do nieszczęścia i potępienia, od tych, które prowadzą do szczęścia. Bezwzględnie potrzebuje przewodnika, a tymi przewodnikami są Prorocy.” (Ghazali, Ihya, tłum., t. I, s. 291)

Bediüzzaman, wskazując na tę tajemnicę, powiedział:

„Odwieczna Moc, która nie pozostawia mrówek bez przywódcy, ani pszczół bez królowej, z pewnością nie pozostawi ludzkości bez Proroka.” (Słowa, s. 792)

Rzeczywiście, w tym wszechświecie, a zwłaszcza w świecie istot żywych, nic nie zostało pozostawione bez celu, bez zadania, bez systemu, a nawet bez przewodnika. Można to dostrzec zarówno w poszczególnych elementach, jak i w całości. Ani pszczoły nie są bez królowej, ani mrówki bez swojej władczyni... (Abdullah Aymaz, Peygamberlik, s. 7).

Skoro u wszystkich innych istot żywych przewodnictwo nie jest w żaden sposób zaniedbywane, to czyż ludzie, których wyższość i wzniosłość zgodnie uznają religia i nauka, mogliby od początku stworzenia pozostawać oddzieleni od swoich pierwotnych przewodników, proroków i posłańców, oraz od ich przewodnictwa? Innymi słowy, czy można sobie wyobrazić świat ludzki bez proroków i bez ksiąg?

Oczywiście, że nie...

Konieczność istnienia Proroków możemy wymienić w następujących punktach:

1. Zapewnienie porządku i sprawiedliwości w społeczeństwie

Zapewnienie porządku i bezpieczeństwa w społeczeństwie, zagwarantowanie spokoju i szczęścia jednostkom, zapobieganie uciskowi i niesprawiedliwości zależy od istnienia instytucji proroctwa. Kwestia ta jest wyjaśniona w dziele pt. „Iszaratu'l-i'dżaz” w następujący sposób:

„Człowiek, w sposób wyróżniający go i wyjątkowy spośród wszystkich zwierząt, został stworzony o zadziwiającej i subtelnej naturze. Z powodu tej natury w człowieku pojawiły się różnorodne skłonności i pragnienia. Na przykład: człowiek pragnie rzeczy najwyborniejszych, skłania się ku rzeczom najpiękniejszym, pożąda rzeczy ozdobnych; pragnie żyć w sposób godny człowieczeństwa i z godnością.

Zgodnie z wymogami tych skłonności, aby zaspokoić swoje potrzeby żywieniowe, odzieżowe i inne w pożądany, piękny sposób, potrzebuje on wielu umiejętności. Ponieważ nie posiada biegłości we wszystkich tych umiejętnościach, jest zmuszony do współpracy z innymi ludźmi, aby każdy, poprzez wymianę owoców swojej pracy, mógł pomagać swoim towarzyszom i w ten sposób zaspokajać swoje potrzeby.

Jednakże, ponieważ siła pożądania, siła gniewu i siła rozumu w człowieku nie zostały ograniczone przez Stwórcę, a zostały pozostawione wolne, aby zapewnić postęp człowieka poprzez jego częściową wolną wolę, w stosunkach międzyludzkich dochodzi do ucisku i wykroczeń. Aby zapobiec tym wykroczeniom, wspólnota ludzka w wymianie owoców swojej pracy potrzebuje sprawiedliwości. Lecz ponieważ rozum każdej jednostki jest niezdolny do pojęcia (pełnej) sprawiedliwości, potrzebny jest rozum uniwersalny, z którego jednostki mogłyby czerpać korzyść. Taki rozum uniwersalny może istnieć tylko w formie prawa, a takim prawem jest tylko prawo Boże (szariat).

Następnie, potrzebny jest autorytet, zwierzchnik, który zapewni skuteczność, wykonanie i stosowanie tego prawa. Tym autorytetem i zwierzchnikiem jest tylko Prorok (błogosławieństwo i Pokój z nim). Osoba będąca Prorokiem, aby utrzymać swoją władzę nad ludem, zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną, potrzebuje materialnej i duchowej wzniosłości oraz przywileju, a także dowodu, który ukaże stopień jego związku i relacji ze Stwórcą. Takim dowodem są tylko cuda.” (Iszaratu'l-i'dżaz, s. 92-93)

2. Nauczanie człowieka o celu jego stworzenia i przekazywanie postanowień religijnych

Jak wyrażono w Świętym Koranie, celem i mądrością stworzenia ludzi i wysłania ich na ten świat jest poznanie Stwórcy wszechświata, wiara w Niego i oddawanie Mu czci. (Sura Az-Zarijat, 51:56; zob. także: Ajat al-Kubra, s. 8).

Rozum sam z siebie jest niezdolny do pojęcia tego celu stworzenia człowieka. Nawet jeśli przyjmiemy, jak twierdzą niektórzy teologowie (kalamiści), że człowiek za pomocą swojego rozumu może pojąć istnienie Boga Wszechmogącego, to rozum sam z siebie nie jest w stanie pojąć, jak należy oddawać Mu cześć i jak można zdobyć Jego upodobanie. Właśnie z tego względu istnieje wielka potrzeba Proroków.

Bóg Wszechmogący objawił wszystkie swoje nakazy i zakazy tym wybitnym sługom, których wybrał spośród ludzi. Oni zaś, te postanowienia otrzymane od Boga Wszechmogącego drogą objawienia, najpierw sami wypełniali bardziej niż ktokolwiek inny, a następnie przekazywali je innym ludziom, przedstawiając im Stwórcę wszechświata. (Szerzej zob.: Słowa, s. 56).

3. Zamknięcie ludziom drogi do usprawiedliwień przed Allahem

W Świętym Koranie stwierdza się, że do każdego ludu i narodu został wysłany Prorok, który zwiastował miłosierdzie i ostrzegał przed karą.

Jedna z mądrości wysyłania Proroków do każdej wspólnoty jest wyjaśniona w Świętym Koranie w następujący sposób:

    „(O Wysłanniku!) Gdyby dotknęło ich nieszczęście za to, co przygotowały ich ręce, to oni powiedzieliby: «Panie nasz! Gdybyś wysłał do nas wysłannika, podążali byśmy za Twoimi znakami i bylibyśmy spośród wierzących.», (właśnie dlatego cię wysłaliśmy - aby uciąć tę ich wymówkę).” (Sura Al-Qasas, 28:47)

Z tych świętych wersetów wynika ważna przyczyna istnienia instytucji proroctwa.

Wspólne cechy i właściwości wszystkich Proroków są następujące:

1. Prawdomówność

Stan prawdomówności jest jedną z najważniejszych cech Proroków. Wszyscy Prorocy są prawdomówni we wszystkich wieściach, które przekazują od Allaha. Przypisywanie im kłamstwa jest nie do pomyślenia.

Prorocy, we wszystkich swoich ludzkich stanach, czy to w gniewie, czy w radości, są dalecy od postępowania sprzecznego z rzeczywistością i od wypowiadania zbędnych, niepotrzebnych słów. Dozwolone jest im żartowanie, ale nawet te żarty są dalekie od kłamstwa - opierają się na rzeczywistości. (Zob. Muhakemat, s. 54; niektóre żarty Wysłannika Allaha (S.A.Ł.) do jego towarzyszy zob. Ghazali, Ihya, tłum., t. III, s. 287-293)

2. Wiarygodność

Prorocy są osobami godnymi zaufania. Są oni rzetelni i wiarygodni w wypełnianiu obowiązków, które powierzył im Allah. U Proroków nigdy nie występuje stan zdrady.

Wszyscy Prorocy byli najbardziej wiarygodnymi i godnymi zaufania osobami w społeczeństwach, w których żyli. To, że byli osobami godnymi zaufania zarówno przed, jak i po otrzymaniu proroctwa, jest potwierdzane przez wszystkich. Jest to największy dowód na słuszność i prawdziwość ich misji. Przypominając o tej swojej cesze, prosili oni swoje ludy o sprawiedliwość i uczciwość. (Zob. Sura Al-A'raf, 7:68; Sura Asz-Szu'ara, 26:107, 125, 143, 162, 178; Sura Ad-Dukhan, 44:18)

Czy osoba, która była godna zaufania przed proroctwem i której nigdy nie udowodniono kłamstwa, ani zdrady wobec ludzi, mogłaby, nie będąc prorokiem, dopuścić się oszczerstwa i zdrady wobec Boga, mówiąc: „Jestem Wysłannikiem Boga”? Oczywiście, że nie. Ta kwestia nie umknie uwadze ludzi rozumnych i sprawiedliwych.

Rzeczywiście, wśród pytań, które cesarz bizantyjski Herakliusz zadał delegacji Kurajszytów w celu zbadania proroctwa naszego Wysłannika, znajdowała się również ta kwestia. Zapytał on Kurajszytów, czy kiedykolwiek zauważyli u tej osoby, która rości sobie prawo do proroctwa, jakiekolwiek kłamstwo przed jego misją. Gdy otrzymał odpowiedź przeczącą, powiedział: „Osoba, u której w normalnych warunkach nie stwierdzono żadnego kłamstwa wobec ludzi, nie odważyłaby się na oszczerstwo wobec Boga. Ta osoba jest prawdomówna w swojej misji.” (H. Dżisri, tamże, s. 547)

3. Przekazywanie objawienia

Prorocy przekazują swoim społecznościom to, co zostało im objawione przez Allaha, w sposób kompletny, bez żadnych dodatków, dokładnie tak, jak to otrzymali. Ukrywanie tych wieści, zniekształcanie ich czy zmienianie jest nie do pomyślenia.

4. Bystrość umysłu

Prorocy posiadają wybitny rozum i inteligencję, bardzo dobrą pamięć oraz wysoką zdolność logicznego myślenia i przekonywania.

Określenia takie jak szaleństwo, nieuwaga czy ignorancja nie mają z Prorokami absolutnie nic wspólnego.

5. Nieomylność, nienaganność

Prorocy są wolni od wszelkich grzechów – ukrytych i jawnych, od wad, złych stanów i postępków, które nie licowałyby z godnością proroctwa. Popełnianie grzechu nie powinno nawet przychodzić na myśl w odniesieniu do Proroków.

6. Cuda

Allah dał wszystkim Prorokom możliwość do dokonywania niektórych nadzwyczajnych wydarzeń, aby mogli udowodnić słuszność swoich twierdzeń i przełamać sprzeciw oraz upór niewiernych. Te wydarzenia nazywane są cudami. Cuda są zjawiskami nadprzyrodzonymi i są wspaniałymi dziełami, które dokonują się mocą Allaha, a nie Proroka - jak na przykład rozdzielenie Morza Czerwonego przez Mojżesza (Pokój z nim).

Zadania Proroków to:

• Przedstawianie Boga ludziom,

• Nauczanie ludzi zasad wiary i form kultu, które otrzymali od Boga,

• Zaszczepianie w ludziach cnót moralnych i dobrego charakteru,

• Regulowanie relacji między jednostkami oraz między jednostką, a społeczeństwem w oparciu o najbardziej cywilizowane i sprawiedliwe zasady oraz wzmacnianie więzi społecznych.

Krótko mówiąc, bycie dla ludzi doskonałym przewodnikiem w każdej dziedzinie, zarówno materialnej, jak i duchowej.

Są to:

Adam, Idris (Enoch), Nuh (Noe), Hud, Salih, Lut (Lot), Ibrahim (Abraham), Isma'il (Izmael), Ishak (Izaak), Ja'qub (Jakub), Jusuf (Józef), Szu'ajb (Jetro), Musa (Mojżesz), Harun (Aaron), Dałud (Dawid), Sulajman (Salomon), Ajjub (Hiob), Dhu'l-Kifl, Junus (Jonasz), Iljas (Eliasz), Al-Jasa' (Elizeusz), Zakarijja (Zachariasz), Jahja (Jan Chrzciciel), Isa (Jezus) i Hz. Muhammad (pokój niech będzie z nimi wszystkimi).

Oprócz nich, status prorocki trzech innych postaci wymienionych w Koranie – Uzajra (Ezdrasza), Lukmana i Dhu'l-Karnajna – jest przedmiotem dyskusji.

Prorocy, którzy nie są wymienieni z imienia w Koranie, ale są znani jako prorocy, to między innymi: Szit (Set), Jusza (Jozue), Dżirdżis (Święty Jerzy), Danijal (Daniel) (pokój niech będzie z nimi).

Istnieje wiele mądrości (hikma) w umieszczeniu w Koranie opowieści o prorokach. Oto niektóre z najważniejszych:

1 — Opowieści o prorokach dowodzą, że Koran jest słowem Allaha, a Wysłannik Allaha (S.A.V.) jest Prorokiem. Koran wspomina ważne wydarzenia i pouczające historie z życia niektórych proroków od czasów Adama (A.S.) aż do ostatniego Proroka, Hz. Muhammada (S.A.V.). O tych samych historiach wspomina się również w Torze i Ewangelii. Koran zaś, potwierdzając kwestie, w których te księgi są zgodne, opowiada je, jednocześnie korygując (tashih) punkty, w których się nie zgadzają. Ludy Księgi nie są w stanie w żaden sposób sprzeciwić się tym przekazom Koranu, nie mogą powiedzieć: „ta informacja jest błędna”.

Oznacza to, że te opowieści nie są wytworem rozumu i inteligencji naszego Proroka, ponieważ nie są to rzeczy, które można wymyślić, opierając się na rozumie. Są to raczej kwestie związane z czytaniem, pisaniem i kulturą. Tymczasem Wysłannik Allaha (S.A.V.) za powszechną zgodą był niepiśmienny (ummi). Nie umiał czytać ani pisać i nie miał żadnego wykształcenia.

Zatem to, że taka niepiśmienna osoba przekazuje wieści o minionych wydarzeniach w sposób tak prawdziwy, jakby je widziała, dowodzi, że jest ona Wysłannikiem Allaha, a jej wiedza opiera się na objawieniu boskim (al-łahj al-ilahi) (Słowa, s. 376).

Ta kwestia jest w Koranie przedstawiona w następujący sposób:

Znaczenie wersetów:

„My opowiadamy tobie najpiękniejszą z opowieści przez to, co objawiliśmy tobie w tym Koranie, chociaż przedtem byłeś z pewnością wśród nieświadomych.” (Sura Jusuf, 12:3)

 „To są wieści z tego, co skryte, które tobie objawiamy. Nie znałeś ich przedtem ani ty, ani twój lud...” (Sura Hud, 11:49)

2 — Opowieści o prorokach nie są przytaczane w Koranie w celu podania suchej wiedzy historycznej czy opowiedzenia bajek z dawnych lat. Są one wspominane przy różnych okazjach, aby dać wiernym lekcję (ibra) i pouczenie. Na przykład; wersety objawione w Mekce dotyczące Hz. Ibrahima (Abrahama) dotyczą głównie jego walki ze swoim ludem o monoteizm (tauhid) i wiarę, ponieważ w tym czasie Wysłannik Allaha prowadził walkę o monoteizm przeciwko politeistom i bałwochwalcom. Ale w Medynie, gdy muzułmanie weszli w relacje z ludami Księgi, wersety objawione na temat Hz. Ibrahima dotyczyły głównie tematów, które blisko interesowały również ludy Księgi, takich jak budowa Kaaby przez Hz. Ibrahima czy ofiarowanie przez niego swojego syna Isma'ila (Izmaela) Allahowi. W związku z tym każda z opowieści o prorokach wspomnianych w Koranie ma swój odrębny kontekst przywołania (zikir makamı) i powód objawienia.

3 — Jednym z ważnych powodów wspominania opowieści o prorokach w Koranie jest pocieszenie i wzmocnienie wszystkich wierzących, na czele z Wysłannikiem Allaha (S.A.V.), oraz zagrożenie niewiernym karą.

Nasz Prorok (S.A.V.) od czasu do czasu doznawał bardzo dotkliwych prześladowań i cierpień ze strony swojego ludu i plemienia. W takich chwilach objawiano niektóre opowieści o prorokach, pocieszając w ten sposób Proroka, a co za tym idzie, wszystkich wierzących. Objawione wersety opowiadały, że również inni prorocy przeszli tą samą drogą, prowadzili tę samą walkę. Ludy innych proroków również sprzeciwiały się swoim prorokom, nazywały ich wieszczami (kahin), szaleńcami (madżnun), mówiły, że robią to dla korzyści materialnych, celów politycznych lub dla sławy; zadawały im tyle cierpień i tortur, ile mogły, a czasem nawet ich zabijały. Poprzez przedstawienie tych kwestii pocieszano Hz. Proroka i wierzących, wzywając ich do cierpliwości i wytrwałości.

W przytaczanych opowieściach opisywano również zagładę (halak) poprzednich narodów, wskazując, że czyny politeistów nie pozostaną bezkarne, a kara za nie zostanie wymierzona zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. W ten sposób pobudzano uczucia współczucia i miłosierdzia Proroka i wierzących, zapewniając, że będą oni z jeszcze większą cierpliwością i wytrwałością, z jeszcze większą troską dążyć do poprawy swojego ludu i ocalenia go od kary.

Możemy opowiedzieć wiele wydarzeń, które pokazują, że pouczające historie z życia proroków były źródłem pocieszenia i zapału dla Proroka i wierzących.

4 — Jedną z mądrości wspominania opowieści o prorokach w Koranie jest udowodnienie istnienia instytucji proroctwa (nubułła). W ten sposób samo przez się wynika, że również Hz. Muhammad (S.A.V.) jest prorokiem, ponieważ Koran, przytaczając opowieści o prorokach, jasno ukazuje, że w historii ludzkości istniała instytucja zwana proroctwem. Kto nie może zaprzeczyć tej instytucji w całości, nie może również zaprzeczyć proroctwu Hz. Muhammada (S.A.V.), albowiem znaki i dowody świadczące o proroctwie proroków wymienionych w Koranie u Hz. Muhammada (S.A.V.) istnieją w formie doskonalszej i obfitszej. Zatem Hz. Muhammad (S.A.V.) również jest prorokiem.

5 — Poprzez wspominanie opowieści o prorokach w Koranie wzmacniana jest wiara wierzących i umacniana ich duchowość w obliczu ataków i negacji ludzi błędu. Opowieści o poprzednich prorokach i ich wspólnotach, opowiedziane w Koranie, pokazują, że droga, którą podążają muzułmanie, nie jest nową ideą czy wiarą, lecz kontynuacją odwiecznej walki między wiarą a niewiarą. Prorocy przychodzili i wzywali ludzi do prawdy i wiary. Część ludzi podążała za nimi, a inna część ich odrzucała; ta walka trwa do dziś.

Prorocy zawsze wzmacniali nawzajem swoje misje, żaden nie zaprzeczał temu, co powiedział drugi. Byli zgodni w nauczaniu ludzi tych samych podstawowych zasad. Gdyby prorocy nie byli wysłani przez Allaha, a prawdy, które głosili, byłyby wytworem ich własnych myśli, niemożliwe byłoby, aby ci ludzie, przychodzący w różnych czasach i miejscach, byli tak zgodni i w pełnej jedności myśli, nauczali ludzi tych samych rzeczy, mówili o tych samych prawdach. W ich słowach z pewnością znalazłyby się sprzeczne postanowienia i zasady. Skoro tak nie jest, droga, którą podążali wszyscy prorocy i wierzący im poddani, jest drogą prawdy. A postanowienia, które prorocy przekazywali ludowi, nie są ich własnymi myślami, lecz objawieniem otrzymanym od Allaha drogą łahj. Zatem nie ma miejsca na żadne wątpliwości i wahania co do tego, że droga, którą podążają muzułmanie, jest drogą prawdy.

6 — Wiara oświetla całą przeszłość i przyszłość człowieka, ratując go przed niebytem, nicością i ciemnościami, i czyni go związanym ze wszystkimi prorokami i wierzącymi im poddanymi. W pewnym sensie daje mu tyle duchowych istnień, ile jest ludzi, z którymi jest związany. Dusza ludzka w ten sposób uwalnia się z ciasnych ram teraźniejszości i zyskuje przestrzeń do podróżowania w wyobraźni przez całą przeszłość i przyszłość.

Dzięki wierze człowiek staje się związany z całą historią ludzkości od Hz. Adama. Odczuwa ciekawość i zainteresowanie minionymi wydarzeniami. Osiąga taki stan uczuć i świadomości, że czerpie lekcje i pouczenia, jakby sam był obecny w tych wydarzeniach.

Z powodu tego szerokiego związku i relacji, jaką daje człowiekowi wiara, w Koranie szeroko omawiano opowieści o prorokach, zaspokajając w ten sposób ciekawość muzułmanów co do przeszłości. Zapewniono im możliwość duchowego i wyobrażeniowego przeżywania wydarzeń, które spotkały proroków i ich wspólnoty, czerpania z nich lekcji i pouczeń oraz odczuwania z nimi bliskości (ünsiyet).

Bediüzzaman określił to następująco:

„Jeśli szukasz towarzyszy, wystarczy Koran... Tak, (człowiek) w nim może w wyobraźni spotykać się z prorokami i aniołami, obserwować ich losy i odczuwać z nimi bliskość” (Mektubat, s. 251).

7 — Inną ważną mądrością wspominania opowieści o prorokach w Koranie są cele, na które wskazują ich cuda. W wyniku postępu w dziedzinie sztuki i nauki, dziś powstało wiele cudów techniki i nauki, takich jak samoloty, elektryczność, pociągi itp., które zajęły ważne miejsce w materialnym życiu ludzi. Oczywiście Święty Koran, który zwraca się do całej ludzkości i porusza wszystko w odpowiednim stopniu, nie pomija ich i nie pominął. Wskazał na te cuda na dwa sposoby: informując o cudach proroków i opowiadając o niektórych wydarzeniach historycznych.

To tak, jakby Święty Koran, poprzez opowieści i historie proroków, wskazywał na podstawy i fundamenty postępu materialnego, mówiąc: „O, ludzie! Te cuda, które widzicie, są pewnymi przykładami i wzorami. Łącząc swoje myśli i wysiłki, możecie stworzyć rzeczy podobne do tych przykładów!”. Tak, przeszłość jest lustrem przyszłości. Wynalazki, które powstaną w przyszłości, buduje się na fundamentach i podstawach położonych w przeszłości. Postęp w naszej epoce również w pełni powstał na inspiracjach wynikających ze wskazówek danych przez religie.

Na przykład: tak jak pierwsze cuda, takie jak zegar, statek, zmiękczanie i używanie żelaza, zostały dane ludziom ręką cudu, tak samo za pomocą cudów wskazano na wynalazki, które zostaną osiągnięte w przyszłości, takie jak samoloty, rakiety, wirówki do wydobywania wody z ziemi, materiały ognioodporne, nauka języka ptaków, przekazywanie dźwięku i obrazu. Jest wiele takich cudów, których ludzkość jeszcze nie zdołała odtworzyć, a nad których odkryciem stopniowo pracuje wraz z postępem cywilizacji.