Najczęściej zadawane pytania na temat Cud, cuda proroków

Jedną z mądrości (hikma) wspominania w Koranie o cudach (mu'dżiza) proroków jest ukazanie ludzkości wzorców niezbędnych do postępu materialnego, a tym samym zachęcenie ludzi do tworzenia odpowiedników tych cudów.

To tak, jakby Święty Koran, poprzez opowieści i historie proroków, wskazywał na podstawy i fundamenty postępu materialnego, ostrzegając:

„O, ludzie! Te cuda, które widzicie, są pewnymi przykładami i wzorami. Łącząc swoje myśli i wysiłki, możecie stworzyć rzeczy podobne do tych przykładów!”

Wielki uczony islamski i myśliciel ostatniego stulecia, Bediüzzaman Said Nursi, w swoim dziele zatytułowanym Hutbe-i Szamije, mówi:

„Tak, z mistrzostwa Koranu i ze wskazówek jego nauki rozumiemy, że: Koran, wspominając o cudach proroków, naucza i zachęca ludzkość, pokazując, że w przyszłości będzie ona czynić postępy, a odpowiedniki tych cudów powstaną w przyszłości dzięki temu postępowi.”

„Nuże, pracujcie i ukażcie przykłady tych cudów. Podobnie jak Salomon (Süleyman Aleyhisselâm), pokonujcie dwumiesięczną drogę w jeden dzień. Podobnie jak Jezus (İsâ Aleyhisselâm), pracujcie nad leczeniem najstraszliwszych chorób. Podobnie jak laską Mojżesza (Hazret-i Mûsâ), wydobywajcie wodę życia z kamienia i ratujcie ludzkość od pragnienia. Podobnie jak Abraham (İbrahim Aleyhisselâm), znajdujcie i noście materiały, które nie spalą się w ogniu.”

„Podobnie jak niektórzy prorocy, słyszcie najdalsze dźwięki i widzcie obrazy na wschodzie i zachodzie. Podobnie jak Dawid (Dâvud Aleyhisselâm), zmiękczajcie żelazo jak ciasto, czyńcie je jak wosk, aby stało się podstawą całej ludzkiej sztuki. Tak jak czerpiecie wielkie korzyści z zegara i statku, będących cudami Józefa (Yusuf Aleyhisselâm) i Noego (Nuh Aleyhisselâm), tak samo korzystajcie z cudów, których nauczyli was inni prorocy, i twórzcie ich imitacje.”

„Otóż, na podstawie tej analogii, Koran pod każdym względem udziela lekcji, aby pobudzić ludzkość do postępu materialnego i duchowego, dowodząc, że jest uniwersalnym mistrzem (üstad-ı küll).”

Tak, przeszłość jest lustrem przyszłości. Wynalazki, które powstaną w przyszłości, buduje się na fundamentach i podstawach położonych w przeszłości. Postęp w naszej epoce również w pełni powstał na inspiracjach wynikających ze wskazówek danych przez religie. Na przykład:

a) Pierwszy zegar i statek zostały dane ludziom dzięki cudom Hz. Józefa (A.S.) i Hz. Noego (A.S.).

b) Dzięki zmiękczaniu i wykorzystaniu żelaza, które jest podstawą wielu gałęzi przemysłu, ludzkość, poprzez liczne osiągnięcia, dostąpiła cudu Hz. Dawida (A.S.) – „zmiękczania żelaza w dłoni”.

c) Dzięki wynalazkom takim jak samoloty i rakiety, ludzie zbliżyli się do cudu Hz. Salomoa (A.S.) – „podporządkowania sobie wiatru”.

d) Wirówka (pompa odśrodkowa), która wydobywa wodę z jałowych, piaszczystych terenów, jest odpowiednikiem cudu Hz. Mojżesza (A.S.) – „wytryśnięcia wody z miejsca uderzonego laską”.

e) Postępy w dziedzinie medycyny, osiągnięte dzięki doświadczeniom i połączeniu myśli, są odpowiednikami cudów medycznych Hz. Jezus (A.S.). Hz. Jezus (A.S.) uzdrawiał wiele chorób, z którymi medycyna tamtych czasów nie potrafiła sobie poradzić, a nawet wskrzeszał umarłych. Dzisiejsza medycyna, dzięki niektórym interwencjom, takim jak przeszczepy serca i sztuczne serce, jest w stanie tymczasowo powstrzymać śmierć i nadać pozory życia, tworząc w ten sposób odpowiedniki cudu Hz. Jezusa – „wskrzeszania umarłych”.

f) Cud Hz. Abrahama (A.S.) – „niepalenie się w ogniu” – jest zachętą do odkrywania materiałów ognioodpornych (takich jak azbest).

g) Cud Hz. Józefa (A.S.) w Egipcie, który, widząc oczyma wyobraźni wizerunek swojego ojca, Hz. Jakuba, w Kanaanie, powstrzymał się od grzechu z Zulajką. A także cud Hz. Jakuba, który poczuł zapach koszuli swojego syna Jusufa z karawany wyruszającej z Egiptu. Cud związany z pojawieniem się tronu królowej Saby, Belkis, w całości lub w formie, przed Hz. Salomonem... Wszystkie te cuda wskazują, że możliwe jest przenoszenie przedmiotów, dźwięków lub zapachów na odległość, w formie lub w całości, i zachęcają ludzi do prowadzenia badań w tej dziedzinie. Rzeczywiście, dziś, za pomocą takich środków jak radio, telewizja, telefon, stworzono częściowe odpowiedniki tych cudów.

h) Cud Hz. Salomona (A.S.) – „nauczenie się języka ptaków” – wskazuje ludziom na możliwość poznania znaczenia ptasich dźwięków, odkrycia właściwości tych dźwięków i przygotowania możliwości korzystania z tych zwierząt. Rzeczywiście, dziś badania nad językiem ptaków osiągnęły bardzo zaawansowany poziom.

Jest wiele takich cudów, których ludzkość jeszcze nie zdołała odtworzyć, a nad których odkryciem stopniowo się pracuje wraz z postępem cywilizacji. (Zob. Iszaratu'l-I'dżaz, s. 215-216; Słowa, s. 262 i n.; Hutbe-i Szamije, s. 28)

Cud (Mu'dżiza) to nadzwyczajne zdarzenie, którego ludzie nie są w stanie dokonać, a które jest dane od Allaha wyłącznie prorokom.

Ponieważ osoba będąca prorokiem jest wybierana spośród ludzi, inni mogą patrzeć z powątpiewaniem na jego wyższą pozycję, kwestionować jego proroctwo, a nawet je negować. Rzeczywiście, w Świętym Koranie zostało to wspomniane; doniesiono, że ludy mówiły do proroków wysłanych przez Allaha słowa takie jak:

„Jesteś tylko człowiekiem jak my. Czym się od nas różnisz, że masz być prorokiem? W takim razie i my powinniśmy być prorokami” (zob. np. Sura Hud, 11:27).

Zatem, aby osoba będąca prorokiem mogła ustanowić autorytet nad ludem i go utrzymać, potrzebuje duchowej wyższości, wzniosłości i przywileju. Aby udowodnić ludowi, że jest prorokiem i ma związek z Allahem, potrzebuje dowodu. Tym dowodem są właśnie cuda (Iszaratu'l-I'dżaz, s. 86).

Tak, cuda są potwierdzeniem misji proroków przez Stwórcę wszechświata, Allaha. Podobnie jak w sytuacji, gdy ktoś w radzie królewskiej i na oczach króla powie: „Król powierzył mi pewne zadanie”. Gdyby zażądano od niego dowodu na to twierdzenie, a król powiedziałby „tak”, czy pozostałaby jakakolwiek wątpliwość, że król potwierdził i zaaprobował jego roszczenie? Dokładnie tak samo, gdyby król, na jego prośbę, zmienił swój stały zwyczaj, prawo lub stan, z pewnością potwierdziłby i zaaprobował jego roszczenie w sposób mocniejszy niż słowo „tak”.

Otóż, dokładnie tak jak w tym przykładzie, prorocy twierdzili:

„Jestem posłańcem Stwórcy tego wszechświata. Moim dowodem jest to, że On, na moją modlitwę i prośbę, zmieni niektóre ze swoich stałych i niezmiennych zwyczajów”. A Bóg Wszechmogący ukazał przez ich ręce setki cudów (Mektubat, s. 92).

Wszyscy prorocy, w odpowiedzi na tych, którzy negowali ich proroctwo (nubułła), doświadczali niektórych nadzwyczajnych zdarzeń; w razie potrzeby, od czasu do czasu, ukazywali pewne cuda. Celem ukazania cudu jest bowiem potwierdzenie proroctwa. Za pomocą tych cudów, które ukazywali prorocy, ten właśnie cel był w najpiękniejszy sposób osiągany. Mimo to, prorocy nigdy nie ukazywali cudu w sposób tak oczywisty (bedahet), że każdy byłby zmuszony go bezwarunkowo zaakceptować. Taka sytuacja byłaby bowiem sprzeczna z tajemnicą próby (imtihan), która jest celem stworzenia człowieka. Wymogiem próby i doświadczenia jest to, aby otworzyć drzwi rozumowi, ale nie odbierać mu wolnej woli i prawa wyboru. Aby rozum mógł swobodnie wybrać wiarę (iman) lub niewiarę (kufr). Gdyby cud był tak oczywisty, że zaprzeczenie mu byłoby niemożliwe, wówczas rozum nie miałby już prawa wyboru. Abu Dżahl, tak samo jak Abu Bakr (radijallahu anhu), byłby zmuszony uwierzyć i potwierdzić, a sens próby i mądrość doświadczenia by zniknęły. Dusza Hz. Abu Bakra as-Siddika, znajdującego się na najwyższym stopniu, i dusza przeklętego Abu Dżahla, znajdującego się na najniższym poziomie, znalazłyby się na tym samym poziomie.

Z tego powodu, nawet gdy ukazywano im jawne cudy, część ludzi unikała wiary, trzymając się wymówek takich jak „magia” (sihr) czy „wróżbiarstwo” (kahana). Gdyby nie istniały takie pojęcia, których ludzie mogliby używać jako wymówek, czyli gdyby cudy działy się w sposób niepozostawiający żadnej drogi do zaprzeczenia, wiara stałaby się przymusowa i przestałaby być cnotą (fadila) i zasługą (mazijja). To zaś byłoby sprzeczne zarówno z tajemnicą próby, jak i z boską mądrością (al-hikma al-ilahijja) (w tych samych dziełach).