Najczęściej zadawane pytania na temat Islam i inne Religie

Allah Ta'ala (Allah Ta’ala – Bóg Wzniosły), który w różnych okresach historii zsyłał ludziom różnych proroków i różne religie, jako ostateczną religię zesłał im islam, a jako ostatecznego Proroka – Hz. Muhammada (asm) (alejhi-s-selam – pokój z nim). Wraz z nadejściem islamu moc prawna dawnych religii, takich jak judaizm i chrześcijaństwo, wygasła.

Jest to sytuacja podobna do uchylenia starego prawa po wejściu w życie nowego. Gdy nadszedł islam – ostateczna religia i Boskie Prawo Allaha – dawne religie i dawne boskie prawa utraciły swoją ważność.

Główne przyczyny, które wymagają unieważnienia religii innych niż islam, są następujące:

1- Przede wszystkim, dawne religie zwracały się jedynie do ludzi określonego czasu i określonego regionu (muhît). Islam natomiast zwraca się do całej ludzkości. Jego wezwanie jest powszechne (umumî), a jego przesłanie uniwersalne (cihanşümul).

2- Dawne religie miały za adresatów jedynie ludzi swoich czasów. Charaktery (seciye) ludzi tamtej epoki były prostackie, a ich temperamenty (mizaç) bliskie dzikości. Byli zacofani w nauce, cywilizacji, myśli i zrozumieniu. Możliwości transportu i komunikacji były na prymitywnym (ibtidai) poziomie. Kultura, wierzenia, zwyczaje i tradycje każdego regionu były odmienne. Wzajemna wymiana myśli i kultury była również bardzo słaba.

Dlatego istniała konieczność, aby do każdego regionu przychodzili oddzielni prorocy i zsyłane były różne religie. Z biegiem czasu, gdy ludzkość poczyniła wielkie postępy w dziedzinie nauki, myśli, kultury i cywilizacji, dawne, lokalne religie przestały być w stanie zaspokoić potrzeby ludzi. Wówczas Wszechmocny Bóg (Cenâb-ı Hak) zesłał ludziom ostatnią religię, czyli islam.

Religia islamu ma tę cechę, że jest w stanie zwracać się do całej ludzkości, od człowieka żyjącego 1400 lat temu po współczesnego człowieka dnia dzisiejszego i jutra. Z tego względu jej moc prawna jest wieczna (bâki) i ważna aż do Dnia Zmartwychwstania.

3- Z biegiem czasu do dawnych religii wmieszały się przesądy (hurâfeler) i fałszywe wierzenia (bâtıl inançlar). Zaginęła podstawa wiary w jedność Boga, czyli wiara w tewhid (tałhid – fundamentalna zasada islamu, wiara w absolutną jedność Boga). Islam natomiast wciąż trwa, niezmieniony, w swojej pierwotnej świeżości i czystości.

Podsumowując, możemy powiedzieć, że:

Religie inne niż islam są jak latarnia lub lampa uliczna, która oświetla jedną ulicę w nocy. Islam zaś jest jak słońce, które oświetla cały świat.

Czy po wschodzie słońca jest jeszcze jakakolwiek potrzeba zapalać latarnie?

Czy w obecności słońca można w ogóle mówić o świetle ulicznej lampy?

Zasady Prawdziwej Religii i Główne Religie

Prawdziwa religia (hak din) jest prawem Wszechmocnego Allaha i świętym zbiorem niezmiennych zasad. Allah obdarzył nią ludzkość za pośrednictwem swoich proroków. Prawo to prowadzi ludzi do tego, co jest dla nich dobre. Dopóki ludzie, z własnej woli i pragnienia, podążają za nakazami tego boskiego prawa, znajdują się na prostej drodze i dostępują boskiego przewodnictwa (hidayet). Osiągają szczęście i pomyślność zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym (âhiret).

Religie dzielą się na trzy główne kategorie:

Po pierwsze: Religie prawdziwe (Hak dinler). Są to religie zgodne z powyższą definicją. Zostały ustanowione przez Wszechmocnego Allaha i przekazane ludziom za pośrednictwem proroków. Nazywa się je również religiami „Boskimi” (İlâhî) i „Niebiańskimi” (Semavî), czyli religiami objawionymi.

Wszystkie religie niebiańskie są w swej istocie jednością. Różnice między nimi występowały jedynie w niektórych obrzędach religijnych i zasadach prawnych.

Religie głoszone przez wszystkich błogosławionych proroków, od Hz. Adama (Hazreti Adam – pokój z Nim) do Hz. Jezusa (Hazreti Isa – pokój z Nim), były zjednoczone w podstawach wiary (iman esasları) i opierały się na wierze w Jedynego Boga, jednak z czasem uległy one zniekształceniu, a ich oryginały zaginęły. Wszechmocny Allah posłał swojego ostatniego i największego proroka, Hz. Muhammada (sav - sallallahu aleyhi ve sellem – niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), jako proroka dla całej ludzkości. Za jego pośrednictwem Allah Ta'ala (Allah Ta’ala – Bóg Wzniosły) obdarzył swoje sługi religią islamu, która jest ostatnią i najdoskonalszą z prawdziwych religii. I oto dziś na ziemi jedyną prawdziwą religią, która przetrwa aż do Dnia Zmartwychwstania (Kıyamet), jest właśnie religia islamu.

Po drugie: Religie, których oryginalna postać została zmieniona i zniekształcona. Są to religie, które, jak wspomniano wyżej, w swej istocie były prawdziwe, lecz później uległy zniekształceniu i utraciły swój boski charakter. Takie jak chrześcijaństwo i judaizm... Chociaż u podstaw były one religiami Prawdy, z powodu wewnętrznych zniekształceń utraciły cechę prawdziwej religii.

Po trzecie: Religie fałszywe (Bâtıl dinler). Są to religie, które nawet w swych początkach nie miały związku z prawdziwą religią. Są to wymyślone wierzenia, stworzone przez różne narody. Nawet jeśli zawierają pewne zasady zgodne z rozumem i logiką, ze względu na swoje pochodzenie są pozbawione zaszczytu bycia Boskimi i w żaden sposób nie noszą znamion świętości religijnej. Religie narodów czczących ogień, gwiazdy i bożki należą do tego rodzaju.

W gruncie rzeczy, obecność jakiejkolwiek informacji lub pięknej zasady w danym narodzie czy kulturze, która znajduje się również w jednej z prawdziwych religii, nie świadczy o tym, że ta religia była pod wpływem tej kultury. Wręcz przeciwnie, wskazuje to, że źródłem tej informacji jest również boskie objawienie (vahiy). Z biegiem czasu związek z objawieniem został zapomniany i zaczęto to postrzegać jako element kultury danego narodu. Dzieje się tak, ponieważ Allah zesłał ludzkości setki tysięcy proroków. Pierwszy człowiek był jednocześnie pierwszym prorokiem. Z tego punktu widzenia, obecność informacji przekazywanych przez religie w innej kulturze świadczy o tym, że ich źródłem było objawienie. Jednak z czasem objawienie zostało zapomniane i zaczęto mylnie sądzić, że należy ono do kultury lub konkretnej osoby.

Kwestia umieszczenia Hz. Mojżesza (as – alejhi-s-selam – pokój z nim) w koszu znajduje się w wersetach Koranu; jest to wyraźnie widoczne, gdy czyta się opowieść (kıssa) i życie Hz. Mojżesza (as).

Na Bliskim Wschodzie pojawiło się wielu proroków, dlatego w kulturze sumeryjskiej również mogą znajdować się motywy zapowiadające (müjde) pewne boskie religie. Oznacza to, że niektórzy prorocy, którzy przybyli przed Mojżeszem (aleyhisselam), zwiastowali jego nadejście. Podobnie, zapowiedzi dotyczące naszego Pana Proroka (asm – alejhi-s-selam – pokój z nim) znalazły się w świętych księgach, które go poprzedzały.

Niektórzy ludzie niewierzący wykorzystują tego rodzaju inskrypcje, aby podważyć religie. Tymczasem Koran informuje nas, że żaden naród nie został pozostawiony bez proroka, ostrzegającego i duchowego przewodnika (mürşit). Takie obrazy z historii ludzkości w pełni potwierdzają te wiadomości z Koranu.

Wiadomo, że wśród Arabów z okresu Dżahilijji (Okres Ignorancji przed islamem) wciąż żywe były pozostałości religii Hanif (pierwotnego monoteizmu) Hz. Abrahama (as), pochodzące sprzed tysięcy lat. Istnienie Bejtullah (Domu Allaha, czyli Kaaby), uznawanie tego miejsca za święte przez Arabów w tamtym okresie, okrążanie go (tavaf) i podobne rytuały – przedstawianie ich jako pochodzące ze źródeł pozareligijnych jest niemożliwe. Podobnie istnienie praw chroniących ludzką godność czy inskrypcji dotyczących dawnych opowieści historycznych, choć są to dowody na korzyść religii, to zjawiska historyczne, które zostały postawione na głowie przez ateistów posługujących się materialistycznymi i godnymi Deccala (Antychryst w eschatologii islamskiej) materiałami.

Jeśli niektóre opowieści, jak ta o Hz. Hiobie (as), zostały spisane na długo przed okresem, w którym żył (jeśli to prawda), może to być wiadomość zapowiadająca go, ale może to również oznaczać, co następuje:

W historii mogło być wielu ludzi, którzy, podobnie jak Hz. Hiob (as), przeszli przez wielkie próby (imtihan). Ustalenia Koranu mają na celu wskazanie na te uniwersalne zjawiska (külli hadiseler) oraz przedstawienie życia takich bohaterów cierpliwości (sabır kahramanı), którzy pojawili się i pojawią w społeczności ludzkiej, jako żywego przykładu, z którego należy wyciągnąć naukę (kıssadan hisse).

Podsumowując: Wydarzenia i ich bohaterowie, o których wspomina Koran, z całą pewnością istnieli jako fakty historyczne (tarihî vaka). Jednak mogło również dojść do innych, podobnych wydarzeń.

Wszystko jest najlepsze w swoim własnym środowisku. Jednakże, ogólnie rzecz biorąc, wśród wszystkich rzeczy istnieje coś, co jest najlepsze i najpiękniejsze.

Na przykład w Szlachetnym Koranie stwierdza się, że człowiek został stworzony w ahsen-i takvim (ahsani taqłim), czyli w najpiękniejszej postaci, w najlepszej formie. Czy to oznacza, że inne stworzenia (mahlukat) zostały stworzone jako wybrakowane? Nie. One również są najpiękniejszymi stworzeniami w swojej dziedzinie.

Dla przykładu, słońce jest najpiękniejsze w swoim zakresie. Gdyby nie było słońca, żaden człowiek nie mógłby żyć. Ale człowiek, ogólnie rzecz biorąc, jest najpiękniejszy. Słońce zaś jest najpiękniejsze ze względu na swoje miejsce i zadanie, które wykonuje. Możemy mnożyć te przykłady: owca, ziemia, drzewo owocowe, anioł itd. – wszystkie one są najpiękniejszymi i najdoskonalszymi stworzeniami w swoich dziedzinach.

Fakt, że człowiek jest najdoskonalszy, nie oznacza, że inne stworzenia nie są doskonałe lub zostały stworzone z brakami. Nie można sobie wyobrazić owcy piękniejszej niż ta owca, nie można sobie wyobrazić wielbłąda piękniejszego niż ten wielbłąd, ani słońca piękniejszego niż to słońce. Dokładnie tak samo, objawione księgi niebiańskie (semavi kitaplar) były najdoskonalszymi księgami, jakie powinny były zostać zesłane w swoich czasach.

Podobnie nauczanie tabliczki mnożenia dziecka w szkole podstawowej nie jest ani brakiem, ani nadmiarem. Jednak studentowi na uniwersytecie nie podaje się tabliczki mnożenia, lecz bardziej zaawansowane lekcje. Podobnie księgi, które przyszły przed Koranem, były najlepsze dla swoich czasów, a ich zesłanie w tamtym okresie było przejawem mądrości (hikmet), a nie niedoskonałości. Z tego punktu widzenia każdy prorok i każde dane mu objawienie (vahiy) były najdoskonalsze i najpiękniejsze dla swojej epoki.

Jednakże, jeśli można tak powiedzieć, Koran został zesłany, gdy cała ludzkość osiągnęła poziom studentów szkoły wyższej, gotowych do pobierania nauk z jednej księgi i od jednego proroka.

Skoro najwyższa wiedza jest przekazywana na uniwersytecie, czy możemy powiedzieć: „W takim razie wiedzę uniwersytecką należy przekazywać również dzieciom w szkole podstawowej”? Ludzkość jest jak instytucja edukacyjna. Każda epoka jest jak wydział tej szkoły. Nauczycielami na tych wydziałach są prorocy.

Ludzkość od czasów Hz. Adama (as – alejhi-s-selam – pokój z nim) uczyła się od swoich nauczycieli i osiągnęła niejako poziom uniwersytecki, zdobywając zdolność do przyjmowania doskonałych nauk religii islamu. Z tego powodu ostatnia i najdoskonalsza religia została pozostawiona na koniec. W szkole podstawowej również istnieje esencja matematyki, ale lekcje są dostosowane do poziomu uczniów, a nauczyciel nie przekazuje całej swojej wiedzy, lecz to, co są w stanie zrozumieć.

Podobnie inni prorocy przekazywali ludzkości wiedzę na miarę jej poziomu i wychowywali ją. W rezultacie, gdy ludzkość osiągnęła poziom gotowości do przyjmowania nauk we wszystkich aspektach, została zesłana religia islamu i jej Wzniosły Prorok (asv – alejhi-s-selam we-s-selam – pokój z nim i błogosławieństwo).

Pytanie: Dlaczego Allah (c.c.), pozwalając na zniekształcenie wcześniej zesłanych Ewangelii (İncil) i Tory (Tevrat), uchronił Szlachetny Koran? Dlaczego Allah wcześniej pozwolił na zmianę swoich własnych słów?

1. Powierzenie spraw Allahowi w kwestiach, których mądrości nie jesteśmy w stanie pojąć, świadczy o doskonałości naszej wiary i naszej wierności wobec religii.

2. Nie wszystko, co Allah stworzył na ziemi, jest jednakowe. Niektóre rzeczy podporządkowuje prawom przyczynowo-skutkowym, inne stwarza bez przyczyn i pośredników. Na przykład, podczas gdy wszyscy ludzie pochodzą od matki i ojca, Hz. Adama (as) stworzył bez matki i ojca, Hz. Jezusa (as) bez ojca, a Hz. Ewę bez matki. Oznacza to, że czasami działa On w sposób szczególny, wykraczając poza ogólne prawa.

Ponadto, ogień pali, księżyc się nie rozpoławia, drzewo nie chodzi, laska nie może stać się wężem. Tak jest z perspektywy przyczynowości. Jednak za pozwoleniem i wolą Allaha Hz. Abraham (as) nie spłonął, Księżyc został rozpołowiony, drzewo ruszyło na rozkaz naszego Proroka (asv), a laska Hz. Mojżesza (as) stała się wężem.

Również niektórzy prorocy, którzy przybyli, zostali zabici przez narody, do których zostali posłani. Ale niektórych swoich proroków, jak Hz. Mojżesz, Hz. Abraham, Hz. Muhammad (asm), On ochraniał i strzegł.

Dokładnie ta sama sytuacja może dotyczyć ksiąg. Allah, który pozwolił na zmianę innych ksiąg, w akcie szczególnej łaski zapobiegł zmianie Szlachetnego Koranu. Z tego powodu oznajmił, że Koran znajduje się pod Jego szczególną ochroną. Allah, który uchronił Hz. Abrahama (as) przed spaleniem w ogniu, uchronił również Szlachetny Koran przed zmianami.

Teraz, tak jak nasza dusza (nefs) i szatan (szejtan) nie mogą powiedzieć: „Dlaczego Bóg nie uchronił innych proroków od śmierci, a uchronił Hz. Abrahama (as)?”, tak samo, jeśli Bóg zechce, nie będą mogli wyrazić opinii w tej kwestii.

3. Gdyby nie było wygnania Hz. Adama (as) z Raju, tak wielu ludzi nie mogłoby się rozwinąć (terakki etmek). Tak jak nasiona muszą trafić ze spichlerza na pole, aby stać się drzewem, tak ludzkość zstąpiła ze spichlerza Raju na pole świata, aby móc rozwijać się jak drzewo.

Podobnie, gdyby inne księgi nie zostały zmienione, nie byłoby mowy o nadejściu Szlachetnego Koranu. Musiały one zostać zmienione, aby otworzyć drogę dla Koranu. Jednakże za ich zmianę odpowiedzialni są tylko ci, którzy ich dokonali.

4. Pozycja naszego Proroka (asv) wśród innych proroków jest dobrze znana. Został posłany jako miłosierdzie dla światów (Alemlere rahmet), a jego proroctwo nie ogranicza się do określonego czasu i epoki, lecz obejmuje wszystkie czasy i okresy. Został posłany zarówno do ludzi, jak i do dżinnów (cin). Inni prorocy tacy nie byli.

Zatem księga tego Proroka (asv) również musiała być taka, aby obejmowała wszystkie czasy i miejsca. Gdyby nie było na niej pieczęci niezmienności, ludzie zmieniliby i tę księgę. Ta pieczęć ją uchroniła.

5. Jeśli Allah coś zechce, nikt nie może Mu się sprzeciwić. Chroniąc Koran, właśnie to ukazuje.

Słowo „islam” jest używane w wielu znaczeniach. Jednocześnie jest to także nazwa własna religii objawionej naszemu Prorokowi (asm – alejhi-s-selam – pokój z nim). Pod tym względem nazwa religii objawionej naszemu Prorokowi (asm) różni się od nazwy religii Hz. Abrahama (as) (alejhi-s-selam – pokój z nim). Chociaż nazwy tych religii są różne, w fundamentalnych kwestiach są one tożsame. Mogą jednak różnić się w szczegółach.

Wszyscy prorocy, od Hz. Adama (as) do naszego Proroka (asm), głosili prawdziwą religię (hak din). Podstawy religii, czyli zasady wiary (îman esasları), zawsze pozostawały takie same. Jednak w kwestiach, które nazywamy şeriat (szari'a – prawo Boże, zbiór praw i przepisów objawionych), dotyczących praktyk religijnych i spraw doczesnych, od czasów Hz. Adama (as) do naszego Proroka (asm) niektóre przepisy ulegały zmianie, dostosowując się do wymogów każdej epoki i potrzeb ludzi. Wszechmocny Bóg (Cenab-ı Hak), mając na względzie sposób życia i dobro ludzi każdej epoki, zesłał każdej wspólnocie (ümmet) odrębne prawo (şeriat). W 48. wersecie Sury Al-Ma'ida zostało to powiedziane w następujący sposób:

„Dla każdego z was ustanowiliśmy prawo (şeriat) i wyraźną drogę.”

Na przykład, podczas gdy Żydzi mogli modlić się tylko w synagogach, a chrześcijanie tylko w kościołach, my, muzułmanie, możemy odprawiać modlitwę w każdym miejscu. Podobnie, tłuszcz wewnętrzny zwierząt takich jak krowy i owce był zakazany (haram) w prawie Hz. Mojżesza (as), podczas gdy w naszej religii jest on dozwolony (helâl).

Ta prawda została wyrażona w Nur Külliyatı (Nur Kullijaty – Zbiór Światła, dzieło teologiczne Saida Nursiego) w następujący sposób:

„Prawa Boże (şeriatlar) zmieniają się w zależności od wieków. Być może w jednym wieku mogły przychodzić i przychodziły różne prawa i różni prorocy dla różnych ludów. Po Hâtem-ül Enbiya (Chatam al-Anbija – Pieczęć Proroków, tytuł Proroka Muhammada, pzn), jego wielkie prawo (şeriat-ı kübrası) stało się wystarczające dla każdego narodu w każdym wieku, dlatego nie ma już potrzeby istnienia różnych praw. Jednakże w szczegółach (teferruat) pozostała pewna potrzeba istnienia różnych szkół prawnych (mezheb).” (Sözler, s. 485)

„Jeden z przepisów drugorzędnych (fer’î hükümler), będąc w jednym czasie korzyścią (maslahat), w innym czasie staje się szkodą (mazarrat). Albo jedno lekarstwo, będąc dla jednej osoby lekiem, dla innej staje się chorobą. Z tego powodu Koran uchylił (nesh) część przepisów drugorzędnych. Oznacza to, że orzekł, iż ich czas minął, a nadeszła kolej na inne przepisy.” (İşarât-ül İ’caz, s. 50).

Podstawowe zasady są takie same dla wszystkich proroków; są niezmienne i nie podlegają uchyleniu (nesh – abrogacja, uchylenie wcześniejszego przepisu przez późniejszy). Na przykład filary wiary (imanın rükünleri) są takie same we wszystkich prawdziwych religiach i w ich wszystkich z istnieje kult religijny. Jednak w przepisach drugorzędnych dotyczących kultu, czyli w szczegółach, można dostrzec różnice. W takich kwestiach jak forma modlitwy, jej czas czy kierunek modlitwy (kıble) dochodziło do abrogacji.

Naszym zdaniem, jeśli weźmie się pod uwagę, że w księgach boskich innych niż Szlachetny Koran nie została nadana nazwa religii dla tych, którzy mieli za nią podążać, a nazwy takie jak „judaizm” i „chrześcijaństwo” pojawiły się później i zostały nadane zwolennikom tych proroków, wówczas znaczenie stwierdzenia „Zaprawdę, religią (uznawaną) u Allaha jest islam” staje się jaśniejsze. Chociaż religia głoszona przez Hz. Muhammada (asv) ma swoje własne, specyficzne przepisy, fakt, że Koran nieustannie podkreśla swoją rolę jako potwierdzenie tego, co przynieśli wcześniejsi prorocy, pokazuje, że to, co oni głosili, również znajdowało się w kręgu islamu. Jednak z woli boskiej mądrości, najdoskonalsza forma tych nauk została osiągnięta wraz z posłaniem Hz. Muhammada (asv). Zatem jedyną drogą do osiągnięcia zadowolenia Wszechmocnego Allaha jest pełna wiara w to, co On objawił.

Religia Islamu nie traktuje na równi müşrików (muszrikun) – politeistów, czyli tych, którzy przypisują Bogu (Allahowi) partnerów – oraz Ehl-i kitap (Ahl al-Kitab), czyli Ludzi Księgi, to jest chrześcijan i żydów. W Surze Al-Ma'idah zostało objawione: „Dozwolone jest wam pożywienie tych, którym została dana Księga, a wasze pożywienie jest im dozwolone” (Sura Al-Ma'idah, 5:5). Zgodnie z tym wersetem, możliwe jest nawiązywanie z nimi relacji w sferze gospodarczej i handlowej. W dalszej części tego samego ayet (aja) – wersetu Koranu – znajduje się informacja, że muzułmańscy mężczyźni mogą poślubiać cnotliwe kobiety spośród Ludu Księgi czyli wyznawczynie chrześcijaństwa i judaizmu. Natomiast małżeństwo muzułmanina z politeistką (oddającą cześć bożkom) jest zabronione.

Uważamy za pożyteczne przytoczyć również następujące szlachetne wersety (ayet-i kerime) dotyczące Ludu Księgi:

„(O Wysłanniku Mój!) powiedz: O Ludu Księgi! Dochodźcie do słowa jednakowego dla nas i dla was: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Boga; abyśmy nie dodawali Jemu niczego za współtowarzyszy; i aby jedni z nas nie brali sobie innych za panów, poza Bogiem.” (Sura Al-Imran, 3:64)

„I nie dyskutujcie z ludem Księgi inaczej, jak w sposób uprzejmy – z wyjątkiem tych spośród nich, którzy są niesprawiedliwi. I mówcie: 'Uwierzyliśmy w to, co nam zostało zesłane, i w to, co wam zostało zesłane. Nasz Bóg i wasz Bóg jest jeden. I my jesteśmy Mu ¹w pełni poddani (po arabsku: muslimun)'.” (Sura Al-Ankabut, 29:46)

„Z pewnością znajdziesz, że ludźmi najbardziej wrogimi wobec tych, którzy uwierzyli, są żydzi i ci, którzy dodają Bogu współtowarzyszy. I z pewnością znajdziesz, że najbliżsi w miłości wobec tych, którzy uwierzyli, są ci, którzy mówią: 'Jesteśmy chrześcijanami'.” (Sura Al-Ma'idah, 5:82)

Dowody na proroctwo Hz. Mahometa (pokój z nim) w zniekształconej (Muharraf) Ewangelii

Słowo Muharraf (Muharraf) oznacza coś, co zostało zniekształcone, sfałszowane i zmienione. Wszystkie dowody, które przedstawimy w tym miejscu, pochodzą z Ewangelii, która została zniekształcona, a fragmenty wspominające o naszym Panu Proroku (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zostały usunięte w wyniku skrupulatnego planu. Mimo tak starannych i dokładnych działań mających na celu zniekształcenie tekstu i usunięcie z ksiąg każdego wersetu, który o nim wspominał, wciąż pozostała ich znaczna liczba. Zastanówmy się: skoro w zniekształconej Ewangelii znajduje się tyle odniesień do naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), to ileż musiało ich być w oryginalnej Ewangelii objawionej Prorokowi Jezusowi (pokój z nim)!

Fakt zniekształceń, jakich dokonali chrześcijanie i żydzi w swoich księgach, a w szczególności usunięcia wersetów zapowiadających naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), jest opisany w Koranie w następujący sposób:

„Biada więc tym, którzy piszą Księgę swoimi rękami, a potem mówią: "To pochodzi od Allaha!", aby to sprzedać za niską cenę. Biada im więc za to, co napisały ich ręce! I biada im za to, co oni zyskują!” (Sura Al-Baqarah, 2:79)

„O Ludu Księgi! Przyszedł do was Nasz Posłaniec, aby wam wyjaśnić wiele z tego, co ukrywaliście z Księgi, i aby wiele pominąć. Przyszło do was od Allaha światło i Księga jasna.” (Sura Al-Ma'idah, 5:15)

Szlachetny Koran stwierdza, że chrześcijanie zataili wiele informacji zawartych w Ewangelii. Część z tych informacji to właśnie fragmenty zapowiadające nadejście naszego Pana Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). W tej części przeanalizujemy te fragmenty.

1. Jezus powiedział: „Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. A Ja będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Wersety: 15-16)
2. Jezus powiedział: „A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Werset: 26)
3. Jezus powiedział: „A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Werset: 29)
4. Jezus powiedział: „Gdy jednak przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie...” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 15, Werset: 26)
5. Jezus powiedział: „Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was... A jeżeli odejdę, poślę Go do was.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 7)
6. Jezus powiedział: „...Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 13)
7. Jezus powiedział: „...On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 14)

W powyższych fragmentach Ewangelii słowo, które jest zapowiadane przez Proroka Jezusa (pokój z nim) jako „Faraklit” (w polskich tłumaczeniach Biblii „Paraklet” lub „Pocieszyciel”), w oryginale syryjskim brzmi „Munhamenna”, a w greckim „Piriklitos”. Dokładnym arabskim odpowiednikiem tego słowa jest „Ahmad”.

W niektórych źródłach greckie słowo Priklitos, czyli „Ahmad”, pojawia się w wersetach Ewangelii jako „Briklitüs”. „Ahmad” jest jednym z imion naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), a sam Szlachetny Koran wyraźnie stwierdza, że w Ewangelii jest on nazwany właśnie imieniem „Ahmad” (zob. Sura As-Saff, 61:6).

Ponadto wszystkie cechy opisane powyżej można odnaleźć jedynie u naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Zatem osobą, której przyjście jest oczekiwane i zapowiadane w Ewangelii, jest Hz. Mahomet (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Dodatkowo, słowo „Faraklit” w komentarzach do Ewangelii jest wyjaśniane jako „ten, który miłuje prawdę i odróżni ją od fałszu”, co jest imieniem osoby, która po Proroku Jezusie (pokój z nim) poprowadzi ludzi ku prawdzie. Czy można wskazać na świecie kogoś, kto wypełnił to zadanie lepiej niż Hz. Mahomet (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)?

1. Jezus powiedział: „Jednakże mówię wam prawdę: pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 7)

Czy jest ktokolwiek inny poza Hz. Mahometem (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), kto przyszedł na ten świat i dał ludziom prawdziwe pocieszenie? Tak, to on jest tym, który uratował śmiertelnych ludzi od wiecznej zagłady śmierci i dał im prawdziwe pocieszenie.

1. Jezus powiedział: „Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 14, Werset: 30)
2. Jezus powiedział: „...A On, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.” (Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 16, Werset: 8)

Czy po Proroku Jezusie (pokój z nim) przyszedł ktokolwiek inny poza Hz. Mahometem (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), kto miał stać się „władcą tego świata”, oddzielić prawdę od fałszu i na miejscu Proroka Jezusa (pokój z nim) prowadzić ludzkość? I kto inny zasługuje na tytuł „Władcy świata”? Czy po Proroku Dawidzie (pokój z nim) przyszedł jakikolwiek inny prorok niż Hz. Mahomet (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), który rozpowszechniłby swoją religię od wschodu po zachód, nałożyłby na kraje podatek (dżizja), sprawiłby, że królowie byliby mu posłuszni, jakby oddawali mu pokłon, i każdego dnia jedna piąta ludzkości modliłaby się za niego i przesyłała mu błogosławieństwa (salawat)? Czy można wskazać kogoś innego, kto by tego dokonał? Oznacza to, że określenie „Władca świata”, który miał nadejść po Proroku Jezusie (pokój z nim), odnosi się do Hz. Mahometa (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Ponadto, jednym z najsłynniejszych tytułów naszego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) jest „Fakhr-i 'Alam”, co oznacza „Duma światów”.

1. „Takie było świadectwo Jana, gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem: «Kto ty jesteś?». On wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: «Ja nie jestem Mesjaszem». Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?». Odrzekł: «Nie jestem». «Czy ty jesteś tym Prorokiem?». Odparł: «Nie!»”.

(Ewangelia wg św. Jana, Rozdział 1, Wersety: 20-21)

Prorokowi Janowi (as - pokój z nim) zadano trzy pytania, a on na wszystkie trzy odpowiada negatywnie:

a. Czy jesteś Mesjaszem? To znaczy, czy jesteś Jezusem?

b. Czy jesteś Eliaszem?

c. Czy jesteś tym Prorokiem?

Wynika z tego, że ten fragment Ewangelii Jana mówi o trzech różnych prorokach. Są to Prorok Jezus (as - pokój z nim), Prorok Eliasz (as - pokój z nim) oraz „ten Prorok” (asm - pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim)!

Z tych wyrażeń można zrozumieć, że „ten Prorok” jest postacią inną niż Prorok Jezus (as). Kim jest więc prorok, który przekazuje ludziom słowa otrzymane od Boga, który jeszcze nie nadszedł w czasach, gdy pojawił się Prorok Jezus (as), który jest od niego różny i na którego wskazuje określenie „ten prorok”? Oczywiście, jest to Prorok Mahomet (asm). Nie można bowiem wskazać innej osoby poza Prorokiem Mahometem (asv), która przyszłaby po Proroku Jezusie (as), wypełniła misję proroczą otrzymaną od Boga i zyskała ważne miejsce w historii.

1. „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe dr¹zewo dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach”. (Ewangelia wg św. Mateusza, Rozdział 7, Wersety: 15-20)

W żadnym miejscu Ewangelii nie jest powiedziane, że po Proroku Jezusie (as) nie przyjdzie już żaden prorok. Wręcz przeciwnie, Ewangelia podaje następujące kryterium rozpoznawania tych, którzy podają się za proroków: „Spójrz na owoce i odróżnij kłamcę od tego, kto mówi prawdę…”.

Gdyby po Proroku Jezusie (as) nie miał przyjść żaden prorok, mógłby on rozwiązać tę kwestię w bardzo prosty sposób, mówiąc: „Po mnie nie przyjdzie żaden prorok, a każdy, kto po mnie będzie rościł sobie prawo do bycia prorokiem, jest kłamcą”.

Zatem metoda, którą Prorok Jezus (as) zalecił do odróżniania fałszywych proroków od prawdziwych, sama w sobie jest wystarczającym dowodem na to, że po nim przyjdzie prorok.

Fakt, że po Proroku Jezusie (as) ma przyjść prorok, jest również wystarczającym dowodem na proroctwo Proroka Mahometa (asv). Ponieważ wspaniały owoc, jakim jest powstanie społeczności wierzących w Boga, ufających Bogu, kochających Boga i porzucających bożki, został osiągnięty tylko i wyłącznie dzięki religii zesłanej za pośrednictwem naszego Proroka (asm).

1. Prorok Jezus (as) przybywa do Jerozolimy. Codziennie zaczyna nauczać. Jednakże starszyzna, kapłani i uczeni w Piśmie chcą go zgładzić. Jezus (as) przekazuje im następujące przesłanie:

„Jeśli nie uwierzycie w te prawdy, Bóg obdarzy nimi inny naród, który w nie uwierzy i będzie według nich żył…”.

Podczas jednej ze swoich nauk opowiada ludowi i kapłanom następującą przypowieść i prawdę, która się za nią kryje:

Przypowieść o dzierżawcach winnicy (Ewangelia wg św. Mateusza, Rozdział 21, Wersety 33-46; Ewangelia wg św. Marka, Rozdział 12, Wersety 1-12; Ewangelia wg św. Łukasza, Rozdział 20, Wersety 9-19)

„Posłuchajcie innej przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: «Uszanują mojego syna». Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: «To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo». Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?”.

Odpowiedzieli Mu:2

„Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze”.3

Jezus im rzekł:4

„Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: «Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się      głowicą węgła. Pan to sprawił i jest cudem w oczach naszych». Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go”. (Ewangelia wg św. Mateusza, Rozdział 21, Werset 43)

Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi.

I starali się Go pojmać, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.”

„...Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce...”.

Oto „kamień” wspomniany w tych zdaniach to bez wątpienia nasz szlachetny Prorok (asm), a obiecani, którym zostanie powierzone królestwo Boże, to ummah (Umma – wspólnota) islamska… Próby chrześcijańskich uczonych, by utożsamiać ten „kamień” z Prorokiem Jezusem (as), są daremne z następujących powodów:

a. Z kontekstu wypowiedzi jasno wynika, że osoba, o której mowa jako o tym kamieniu, musi być kimś innym niż Prorok Jezus (as), którego oni – niech Bóg broni – uważają za syna Bożego.

b. Według ich twierdzeń, Prorok Jezus (as) został zabity przez Żydów. W takim razie, gdzie pozostaje kwestia, że ci, którzy upadną na ten kamień, zostaną rozbici, a ci, na których on spadnie, zostaną zmiażdżeni i unicestwieni?

c. Prorok Jezus (as) w Ewangelii Jana, Rozdział 12, Werset 47, powiedział: „A jeżeli ktoś posłyszy słowa moje, ale ich nie zachowa, to Ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat sądzić, ale aby świat zbawić…”. To zaś jest w całkowitej sprzeczności z byciem „kamieniem”. Ponieważ, zgodnie z wyrażeniem z Ewangelii, kamień ten zmiażdży tego, na kogo spadnie, a ci, którzy na niego upadną, zostaną rozbici na kawałki.

ç. W Psalmach (Zebur) zdziwienie, że kamień ten stał się głowicą węgła, wyrażone jest zdaniem: „...i jest cudem w oczach naszych”. Według twierdzeń chrześcijan, Prorok Dawid (as - pokój z nim) tak bardzo szanował Proroka Jezusa (as), że doszedł do stopnia wiary, iż jest on – niech Bóg broni – Bogiem. W takim razie, co mogłoby być powodem jego zdziwienia, że Prorok Jezus (as) stał się kamieniem węgielnym? Oznacza to, że musi to być ktoś inny niż Prorok Jezus (as), a jego status proroka musi być czymś zdumiewającym. Chodzi o to, że synowie Izraela nie uważali synów Izmaela za równych sobie, ponieważ nie pochodzili od Hagar (Hz. Hacer) , a fakt, że w tamtych czasach z rodu Izmaela (as) nie pochodził żaden prorok, mógł być znaczącym powodem zdziwienia.

d. Prawdomówność i wiarygodność naszego Proroka (asm), potwierdzone niezbitymi dowodami, zostały wyrażone w następującym hadisie (hadis – relacja z życia i wypowiedzi Proroka Mahometa), który głosi, że on sam jest tym kamieniem:

„Mój przykład i przykład proroków przede mną jest jak pałac, który został pięknie zbudowany, ale w którym brakuje jednej cegły. Patrzący na pałac podziwiają jego piękno, ale dostrzegają puste miejsce na tę cegłę. Ja jestem tą cegłą, a ja jestem ostatnim z proroków.”[1]

1. W Ewangelii, o oczekiwanym proroku, opisywanym jako władca świata, powiedziano: „posiadacz miecza i laski” [2]. Seyf (Sejf) oznacza miecz. Oznacza to, że nadchodzący prorok będzie miał obowiązek prowadzenia dżihadu (dżihad – święty wysiłek lub walka na drodze Boga). W tej sytuacji nie może to być Prorok Jezus (a.s), ponieważ był on prorokiem, który nie został obarczony obowiązkiem dżihadu i go nie prowadził. „Posiadaczem miecza” może być jedynie Prorok Mahomet (asv), ponieważ on (asm) i jego wspólnota (ummah) mieli obowiązek prowadzenia dżihadu. Ponadto, nasz Prorok (asm) był posiadaczem laski; chodził z laską.
2. Również w Ewangelii, w odniesieniu do proroka, którego nadejście jest zwiastowane, używa się tytułu „sahibü-t tac” (sahib at-tadż – posiadacz korony) [3]. Ten tytuł także jest przypisany naszemu Prorokowi (asm). Tac (Tadż) oznacza koronę, co w tym kontekście odnosi się do turbanu (sarık) noszonego na głowie. W dawnych czasach, spośród narodów, ludem, który powszechnie nosił turbany, był naród arabski. Zatem posiadacz korony (turbanu) jest wskazaniem na Proroka Mahometa (asv).

Pytanie: Dlaczego Prorok Jezus (as), w porównaniu z innymi prorokami, mówi więcej o naszym Proroku (asm) i zwiastuje jego nadejście, podczas gdy inni prorocy ograniczają się jedynie do przekazania informacji?

Odpowiedź: Ponieważ Prorok Mahomet (asv) nie tylko ratuje Proroka Jezusa (as) od straszliwych oszczerstw i zaprzeczeń Żydów oraz od zniekształcenia jego religii, ale także przynosi prawo (szariat – szari’at, islamskie prawo oparte na Koranie i Sunnie), które jest łatwe w przeciwieństwie do trudnego i uciążliwego prawa Żydów, którzy nie uznali Jezusa (as), oraz które uzupełnia prawo Proroka Jezusa (as). Właśnie dlatego wielokrotnie zwiastuje on, mówiąc: „Nadchodzi władca świata”.

[1] Sahihu’l-Buhari, IV, 162-163
[2] Nebhânî, Hüccetüllah ale’l-Âlemîn, 99, 114.
[3] Nebhânî, Hüccetüllah ale’l-Âlemîn, 113,114; Ali el-Kari, Şerhu’ş-Şifâ, 1:739.

Dowody na Proroctwo Proroka Mahometa (asv) w Zmienionej Torze

Koran stwierdza, że Żydzi dokonali zniekształceń (tahrif – zniekształcenie, zmiana) w swojej religii, zmieniając miejsca i znaczenia słów w swojej księdze, Torze. Z tego powodu znaki dotyczące naszego Proroka (asm) były przez Żydów celowo interpretowane w inny sposób i zmieniane. Ludzie Księgi (Ehl-i kitap – termin koraniczny oznaczający żydów i chrześcijan), wypaczając znaczenie słów, zniszczyli ich pierwotny sens, utrudniając w ten sposób zrozumienie wyjaśnień wskazujących na naszego Proroka (asm).

Ajetami (ajet – werset Koranu) wskazującymi na ten temat są:

„Wśród żydów są tacy, którzy zniekształcają słowa, wyjmując je z ich miejsc. I mówią: «Słyszeliśmy i nie posłuchaliśmy» (...) wykrzywiając swoje języki i oszkalowywując religię...” (Sura An-Nisa, 4:46)

„Oni przekręcają słowa, wyjmując je z ich właściwego miejsca. Mówią: «Jeśli to wam zostało dane, to przyjmijcie to; a jeśli nie zostało wam dane, to miejcie się na baczności!»...” (Sura Al-Ma'idah, 5:41)

Przejdźmy teraz do wyrażeń w Torze, które wskazują na naszego Szlachetnego Proroka (asm):

1. Wszechwładny Pan mówi tak: „Jeszcze raz, za krótką chwilę, a Ja poruszę niebiosa i ziemię, morze i ląd. Poruszę też wszystkie narody, tak że napłyną skarby [w oryginale hebrajskim: Himada] wszystkich narodów i napełnię ten dom chwałą”. (Stary Testament, Księga Aggeusza 2, wersety 6-7)

Słowo „Himada”, które pojawia się w oryginalnym tekście tej części Tory i zwiastuje przyszłość, pochodzi z tego samego rdzenia, co arabskie imię Muhammad, i składa się z liter „Ha, Mim i Dal”, które tworzą imię Ahmed, a ogólnie rzecz biorąc, mają te same znaczenia. W ten sposób imię Proroka Mahometa (asv) lub słowo oddające znaczenie jego imienia jest w tym wersecie wymieniane w kontekście wspaniałego wydarzenia, które ma nastąpić w przyszłości.

Cóż mogłoby być wspanialszego niż nadejście Proroka Mahometa (asv), który po czasach Starego Testamentu rozpowszechnił wiarę w istnienie Boga wśród miliardów ludzi! Oznacza to, że ten werset Tory zapowiada naszego Proroka (asm) oraz wielkie i wspaniałe wydarzenie, jakim jest zwycięstwo islamu na świecie, które wstrząśnie wszystkimi państwami.

2. Stary Testament, rozdział 42 Księgi Izajasza, niemalże opisuje naszego Szlachetnego Proroka (asm) i zapowiada jego nadejście... Najpierw przeczytajmy ten fragment Starego Testamentu, a następnie przeanalizujmy te wyrażenia zawarte w Torze:

„Oto Sługa mój, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Spoczął na Nim duch mój [tj. Gabriel]; On przyniesie narodom Prawo… Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze… Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo… Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy… Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł zie¹mię z jej plonami, dał ludziom na niej dech i tchnienie tym, co po niej chodzą. «Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludu, światłością dla narodów… abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności… Ja, któremu na imię jest Pan, chwały mojej nie odstąpię innemu ani czci mojej bożkom… Oto się już spełniły sprawy dawniejsze, a nowe rzeczy Ja zapowiadam, zanim się rozwiną, wam je ogłaszam… Śpiewajcie Panu pieśń nową, chwała Jego niechaj się rozlega od krańców ziemi! Niech Go sławi morze i co je napełnia, wyspy i ich mieszkańcy! Niech głos podniesie pustynia i jej miasta, osiedla, w których mieszka Kedar. Niech się radują mieszkańcy Sela, niech wznoszą okrzyki ze szczytów górskich!...»”

Te opisy przyszłości zawarte w 42. rozdziale Księgi Izajasza w Starym Testamencie wykazują wielką zgodność z naszym Prorokiem (asm). Bardzo ważne jest również stwierdzenie, że te wydarzenia nastąpią w przyszłości. Oznacza to, że ta dobra nowina nie objawiła się w czasach Proroka Mojżesza (as) ani wcześniej. Wydarzy się w przyszłości... Zobaczmy teraz, analizując te wyrażenia krok po kroku, że ta dobra nowina dotyczy naszego Proroka, Mahometa (asv):

a. „Oto Sługa mój, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Spoczął na Nim duch mój (Gabriel); On przyniesie narodom Prawo.” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 1)

To zdanie z Tory, każdym swoim słowem, wskazuje na naszego Proroka (asm). Albowiem Bóg go wsparł, był z niego zadowolony i wybrał go spośród ludzi. Ponadto, posłał do niego Gabriela (as) i za jego pośrednictwem ustanowił sprawiedliwość wśród narodów. Oznacza to, że pięć cech postaci zwiastowanej w tym fragmencie jest obecnych u naszego Proroka (asm). Zatem to zdanie z Tory każdym swoim słowem zwiastuje jego nadejście.

b. „Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo...” (Stary Testament, Izajasz 42, Wersety: 2 i 3)

Te wyrażenia z Tory zapowiadają wspaniały charakter naszego Proroka (asm). Podczas gdy wersety Koranu opisują tę cechę Proroka (asm) słowami: „Zaprawdę, ty jesteś obdarzony wspaniałym charakterem.”[1], Tora również przekazuje tę nowinę w ten sposób. Oznacza to, że zwiastowana postać będzie posiadała wzniosły charakter. Nasz Prorok (asm), co potwierdzają zarówno przyjaciele, jak i wrogowie, posiadał taki właśnie wzniosły charakter.

c. „Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy…” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 4)

To zdanie z Tory również zapowiada naszego Proroka (asm). Albowiem on (asm) jeszcze za życia zapanował nad ziemią i ustanowił sprawiedliwość. I nigdy nie stracił odwagi. Co więcej, gdy objawiony został werset: „A Bóg ochroni cię przed ludźmi.”[2], odesłał nawet towarzyszy (sahaba – towarzysz Proroka Mahometa), którzy strzegli jego namiotu, mówiąc im: „Od teraz Bóg będzie mnie chronił, nie ma potrzeby, byście czuwali.”[3]. Ludzie i narody na ziemi, dręczone przez niesprawiedliwość, oczekiwały tej postaci, która ustanowi sprawiedliwość. Zatem ten fragment, zapowiadając odwagę naszego Proroka (asm), to, że ustanowi sprawiedliwość i że narody wysp będą czekać na jego prawa, wskazuje na niego, a nawet go opisuje.

ç. „Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludu, światłością dla narodów...” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 6)

W Torze wspomniano, że zwiastowana postać będzie chroniona przez Boga, a historia potwierdza, że Bóg chronił naszego Proroka (asm) w najtrudniejszych chwilach, nawet w sytuacjach, z których wydawało się niemożliwe wyjście z życiem, i zapewniał mu bezpieczeństwo. Co więcej, podczas hidżry (hidżra – emigracja Proroka z Mekki do Medyny), w jaskini, w której się ukrywał, gdy lada chwila mogli go schwytać politeiści, a jego wierny przyjaciel Abu Bakr (ra - niech Allah będzie z niego zadowolony) płakał ze strachu o niego, on z opanowaniem powiedział do przyjaciela: „Nie lękaj się, Bóg jest z nami.”[4], potwierdzając istnienie tej boskiej opieki. Ta boska opieka jest widoczna na każdym etapie życia naszego Proroka (asm). Ci, którzy dobrze znają Sirę (Sira – biografia Proroka Mahometa), potwierdzą te słowa.

Ponadto, nasz Prorok (asm) stał się przyczyną zgody między ludami. Dzięki niemu zakończyły się krwawe waśnie rodowe, a wrogowie stali się braćmi… I znowu, dzięki niemu (asm) narody odnalazły swoją drogę, stał się dla nich światłem. Zatem trzy cechy zwiastowanej w Torze postaci, tj.: I. że Bóg będzie go chronił, II. że będzie przymierzem dla ludu, III. że będzie światłością dla narodów, są powszechnie znanymi cechami naszego Proroka (asm).

d. „Abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności…” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 7)

To zdanie z Tory również zapowiada naszego Proroka (asv). Albowiem dzięki niemu ślepe oczy serc przejrzały, a chore serca zostały uzdrowione. Dzięki niemu niewolnicy namiętności odzyskali wolność, a ci, którzy żyli w ciemnościach bałwochwalstwa (szirk – przypisywanie Bogu partnerów), osiągnęli światło jedności Boga (tawhid – wiara w jedność Boga).

e. „Ja, któremu na imię jest Pan, chwały mojej nie odstąpię innemu ani czci mojej bożkom...” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 8)

To wyrażenie z Tory jest bardzo znaczące. Ponieważ Bóg Wszechmogący poprzez ten werset zapowiada, że postać, której przyjście zwiastuje, zniszczy bałwochwalstwo. Największa walka naszego Proroka (asm) toczyła się z bałwochwalcami, a gdy zdobył Mekkę, jego pierwszym czynem było zniszczenie bożków w Kaabie.

Ponadto, Bóg Wszechmogący w tym wersecie oświadcza, że „czci mojej bożkom nie odstąpię”. Nasz Prorok (asm) również wypełnił to zadanie i poprzez formułę „Alhamdulillah” (Chwała Bogu) ogłosił, że wszelka chwała należy się wyłącznie Bogu. Zatem zwiastowana postać to nasz Prorok (asm), albowiem on w pełni wypełnił misję zapowiedzianej postaci.

f. „Niech głos podniesie pustynia i jej miasta, osiedla, w których mieszka Kedar. Niech się radują mieszkańcy Sela, niech wznoszą okrzyki ze szczytów górskich.” (Stary Testament, Izajasz 42, Werset: 11)

To zdanie z Tory również zapowiada naszego Proroka (asm). Albowiem on (asm) był członkiem społeczności pochodzącej od Kedara, syna Izmaela (as), który był synem Proroka Abrahama (as). Oznacza to, że ten fragment wskazuje na pochodzenie naszego Proroka (asm).

Podsumowując, te fragmenty ze Starego Testamentu są w pełnej zgodności z naszym Prorokiem (asm). Co więcej, interesujące jest, że w dalszej części tego rozdziału Tory, w wersecie 17, mowa jest o zawstydzeniu bałwochwalców. To zawstydzenie również dokonało się za sprawą naszego Proroka (asm). Tak, przy wnikliwej analizie w Starym Testamencie można znaleźć o wiele więcej znaków. Oznacza to, że to, co mówi Koran, jest potwierdzane nie tylko przez wiele dziedzin nauki, od embriologii po astronomię, od geologii po archeologię, ale także wspierane przez znaki ze Starego Testamentu.

3. „Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę w jego usta moje słowa.” (Pismo Święte, Księga Powtórzonego Prawa, Rozdział 18, Werset: 18)

4. „Powiedział bowiem Mojżesz: «Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg wasz, spośród braci waszych. Słuchajcie go we wszystkim, co wam powie». Wszyscy prorocy, począwszy od Samuela, ilu ich tylko przemawiało, zapowiadali te dni.” (Nowy Testament, Dzieje Apostolskie, Rozdział: 3, Werset: 22)

Przeanalizujmy teraz te dwa zdania z Pisma Świętego:

a. Zwrócenie się Proroka Mojżesza (as) do Izraelitów, potomków Proroka Izaaka (as), syna Proroka Abrahama (as), słowami „waszych braci”, wskazuje na potomków Proroka Izmaela (as), brata Izaaka (as), czyli Izmaelitów. Prorokiem, który miał przyjść spośród Izmaelitów, mógł być jedynie Prorok Mahomet (asv), ponieważ z rodu Izmaela (as) pochodził tylko on (asm). Jozue (as) i Jezus (as) nie pochodzili od Izmaela (as), lecz byli Izraelitami.

b. Słowami „takiego jak ja” Prorok Mojżesz (as) miał na myśli naszego Proroka (asm). Ponieważ pod około dwudziestoma względami, takimi jak prowadzenie dżihadu, przyniesienie prawa i przepisów, ustanowienie kar, bycie słuchanym przez swoją społeczność, do Proroka Mojżesza (as) podobny jest Prorok Mahomet (asv), a nie Jozue (as) czy Jezus (as).

c. Wyrażenie z wersetu „włożę w jego usta moje słowa” wskazuje na to, że nasz Prorok (asm) był niepiśmienny (ummi – osoba nieumiejąca czytać ani pisać) i mimo to z łatwością zapamiętywał Słowo Boże i recytował je ludziom. I ta zapowiedź spełniła się dokładnie tak, jak została dana.

Ponadto, chcemy zwrócić szczególną uwagę na wyrażenie z Księgi Powtórzonego Prawa 18, wersety 18 i 19: w tych zdaniach podkreśla się, że „nadchodzący prorok będzie mówił słowa w imię Boga”. Jedną z najciekawszych cech Koranu, objawionego naszemu Prorokowi (asm), niespotykaną w innych księgach, jest to, że 113 ze 114 sur (sura – rozdział Koranu) rozpoczyna się od „Basmali”, czyli „Bismillahirrahmanirrahim” (W imię Boga, Miłosiernego, Litościwego). Co więcej, nasz Prorok (asm) nie tylko rozpoczynał recytację wersetów Koranu od Basmali, ale każde swoje działanie, i zalecał to swojej wspólnocie (ummah). Oznacza to, że postacią zwiastowaną w Torze, która miała mówić słowa w imię Boga, jest nasz Prorok, Mahomet (asv).

5. „Pan przybył z Synaju, zabłysnął im z Seiru, zajaśniał z góry Paran, przybył z miriadami świętych, z prawicy swej ogień Prawa im zesłał.” (Księga Powtórzonego Prawa, Rozdział 33, Werset: 2)

a. W tym fragmencie Tory: „przybycie z Synaju” odnosi się do Proroka Mojżesza (as) i przekazania mu boskich praw na górze Synaj; „zabłyśnięcie z Seiru” odnosi się do Proroka Jezusa (as) i objawienia mu Ewangelii; „zajaśnienie z góry Paran” zaś wskazuje na pojawienie się naszego Proroka (asm) w Mekce. Paran to bowiem arabska wymowa Faran, a Faran to dawna nazwa Mekki.

Dowodem na to, że Paran to Mekka, są również zdania z Księgi Rodzaju Pisma Świętego, które opisują, że Prorok Izmael (as) mieszkał na pustyni Paran. Wiadomo bowiem, że Prorok Izmael (as) mieszkał w Mekce. Oznacza to, że zgodnie ze wskazaniem Pisma Świętego, Faran to Mekka. Według słów Tory, Bóg oświadczył, że „zajaśniał z góry Faran”. Któż inny mógłby być tym zajaśnieniem, jeśli nie Prorok Mahomet (asm)?

b. „Miriady świętych” wspomniane w zdaniu „przybył z miriadami świętych” to szlachetna rodzina, potomkowie (Ahl al-Bayt) i towarzysze (Ashab) naszego Proroka (asm). W krótkim czasie ta święta wspólnota osiągnęła dziesiątki, a nawet setki tysięcy.

c. Wyrażenie „z prawicy swej ogień Prawa” wskazuje na dżihad (dżihad – święty wysiłek, walka na drodze Bożej) i na to, że nadchodzący prorok będzie miał obowiązek prowadzenia dżihadu. Fakt, że nasz Prorok (asm) i jego wspólnota mieli obowiązek prowadzenia dżihadu, dowodzi, że postacią, na którą wskazuje to zdanie, jest Prorok Mahomet (asv)... Oznacza to, że to zdanie z Tory, poprzez trzy wskazówki, zapowiada naszego Proroka (asm).

6. Tora, Księga Rodzaju: „Ale Bóg rzekł do Abrahama: «Niechaj ci się nie wydaje złe to, co Sara powiedziała o chłopcu i o twojej niewolnicy. Posłuchaj Sary, gdyż tylko od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo. Lecz i z syna niewolnicy uczynię wielki naród, bo jest on twoim potomkiem». Nazajutrz rano wziął Abraham chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagar, wkładając jej na ramię; dał jej też dziecko i odprawił ją. A ona poszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. Kiedy zaś zabrakło wody w bukłaku, porzuciła dziecko pod jednym z krzewów i odeszła na odległość strzału z łuku, mówiąc: «Nie będę patrzała na śmierć dziecka». I tak siedząc naprzeciw, głośno płakała. A Bóg usłyszał głos chłopca.”

„I zawołał anioł Boży na Hagar z nieba: «Cóż ci to, Hagar? Nie lękaj się, bo usłyszał Bóg głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród». Po czym Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała c²hłopcu pić. Bóg był z chłopcem, a ten rósł. Mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem; a gdy mieszkał na pustyni Paran, matka jego wzięła mu za żonę Egipcjankę.” (Księga Rodzaju 21, 12-21)

W tej części Tory zapowiedziano, że z dziecka narodzonego z Hagar powstanie naród. Tym narodem jest Prorok (asm) i wspólnota islamska (ummah). Albowiem z potomstwa Proroka Izmaela (as) nie pochodził żaden inny prorok poza naszym Prorokiem (asm).

7. „Hagar, matka Izmaela, będzie miała potomstwo. A z jej potomstwa wyjdzie ktoś taki, że jego ręka będzie nad wszystkimi, a ręce wszystkich w pokorze i posłuszeństwie wyciągną się do niego.” (Stary Testament, Księga Rodzaju, Rozdział 17)

Te wyrażenia z Tory również zapowiadają naszego Proroka (asm). Jak wyjaśniliśmy wcześniej, z rodu Proroka Izmaela (as), syna Hagar, nie pochodził żaden inny znany i sławny prorok poza naszym Prorokiem (asm).

8. „Mojżesz powiedział: Panie, widzę w Torze taką społeczność, która jest najlepszą ummą (wspólnotą) wyprowadzoną dla ludzi. Nakazują dobro, a zakazują zła, i wierzą w Boga. Uczyń ich moją ummą.” Bóg odpowiedział: „To jest umma Mahometa...” (Stary Testament, Księga Izajasza, Rozdział 42)

Imię Muhammad w księgach niebiańskich pojawiało się w formach syryjskich, takich jak Müşeffeh, Münhamennâ i Himyâtâ, oraz w imionach hebrajskich o znaczeniu „Mahomet”. Jawne imię „Mahomet” występowało rzadko. A i tę nieliczną wzmiankę Żydzi zniekształcili. Ponadto, bardzo interesujące są zdania, których używa Prorok Mojżesz (as), opisując społeczność, którą zobaczył w Torze.

Prorok Mojżesz (as), opisując tę społeczność, powiedział: „Oni są najlepszą ummą wyprowadzoną dla ludzi. Nakazują dobro, a zakazują zła, i wierzą w Boga.” Dokładnie te same słowa znajdują się w Koranie, w surze Ali Imran, wersecie 110:

„Wy jesteście najlepszym narodem, jaki został wyprowadzony dla ludzi. Wy nakazujecie to, co jest dobre, a zakazujecie tego, co jest złe, i wierzycie w Boga.”

Jak widać, istnieje pełna zgodność między słowami Proroka Mojżesza (as) w Torze a wersetem z Koranu. Ta zgodność dowodzi, że umma, którą zobaczył Prorok Mojżesz (as), to umma Mahometa.

9. „W czasach ostatecznych powstanie umma obdarzona miłosierdziem (ummat-i marhuma), która wybierze błogosławioną górę, by oddawać tam cześć prawdzie. I zgromadzi się tam wielu ludzi z każdego klimatu, by czcić jednego Pana, nie przypisując mu współtowarzyszy...” (Stary Testament, Księga Micheasza, Rozdział 4, wersety 1, 2, 5)

To zdanie z Tory w sposób jawny opisuje górę Arafat, najświętszą górę świata, oraz pielgrzymów przybywających tam z każdego klimatu, ich takbiry (takbir – formuła „Allahu Akbar”, Bóg jest największy) i modlitwy, a także „ummę Mahometa”, która zyskała sławę pod nazwą „umma obdarzona miłosierdziem”.

10. Tora, Księga Daniela, Rozdział 2: W tym rozdziale opisany jest sen Nabuchodonozora (Buht-u Nasr), władcy, który zniszczył państwo asyryjskie, uczynił Babilon stolicą i panował przez czterdzieści trzy lata, oraz Proroka Daniela (a.s), który ten sen wyjaśnił. Streszczenie tej historii jest następujące:

„Prorok Daniel (as), znajdujący się w więzieniu okrutnego Nabuchodonozora, opowiada władcy, co ten zobaczył we śnie, zanim jeszcze władca mu o tym opowiedział. Władca, zdumiony, potwierdza: «Tak, to jest dokładnie to, co widziałem we śnie. A teraz powiedz mi jego interpretację». Prorok Daniel (as) odpowiada:

«Ten posąg to władza na świecie. Ty jesteś jego głową. Po tobie nadejdzie inne królestwo, które, będąc mniejszym w porównaniu z twoim, jest przedstawione jako srebro. Po nim nadejdą jeszcze dwa królestwa, które bardzo się rozrosną, a inne królestwo, z żelaza, zniszczy je. Później i ono upadnie, a na jego miejsce powstanie wiele rządów, jedne silne, inne słabe, które, tak jak żelazo nie może połączyć się z gliną, nie będą w stanie się zjednoczyć. Następnie Bóg (cc) w krótkim czasie usunie te rządy i ześle prawdziwego władcę, którego panowanie przetrwa aż do Dnia Zmartwychwstania, a jego błogosławiona postać przyniesie szczęście na tym świecie i w życiu przyszłym. Wzrost kamienia, który w twoim śnie spadł z nieba i zniszczył posąg, który widziałeś, jest znakiem tej prawdy».

Te zdania z Tory, opowiadające sen zinterpretowany przez Proroka Daniela (as), zapowiadają błogosławioną postać, która zniszczy bożki i której religia przetrwa aż do Dnia Zmartwychwstania. Oczywiście nie ma wątpliwości, że zapowiedzianą postacią jest nasz Prorok (asm). Albowiem on (asm) zniszczył bożki, swoim materialnym panowaniem podbił świat, a swoim duchowym panowaniem podbił serca.

[1] Sura Al-Qalam, 68:4.
[2] Sura Al-Ma'idah, 5:67.
[3] Tirmidhi, Tafsir, 5/6.
[4] Abu Nu'aym, Dala'il, t. 2, s. 328

Dowody na Proroctwo Proroka Mahometa (asv) w Zmienionych Psalmach (Zebur)

Zebur (Zebur – Psalmy objawione Prorokowi Dawidowi), druga z boskich ksiąg, jest wymieniony w trzech różnych ajetach (ajet – werset) Szlachetnego Koranu. Te ajety brzmią następująco:

„Zaprawdę, zesłaliśmy tobie objawienie, tak jak zesłaliśmy je Noemu i prorokom po nim. I zesłaliśmy objawienie Abrahamowi i Isma'ilowi, Izaakowi i Jakubowi, i plemionom; i Jezusowi, i Hiobowi, i Jonaszowi, i Aaronowi, i Salomonowi. A Dawidowi daliśmy Psalmy.” (Sura An-Nisa, 4:163)

„Twój Pan wie najlepiej, kto jest w niebiosach i na ziemi. Wywyższyliśmy jednych proroków nad drugich i Dawidowi daliśmy Psalmy.” (Sura Al-Isra, 17:55)

„I napisaliśmy już w Psalmach, po napomnieniu, że ziemię odziedziczą Moje sprawiedliwe sługi.” (Sura Al-Anbiya, 21:105)

Dwa pierwsze z tych wersetów wyjaśniają, że Zebur, jedna z czterech boskich ksiąg, został dany Prorokowi Dawidowi (as - pokój z nim), natomiast trzeci werset informuje, że Zebur został objawiony po Torze…

Przejdźmy teraz do fragmentów w Psalmach, które wskazują na naszego Szlachetnego Proroka (asm):

1. „Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich, wdzięk rozlał się na twoich wargach, przeto pobłogosławił cię Bóg na wieki… Przypasz do biodra swój miecz, bohaterze, swą chlubę i ozdobę! Szczęśliwie wstąp na rydwan w obronie prawdy, pokory i sprawiedliwości, a prawica twoja niech ci wskaże wielkie czyny! Strzały twoje są ostre – ludy padają pod twoje stopy – trafiają w serce wrogów króla… Tron Twój, o Boże, trwa na wieki, berło Twego królestwa – berło sprawiedliwe. Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość, dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił ciebie olejkiem radości hojniej niż równych ci losem.” (Psalm 45, Wersety: 2-7)

Zobaczmy teraz, jak te wyrażenia z Psalmów w sposób oczywisty wskazują na naszego Szlachetnego Proroka (asm):

a. „Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich…”

Piękno zewnętrzne, które skupiało się w błogosławionym ciele naszego Szlachetnego Proroka (asm) i świadczyło o jego pięknie wewnętrznym, nie zostało zebrane w ciele żadnej innej osoby. Imam al-Qurtubi przekazuje nawet, że piękno oblicza Szlachetnego Proroka (asm) nie zostało w pełni objawione. Gdyby całe piękno jego wyglądu zewnętrznego było widoczne, Szlachetni Towarzysze (Sahaba al-Kiram) nie byliby w stanie na nie patrzeć.[1]

Dżabir ibn Samura (ra - niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: „Pewnej księżycowej nocy ujrzałem słońce wszechświata, naszego Proroka (asm). Miał na sobie czerwoną, prążkowaną szatę. Zacząłem spoglądać to na jaśniejące oblicze Proroka (asm), to na oblicze księżyca, zastanawiając się, które z nich jest piękniejsze. Przysięgam na Boga, że w moich oczach błogosławione oblicze Szlachetnego Proroka było piękniejsze niż księżyc.”[2]

To piękno Proroka (asm) Aisza (r.anha - niech Allah będzie z niej zadowolony) wyraziła następującymi słowami: „Kobiety, które ujrzały piękno Proroka Józefa (as), z zachwytu nad jego urodą straciły zmysły i pocięły sobie palce nożami; gdyby ujrzały Proroka Mahometa (asv), pocięłyby sobie ramiona.”

b. „Przypasz do biodra swój miecz, bohaterze...”

Nasz Szlachetny Prorok (asm) w jednym z hadisów (hadis – relacja z życia i wypowiedzi Proroka Mahometa) powiedział: „Zostałem posłany z mieczem w czasach bliskich Dnia Zmartwychwstania…”[3]. Ten werset z Psalmów również wskazuje, że przyjdzie prorok, który będzie „Sahib as-Sayf”, czyli posiadaczem miecza, zobowiązanym do prowadzenia dżihadu (dżihad – święty wysiłek lub walka na drodze Boga). A jego wspólnota (ummah) również będzie, tak jak on, „sahib as-sayf”, czyli zobowiązana do dżihadu. Ta zapowiedź z Psalmów w pełni zamanifestowała się w osobie naszego Proroka (asm) i jego wspólnocie.

c. „w obronie prawdy i sprawiedliwości, a prawica twoja niech ci wskaże wielkie czyny.”

To zdanie z Psalmów również mówi o sprawiedliwości naszego Proroka (asm). Rzeczywiście, był on najsprawiedliwszym z ludzi. Przekazuje się nawet, że pewna kobieta z plemienia Makhzum popełniła kradzież. Kurajszyci nie chcieli, aby kobieta z tak szlachetnego rodu została ukarana. Wiedzieli, że Prorok (asm) bardzo kochał Usamę ibn Zayda i nie odmówi mu. Wysłali więc Usamę, aby wstawił się za kobietą i poprosił Proroka (asm) o zaniechanie kary. Prorok (asm) powiedział do Usamy:

„Izraelici zginęli z powodu takiego stronniczego traktowania. Biednym wymierzali najsurowsze kary, podczas gdy wpływowych i bogatych nie karali. Przysięgam na Boga, że gdyby tego przestępstwa dopuściła się moja córka Fatimah, wymierzyłbym jej tę samą karę.”[4]

Nasz Prorok (asm), stosując sprawiedliwość, nie czynił różnicy ze względu na religię. Jeśli posiadaczem prawa był Żyd, odbierał należne mu prawo od muzułmanina i oddawał mu je. Księgi Siry (Sira – biografia Proroka Mahometa) są pełne opowieści opisujących tę niezrównaną sprawiedliwość Proroka (asm).

ç. „Strzały twoje są ostre – ludy padają pod twoje stopy – trafiają w serce wrogów króla…”

Prawda zawarta w tej zapowiedzi z Psalmów również zamanifestowała się w osobie naszego Proroka (asm). Podbito bowiem Persję, Bizancjum, Indie, Chiny i wiele innych krajów, a większość ich mieszkańców przyłączyła się do wspólnoty Proroka Mahometa (asv) i została muzułmanami. To wyrażenie z Psalmów zostało ujęte w wersetach Koranu następująco:

„To, co Bóg dał Swojemu Posłańcowi jako zdobycz od mieszkańców miast, należy do Boga i Posłańca, do jego krewnych i sierot, do biednych i podróżnego – aby to nie krążyło w kółko tylko między bogatymi spośród was.” (Sura Al-Haszr, 59:7)

d. „Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość.”

To zdanie zapowiada dwie cechy naszego Szlachetnego Proroka (asm), które w Koranie zostały wyrażone następująco:

„Wy jesteście najlepszym narodem, jaki został wyprowadzony dla ludzi. Wy nakazujecie to, co jest dobre, a zakazujecie tego, co jest złe, i wierzycie w Boga.” (Sura Al Imran, 3:110)

2. „Miejsce twych ojców zajmą twoi synowie; ustanowisz ich książętami po całej ziemi. Imię twe będę pamiętał przez wszystkie pokolenia; dlatego sławić cię będą ludy na wieki wieków.” (Psalm 45, Wersety: 16 i 17)

Te zdania z Psalmów również mówią o naszym Szlachetnym Proroku (asm). Mimo że od śmierci Proroka Mahometa (asv) minęło 1400 lat, pokolenia wiernych zawsze, a zwłaszcza po każdej z pięciu codziennych modlitw (namaz – rytualna modlitwa islamska), odmawiają dla niego błogosławieństwa (salawat – formuła błogosławieństw dla Proroka), mówiąc: „Allahumma Salli ala Muhammadin wa ala ali Muhammad...” (O Boże, błogosław Mahometowi i jego rodowi...). Czy na ziemi istnieje inna postać, której imię byłoby wspominane tak często, jak imię naszego Proroka (asm)? Oczywiście, że nie. Czy jest więc możliwe, aby postać, o której mowa w Psalmach, nie była naszym Prorokiem (asm)?

3. (Streszczenie Psalmu 72, Wersety: 2-19) „Będzie panował od morza do morza i od Rzeki aż po krańce ziemi. Mieszkańcy pustyni zegną przed nim kolana, a jego wrogowie będą lizać proch. Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daniny. Wszyscy królowie oddadzą mu pokłon, wszystkie narody będą mu służyć. Uratuje bowiem biednego, który woła o pomoc, i ubogiego, który nie ma wspomożyciela. Zlituje się nad potrzebującym i biednym, i ocali dusze ubogich. Wybawi ich dusze od ucisku i przemocy, a ich krew będzie cenna w jego oczach. Będzie żył, i dadzą mu złoto z Szeby. Zawsze będą się za niego modlić i błogosławić go każdego dnia. Jego imię będzie trwać na wieki; dopóki słońce świeci, jego imię pozostanie. Ludzie będą w nim błogosławieni, wszystkie narody będą go nazywać ‘Błogosławionym’.”

Każdy, kto z bezstronnością wsłucha się w te zdania z Psalmów, przyzna, że opisują one naszego Proroka (asm). Albowiem wszystkie cechy postaci opisanej w tych zdaniach z Psalmów są w pełni obecne u naszego Szlachetnego Proroka (asm).

Do tego momentu naszej pracy zbadaliśmy niektóre fragmenty ze zmienionej Ewangelii, Tory i Psalmów, które wskazują na naszego Proroka (asm). Do tej pory udowodniliśmy z pewnością równą temu, że dwa razy dwa to cztery, iż księgi niebiańskie zapowiadają Proroka Mahometa (asv) i zwiastują jego nadejście. Mimo że księgi te uległy tak wielu zniekształceniom, a zwłaszcza wersety mówiące o naszym Proroku (asm) starano się zmienić i usunąć z ksiąg, Prorok Mahomet (asv) w istniejących księgach niebiańskich jaśnieje jak słońce.

[1] „Szemâil Proroka”, Prof. Dr. Ali Yardım, Wydawnictwo Damla.
[2] Darimi, Muqaddima, 10.
[3] Tirmidhi t. 3 s. 213; Ahmad ibn Hanbal V/218.
[4] Buhari, Anbiya 54, Hudud 12; Muslim, Hudud 8, 9.

1. W chrześcijaństwie istnieje dogmat Trójcy, podczas gdy w Islamie to dogmat Tawhidu ma centralny charakter.  Oznacza to  wiarę w jedynego Boga, który jest rozumiany jako jedność.
2. Islam uznaje wszystkie religie objawione i wszystkich ich proroków; chrześcijaństwo natomiast uznaje za prawdziwe jedynie Pismo Święte (Biblię) i nie uznaje Szlachetnego Koranu za księgę objawioną.
3. Chrześcijaństwo głosi, że człowiek rodzi się grzeszny (obciąża go grzech pierworodny) i z tego powodu musi zostać ochrzczony, aby zostać oczyszczonym; islam natomiast stwierdza, że wszyscy ludzie rodzą się bez grzechu i nikt nie poniesie grzechu innej osoby.
4. W Chrześcijaństwie księża i zakonnicy mają władzę spowiadania i odpuszczania ludziom ich grzechów; podczas gdy  według Islamu  grzechy może im wybaczyć wyłącznie  Allah.
5. Chrześcijanie  uważają słowa Jezusa (PzN) za Słowo Boże; według  islamu natomiast boskie nakazy są objawiane drogą objawienia za pośrednictwem anioła Gabriela (Dżibril) (PzN).
6. Chrześcijanie wierzą, że Jezus (PzN) został ukrzyżowany.  Islam zaś naucza, że Allah zabrał Go ( wzniósł w niebiosa)  do Siebie.
7. Chociaż współcześni chrześcijanie twierdzą, że ich religia jest ostatnią religią, to twierdzenie to  jest uważane za fałsz  w świetle nauk Islamu .

Podstawa :

„Zaprawdę, religią jedyną u Allaha jest Islam...” (Sura Al-i Imran, 3:19)

Z powyższego wynika, że :

„A kto szuka innej religii niż Islam, to nie będzie ona od niego przyjęta; i on w życiu ostatecznym będzie w liczbie tych, którzy ponieśli stratę.” (Sura Al-i Imran, 3:85).

(zob. Encyklopedia Islamska "Şamil", hasło: Chrześcijaństwo)

Chrześcijaństwo u swoich początków, było religią opartą na objawieniu, posiadającą świętą księgę, w swej istocie monoteistyczną, lecz później wprowadzono do niej zmiany, jak choćby wiarę w Trójcę (teslis). Chociaż w tej religii też występują takie pojęcia jak prorok, anioł, życie ostateczne, przeznaczenie, to sposób ich rozumienia i wyjaśniania różni się od tego, co głoszone jest  przez Islam.

Chrześcijaństwo w rzeczywistości opierało się na koncepcji jednego Boga. W Ewangeliach i innych pismach znajdują się wyrażenia potwierdzające tę tezę; mówi się w nich o jedności Boga (Ewangelia wg św. Jana, 5:44). Jednakże, w tych samych tekstach pewne wyrażenia i metaforyczne zwroty doprowadziły później do powstania koncepcji trynitarnej (teslis). Przyczynił się do tego dystans czasowy między okresami, w których żyli autorzy Ewangelii a Jezusem (PzN)). Z drugiej strony, Trójca nigdzie nie jest wspomniana wprost w Chrześcijańskiej Świętej Księdze . Mimo to wyrażenia takie jak „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”, „duch Ojca waszego”, „duch Boży” z czasem doprowadziły do interpretacji, według których Jezus i Duch Święty miałyby być wyniesione do rangi bóstw obok Boga.

Inicjatorem tych interpretacji był Paweł (Pavlus), który dołączył do apostołów w późniejszym okresie. Paweł, opisywany jako „największy teolog czasów Jezusa”, jest znany jako założyciel dzisiejszego chrześcijaństwa. Według współczesnych uczonych, jest ono bardziej zbiorem interpretacji Pawła niż systemem, który przyniósł Jezus (PzN). Można nawet powiedzieć, że w późniejszych wiekach chrześcijanie opierali swoje wierzenia w większym stopniu na jego interpretacjach niż na Ewangeliach. Nauki Pawła stawiały w centrum zainteresowania nie Boga, lecz Jezusa Chrystusa. Według niego Jezus był nie tylko człowiekiem, ale kimś, kto został wskrzeszony mocą Bożą.

Jak widać, dzisiejsze chrześcijaństwo opiera się na interpretacjach Pawła. Zarówno pierwotna forma religii, jak i jej święta księga, Ewangelia, uległy zniekształceniom. Obecnie chrześcijaństwo jest religią zniekształconą. Dlatego to chrześcijaństwo, które wyznają współcześni chrześcijanie, jest całkowicie inne od chrześcijaństwa, o którym informuje nas Koran.

W Koranie na określenie chrześcijanina używa się słowa „Nasrani”, a na chrześcijan „Nasara” (Sura Al-i Imran, 3:67; Sura al-Baqara, 2:62, 111, 113, 135, 140; Sura al-Ma'ida, 5:14, 18, 51, 69, 82; Sura at-Tauba, 9:30; Sura al-Hadżdż, 22:17). Ponadto, w wersetach, w których pojawia się wyrażenie „Ahl al-Kitab” (Ludy Księgi), pod pojęciem tym rozumie się również chrześcijan. Na przykład w wersecie:

„Powiedz: «O Ludzie Księgi! Dochodźcie do słowa jednakowego dla nas i dla was: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Allaha, i abyśmy nie dodawali Mu niczego za współtowarzyszy.»” (Sura Al-i Imran, 3:64)

Według Koranu, podobnie jak Żydzi, chrześcijanie nie dotrzymali danego słowa, dlatego aż do Dnia Zmartwychwstania zasiano między nimi wrogość i nienawiść. Muhammad (PzN) jest posłańcem zesłanym również do nich. Wyjaśnił im wiele z tego, co Ludy Księgi ukrywały i zatajały. Jednak Żydzi i chrześcijanie, mówiąc, że są „synami Bożymi i Jego umiłowanymi”, sprzeciwili się Muhammadowi (PzN). Żydzi uznali Uzajra (Ezdrasza) (as), a chrześcijanie Jezusa (PzN) za syna Bożego. Czyniąc bóstwa z ludzi, popadli w niewiarę (küfr). (Sura al-Ma'ida, 5:12-18; Sura at-Tauba, 9:20). Przypisując Bogu dziecko, postąpili wbrew istocie i duchowi Tałhidu (monoteizmu). A przecież:

„On – Allah – jest Jeden. Allah – wieczny, absolutny. Nie zrodził i nie został zrodzony. I nikt nie jest Mu równy.” (Sura al-Ichlas, 112:1-4).

Koran wyjaśnia, że Jezus (PzN) jest sługą i posłańcem Allaha, i że on również głosił Tałhid. (Sura al-Ma'ida, 5:46-47, 62-69, 72-77). W tej sytuacji chrześcijanie, którzy ubóstwili Jezusa, syna Marii, mówiąc „Allah jest trzecim z trzech” (Sura al-Ma'ida, 5:72-75), zboczyli z prostej drogi i oddalili się od linii Tałhidu. Wszechmogący Allah wzywa chrześcijan, którzy oddalili się od zasady Tałhidu, do powrotu do korzeni ich religii, na drogę Tałhidu i Islamu. (Sura al-Ma'ida 5/46).

Jak wspomniano wyżej, chrześcijaństwo u swoich podstaw należy do religii prawdziwych. Jego prorokiem jest Jezus (as), a księgą Ewangelia. Jezus (PzN), który stanowi centralny punkt dzisiejszego chrześcijaństwa i jest fundamentem teologii Pawłowej, jest jedynie sługą i posłańcem Allaha. Sam to potwierdził w następujący sposób:

„(Jezus) powiedział: «Zaprawdę, ja jestem sługą Allaha! On dał mi Księgę i uczynił mnie prorokiem. I uczynił mnie błogosławionym, gdziekolwiek się znajduję. I nakazał mi modlitwę i jałmużnę, dopóki będę żył, i dobroć dla mojej matki. I nie uczynił mnie ani tyranem, ani nieszczęśliwym. Pokój ze mną w dniu, w którym się urodziłem, w dniu, w którym umrę, i w dniu, w którym zostanę wskrzeszony do życia!»” (Sura Marjam, 19:30-33).

Ponadto, w Dniu Zmartwychwstania, chrześcijanie, którzy ubóstwili Jezusa (PzN) i jego matkę, tworząc dogmat Trójcy, zostaną skonfrontowani z Jezusem (as), a kłamstwa, które wymyślili, po raz kolejny wyjdą na jaw. Ta kwestia jest w Koranie przedstawiona w następujący sposób:

„I oto powiedział Allah: «O Jezusie, synu Marii! Czy to ty powiedziałeś ludziom: "Bierzcie mnie i moją matkę za dwa bóstwa, poza Allahem!"?» On powiedział: «Chwała Tobie! Nie do mnie należy, bym mówił to, do czego nie mam prawa. Gdybym to powiedział, Ty z pewnością byś o tym wiedział. Ty wiesz, co jest w mojej duszy, a ja nie wiem, co jest w Twojej. Zaprawdę, Ty jesteś Wszechwiedzący o tym, co skryte. Ja im powiedziałem tylko to, co mi nakazałeś: "Czcijcie Allaha, mojego Pana i waszego Pana!" I byłem świadkiem ich, dopóki przebywałem wśród nich. A kiedy mnie zabrałeś, Ty byłeś ich nadzorcą. Ty jesteś świadkiem każdej rzeczy.»” (Sura al-Ma'ida, 5:117).

Chrześcijaństwo w czasach Proroka (PzN) również było  zniekształcone, podobnie jak dzisiejsze.

Zatem, dzisiejsze chrześcijaństwo nie jest chrześcijaństwem, które głosił Jezus (PzN); słowa takie jak

„Mesjasz jest synem Bożym” sami wymyślili (Sura at-Tauba, 9:30) i „Mesjasza, syna Marii, wzięli sobie za pana poza Allahem” (Sura at-Tauba, 9:31).

Podobnie, obecni chrześcijanie nie mają nic wspólnego z Ewangelią, którą przyniósł Jezus (PzN) (Sura al-Ma'ida, 5:68). Gdyż, podobnie jak uczeni żydowscy, chrześcijańscy kapłani, w celu osiągnięcia pewnych korzyści, zmienili przepisy Księgi, która została im zesłana od Allaha. (Sura at-Tauba, 9/34).

Jako muzułmanie, wierzymy (iman (iman) – wiara), że Prorokom Mojżeszowi, Dawidowi i Jezusowi (Hz. Musa, Hz. Dâvud ve Hz. İsa Aleyhimüsselâm – pokój z nimi wszystkimi) zostały zesłane Boskie księgi o nazwach Tawrat (Tora), Zabur (Psalmy) i Indżil (Ewangelia), i że księgi te w swej pierwotnej formie nie zawierały żadnych postanowień sprzecznych z religią prawdy i monoteizmu (tevhid (tałhid) – wiara w jedność Boga). Jednakże faktem jest, że księgi te nie zostały później odpowiednio przechowane, a ich oryginały zaginęły.

Nie możemy twierdzić, że w księgach, które dziś znajdują się w posiadaniu Żydów i Chrześcijan, nie ma absolutnie nic z objawień zesłanych prorokom. Jest jednak również faktem, że zostały do nich wmieszane zabobony (hurafe (khurāfāt)) i błędne wierzenia (bâtıl itikadlar). Z tego powodu podchodzimy do tych ksiąg z ostrożnością. Postanowienia w nich zawarte, które są zgodne z Koranem, przyjmujemy jako pochodzące z objawienia (vahiy (wahj)). Postanowienia, które są sprzeczne z Koranem, uważamy za prawdopodobnie dodane do tych ksiąg w późniejszym okresie. Natomiast w przypadku fragmentów, które nie są ani zgodne, ani sprzeczne z Koranem, zachowujemy milczenie. Ani ich nie przyjmujemy, ani nie odrzucamy. Istnieje bowiem zarówno prawdopodobieństwo, że są one dziełem objawienia, jak i że nim nie są.

Na ten temat Abu Hurajra (radijallahu anhu – niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: "Ludzie Księgi (Ehl-i Kitab – Żydzi i Chrześcijanie) czytali Torę po hebrajsku i objaśniali ją muzułmanom po arabsku. W tej kwestii Wysłannik Allaha (Resûlüllah (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)) nakazał swoim towarzyszom, co następuje:

«Nie potwierdzajcie słów Ludzi Księgi ani im nie zaprzeczajcie. Mówcie natomiast:

'Uwierzyliśmy w Allaha i w to, co nam zostało zesłane (Koran), i w to, co zostało zesłane Abrahamowi, Isma'ilowi, Izaakowi, Jakubowi i plemionom; i w to, co zostało dane Mojżeszowi i Jezusowi; i w to, co zostało dane prorokom od ich Pana. My nie czynimy żadnej różnicy między nimi i jesteśmy muzułmanami, poddanymi Bogu.'" (Sura Al-Baqarah, 2:136).»