Jakie są korzyści płynące z kultu (ibâdet) dla jednostki i społeczeństwa?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

1. Utrwalanie zasad wiary

Jedną z najważniejszych korzyści płynących z ibâdet (ibada) – czyli kultu religijnego – jest zakorzenienie i utrwalenie w sercach i duszach zasad wiary i wierzeń (itikadî ve imanî hükümler).

Jak wiadomo, wiedza wzrasta, rozwija się, zakorzenia i staje się drugą naturą (meleke) tylko poprzez praktykę i doświadczenie. Sucha wiedza, która nie jest praktykowana i stosowana, jest nie tylko trudna do zachowania, ale także przynosi w życiu niewiele korzyści. To samo dotyczy wiedzy i zasad wiary. Zakorzenienie się tego rodzaju wiedzy w człowieku i przekształcenie jej w drugą naturę jest możliwe tylko dzięki kultowi. Dzieje się tak, ponieważ kult, oznaczający „wypełnianie nakazów Allaha i unikanie Jego zakazów”, jest w istocie praktyką i zastosowaniem wiary (iman).

Porzucenie kultu prowadzi do stopniowego osłabienia i zaniku pozytywnego wpływu wiary na ludzkie zachowanie. W miarę jak wpływ wiary na postępowanie słabnie, świat uczuć człowieka opanowują negatywne emocje, złe nawyki i szkodliwe pragnienia, które zmuszają go do popełniania różnych grzechów i złych uczynków. Z tego względu wiara i kult są ze sobą ściśle powiązane. Jeśli wiara jest lampą, to kult jest szklanym kloszem, który chroni ją przed zgaśnięciem na wietrze i dodatkowo wzmacnia jej światło. Nasz Pan, Prorok (aleyhissalatu vesselam – Pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z Nim), wskazując na ochronną rolę kultu wobec wiary, powiedział: „Wiara jest naga, a jej odzieniem jest takvâ”. Jak wspomnieliśmy wcześniej, takvâ (takła) – bogobojność, świadomość Boga – oznacza unikanie tego, co Allah zakazał, oraz trzymanie się z dala od grzechów i rzeczy zabronionych, co jest formą kultu.

2. Uporządkowanie życia jednostki

Kult odgrywa również wielką rolę w porządkowaniu życia jednostki. Dzieje się tak, ponieważ kult kieruje myśli ku Cenâb-ı Hakk (wzniosłemu i prawemu Bogu) i utrwala w umysłach Jego majestat i wielkość. To z kolei sprawia, że sługa Boży w każdym swoim działaniu szuka zadowolenia Allaha oraz przestrzega Jego boskich nakazów i zakazów.

W ten sposób życie osobiste sługi Bożego zostaje uporządkowane zgodnie z kierunkiem wskazanym przez religię i poddane materialnej oraz duchowej dyscyplinie.

3. Jednoczenie społeczeństwa

Kult ma również ogromne znaczenie w jednoczeniu jednostek oraz zapewnianiu pokoju i harmonii w społeczeństwie. Oddawanie czci w tym samym kierunku Kibla (kibla) – kierunku modlitwy w islamie, w stronę Kaaby w Mekce – tworzy między muzułmanami nierozerwalną więź i niekończące się poczucie wspólnoty. Ta więź i wspólnota prowadzą do niezachwianego braterstwa, prawdziwej miłości i szczerej przyjaźni.

Dzięki temu życie społeczne osiąga pokój i komfort oraz rozwija się materialnie i duchowo.

4. Wzmacnianie sfery moralnej i duchowej

Jeśli chodzi o wpływ kultu na świat moralny i sferę duchową człowieka:

Wierzący, który wypełnia swoje obowiązki kultu, jest spokojny w sercu. Jest silny duchem. Jest mocny wewnętrznie. Przez całe życie człowiek, który wypełnił swój obowiązek, doświadcza poczucia wewnętrznego spełnienia, żyje w szczęściu i spokoju ducha.

Nie doświadcza duchowego ucisku ani załamania, jego morale nie słabnie. W obliczu przeszkód, trudności i niemożności nie popada w smutek ani rozpacz (ye's); nie traci hartu ducha ani zaufania. Wewnętrzny świat osoby praktykującej kult jest uporządkowany i stabilny. Nie występują u niej duchowe burze, sprzeczności ani konflikty.

5. Osiąganie osobistej doskonałości

Kult jest również największym środkiem do osiągnięcia osobistej doskonałości i dojrzałości (kemalât).

Jak wiadomo, człowiek pod względem cielesnym jest istotą małą, słabą i bezradną. Jednocześnie jest posiadaczem wzniosłego ducha i wielkiego potencjału. Jego skłonności i pragnienia sięgają nieskończoności; jego ambicjom, uczuciom i zmysłom z natury nie postawiono żadnych granic.

To właśnie kult jest tym, co wznosi i poszerza ducha człowieka, posiadacza takiej natury.

To kult zapewnia rozwój jego potencjału i zdolności.

To kult uszlachetnia jego skłonności i pragnienia.

To kult realizuje jego ambicje, sprawia, że jego nadzieje kiełkują i rozkwitają.

To kult dyscyplinuje jego myśli, zapewniając prawidłowe rozumowanie i zdrowy osąd.

To kult panuje nad jego uczuciami i zmysłami, chroniąc je przed skrajnościami i  nadużyciami.

Podsumowując, to kult prowadzi człowieka do doskonałości (kemalât) oraz moralnej i duchowej dojrzałości, jakiej oczekuje się od istoty ludzkiej.

Poznaj Islam