Jakie są mądrości/znaczenia ruchów wykonywanych w modlitwie?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Znaczenie Ruchów w Modlitwie Salat

Każdy filar, każda część modlitwy Salat ma swoje odrębne mądrości.

Jednym z imion Allaha jest Al-Hakim – co oznacza, że jest On Mądry, a w Jego działaniu zawsze zawarte są liczne mądrości, cele i korzyści. Jest zatem pewne, że również w Jego nakazach i zakazach kryją się tysiące mądrości. S, jako najważniejszy akt czci, zawiera w każdym swoim ruchu wiele głębokich znaczeń.

Oto niektóre z nich:

Modlitwa jest filarem religii. Jeśli uznamy, że Kaaba jest filarem wszechświata, zrozumiemy mądrość kierowania się w jej stronę podczas naszej modlitwy.

Podniesienie rąk i wypowiedzenie takbiru (formuła „Allahu Akbar”, oznaczająca „Bóg jest największy”) symbolizuje gest: „Odrzucam za siebie oba światy (ten doczesny i przyszły) i staję do modlitwy wyłącznie dla Allaha”.

Stojąc w pozycji qijam (postawa stojąca), reprezentujemy akty czci drzew, gór oraz aniołów, które nieustannie oddają cześć Bogu w tej właśnie pozycji.

W skłonie ruku (pokłon), reprezentujemy akty czci zwierząt, takich jak wielbłąd, koza, owca, oraz aniołów, które nieustannie trwają w skłonie.

W pokłonie do ziemi, zwanym sadżda (prostracja/czołobicie), reprezentujemy akty czci stworzeń pełzających, roślin oraz aniołów, które nieustannie trwają w prostracji.

Siedząc, w swoim imieniu przedstawiamy Allahowi akty czci wszystkich istniejących bytów. Na koniec, oddając salam (pozdrowienie) na prawo i lewo, pozdrawiamy cały wszechświat.

Ponadto, podczas modlitwy sprawiamy, że całe nasze ciało i każdy jego członek również oddają cześć Bogu.

Pozycja stojąca (qijam) ma swoje znaczenie, podobnie jak recytacja. Istnieje mądrość w przejściu z pozycji stojącej do skłonu (ruku), a także w upadku na twarz w prostracji (sadżda) po skłonie, by osiągnąć stan największej bliskości z Nim...

Człowiek, jako przedstawiciel uniwersalnego aktu czci obejmującego cały wszechświat, jest zobowiązany pięć razy dziennie przedstawiać swemu Miłosiernemu Panu akty czci, które nieustannie zachodzą w jego własnym ciele, wraz z aktami czci świata ożywionego i tego, który uważamy za „nieożywiony”:

1. QIJAM (Postawa stojąca)

Najpierw stoimy prosto (qijam), podnosimy ręce do góry i wypowiadamy Allahu Akbar („Bóg jest największy”). W ten sposób człowiek odrzuca wszystko na bok, z wyjątkiem Niego (Jego chwała niech będzie wywyższona), i poddaje się Jego rozkazowi i woli. W ten sposób potwierdza się jego służba i poddaństwo. Reprezentuje to również akty czci wszystkich bytów, które trwają w postawie stojącej.

2. RUKU (Skłon)

Po wygłoszeniu chwał godnych majestatu Allaha, człowiek czuje się tak bezsilny i słaby wobec tej wielkości, że aby to wyrazić, pochyla się do przodu (ruku), opuszcza głowę na znak szacunku i mówi: Subhana Rabbijal-Azhim – „Chwała mojemu Panu, Wszechpotężnemu/Doskonały jest mój Pan, Nieskończony”). W tej pozycji wierny reprezentuje również akty czci wszystkich stworzeń, które trwają w skłonie.

3. DUA (Modlitwa po skłonie)

Następnie człowiek ponownie się prostuje, dziękując i chwaląc Allaha za to, że poprowadził go na właściwą drogę. Na chwilę pogrąża się w refleksji, stojąc w obliczu wielkości i majestatu Allaha oraz prostoty i małości własnego ruchu, co wprawia go w stan głębokiego poruszenia i drżenia.

4. SADŻDA (Prostracja)

Upada na twarz w prostracji, dotykając czołem ziemi w pełnym poczuciu pokory i bezsilności, i wypowiada słowa:

Subhana Rabbijal-A’la – „Chwała mojemu Panu, Najwyższemu/Doskonały jest mój Pan, Najwyższy”).

5. TAHIJJAT I SALAM (Formuły pozdrowień i zakończenie)

Po kilkukrotnym powtórzeniu tych ruchów, osoba znajduje się bezpośrednio w obecności Allaha, bez żadnych pośredników, i prosi Go o wsparcie i pomoc.

Gdy spotykają się dwie istoty, zawsze następuje między nimi wymiana pozdrowień. W jednej z części modlitwy (w części taszahhud, recytacji podczas siedzenia) muzułmanin powtarza dokładnie te same formuły pozdrowień, które zostały wymienione między Prorokiem Muhammadem (aleyhissalatu łassalam – Pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim) a Allahem podczas Wniebowstąpienia (Mi’radż):

"At-Tahijjatu lillahi, łas-salałatu łattayyibatu. As-Salamu alejka ja-ajjuhan-Nabijju, łarahmatullahi łabarakatuh. As-Salamu alejna ła-ala ibadillahissalihin.”

(Najświętsze, najcnotliwsze pozdrowienia i wyrazy czci należą do Allaha. Pokój Tobie, o Proroku, i miłosierdzie Allaha oraz Jego błogosławieństwa. Pokój nam i wszystkim prawym, sprawiedliwym sługom Allaha!)"

Ruchy ciała w modlitwie:

W modlitwie Salat występują cztery ruchy. Pierwszy to qijam, czyli postawa stojąca. Drugi to ruku. Trzeci to pierwsza sadżda, a czwarty to druga sadżda.

(Fusus al-Hikam [Klejnoty Mądrości], 2/476-477)

W modlitwie, w pozycji qijam, głowa symbolizuje Haqq (Prawda, Rzeczywistość Boża), a stopy symbolizują khalq (stworzenie, świat stworzony). Człowiek, jednocząc te dwa aspekty w tej pozycji, wypełnia obowiązkową recytację. W ten sposób, wypełnia jednocześnie dwa obowiązki.

Jeśli chodzi o ruku, to doświadczenie w modlitwie postawy, w jakiej porusza się zwierzę. W tej pozycji stopy zwierząt skierowane są ku środkowi ziemi, podczas gdy linia ich ciała jest pozioma. Oznacza to, że znajduje się równolegle do siły grawitacji. W tej formie stworzenia głowa zwierzęcia nie jest skierowana ani ku niebu, ani ku środkowi ziemi. Jest w pozycji pośredniej. Możemy zadać sobie pytanie: „Dlaczego my, będąc ludźmi, doświadczamy tego w modlitwie? Co nas obchodzą zwierzęta?”. Odpowiedź jest następująca: ciało ludzkie, będące esencją 18 tysięcy gatunków zwierząt, posiada aspekt, który żyje życiem doczesnym poprzez swojego ducha zwierzęcego. Ten duch, noszący imię nafs (ego, niższa dusza) pod względem pragnień, nie pozwoli na rozwój ducha ludzkiego, dopóki nie zostanie oczyszczony. Musi on mało jeść, mało spać i ograniczać stosunki płciowe, aby oddalić się od związanego ze światem zwierzęcego aspektu. Wtedy wchodzi w stan oczyszczenia. Salat, jako akt czci dla wszystkich, musi odzwierciedlać zwierzęcą naturę zawartą w istocie ludzkiej.

Mądrość sadżdy

Sadżda oznacza opuszczenie głowy do poziomu stóp. W tej pozycji człowiek doświadcza stanu rośliny.

Druga sadżda symbolizuje świat nieożywiony. Nie posiada ona ruchu pochodzącego z samej siebie. Porusza się pod wpływem sił zewnętrznych. Zaliczają się do tego kamienie, ziemia i zawarte w niej minerały. Dopóki minerał nie zostanie przetopiony, pozostaje rozproszony w świecie nieożywionym i nosi adres tego, co go chroni. Każdy pierwiastek mineralny ma duszę na poziomie atomu.

Fakt, że druga sadżda jest taka sama jak pierwsza, wynika z tego, że świat roślin i świat nieożywiony istnieją razem i nie poruszają się swobodnie jak zwierzęta. Każda kula, gwiazda i podobne ciało niebieskie widziane w przestrzeni kosmicznej należą do świata nieożywionego. Im większą część stanowią one pod względem materii, tym większe znaczenie ma sadżda.

Podsumowując, salat jest aktem czci, który obejmuje człowieka, zwierzęta i wszystkie stworzenia. Jednakże jego prawdziwa istota jest rozumiana i realizowana nie tylko przez formę, alalate przez serce i duchowe pojmowanie jego głębi.

Poznaj Islam