Jaki jest status religijny chusty na głowę (hidżabu) w Islamie? Do jakiego niebezpieczeństwa prowadzi chodzenie z odkrytą głową?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
W tej kwestii w Szlachetnym Koranie znajdują się dwa wersety. W wersetach tych Allah Wszechmogący w sposób niezwykle jasny oznajmia, co następuje:
„O Proroku! Powiedz swoim żonom i swoim córkom, i kobietom wierzących, aby się okrywały swoimi wierzchnimi okryciami.”¹
„I powiedz wierzącym kobietom, aby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły swojej czystości; i aby nie ukazywały swoich ozdób, z wyjątkiem tego, co jest widoczne na zewnątrz, i niech narzucają swoje nakrycia głowy na piersi…”²
Wersety te nie precyzują w sposób szczegółowy, jak wierzące kobiety mają się zakrywać, ani które części ciała mogą odsłaniać. Jednakże hadis o następującej treści stanowi komentarz i wyjaśnienie do tych wersetów. Prorok Muhammad (alejhissalatu łassalam – Pokój i błogosławieństwo niech będzie z nim), zwracając się do swojej szwagierki, Asmy, powiedział:
„O Asmo! Kiedy kobieta zaczyna miesiączkować, nie jest jej dozwolone pokazywać obcym mężczyznom niczego oprócz twarzy i dłoni.”³
Wynika z tego, że zakrywanie głowy przez muzułmankę, która osiągnęła wiek dojrzałości, jest nakazem zarówno Allaha, jak i Jego Proroka. Oznacza to, że zakrycie pozostałej części głowy (z wyjątkiem twarzy), szyi i klatki piersiowej jest obowiązkiem spoczywającym na każdej dorosłej muzułmance. Odkrywanie tych części ciała jest z kolei porzuceniem obowiązku, a zatem jest zabronione. Z powodu nieposłuszeństwa wobec nakazu Allaha i Jego Wysłannika, kobieta staje się grzesznicą i bierze na siebie wielką odpowiedzialność. Osoba, która popełniła grzech, aby się z niego uwolnić, powinna okazać skruchę i prosić o przebaczenie Allaha.
„Dla tych, którzy, kiedy popełnią czyn bezecny lub wyrządzą niesprawiedliwość samym sobie, wspominają Allaha i proszą o przebaczenie za swoje grzechy – a któż przebacza grzechy, oprócz Allaha? – i nie trwają świadomie w tym, co uczynili. Dla nich nagrodą będzie przebaczenie od ich Pana i Ogrody, gdzie w dole płyną strumyki; oni będą tam przebywać na wieki. Jakże wspaniała to nagroda dla tych, którzy czynią dobro!”⁴
Wynika z tego, że warunkiem przyjęcia skruchy i zasłużenia na przebaczenie grzechu jest zaprzestanie trwania w tym grzechu, jeśli nie ma ku temu żadnego usprawiedliwienia.
Znaczenie jednego z hadisów na ten temat jest następujące:
„Kiedy wierzący popełni grzech, na jego sercu pojawia się czarna kropka. Jeśli porzuci ten grzech i będzie prosił Allaha o jego wybaczenie, jego serce zostanie oczyszczone z tej czarnej kropki. Jeśli jednak będzie trwał w grzechu, czerń ta będzie się powiększać. Właśnie to oznacza wspomniane w Koranie „pokrycie serca przez grzech”.”⁵
Stwierdzenie: „W każdym grzechu istnieje droga prowadząca do niewiary” wyraża ważną rzeczywistość. Mianowicie, człowiek, który nieustannie popełnia dany grzech, z czasem przyzwyczaja się do niego i staje się niezdolny do jego porzucenia. To przyzwyczajenie z dnia na dzień wciąga go w coraz większe duchowe niebezpieczeństwa. Dochodzi do tego, że zaczyna wierzyć, iż za ten grzech nie ma kary w życiu ostatecznym, a w skrajności, że Piekło nie powinno istnieć.⁶
Aby nie narazić się na takie niebezpieczeństwo i nie dać się zwieść podszeptom szatana, człowiek musi jak najszybciej wziąć się w garść, porzucając grzech, który wymaga skruchy.
Przypisy:
- Sura Al-Ahzab, 33:59
- Sura An-Nur, 24:31
- Abu Dawud, Libas 33
- Sura Al-Imran, 3:135-136
- Ibn Madżah, Zuhd 29
- Nursi, B. S., Lem'alar (Błyski), s. 7; Mesnev-i Nuriye, s. 115.
Poznaj Islam
