Dlaczego Bóg zakazuje swoim sługom spożywania alkoholu i wieprzowiny, gdy na świecie dzieją się ważniejsze rzeczy, takie jak wojny?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Chociaż nie zwracamy się do tych, którzy zadają pytania w formie zarzutu, to naszym braciom i siostrom, którzy przekazują nam te pytania, możemy powiedzieć, co następuje: Prawa ustanowione przez Allaha są odzwierciedleniem Jego nieskończonej wiedzy (ilim) i mądrości (hikmet). Z zasady każde prawo ma swoją własną, unikalną wartość. Żadne boskie prawo nie jest poświęcane na rzecz innego bez absolutnej konieczności.

Na przykład, istnienie wojny nie czyni alkoholu i wieprzowiny dozwolonymi (helal – chelál). Osoba stawiająca taki zarzut powinna wiedzieć, że picie przez nią alkoholu w domu nie pomoże zakończyć wojny ani nie przyniesie pokoju. Jeśli myśli w kategoriach humanistycznych, to oddawanie się przyjemnościom przy stole z alkoholem, podczas gdy inni giną na wojnach, jest nieludzkie i nie mieści się w granicach żadnego rozumu ani sumienia (vicdan).

Podobnie, czy jedzenie wieprzowiny przez kogokolwiek, podczas gdy ludzie giną na wojnie, w jakikolwiek sposób przyczynia się do pokoju?

Co więcej, Allah zajmował się i zajmuje kwestią wojen. Tak, Allah poprzez Szlachetny Koran i swojego Wysłannika, Proroka Muhammada, nakazuje nam, abyśmy nie walczyli i dążyli do pokoju.

Oto kilka stosownych wersetów (ajetów):

„O wy, którzy wierzycie! Wchodźcie wszyscy w pokój i nie postępujcie śladami szatana! Zaprawdę, on jest dla was wrogiem oczywistym.” (Sura al-Baqara, 2:208)

„…Jeśli jednak oni (wasi wrogowie, niewierni) odejdą od was i nie będą z wami walczyć, i zaproponują wam pokój, wtedy Allah nie daje wam przeciwko nim żadnej drogi (pozwolenia na atak).” (Sura an-Nisa, 4:90)

„Z tego to powodu przepisaliśmy synom Izraela: ‘Kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa lub nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A kto uratował jedno życie, czyni tak, jakby uratował życie wszystkich ludzi.’ Nasi posłańcy przyszli do nich z jasnymi dowodami. A potem wielu z nich, mimo to, popełniało na ziemi występki i zbrodnie.” (Sura al-Ma'ida, 5:32)

Wersetem, który po raz pierwszy, po około 15 latach od pierwszego objawienia, zezwolił muzułmanom na walkę, jest następujący werset z Koranu: „Pozwolono walczyć tym, którzy zostali zaatakowani – ponieważ doznali niesprawiedliwości. Zaprawdę, Allah jest wszechwładny, by im udzielić zwycięstwa.” (Sura al-Hadżdż, 22:39)

Wierni przez 15 lat – 13 lat w Mekce i 2 lata w Medynie – doznawali od niewiernych wszelkiego rodzaju ucisku i prześladowań. Mimo to nie otrzymali pozwolenia na walkę, ponieważ Islam jest religią pokoju. Samo słowo Islam pochodzi od rdzenia „silm”, które oznacza pokój. Dlatego też, udzielając pierwszego pozwolenia na walkę, Allah użył bardzo łagodnych, a nie surowych sformułowań. Na przykład:

a. Na początku wersetu, zamiast surowego nakazu, jak „Walczcie natychmiast!”, użyto łagodnego sformułowania „Pozwolono” (İzin verildi). Wyrażenie „pozwolono walczyć” zamiast „nakazano walczyć” jest w istocie pełne miłosierdzia i bardzo subtelne.

b. Podobnie, użycie strony biernej czasownika – „pozwolono walczyć” zamiast formy czynnej „pozwoliłem wam walczyć” – ma na celu wskazanie, jak bardzo niepożądana jest wojna w Islamie, o ile nie jest się do niej zmuszonym.

c. Ograniczenie pozwolenia na walkę dla muzułmanów nie do dowolnego momentu, ale dopiero po tym, jak druga strona wypowiedziała im wojnę, jest jasnym dowodem na to, że wojna nie jest w Islamie celem samym w sobie. Wskazuje na to fragment wersetu: „Pozwolono walczyć tym, którzy zostali zaatakowani.”

d. Ponadto, uzasadnienie pozwolenia na walkę w wersecie słowami „ponieważ doznali niesprawiedliwości” (zulme mâruz kaldılar) wskazuje, że nie ma i nie powinno być mowy o tym, by muzułmanie bez powodu – z pobudek imperialistycznych – rozpoczynali wojnę przeciwko swoim wrogom.

Pierwszą bitwą stoczoną po tym pozwoleniu była bitwa pod Badr. Politeiści wyruszyli z Mekki aż pod Badr w pobliżu Medyny, a ostatnie zdanie powyższego wersetu, które jest swego rodzaju proroctwem (gaybi bir haber) i cudem (mucize), „Allah jest wszechwładny, by im udzielić zwycięstwa”, ziściło się, a niewierni ponieśli klęskę.

Jeśli zaś pytanie „Dlaczego Allah nie zajmuje się wojną?” oznacza „Dlaczego Allah nie powstrzymuje wojen?”, odpowiedź jest bardzo prosta:

Allah stworzył ten świat jako pole próby (imtihan meydanı) i poddaje na nim ludzi egzaminowi. Aby egzamin był sprawiedliwy, dał ludziom wolną wolę (özgür bir irade) oraz siłę, z których mogą korzystać według własnego uznania. Aby mogli istnieć zarówno ci, którzy zdają egzamin, jak i ci, którzy go oblewają, obie strony zostały poddane próbie na równych zasadach.

Z tego powodu Allah nie krępuje rąk tym, którzy czynią dobro, tak samo jak nie krępuje rąk i nóg tym, którzy czynią zło. W przeciwnym razie Allah mógłby odebrać rozum pijącym alkohol i już nigdy im go nie zwrócić, sprowadzając ich do poziomu zwierząt, a tych, którzy jedzą wieprzowinę, mógłby zamienić w świnie. Złamałby kręgosłupy okrutnym mordercom, którzy podnoszą przeciwko Niemu sztandar buntu, i wyrwałby ich bluźniercze języki.

Wynika z tego, że Jego nieingerencja w działania ciemiężycieli jest konieczna dla zachowania integralności próby.

Tak jest;

Tak jak Raj potrzebuje ludzi, tak i Piekło ich potrzebuje.

Raj nie jest tani, a Piekło nie jest zbyteczne.

Prawdziwe ludzkie sumienie mówi: „Niech żyje Raj!” dla uciśnionych (mazlumlar), a dla ciemiężycieli (zalimler): „Niech żyje Piekło!”.

Sama obecność na tym świecie, na polu próby, ciemiężycieli i uciśnionych, fakt, że oprawcy żyją w chwale, a ich ofiary umierają w upokorzeniu, jest wyraźnym dowodem na istnienie Wielkiego Sądu (mahkeme-i kübra) w Dniu Zgromadzenia (mahşer), który ukaże nieskończoną sprawiedliwość Allaha.

Poznaj Islam