Co wiara (Iman) daje człowiekowi?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Dzięki światłu wiary (iman nuru – iman nuru), człowiek wznosi się na najwyższe wyżyny i zyskuje wartość godną Raju (Cennet – Dżennet). Natomiast przez ciemność niewiary (küfür – kufur) upada na samo dno i przyjmuje stan odpowiedni dla Piekła (Cehennem – Dżehennem). Dzieje się tak, ponieważ wiara jest formą przynależności (intisap – intisab). Jest to świetlista więź, która łączy człowieka z Allahem. Nawiązanie relacji z Allahem jest możliwe jedynie poprzez wiarę. Prawdziwa wartość człowieka zależy od jego więzi z Allahem, od jego bliskości z Nim. Podobnie jak szacunek i poważanie człowieka wzrasta w miarę jego bliskości z władcą, tak wartość człowieka rośnie proporcjonalnie do jego bliskości z Allahem.

W tym wszechświecie, jeśli człowiek dzięki wierze połączy się z Allahem i wejdzie pod Jego opiekę, może stać się Jego namiestnikiem (halife – chalifa) na ziemi, Jego szanowanym urzędnikiem, gościem, a nawet przyjacielem. Ta więź przyjaźni z Allahem może być nawiązana właśnie dzięki światłu wiary. To światło pozwala człowiekowi dostrzec prawdziwą naturę (hakikat) wszystkiego. W pewnym stopniu odczytuje mądrość (hikmet) i znaczenie bytów, rozumiejąc, że nie zostały one stworzone na próżno.

Najsubtelniejszym i najsłodszym uczuciem człowieka jest współczucie (şefkat – szefkat). Jeśli brakuje wiary, to współczucie, z powodu bólu bezkresnych rozstań, pogrąża człowieka w najgłębszym cierpieniu. Na przykład, nieświadoma życia przyszłego (ahiret) matka, która na zawsze traci swoje jedyne, ukochane dziecko, w pełni odczuwa ten duchowy ból.

Jednym z ważnych uczuć w człowieku jest miłość (muhabbet – muhabbet). Miłość oświetlona wiarą sprawia, że wszystkie byty stają się dla człowieka przyjaciółmi i towarzyszami. Wówczas między człowiekiem a jego otoczeniem nawiązuje się więź miłości. Myśl o wiecznym przebywaniu z tymi, których kocha, daje mu radość i szczęście. Wyobraźmy sobie, jaką radość i ulgę przyniosłoby matce, która ma właśnie na zawsze stracić swoje chore dziecko, gdyby lekarz podał mu lekarstwo, a jej ukochane, piękne dziecko otworzyło oczy, ratując się od śmierci.

Podobnie jak to dziecko, miliony ludzi, których kochamy i na których nam zależy, odchodzą od nas przez śmierć. Jeśli spojrzymy na to przez światło wiary, wiemy, że nie zniknęli oni na zawsze. W ten sposób smutek i cierpienie zamieniają się w bezgraniczną radość i ulgę.

Jeśli jednak człowiekowi brakuje wiary, lęk przed wiecznym rozstaniem ze wszystkimi, których kocha i darzy uczuciem, zadaje mu mękę podobną do Piekła. Na przykład, najcenniejszym darem człowieka jest rozum (akıl). Jeśli popadnie on w politeizm (şirk – szirk) i niewiarę (küfür), rozum ten obciąży jego serce bólem i cierpieniem płynącym z przeszłości i wiecznej utraty bliskich. Co więcej, z lęku przed własną przyszłą nicością, rozum staje się dla niego narzędziem tortur. Z tego powodu człowiek grzeszny (fâsık – fasik), aby uciec od cierpienia, które zadaje mu rozum, często ucieka w pijaństwo lub rozrywkę.

Jeśli jednak rozum zostanie oświetlony światłem wiary, wówczas myśl o byciu razem ze wszystkimi swoimi bliskimi w Raju wypełni jego świat. Sprawi, że pokocha on życie i stworzenia. Wzrośnie jego miłość i przywiązanie do Pana, który umożliwi mu spotkanie ze wszystkimi, których kocha, i da mu z nimi wieczne szczęście. Oznacza to, że rozum staje się prawdziwym rozumem dzięki światłu wiary i dopiero wtedy odnajduje swoją prawdziwą wartość.

Gdy oko człowieka zostanie oświetlone światłem wiary, wówczas widzi cały wszechświat jako Raj, ozdobiony różami i bazylią. W każdym bycie, na który spojrzy, odczytuje dzieła sztuki Boga Najwyższego, Jego miłosierdzie i opiekę. Patrzy na swoje otoczenie z refleksją i kontemplacją (tefekkür – tefekkur). We wszystkim dostrzega dowody na istnienie i jedność Allaha, wyciągając z nich lekcje wzmacniające wiarę. W jego oczach wszechświat staje się jak wielka księga, a on sam odczytuje ukryte w niej znaczenia.

Gdy błona bębenkowa w uchu zostanie oświetlona światłem wiary, słyszy ona duchowe dźwięki dochodzące z wszechświata. Rozumie wspominanie Allaha (zikir – zikr) i wysławianie Go (tesbihat – tesbihat), które odbywają się w „języku stanu” (hal dili – hal dili). Dzięki temu światłu wiary odbiera melodie wiatrów, grzmoty chmur i piękne dźwięki fal morskich. W szepcie deszczu, śpiewie ptaków i rozmowach owadów, w każdym bycie słyszy boskie słowa i wzniosłe wysławianie. Wszechświat staje się dla niego jakby boskim koncertem. Dusza i serce takiego człowieka wypełniają się rozkoszą i przyjemnością.

Lecz gdy to ucho zostaje zatkane przez niewiarę, zostaje pozbawione tych wzniosłych, duchowych dźwięków. A te dające rozkosz melodie zamieniają się w dźwięki żałoby. W sercu, miejsce wzniosłych i pięknych znaczeń zajmuje smutek. Jego świat wypełniają dźwięki płynące z wiecznej samotności, wynikającej z niemożności znalezienia szczerego przyjaciela. Słyszy jedynie dźwięk cierpienia i udręki płynącej z poczucia bycia opuszczonym i pozbawionym opieki. Taki stan sprawia, że przeżywa on życie piekielne.

Oznacza to, że wiara daje człowiekowi tak wielkie szczęście i dobrodziejstwo, tak wielką rozkosz i spokój, tak zaszczytną rangę, że nie da się tego opisać. Perspektywa wierzącego (mu’min) na wszechświat jest pozytywna. Wszystko widzi jako piękne, myśli pięknie, czerpie radość z życia. Wszystkie byty we wszechświecie uważa za przyjaciół, braci i towarzyszy. Z niczym nie czuje obcości. Wszystko jest mocno połączone więzami jedności, których jest tyle, ile imion Allaha. Świat jest dla niego jak kolebka braterstwa.

Światło wiary rozjaśnia świat człowieka, a nawet oświetla cały wszechświat. Ratuje przeszłość i przyszłość od ciemności. Tak jak uszlachetnia człowieka, tak i ujawnia doskonałość tkwiącą w istocie wszechświata. Dodaje mu wartości. Dzięki wierze wszystkie byty we wszechświecie nabierają sensu. Zdarzenia przestają być przypadkowe. Widać, że wszystko toczy się w ramach planu i programu Allaha.

Wierzący, dzięki tej pozytywnej i pięknej perspektywie, którą zyskuje przez światło wiary, nawet w najbardziej bolesnych doświdczeniach, potrafi dostrzec ślad i oblicze miłosierdzia Allaha.  Na przykład, na nieszczęścia (musibet – musibet), takie jak choroba, patrzy pozytywnie. Myśli, że jest to zadośćuczynienie (kefaret – kefaret) za jego grzechy, środek do wychowania jego duszy, że przyniesie mu nagrodę i podniesie jego stopień, i w ten sposób znajduje pocieszenie.

Niewierzący (kâfir – kafir) natomiast patrzy na wszechświat i zdarzenia negatywnie, ze sceptycyzmem. Ponieważ niewiara (küfür) jest jak czarne okulary, które wszystko pokazują jako brzydkie i mroczne. Niewiara postrzega byty jako wynik przypadku i chaosu. W oczach niewierzącego wszystko jest pozostawione samemu sobie. Wszystkie byty są sobie obce i wrogie. W jego oczach wszystkie byty pędzą ku światu niebytu. Lęk i niepokój, że on sam wpadnie w ciemności wiecznej nicości, czynią mu świat więzieniem. Jego świat wypełnia się mrokiem i cierpieniem. Jego duszę, zamiast światła miłości, współczucia i przywiązania, ogarniają ciemności nienawiści, gniewu i buntu. Taki człowiek, jeszcze zanim trafi do Piekła, już na świecie przeżywa życie piekielne.

Poznaj Islam