Co to jest Kufr (Niewiara)?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
Słowo kufr (kufyr) dosłownie oznacza „przykrywać” lub, w kontekście niewdzięczności, „przykrywać otrzymane dobrodziejstwo, nie okazując za nie wdzięczności”. Z tego powodu w języku arabskim noc, która swoją ciemnością wszystko przykrywa, bywa nazywana kāfir (kafir – przykrywający). W terminologii religijnej, kufr jest przeciwieństwem imanu (iman – wiara), czyli niewiarą. Innymi słowy, jest to zaprzeczenie istnieniu i jedności Allaha, proroctwu oraz prawdom, co do których istnieje pewność, że Prorok Muhammad (sallallahu aleyhi wa sallam – pokój i błogosławieństwo Allaha z Nim) przyniósł je od Allaha. Osoba, która nie wierzy w prawdy, w które należy wierzyć w religii Islamu, nazywana jest kafirem, ponieważ „przykrywa” prawdę. Aby popaść w kufr, nie jest konieczne odrzucenie wszystkich zasad wiary. Niewiara w jedną z nich lub w ich część również jest kufrem.
Kufr może być popełniony sercem, jak również słowem i czynem. Kto, bez żadnego przymusu, wypowiada słowa prowadzące do kufru, lekceważy zasady wiary, drwi z nich lub popełnia czyny niezgodne z wiarą, również staje się kafirem.
Jednakże osoba, która znajduje się pod groźbą śmierci, a jej serce wciąż jest pełne wiary, i mimo że wbrew swojej woli wypowie słowa oznaczające kufr, aby ocalić życie, nie odstępuje od religii. (Hamdi Yazır, Hak Dini Kur'an Dili, Stambuł 1960, t. 1, s. 207-208; Asım Efendi, Kamus Tercümesi, t. 2, s. 662).
Na temat zezwolenia udzielonego tym, którzy są zmuszani do porzucenia Islamu, w Świętym Koranie powiedziano:
„Na tego, kto się zaparł Allaha, po tym jak uwierzył – z wyjątkiem tego, kto został zmuszony, podczas gdy jego serce trwało w spokoju w wierze – na tego, kto otworzył swą pierś na niewiarę – spadnie gniew Allaha i spotka ich kara ogromna.” (Sura An-Nahl, 16:106).
Powodem objawienia tego wersetu jest następujące wydarzenie: W Mekce politeiści (muszrikun) z plemienia Kurajszytów zmuszali do wyrzeczenia się Islamu Szlachetnych Towarzyszy Proroka (Ashab al-Kiram): ‘Ammara, jego ojca Yāsira i matkę Sumayyah (radijallahu anhum – niech Allah będzie z nich zadowolony). Gdy odmówili, Sumayyah została przywiązana między dwoma wielbłądami, które, pociągnięte w przeciwne strony, rozszarpały ją. Yāsir (radijallahu anhu) również zginął śmiercią męczeńską po wielu torturach. Byli oni pierwszymi męczennikami (szahid) w Islamie. ‘Ammar został wrzucony przez politeistów do studni. Gdy był bliski utonięcia, został zmuszony do pozornego okazania zgody, ratując w ten sposób swoje życie. Ktoś przybył do Proroka (sallallahu aleyhi wa sallam) i powiedział mu, że ‘Ammar porzucił wiarę. Wysłannik Allaha (Rasūlullah) (sallallahu aleyhi wa sallam) odparł: „Nie, ‘Ammar jest wiarą od stóp do głów. Wiara przeniknęła jego ciało i kości.” W międzyczasie pojawił się płaczący ‘Ammar. Prorok (sallallahu aleyhi wa sallam) otarł jego łzy i rzekł: „Nie smuć się. Jeśli ponownie cię zmuszą, okaż im posłuszeństwo swoimi słowami.” (Ibn Kathir, Tafsīr al-Qur’ān al-‘Aẓīm, Stambuł 1985, IV, 524 i nast.; Elmalılı Hamdi Yazır, dz. cyt., Stambuł 1936, IV, 3130, 3131).
Ponieważ człowiek został stworzony na ziemi, aby poznawać swojego Stwórcę i oddawać Mu cześć, oddalenie się od tego celu, utrata wiary i pogrążenie się w bagnie kufru jest dla niego wielkim nieszczęściem. W chwili śmierci, w grobie i w życiu ostatecznym (ahiret), gdy zmierzy się z bolesną prawdą, będzie pragnął powrotu na ziemię i poddania się ponownej próbie. Jednak jego prośba zostanie odrzucona, ponieważ życie na ziemi zostało mu dane tylko raz.
Poznaj Islam
