Jakie są dowody na istnienie życia ostatecznego?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
Dowodów na istnienie życia ostatecznego jest bardzo wiele. Jednym z nich jest sama Ziemia.
Oryginał:
فَانظُرْ إِلَىٰٓ ءَاثَارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْييِ ٱلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَآ ۚ إِنَّ ذَٰلِكَ لَمُحْيِ ٱلْمَوْتَىٰ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
Transliteracja: Fanẓur ilá āthāri raḥmati-llāhi kajfa juḥji-l-arḍa ba'da mautihā; inna dhālika la-muḥji-l-mautā ła huła 'alá kulli szaj'in qadīr
Polskie znaczenie: „Spójrz więc na ślady miłosierdzia Allaha, jak On ożywia ziemię po jej śmierci! Zaprawdę, On z pewnością ożywi umarłych! On jest nad każdą rzeczą wszechwładny!” (Sura Ar-Rum, 30:50)
Ten werset, przytaczając przykłady ze zjawisk, które obserwujemy na własne oczy, pozwala na lepsze zrozumienie tej prawdy.
Po każdej zimie nadchodzi wiosna. Czyż miliardy roślin i zwierząt, które umierają jesienią, spędzają zimę w stanie śmierci, a następnie na nowo ożywają wiosną, nie są najpiękniejszym przykładem prawdy o zmartwychwstaniu po śmierci?
Liczba istot ożywianych jednej wiosny jest tysiące razy większa, niż liczba wszystkich ludzi, którzy żyli i będą żyć od czasów Adama (alejhissalam – Pokój z nim) aż do Dnia Zmartwychwstania. Wszyscy ludzie razem wzięci nie dorównują nawet liczbie much stworzonych w ciągu jednej wiosny.
Każdego roku ożywianych jest na nowo trzysta tysięcy gatunków roślin i zwierząt. Każdy z tych gatunków liczy sobie miliardy osobników. Muchy to tylko jeden z tych trzystu tysięcy gatunków. Zatem każdej wiosny ożywa tyle istot, ile wynosi trzysta tysięcy ludzkości. A wszystko to dzieje się na naszych oczach.
Program duchowy roślin, które umierają każdej jesieni, jest umieszczany w ich nasionach i tam przechowywany. Gdy następnej wiosny nasiono trafia do ziemi, roślina ożywa. Niektóre są ożywiane w identycznej formie, inne w podobnej. Allah, który przechowuje program duchowy prostego stworzenia w jego nasionach, z pewnością zachowuje również duszę swojego najcenniejszego stworzenia, człowieka, i ożywi go na nowo w ziemi miejsca zgromadzenia.
Nasiono, które trafia do ziemi, chociaż gnije i rozpada się, stanowi pierwszy etap nowego życia, zmartwychwstania. Dokładnie tak samo ciało człowieka, który umiera i trafia do grobowej ziemi, gnije, lecz śmierć i gnicie pod ziemią stanowią początek nowego życia. Allah, który w swojej wszechmocy każdej wiosny z taką łatwością ożywia miliardy istot, tak samo jak budzi ludzi ze snu, z pewnością obudzi człowieka w poranek zmartwychwstania. Zwłaszcza, że złożył obietnicę i jest w stanie spełnić to, co obiecał.
Zatem istnienie życia ostatecznego, istnienie zmartwychwstania po śmierci, jest prawdą pewniejszą, niż nadejście wiosny czy poranka. Ten, który stworzył dzisiejszy dzień z niczego, z pewnością jest w stanie stworzyć i dzień jutrzejszy. Ten, który stworzył rośliny i zwierzęta, które widzimy w tym roku, z pewnością jest w stanie ożywić je po śmierci w nowej wiośnie. Nawet jeśli komórki człowieka przejdą do innych istot i będą funkcjonować w ich ciałach, podczas zmartwychwstania komórki każdego człowieka zostaną stworzone na nowo.
Również istniejące w nas pragnienie wiecznego istnienia, pragnienie, by nigdy nie przestać istnieć, jest dowodem na istnienie życia ostatecznego. Kiedy Allah dał nam uczucie pragnienia, w zamian dał wodę. Kiedy stworzył uczucie głodu, stworzył również pożywienie, które zaspokaja nasz głód. To Allah stworzył w człowieku niezadowolenie z tego życia, pragnienie wiecznego życia, czyli potrzebę życia ostatecznego. Allah, który w odpowiedzi na uczucie pragnienia stworzył możliwość picia wody, a w odpowiedzi na uczucie głodu możliwość jedzenia, z pewnością w odpowiedzi na nasze pragnienie wiecznego życia stworzy życie ostateczne. Gdyby Allah nie chciał nam tego dać, nie dałby nam pragnienia. Skoro Allah sprawia, że pragniemy życia ostatecznego bardziej niż czegokolwiek innego, z pewnością nam je da.
Człowiek, który każdej nocy zapada w sen, będący młodszym bratem śmierci, i każdego ranka otwiera oczy na świat, jakby na nowo zmartwychwstawał, każdego dnia ogląda znaki Dnia Zmartwychwstania i Zgromadzenia.
„Z jaką racjonalnością, koniecznością i pewnością po tej nocy nastąpi poranek, a po tej zimie wiosna, z taką samą pewnością po życiu przejściowym (barzakh) nastąpi poranek zmartwychwstania i jego wiosna.”
— Z dzieła „Słowa” (Sözler)
Promienie tamtego życia nieustannie nas wzywają. Ważne jest jednak, by zaakceptować je, zanim tam dotrzemy; by móc dostrzec słońce w pierwszych promieniach brzasku. Gdy słońce już wzejdzie, czy jego akceptacja będzie miała jeszcze jakąś wartość? Promień tego słońca jest również w naszym własnym świecie duchowym – to pragnienie wieczności. Bediüzzaman wyraża, że to pragnienie jest odrębnym dowodem na istnienie życia ostatecznego, w tej wspaniałej sentencji:
„(Gdyby nie chciał dać, nie dałby pragnienia.) Tak, gdyby Byt, który nas stworzył, nie chciał, abyśmy oglądali ten świat, czy dałby nam oczy w łonie matki? Gdyby nie pragnął, abyśmy słyszeli te piękne dźwięki, czy dałby nam uszy? Otóż największym dowodem na istnienie życia ostatecznego jest to pragnienie «wiecznego życia» umieszczone w ludzkiej duszy.”
Oryginał:
وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الْدَّارَ الْـَٔاخِرَةَ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا
Transliteracja: Łabtaghi fīmā ātāka-llāhu-d-dāra-l-ākhirah; ła lā tansa naṣībaka mina-ddunjā
Polskie znaczenie: „I szukaj poprzez to, co dał ci Allah, siedziby ostatecznej i nie zapominaj o swojej części na tym świecie...” (Sura Al-Qasas, 28:77)
Człowiek, który przez całe życie pragnie tego, co niskie, przyzwyczaja się do niskości i goni za niskimi sprawami, nie jest już w stanie dbać o siedzibę ostateczną. Wysokie ideały, wzniosłe cechy, piękna moralność stopniowo znikają z jego duszy. Istnieje też tego przeciwieństwo. W miarę jak człowiek wzrasta w wierze, wykazuje większą tęsknotę za spotkaniem ze swoim Panem. W miarę jak wysyła obfity kapitał do życia ostatecznego, zaczyna bardziej pragnąć tam dotrzeć. Podobnie jak pilny uczeń, który myśli o swojej przyszłości i bierze pod uwagę stanowiska, które w przyszłości osiągnie, przestaje przywiązywać wagę do szkolnego podwórka, klasy, stołówki czy ławki, tak samo w jego sercu miłość do tego świata stopniowo maleje. Żaden zdrowy rozum nie może przypuszczać, że życie zaczyna się na tym świecie i na tym świecie się kończy.
Oryginał:
أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنفُسِهِمْ ۗ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ إِلَّا بِٱلْحَقِّ وَأَجَلٖ مُّسَمًّى ۗ وَإِنَّ كَثِيرٗا مِّنَ ٱلنَّاسِ بِلِقَآءِ رَبِّهِمْ لَكَافِرُونَ
Transliteracja: Ałalam jatafakkarū fī anfusihim; mā khalaqa-llāhu-ssamāłāti ła-l-arḍa ła mā bajnahumā illā bil-ḥaqqi ła ‘adżalim musammā; ła inna kathīram mina-nnāsi bi-liqā'i rabbihim la-kāfirūn
Polskie znaczenie: „Czyż oni nie zastanowili się nad samymi sobą? Allah stworzył niebiosa i ziemię, i to, co jest między nimi, tylko w prawdzie i na określony czas. Zaprawdę, wielu spośród ludzi nie wierzy w spotkanie ze swoim Panem!” (Sura Ar-Rum, 30:8)
Po Wniebowstąpieniu (Mi'radż), nasz wspaniały Prorok (alejhissalatu łassalam – Pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) tak opisał świat ostateczny swoim towarzyszom:
„Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie pojęło.”
Nie można lepiej opisać Raju, ponieważ jest to opis Tego, kto Raj widział. Czyż nie możemy zrozumieć modlitwy Bediüzzamana:
„Pokaż nam oryginały i źródła próbek i cieni, które nam pokazałeś.”
w następujący sposób? Świat doczesny to tylko świat form i cieni. O ile fotografia człowieka jest gorsza od niego samego, o tyle jego stan w Raju będzie lepszy niż na tym świecie. Już teraz można odczuć, o ile Raj, w którym drzewa słuchają rozkazów, jest lepszy od tego świata, w którym człowiek nie rozumie słów. Co więcej, rozum również mówi: „tak właśnie powinno być”.
Najważniejszym i samodzielnym dowodem na istnienie życia ostatecznego jest obietnica Allaha w tej kwestii. Cuda Koranu są również dowodem na istnienie życia ostatecznego.
Czy jest możliwe, aby Allah pozwolił, by ci, którzy wierzą w Jego obietnicę, którzy wierzą, że stworzenie życia ostatecznego jest dla Niego bardzo łatwe, którzy zwracają się do Niego i proszą Go o życie ostateczne, zostali nazwani kłamcami i zawiedli się; a w zamian za to uznał za słusznych i potwierdził tych, którzy nie wierzą w Jego obietnicę, którzy nie uważają za możliwe, by stworzył życie ostateczne, którzy Go ignorują, którzy Mu zaprzeczają i którzy szydzą z tych, którzy się do Niego zwracają? Oczywiście, że nie! Wszystko, co widzimy, świadczy o tym, że Allah jest prawdomówny i nie złamie swojej obietnicy. Kłamstwo rodzi się z niedoskonałości i słabości. U Allaha zaś nie można sobie wyobrazić ani niedoskonałości, ani słabości.
Zarówno w czasach Proroka (s.a.ł.), jak i w późniejszych okresach, podstawą wątpliwości co do istnienia życia ostatecznego było pytanie: „Czy Allah może stworzyć życie ostateczne?”. To jest pytanie, w którym splata się węzeł wątpliwości. Koran odpowiada na to pytanie bardzo krótko, bardzo jasno i w sposób całkowicie rozwiązujący problem, dając wspaniałą odpowiedź.
Oryginał:
أَوَلَمْ يَرَ ٱلْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ
وَضَرَبَ لَنَا مَثَلاً وَّنَسِيَ خَلْقَهُۥۖ قَالَ مَن يُّحْييِ ٱلْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيمٌ
قُلْ يُحْيِيهَا ٱلَّذِيٓ أَنشَأَهَآ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ
Transliteracja: Ałalam jara-l-insānu annā khalaqnāhu min nuṭfatin fa-idhā huła khaṣīmun mubīn; ła ḍaraba lanā mathalał ła nasija khalqah; qāla maj juḥji-l-'iẓāma ła hija ramīm; Qul juḥjīha-lladhī ansza'ahā ałłala marrah; ła huła bi-kulli khalqin 'alīm
Polskie znaczenie: „Czyż człowiek nie widzi, że stworzyliśmy go z kropli nasienia? A oto on jest jawnym przeciwnikiem! I przytacza Nam przykład, a zapomina o swoim stworzeniu. Mówi: «Kto ożywi kości, kiedy będą już spróchniałe?» Powiedz: «Ożywi je Ten, który je stworzył po raz pierwszy. On jest o każdym stworzeniu wszechwiedzący!»” (Sura Jasin, 36:77-79)
Ten, który stworzył po raz pierwszy! Wiedza o tym, że Allah nas stworzył, jest wystarczającym dowodem, by zrozumieć istnienie życia ostatecznego i to, jak łatwe jest dla Niego jego stworzenie. Badanie wszechświata, zrozumienie, jak doskonale, z jaką subtelnością i planując wszystkie szczegóły Allah go stworzył, wystarczy, by pojąć, jak łatwo stworzy życie ostateczne.
Oryginał:
Transliteracja: Ła qālū a-idhā kunnā 'iẓāmał ła rufātan a-innā la-mab'ūthūna khalqan dżadīdā; Qul kūnū ḥidżāratan ał ḥadīdā; Ał khalqan mimmā jakburu fī ṣudūrikum; fa-sajaqūlūna maj ju'īdunā; quli-lladhī faṭarakum ałłala marrah
Polskie znaczenie: „I powiedzieli: «Czyż kiedy staniemy się kośćmi i prochem, to czyż naprawdę zostaniemy wskrzeszeni w nowym stworzeniu?» Powiedz: «Bądźcie nawet kamieniem lub żelazem, albo jakimkolwiek stworzeniem, które w waszych sercach wydaje się wielkie.» Wtedy zapytają: «Kto nas przywróci?» Powiedz: «Ten, który was stworzył po raz pierwszy…»” (Sura Al-Isra, 17:49-51)
Stworzenie życia ostatecznego jest dla Allaha bardzo łatwe. Jest to zarówno Jego obietnica, jak i nasza największa potrzeba, a setki wersetów Koranu z naciskiem zwiastują życie ostateczne. Skoro wiadomo, jak łatwe jest dla Allaha stwarzanie, zaprzeczanie jest naprawdę zdumiewającym zachowaniem. Allah jest stwórcą człowieka i wie, jak ziemia niszczy ludzkie ciało. Allah nie zapomina o pierwotnym stworzeniu człowieka z powodu tego, że ziemia niszczy ludzkie ciało.
Oryginał:
وَقَالُوا أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ذَٰلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ
قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنقُصُ ٱلْأَرْضُ مِنْهُمْ ۖ وَعِندَنَا كِتَٰبٌ حَفِيظٌۭ
Transliteracja: Ła qālū a-idhā mitnā ła kunnā turābā; dhālika radż'um ba'īd; Qad 'alimnā mā tanquṣu-l-arḍu minhum; ła 'indanā kitābun ḥafīẓ
Polskie znaczenie: „I mówią: «Czyż kiedy pomrzemy i staniemy się prochem? To jest daleki powrót!» My już wiemy, co ziemia z nich uszczupla. U Nas jest Księga, która wszystko zachowuje.” (Sura Qaf, 50:3-4)
Allah nawet w pojedynczej cząsteczce DNA przechowuje wszystkie informacje o ludzkim ciele. Kiedy Koran mówi, że możemy zrozumieć istnienie życia ostatecznego, patrząc na nasze stworzenie, w wielu wersetach kieruje nasz wzrok na to, jak Allah stwarza. W rozdziałach, w których badamy cuda Koranu, wiele z tych cudów dotyczy również doskonałości stworzenia Allaha we wszechświecie. Komórki naszego ciała nieustannie umierają, a nowe komórki są nieustannie stwarzane. Żadne z naszych ciał nie ma dziś ani jednej komórki z dnia narodzin. Jedzenie, które spożywamy, nieustannie staje się częścią naszego ciała i zastępuje stare, umierające części. Atomy, które są podstawowymi budulcami naszego ciała, takie jak węgiel, wodór, azot, tlen, fosfor, siarka, w trakcie naszego życia nieustannie wchodzą do naszego ciała i wychodzą z niego, a na końcu mieszają się z ziemią. Jednak nasza niematerialna esencja, którą nazywamy „jaźnią, duszą” (nafs, ruh), jest tą esencją, która pozostaje niezmienna we wszystkich tych zmianach. Allah, nawet gdy żyjemy, nieustannie odnawia nasze materialne ciało, stwarzając je na nowo. Allah, który wie, jak ziemia niszczy nasze ciało i jaka jest jego pierwotna natura, obiecał, że stworzy nas na nowo. Skoro ta obietnica jest bardzo łatwa do spełnienia i jest obietnicą Allaha, z pewnością się spełni. Wiele wersetów Koranu kieruje nasz wzrok na stworzenie wszechświata i ziemi, i przedstawia je jako dowód na stworzenie życia ostatecznego i wskrzeszenie umarłych.
Oryginał:
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ ٱللَّهَ الَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَاتِ وَٱلْأَرْضَ وَلَمْ يَعْىَ بِخَلْقِهِنَّ بِقَادِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۚ بَلَىٰٓ ۚ إِنَّهُۥ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ
Transliteracja: Ałalam jarał anna-llāha-lladhī khalaqa-ssamāłāti ła-l-arḍa ła lam ja’ja bi-khalqihinna bi-qādirin 'alá aj juḥjīa-l-mautā; balā innahu 'alá kulli szaj'in qadīr
Polskie znaczenie: „Czyż oni nie widzieli, że Allah, który stworzył niebiosa i ziemię i nie był zmęczony ich stworzeniem, jest w stanie ożywić umarłych? O tak! Zaprawdę, On jest nad każdą rzeczą wszechwładny!” (Sura Al-Ahqaf, 46:33)
Stworzenia na ogromne odległości we wszechświecie, ogromna liczba istnień, gatunków, ukazują, że dla Allaha stworzenie jednej jednostki i stworzenie ogromnych liczb jest tym samym, że dla Niego nie ma żadnej trudności.
Oryginał:
مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ وَّاٰحِدةٍ إِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌۢ بَصِيرٌ
Transliteracja: Mā khalqukum ła lā ba'thukum illā ka-nafsił łāḥidah; inna-llāha samī'um baṣīr
Polskie znaczenie: „Wasze stworzenie i wasze wskrzeszenie jest tylko jak stworzenie i wskrzeszenie jednej duszy. Zaprawdę, Allah jest Słyszący, Widzący!” (Sura Luqman, 31:28)
Poznaj Islam
