Dlaczego człowiek potrzebuje wiary?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

„(Są to) ci bogobojni, którzy wierzą w to, co jest ukryte...”
( Parafraza z Sury Al-Bakara, 2:3).

Natura człowieka jest niezwykle słaba, a jednak wszystko go dotyka, wpływa na niego i zadaje mu ból. Jest także skrajnie bezsilny: jego nieszczęścia i wrogowie są liczni. Jest niezwykle ubogi, a jego potrzeby — rozproszone po całym świecie — są ogromne. Bywa leniwy i niezdolny, a obowiązki życia są niezmiernie ciężkie. Jego wieloaspektowa i wrażliwa natura zmusza go do nawiązywania bliskich relacji ze wszystkimi bytami we wszechświecie, lecz przemijalność oraz utrata tego, co kocha i z czym się zaprzyjaźnia, nieustannie go rani. Rozum ukazuje mu wzniosłe cele i wielkie ideały, lecz jego zasięg jest krótki, życie — krótkie, siła — niewielka, a cierpliwość — krótkotrwała. Człowiek ma tysiące pragnień, które sięgają nieskończoności i rozprzestrzeniają się na cztery strony świata: tak jak pragnie jednego kwiatu, tak samo pragnie całej wiosny; jak pragnie jednego ogrodu, tak samo pragnie wiecznego Raju (Dżannah); jak tęskni za spotkaniem z przyjacielem, tak samo tęskni za ujrzeniem Allaha. Tak jak musi otworzyć drzwi, aby wejść i odwiedzić ukochaną osobę przebywającą w innym miejscu, tak samo pragnie odwiedzić swoich przyjaciół, którzy odeszli do świata grobu. Aby być z nimi na zawsze, musi szukać schronienia u Allaha, który zamknie bramę tego wielkiego świata i otworzy wrota życia ostatecznego  (achirat).
 

        „Wiara (iman) to światło i promień darowane ludzkiemu sumieniu od Odwiecznego Słońca, które całkowicie oświetlają jego wnętrze. Dzięki niemu rodzi się zażyłość i poczucie bezpieczeństwa wobec całego wszechświata, nawiązuje się więź ze wszystkim i powstaje w sercu człowieka taka siła duchowa, że może on stawić czoła każdemu nieszczęściu i każdemu wydarzeniu. Daje ona również taką przestrzeń
i rozległość, że człowiek może dzięki niej ogarnąć przeszłość i przyszłość”. 

(Nursi, İşârâtu’l-İ’câz (Znaki Cudowności), s. 38–39).

Poznaj Islam