Jakie korzyści przynosi wiara w życie pozagrobowe w życiu doczesnym?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Wiara w życie ostateczne stanowi fundament szczęścia i spokoju w życiu jednostki i społeczeństwa. Przytoczymy kilka spośród wielu dowodów na to:

Znaczną część ludzkości stanowią dzieci. Mogą one znaleźć pocieszenie w obliczu przerażających i bolesnych przypadków śmierci, które ciągle widzą wokół siebie, jedynie dzięki idei Raju. Na przykład dziecko, które straciło brata, matkę lub kogoś bliskiego, może znieść tę bolesną i smutną sytuację tylko dzięki wierze w życie ostateczne. W takiej sytuacji znajduje ono pocieszenie, mówiąc: „Mój brat umarł, ale nie zniknął bez śladu; teraz żyje w Raju — piękniej i szczęśliwiej ode mnie”, i dzięki temu może znieść ból, którego doświadcza. W przeciwnym razie dzieci na świecie nie byłyby w stanie znieść takiego cierpienia.

Znaczną część ludzkości stanowią również osoby starsze. Ponieważ ich życie na tym świecie wkrótce dobiegnie końca i zbliżają się do grobu, mogą znaleźć pocieszenie jedynie w istnieniu życia ostatecznego i wierze w nie. Dzięki wierze w życie ostateczne wiedzą, że nie umrą i nie znikną, że tam otrzymają wieczną młodość i dostąpią wiecznych oraz wspaniałych dóbr w Raju — i tym się pocieszają.

W przeciwnym razie, gdyby nie było wiary w życie ostateczne, ich życie wkrótce by zgasło, a ten świat stałby się dla nich mrocznym więzieniem, a samo życie ziemskie — uciążliwą i nieznośną męką. Jednak wiara w życie ostateczne mówi starszym: „Nie martwcie się: czeka was wieczna młodość. Czeka was świetlane życie i nieskończona egzystencja. Tam z radością spotkacie waszych małżonków, dzieci, krewnych i wszystkich przyjaciół, których tu straciliście. Wszystkie dobre uczynki, które spełniliście, zostały zachowane i zobaczycie za nie nagrodę”.

W ten sposób wiara w życie ostateczne daje starszym i innym ludziom pocieszenie oraz radość, zapewniając im spokój. Ratuje ich od smutku i beznadziei. Działa jak lekarstwo na cierpienia, których człowiek doświadcza na świecie: pociesza go psychologicznie, rehabilituje i ratuje przed depresją. Ponieważ według naszej wiary śmierć nie jest unicestwieniem, lecz zmianą miejsca — jest przeprowadzką z tymczasowej siedziby ziemskiej do wiecznej siedziby w życiu ostatecznym.

Kolejną grupą są ludzie młodzi, stanowiący fundamentalny filar życia społecznego. Ponieważ znajdują się oni w okresie, w którym emocje są najsilniejsze, a siła fizyczna największa, i są najbardziej skłonni do ulegania złym pragnieniom, jedyną myślą, która może ich powstrzymać przed agresją i atakami na otoczenie, jest wiara w Piekło. Gdyby bowiem młodzi ludzie nie odczuwali lęku i obawy przed Piekłem, wówczas — zgodnie z zasadą „Władza i panowanie należą do zwycięzców” — ci pijani młodzieńcy i młodzi ludzie goniący za złymi pragnieniami zamieniliby świat w Piekło dla biednych, słabych, bezradnych i starszych, czyniąc go niemożliwym do życia, i sprowadziliby wzniosłe człowieczeństwo do poziomu nikczemnego zezwierzęcenia.

Najważniejszą podporą, schronieniem i źródłem szczęścia człowieka na tym świecie jest życie rodzinne. Dom i życie rodzinne każdego człowieka to jego mały świat. Życie i szczęście tego domu oraz rodziny są możliwe dzięki szczerej, poważnej i lojalnej postawie opartej na szacunku oraz dzięki prawdziwemu, czułemu i ofiarnemu miłosierdziu między małżonkami. Ten prawdziwy szacunek i miłosierdzie są możliwe tylko dzięki wierze, że członkowie rodziny będą żyć wiecznym życiem w wiecznej przyjaźni i koleżeństwie — w poczuciu macierzyństwa, ojcostwa, braterstwa, jedności i wspólnoty. Na przykład ojciec z taką wiarą myśli o swojej żonie: „Ta kobieta jest moją wieczną towarzyszką życia — w wiecznym świecie, w wiecznym życiu. Jeśli teraz się zestarzała i zbrzydła, nie szkodzi, ponieważ czeka ją wieczne piękno. Ze względu na taką trwałą przyjaźń jestem gotów na każde poświęcenie i miłosierdzie”, i może odnosić się do swojej starszej żony z miłością, czułością i miłosierdziem — jak do pięknej hurysy (hûri).

Świat i kraj, w którym żyje człowiek, są również rodzajem jego wielkiego domu. Jeśli wiara w życie ostateczne zapanuje wśród członków tego wielkiego domu, wówczas między członkami narodu zaczną rozwijać się: szczery szacunek, poważne miłosierdzie, bezinteresowna miłość, solidarność i wzajemna pomoc, służba bez oszustwa oraz piękne relacje międzyludzkie; dobroczynność i cnota bez hipokryzji; wielkość i zalety bez egoizmu. Powód jest następujący: wiara w życie ostateczne:

mówi dzieciom: „Jest Raj, przestańcie psocić” — i poprzez naukę Koranu nadaje kierunek ich zachowaniu;

mówi młodym: „Jest Piekło, porzućcie pijaństwo” — i przywraca im rozsądek;

mówi ciemiężycielowi (zalim): „Czeka cię sroga kara, zostaniesz uderzony” — i skłania go do podporządkowania się sprawiedliwości;

mówi starszym: „Czeka na was o wiele wznioślejsze, trwałe i duchowe (uhrevî) szczęście niż wszystkie radości, które utraciliście, oraz świeża i wieczna (bâkî) młodość. Starajcie się na nią zasłużyć” — i zamienia ich płacz w śmiech.

Wymienione powyżej korzyści płynące z wiary w życie ostateczne w mniejszym lub większym stopniu wpływają w najpiękniejszy i najbardziej pozytywny sposób na wszystkich członków oraz warstwy społeczeństwa. W ten sposób wiara ta odgrywa wielką rolę w naprawie społeczeństwa. W takim społeczeństwie wskaźniki przestępczości spadają do minimum, a życie społeczne staje się spokojniejsze. Z tego wynika, że jedyną przyczyną szczęścia w obu światach i w obu życiach jest wiara w Allaha i w Dzień Ostateczny. (Nursi, B. Said. Sözler (Słowa). rnk Neşriyat. Stambuł, 2006, s. 106 i nast.)

Poznaj Islam