Co oznacza wiara w Aniołów?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Drugim z filarów wiary (iman) jest wiara w aniołów. Wiara w aniołów jest obowiązkowa (fard) dla każdego muzułmanina.

Bóg Wszechmogący w Świętym Koranie mówi o aniołach w następujący sposób:

„Posłaniec uwierzył w to, co mu zostało zesłane od jego Pana, i wierni także. Wszyscy uwierzyli w Allaha, w Jego aniołów, w Jego Księgi i w Jego posłańców.” (Sura Al-Baqara, 2:285)

Wiara w aniołów, których cechy i zadania są szczegółowo opisane w wielu wersetach Świętego Koranu, jest jednym z fundamentów wiary w islamie. Wiara ta zajmuje bardzo ważne miejsce w systemie wierzeń religii islamskiej, jako że aniołowie są boskimi posłańcami Allaha, którzy z niewidzialnego świata (ghajb) zsyłają boskie objawienie Allaha ludziom wybranym na proroków. Objawienie to jest podstawą instytucji proroctwa, uważanej za łaskę i dobroć Pana Wszechmogącego dla ludzi.

Aniołowie są duchowymi stworzeniami Allaha, które zapewniają porządek i ład w tym stworzonym świecie, na niebiosach i na ziemi; są szlachetnymi skrybami, świetlistymi, wzniosłymi bytami, które chronią ludzi, inspirują ich do dobra i prawości oraz zapisują ich czyny.

Zgodnie z tą zasadą wiara w objawienie i proroctwo, a nawet w życie ostateczne i w to, co nazywamy ghajbijjat (rzeczy niewidzialne), czyli w „stany życia ostatecznego”, w raj i piekło, jest możliwa tylko poprzez wiarę w aniołów. Zatem, zanim uwierzy się w proroków i zesłane im księgi niebiańskie, należy z całą pewnością uwierzyć w istnienie aniołów, które przyniosły im proroctwo i zesłały objawienie oraz księgi. Z tego punktu widzenia, wiara w aniołów oznacza wiarę w proroków. Zaprzeczenie istnieniu aniołów jest równoznaczne z zaprzeczeniem proroctwu. Właśnie z tego powodu wiara w aniołów zajmuje w filarach wiary miejsce zaraz po wierze w Allaha.

Rzeczywiście, w Świętym Koranie po wierze w Allaha nakazana jest wiara w Jego aniołów, a następnie w Jego księgi i proroków. W surze Al-Baqara powiedziano: „Posłaniec uwierzył w to, co mu zostało zesłane od jego Pana (Koran), i wierni także. Wszyscy uwierzyli w Allaha, w Jego aniołów, w Jego Księgi i w Jego posłańców...” (2:285).

W gruncie rzeczy wiara w pozostałe filary wiary (w życie ostateczne, w przeznaczenie) jest również możliwa przede wszystkim poprzez wiarę w Allaha Wszechmogącego, a następnie w Jego aniołów. Z tego względu wiara w aniołów w Koranie jest wymieniana zaraz po wierze w Allaha. W słynnym hadisie przekazanym przez Hz. Umara (r.a.) od Wysłannika Allaha (s.a.s.), nasz Prorok (s.a.s.) rozmawiał z aniołem objawienia, Dżibrilem (a.s.), i gdy ten zapytał go, „czym jest wiara”, Wysłannik Allaha (s.a.s.) odpowiedział:

„Wiara to wiara w Allaha, w Jego aniołów, w Jego księgi, w Jego proroków, w Dzień Ostateczny i w przeznaczenie, zarówno w jego dobro, jak i zło.” (Muslim, Iman 1; podobne wersje przekazali również al-Buchari, Abu Dałud, at-Tirmidhi i an-Nasa'i).

Ten, kto zaprzecza istnieniu aniołów, które jest ustanowione przez jednoznaczne teksty, staje się niewiernym (kafir) na mocy Koranu, Sunny i konsensusu wspólnoty (Idżma’ al-Umma), ponieważ Wszechmogący rzekł: „Kto nie wierzy w Allaha, w Jego aniołów, w Jego Księgi, w Jego posłańców i w Dzień Ostateczny, ten zabłądził daleko.” (Sura An-Nisa, 4:136). Zatem zaprzeczenie istnieniu aniołów jest równoznaczne z zaprzeczeniem zarówno Koranowi, jak i proroctwu.

Prawda jest więc taka, że istnienie aniołów jest ustalone przez przekaz (naklen sabit) i dopuszczalne przez rozum (aklen dżajz). Wszyscy prorocy bowiem informowali o istnieniu aniołów. Hz. Prorok (s.a.s.) osobiście ich widział i przekazał wieść o ich istnieniu.

W Świętym Koranie znajduje się wiele wersetów mówiących o aniołach, ich cechach, różnych zadaniach, które wykonują, i o ich wysokiej randze u Allaha. Każda wieść podana w Koranie, który jest słowem Allaha, jest prawdą i ostatecznym wyrazem rzeczywistości. Prorocy zaś są chronieni przed omyłkami (masum/ismet), a ponadto posiadają cechy prawdomówności (sidk), przekazywania (tebliğ) i wiarygodności (emanet), a zatem nigdy nie kłamią.

Muzułmanie są więc zobowiązani do wiary w aniołów, których istnienie jest jednoznacznie potwierdzone przez wersety Koranu i autentyczne hadisy, i w których istnienie zgodnie wierzyli wszyscy poprzedni prorocy i religie niebiańskie. Z tego powodu zaprzeczenie istnieniu aniołów, ustalone na mocy prawa religijnego (Księgi i Sunny), pociąga za sobą niewiarę (kufr). Wyprowadza ono zaprzeczającego z kręgu wiary i islamu. Próba alegorycznej interpretacji (ta'łil) jasnych wersetów i dowodów prawnych w tej kwestii jest absolutnie niedozwolona.

Każdy muzułmanin powinien wierzyć w następujące cechy aniołów:

1. Aniołowie są sługami stworzonymi przez Allaha Wszechmogącego. Zatem, nie są oni – niech Bóg broni – córkami czy dziećmi Wszechmogącego, ani też Jego wrogami (błędne i oparte na wyobraźni wierzenia pogańskich Arabów i wyznawców dawnych religii na temat aniołów są fałszywe).

2. Aniołowie są bezwzględnie posłuszni nakazom Allaha. Nigdy Mu się nie sprzeciwiają ani nie buntują, nie naruszają żadnego z Jego zakazów, nie popełniają grzechów. Ponieważ posiadają atrybuty „nieomylności” (Ismet) i „wiarygodności” (Emanet). Wspólną cechą wszystkich aniołów jest nieustanne wychwalanie i wysławianie Allaha, oddawanie Mu czci i posłuszeństwa oraz wysławianie Go (tesbih) (Sura Al-Anbija, 21:26-27; Sura Al-Mu'min/Ghafir, 40:7).

3. Aniołowie mają po dwa, trzy lub cztery skrzydła, odpowiednie do ich świetlistej natury (w zależności od wykonywanych przez nich zadań). Kwestia ta jest ustanowiona wersetami Koranu, słowem Allaha. Jednakże wyobrażanie sobie aniołów, którzy należą do świata niewidzialnego (ghajb), są pozbawieni materialnej gęstości i których natura jest nieznana, jako materialnych istot ze skrzydłami jak ptaki, jest błędnym rozumieniem. Nie zostali oni bowiem stworzeni w sposób widzialny dla naszych oczu z woli i postanowienia Allaha Wszechmogącego, a w Świętym Koranie nie podano na ten temat jasnych informacji. Wspomniane skrzydło jest duchowym skrzydłem, symbolem siły i mocy, zgodnym z celem stworzenia anioła i jego świetlistą naturą, wskazującym na to, że wykonują oni swoje zadania w najszybszy możliwy sposób. Jest to wyrażenie symboliczne i metaforyczne (medżazi). Rzeczywiście, o osobie posiadającej wiedzę religijną i świecką mówi się metaforycznie, że jest zul-dżenahejn (posiadaczem dwóch skrzydeł), a o matkach mówi się, że mają „skrzydła czułości i miłosierdzia” dla swoich dzieci. Chrześcijanie natomiast wyobrażają sobie i przedstawiają aniołów ze skrzydłami jak ptaki. Jest to jedna z kwestii, w której ich poglądy różnią się od dogmatu islamskiego.

Według Koranu i Sunny aniołowie, chociaż stworzeni ze światła (nur) i niewidzialni dla oka, otrzymali od Boga Wszechmogącego moc przybierania, w razie potrzeby, dowolnych ciał materialnych i ukazywania się w postaci ludzkiej. (M. Said Ramadan al-Buti, Kubra al-Jaqinijjat al-Kaunijja, s. 271–278; A. A. Aydın, İslâm İnançları, I, 402–403).

Poznaj Islam