Dlaczego według islamu jedyny Bóg objawiał ludziom święte księgi?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Pan Ahmet wybrał się na zakupy. Przechodząc obok dużego domu handlowego, zauważył, że w sklepie obowiązują znaczne zniżki na sprzęt elektroniczny. Wszedł do środka i rozejrzał się. Kupił wysokiej jakości, nowoczesną kamerę oraz telewizor odzwierciedlający najnowszą technologię. Wieczorem chciał podłączyć telewizor i uruchomić kamerę, ale w żaden sposób nie mógł sobie z tym poradzić. W telewizorze był dźwięk, ale nie było obrazu. Nie mógł też zrozumieć, w jaki sposób kamera nagrywa i zapisuje obraz.

Zadzwonił do swojego sąsiada, pana Halila, który był inżynierem elektroniki. Powiedział mu przez telefon:
– Kupiłem nowy telewizor i kamerę, ale nie mogę sobie z tym poradzić. Jestem w kropce. Potrzebuję Twojej pomocy. Czy mógłbyś zaraz przyjść?

Pięć minut później rozległo się pukanie do drzwi. To był pan Halil. Pan Ahmet powiedział „Proszę” i zaprosił go do środka. Razem przeszli do salonu. Panu Halilowi bardzo spodobały się telewizor i kamera.
– Gratuluję zakupu, niech dobrze służą. Kupiłeś sprzęt najwyższej jakości – powiedział.
Pan Halil najpierw wziął do ręki instrukcję obsługi telewizora. Przejrzał ją uważnie i podłączył telewizor zgodnie z zawartymi w niej zaleceniami. Następnie dokładnie przestudiował instrukcję kamery i w ogólnych zarysach wyjaśnił panu Ahmetowi, jak ona działa.

Praca została wykonana, a zadanie ukończone. Pan Halil poprosił o pozwolenie na odejście.
– Nie, w żadnym wypadku. Przygotowałem herbatę. Jest też ciasto i ciasteczka. Wypijmy herbatę i pooglądajmy telewizję. Nie puszczę cię bez herbaty – powiedział pan Ahmet.

Pili herbatę i oglądali telewizję. W pewnym momencie pan Halil zapytał:
– Wiesz, o czym myślałem, robiąc to wszystko?
– O czym pan myślał?
– Pomyślałem tak: weźmy ten telewizor i zanieśmy go do domu człowieka, który nigdy w życiu nie widział telewizora ani go nie podłączał. Nie dajmy mu instrukcji obsługi i powiedzmy, żeby spróbował go uruchomić. Co zrobi ten biedny człowiek?
– Nie podłączy go. Będzie kompletnie zdezorientowany.

– Tylko tyle? Moim zdaniem ta sytuacja ma znacznie groźniejsze konsekwencje. Jeśli podłączy kable w niewłaściwy sposób, źle je ze sobą połączy, może spowodować zwarcie, w domu może wybuchnąć pożar, a telewizor może nawet eksplodować. Albo, jeśli będzie próbował uruchomić go według własnego uznania, prawdopodobnie go zepsuje: obraz zniknie, dźwięk zostanie… Czasem będzie dźwięk, a nie będzie obrazu…
– To prawda.
– Wynika z tego, że najlepszym i najbezpieczniejszym sposobem uruchomienia telewizora jest postępowanie zgodnie z instrukcją obsługi. Czyż nie?
– Tak…

– I właśnie ta rzeczywistość stała się w moim wewnętrznym świecie okazją do odkrycia pewnej prawdy.
– Jakiej?
– Pomyślałem, że człowiek jest jak ten telewizor, tylko stworzony tysiąc razy doskonalej i cudowniej (muʿdżiza). Aby człowiek mógł prowadzić piękne życie, wolne od zakłóceń, pełne radości i światła, musi uporządkować swoje życie zgodnie z pewną duchową instrukcją obsługi.
– A cóż to za duchowa instrukcja?
– Tą duchową instrukcją jest Święty Koran (Kur’an-ı Kerim). To on głosi Prawdę (Haqq – Prawda Absolutna, jedno z Imion Boga) i ją wyjaśnia. To on ustanawia zasady ludzkiego szczęścia (saʿādat) i radości. To on przynosi miary oraz przedstawia recepty na materialne i duchowe ocalenie ludzkości. W tym pełnym kryzysów stuleciu ludzkość potrzebuje Koranu. W miarę oddalania się od niego będzie coraz bardziej pogrążać się w kłopotach, cierpieniu, chaosie i kryzysach. Recepty na prawe życie na tym świecie znajdują się w Koranie. Ci, którzy żyją zgodnie z Koranem, osiągną na tym świecie szczęście i spokój ducha (inshirāh), a w życiu ostatecznym dostąpią wiecznych darów.

Słowa te skłoniły pana Ahmeta do głębokiej refleksji. To, co zostało powiedziane, było prawdą. Życie z dala od Koranu nawet na tym świecie przypomina Piekło (Dżahannam). Ten bowiem, kto zna Allaha i jest Mu posłuszny, pozostaje szczęśliwy nawet w lochu, a ten, kto zapomina o Allahu, żyje jak w lochu nawet w pałacu.

– To wielka prawda… Odkrył pan tajemnicę (sırr) tej sprawy i zrozumiał jej istotę. Mój rozum, serce, dusza i sumienie potwierdzają pańskie słowa – powiedział pan Ahmet.

Istnieje wiele mądrości (hikmet) w zesłaniu przez Boga Prawdziwego (Dżenab-y Hakk) świętych ksiąg. Gdyby księgi te nie zostały objawione, Przedwieczny Bóg (Allah) nie byłby poznany, a Jego nakazy i wola nie byłyby zrozumiałe. Cel stworzenia człowieka pozostałby zakryty i niejasny. Księgi te uchyliły jednak tę zasłonę, jasno przedstawiając nakazy i zakazy Przedwiecznego Sędziego (Hakim-i Ezeli) oraz ukazując zadania i obowiązki człowieka.

Przedwieczny Sędzia na przestrzeni dziejów nie pozostawiał ludzi bez opieki i ochrony; zsyłał im proroków jako przewodników i nauczycieli (muallim), którzy odróżniali prawdę od fałszu, piękno od brzydoty oraz dobro od zła. Księgi natomiast były instrukcjami i przewodnikami, danymi im do rąk i zesłanymi dla całej ludzkości. Na przestrzeni dziejów wierzący, dzięki tym niebiańskim księgom, poznawali nakazy i zakazy, starając się kierować nimi w swoim życiu.

Zesłane zostały cztery wielkie księgi: w tradycji islamskiej są to Tora (Tawrat), Psalmy (Zabur), Ewangelia (Indżil) oraz Koran. Spośród nich jedyną księgą, która zachowała swoją pierwotną i niezmienioną formę, jest Mądry Koran (Kur’an-ı Hakim).

W czasach każdego z proroków na pierwszy plan wysuwała się określona dziedzina nauki, sztuki lub umiejętności. Na przykład w czasach Jezusa (Isa, aleyhisselam – pokój z nim) szczególną sławą cieszyła się medycyna. Dlatego też Bóg obdarzył Jezusa (a.s.) cudem (muʿdżiza) wskrzeszania zmarłych, przywracania wzroku niewidomym oraz uzdrawiania trędowatych. Z kolei w czasach Mojżesza (Musa, aleyhisselam – pokój z nim) wielką popularnością cieszyła się magia (sihir), dlatego Bóg Najwspanialszy (Allah-ı Azimüşşan) obdarzył go cudem przemiany laski w węża. Wąż ten pochłonął liny czarowników, a oni sami uznali, że było to dzieło Boga.

Natomiast w epoce Proroka Muhammada (sallallahu alejhi wa sallam – niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) prym wiodła sztuka słowa, czyli elokwencja (belagat). W czasie, gdy elokwencja osiągnęła swój szczyt, Koran został zesłany z najwyższych niebios (arş-ı âla) i uciszył wszystkich mistrzów słowa, literatów oraz poetów.

Elokwencja (belagat) Koranu przewyższa ludzkie możliwości. Wynika ona z piękna i uroku jego kompozycji (nazm), z jej spójności, harmonii i majestatu. Styl Koranu (bayān) jest niezwykły i cudowny, wzniosły i niezrównany, czysty i nieskalany. Jego znaczenie jest prawdą i rzeczywistością (hak ve hakikat), silną i głęboką. Słowa Koranu są doskonałe pod względem formy, treści oraz harmonii, a zgodność jego słów i zdań sama w sobie stanowi cud. Wyrażenia (elfāz) Koranu płyną niczym woda ze źródła Salsabil – źródła w Raju – docierając do umysłów i wlewając się do serc.

Od tysiąca czterystu lat Koran rzuca wyzwanie najgenialniejszym literatom, najwybitniejszym mówcom i najznakomitszym uczonym (ulema) spośród synów Adama (benî-Âdem), dotykając ich dumy i pychy. Zaprasza ich do zmierzenia się z nim. Jednak owi geniusze, których pycha sięgała niebios, nie byli w stanie mu sprostać; z najwyższą pokorą (kemal-i zillet) ugięli się przed elokwencją Koranu.

Wierzący (mu’min), czytając Koran, poddaje się swemu Panu (Rabb), poznaje swoje obowiązki i odpowiedzialność, doświadczając rozkoszy i szczęścia płynących z poznania swego Pana oraz z bycia adresatem Jego rozkazów.

Wierni, czytając Koran, w pewnym sensie rozmawiają ze swoim Panem. Ten zaszczyt (mazhariyet) obdarza ich wzniosłą przyjemnością oraz duchowym spokojem i radością (manevî inširāḥ). W sprawach, w których pojawiają się różnice i niezgoda, Koran pozostaje dla nich wiecznym przewodnikiem i nieskończonym światłem, które oświetla im drogę.

Zadaniem i obowiązkiem oczekiwanym od muzułmanów jest czytanie, rozumienie i praktykowanie Koranu, przejawianie moralności koranicznej w swoim życiu oraz dążenie do bycia lustrzanym odbiciem Koranu na ścieżce prawości (istikāmet).

Poznaj Islam