Jaka jest korzyść z wiary? Dlaczego człowiek powinien wierzyć?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

• „Wierzyć” oznacza być definitywnie przekonanym o prawdziwości czegoś. Osoba, która wierzy w coś, co zostało dowiedzione za pomocą niezbitych dowodów, nie ma luksusu wyboru między wiarą a niewiarą. Na przykład, niemożliwe jest, aby ktoś w bezchmurny dzień w południe zignorował słońce, które widzi; nie może mieć wahania w stylu: „Czy powinienem w to wierzyć, czy nie?”. Podobnie, wahanie wobec istnienia „słońca prawdy”, widzianego okiem rozumu w świetle wiedzy, jest oznaką ignorancji.

Wiara islamska opiera się na wierze w Allaha i w życie przyszłe (ahiret – achiret). Prawdziwa wiara w te zasady urzeczywistnia się jednak tylko poprzez wiarę w to, że czcigodny Muhammad jest prawdziwym Wysłannikiem Allaha, a Koran jest prawdziwym słowem Allaha. Zgodnie z tym, głównym źródłem tej wiary jest Koran. Ponieważ Koran jest zarówno księgą, którą można zobaczyć i dotknąć, jak i boskim skarbem, który odkrywamy sercem i rozumem. Zatem, wierzyć w islam oznacza wierzyć w to, co mówi Koran.

• Gdy uczeń jest nieświadomy (gaflet) znaczenia nauki i gorzkich konsekwencji niezdania klasy, spędza swoje dni na śmiechu i zabawie z przyjaciółmi.

Zamykanie oczu na rzeczywistość, zapominanie o etapach rozliczenia i kary, które zaczynają się wraz ze śmiercią, również może dać nieświadomym ludziom tymczasową przyjemność na tym przemijającym (fani) świecie. Przypomina to jednak „zatruty miód”.

• Koran oznajmia nam to w sposób definitywny i jasny, wielokrotnie w setkach swoich wersetów: jeśli osoba wierząca w religię islamu postępuje zgodnie ze swoją wiarą, w życiu przyszłym będzie żyła w wiecznym szczęściu w Raju (cennet – dżennet), gdzie nigdy więcej nie umrze i nie zazna żadnego smutku. W przeciwieństwie do tego, kto nie wierzy w prawdy przedstawione przez islam, zostanie skazany na wieczny pobyt w Piekle (cehennem – dżehennem).

Czy jest więc możliwe, aby osoba, która prawdziwie wierzy w te dwie rzeczywistości – czyli w to, że wynikiem wiary jest wejście do Raju, a skutkiem niewiary są męki w Piekle – pozostała wobec tego obojętna i mówiła: „Nic mnie to nie obchodzi, nieważne; takie rzeczy mnie nie interesują, ja cieszę się życiem, nie będę się zadręczać myśleniem o tym...”?

Czy jest rzeczą możliwą, aby ktoś, kto w obawie przed dwudniowym pobytem w więzieniu czuje się zmuszony do rezygnacji z ważnych dla swej duszy przyjemności, zachowywał się obojętnie w obliczu „uwięzienia w Piekle”? Jaki rozum pozwoliłby na to, aby człowiek, który – że tak powiemy – pracuje dniem i nocą dla krótkiego życia na tym świecie i stawia czoła wielu trudnościom, nie kroczył drogą, która prowadzi do zdobycia wiecznej ojczyzny, jaką jest Raj?

• Niezmienną zasadą ludzkiej natury (fıtrat – fitrat) jest to, że człowiek interpretuje i postrzega wydarzenia zgodnie z tym, co dominuje i jest ugruntowane w jego sercu i umyśle. Na przykład, pesymista wszystko odczytuje i rozumie w czarnych barwach, a jego życie kształtuje się zgodnie z tym. Optymista natomiast patrzy na wszystko przez okno optymizmu i zgodnie z tym postrzega życie. Tak jak czerwone okulary sprawiają, że rzeczy wydają się czerwone, tak czarne okulary sprawiają, że wydają się czarne.

• Osoba niewierząca, postrzegając wszechświat jako bezsensowny, bezużyteczny i będący igraszką przypadku, odbiera wszystko jako bolesne i przygnębiające. Natomiast wierzący (mümin – mu'min), wiedząc, że wszystko ma sens, jest pożyteczne i znajduje się pod opieką i zarządem Allaha, odbiera wszystko jako miłe i niosące pokój.

• Gdyby nie światło wiary (iman nuru – iman nuru) i światło islamu, które przyniósł czcigodny Muhammad (asm – aleyhisselam, pokój niech będzie z nim), ludzkość nie byłaby w stanie poprawnie „odczytać” i zrozumieć wszechświata oraz zachodzących w nim zjawisk. W ten sposób pogrążyłaby się w straszliwej ciemności i beznadziei.

• Na przykład, osoba, która nie wierzy w życie przyszłe (ahiret), postrzega śmierć jako nicość i niebyt. Grób zaś odbiera jako „studnię niebytu”. Natomiast osoba posiadająca światło wiary, dzięki temu światłu widzi śmierć jako początek wiecznego świata, a grób jako wejście i bramę do wiecznego szczęścia (saadeti ebediye). Rozumie, że śmierć nie jest przerażającym źródłem bólu rozłąki, lecz środkiem do ponownego spotkania z przyjaciółmi i bliskimi.

• Osoba niewierząca postrzega przemijanie (fena) i nicość, które obowiązują w całym wszechświecie, jak dom pogrążony w żałobie po stracie bliskiego. Każdą rzecz i każdą istotę odbiera jak wroga i obcego. Natomiast wierzący, dzięki światłu wiary,widzi wszechświat nie jako dom żałoby i smutku, lecz jak radosne koszary wojskowe, z których żołnierze, ukończywszy swoją służbę, z utęsknieniem wracają do swojej prawdziwej ojczyzny.  Każda istota jest postrzegana wtedy jako przyjaciel i współtowarzysz, pełniący zadanie powierzone przez Allaha.

• Ponadto, człowiek ze swojej natury (fıtrat – fitrat) jest altruistą (diğerkam – dijerkam). Oznacza to, że człowiek jest istotą społeczną, która czerpie szczęście z przyjemności innych, a cierpi z powodu ich bólu. Gdy wszyscy wokół cierpią, niemożliwe jest, aby człowiek czerpał radość z życia.

• Jednakże, ponieważ osoba niewierząca postrzega wszystko jako bezsensowne i nędzne byty skazane na nieistnienie, wszechświat z jej perspektywy jest jak wielki dom żałoby. Wszystkich postrzega jako płaczące sieroty. Aby być szczęśliwym w takim stanie ducha, trzeba albo uciszyć rozum i uczucia i stać się jak zwierzę, albo mieć serce tak twarde, by nie przejmować się cierpiącymi wokół. Ponieważ oba te stany są niemożliwe, nie da się osiągnąć prawdziwego szczęścia poprzez zaprzeczenie i niewiarę.

• Osoba, której przeszkadzają wspaniałe światła i kolory słońca i która zamyka oczy, czyni noc tylko dla samej siebie...

Poznaj Islam