Jaka jest mądrość płynąca z opowieści o Prorokach?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
Istnieje wiele mądrości (hikma) w umieszczeniu w Koranie opowieści o prorokach. Oto niektóre z najważniejszych:
1 — Opowieści o prorokach dowodzą, że Koran jest słowem Allaha, a Wysłannik Allaha (S.A.V.) jest Prorokiem. Koran wspomina ważne wydarzenia i pouczające historie z życia niektórych proroków od czasów Adama (A.S.) aż do ostatniego Proroka, Hz. Muhammada (S.A.V.). O tych samych historiach wspomina się również w Torze i Ewangelii. Koran zaś, potwierdzając kwestie, w których te księgi są zgodne, opowiada je, jednocześnie korygując (tashih) punkty, w których się nie zgadzają. Ludy Księgi nie są w stanie w żaden sposób sprzeciwić się tym przekazom Koranu, nie mogą powiedzieć: „ta informacja jest błędna”.
Oznacza to, że te opowieści nie są wytworem rozumu i inteligencji naszego Proroka, ponieważ nie są to rzeczy, które można wymyślić, opierając się na rozumie. Są to raczej kwestie związane z czytaniem, pisaniem i kulturą. Tymczasem Wysłannik Allaha (S.A.V.) za powszechną zgodą był niepiśmienny (ummi). Nie umiał czytać ani pisać i nie miał żadnego wykształcenia.
Zatem to, że taka niepiśmienna osoba przekazuje wieści o minionych wydarzeniach w sposób tak prawdziwy, jakby je widziała, dowodzi, że jest ona Wysłannikiem Allaha, a jej wiedza opiera się na objawieniu boskim (al-łahj al-ilahi) (Słowa, s. 376).
Ta kwestia jest w Koranie przedstawiona w następujący sposób:
Znaczenie wersetów:
„My opowiadamy tobie najpiękniejszą z opowieści przez to, co objawiliśmy tobie w tym Koranie, chociaż przedtem byłeś z pewnością wśród nieświadomych.” (Sura Jusuf, 12:3)
„To są wieści z tego, co skryte, które tobie objawiamy. Nie znałeś ich przedtem ani ty, ani twój lud...” (Sura Hud, 11:49)
2 — Opowieści o prorokach nie są przytaczane w Koranie w celu podania suchej wiedzy historycznej czy opowiedzenia bajek z dawnych lat. Są one wspominane przy różnych okazjach, aby dać wiernym lekcję (ibra) i pouczenie. Na przykład; wersety objawione w Mekce dotyczące Hz. Ibrahima (Abrahama) dotyczą głównie jego walki ze swoim ludem o monoteizm (tauhid) i wiarę, ponieważ w tym czasie Wysłannik Allaha prowadził walkę o monoteizm przeciwko politeistom i bałwochwalcom. Ale w Medynie, gdy muzułmanie weszli w relacje z ludami Księgi, wersety objawione na temat Hz. Ibrahima dotyczyły głównie tematów, które blisko interesowały również ludy Księgi, takich jak budowa Kaaby przez Hz. Ibrahima czy ofiarowanie przez niego swojego syna Isma'ila (Izmaela) Allahowi. W związku z tym każda z opowieści o prorokach wspomnianych w Koranie ma swój odrębny kontekst przywołania (zikir makamı) i powód objawienia.
3 — Jednym z ważnych powodów wspominania opowieści o prorokach w Koranie jest pocieszenie i wzmocnienie wszystkich wierzących, na czele z Wysłannikiem Allaha (S.A.V.), oraz zagrożenie niewiernym karą.
Nasz Prorok (S.A.V.) od czasu do czasu doznawał bardzo dotkliwych prześladowań i cierpień ze strony swojego ludu i plemienia. W takich chwilach objawiano niektóre opowieści o prorokach, pocieszając w ten sposób Proroka, a co za tym idzie, wszystkich wierzących. Objawione wersety opowiadały, że również inni prorocy przeszli tą samą drogą, prowadzili tę samą walkę. Ludy innych proroków również sprzeciwiały się swoim prorokom, nazywały ich wieszczami (kahin), szaleńcami (madżnun), mówiły, że robią to dla korzyści materialnych, celów politycznych lub dla sławy; zadawały im tyle cierpień i tortur, ile mogły, a czasem nawet ich zabijały. Poprzez przedstawienie tych kwestii pocieszano Hz. Proroka i wierzących, wzywając ich do cierpliwości i wytrwałości.
W przytaczanych opowieściach opisywano również zagładę (halak) poprzednich narodów, wskazując, że czyny politeistów nie pozostaną bezkarne, a kara za nie zostanie wymierzona zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. W ten sposób pobudzano uczucia współczucia i miłosierdzia Proroka i wierzących, zapewniając, że będą oni z jeszcze większą cierpliwością i wytrwałością, z jeszcze większą troską dążyć do poprawy swojego ludu i ocalenia go od kary.
Możemy opowiedzieć wiele wydarzeń, które pokazują, że pouczające historie z życia proroków były źródłem pocieszenia i zapału dla Proroka i wierzących.
4 — Jedną z mądrości wspominania opowieści o prorokach w Koranie jest udowodnienie istnienia instytucji proroctwa (nubułła). W ten sposób samo przez się wynika, że również Hz. Muhammad (S.A.V.) jest prorokiem, ponieważ Koran, przytaczając opowieści o prorokach, jasno ukazuje, że w historii ludzkości istniała instytucja zwana proroctwem. Kto nie może zaprzeczyć tej instytucji w całości, nie może również zaprzeczyć proroctwu Hz. Muhammada (S.A.V.), albowiem znaki i dowody świadczące o proroctwie proroków wymienionych w Koranie u Hz. Muhammada (S.A.V.) istnieją w formie doskonalszej i obfitszej. Zatem Hz. Muhammad (S.A.V.) również jest prorokiem.
5 — Poprzez wspominanie opowieści o prorokach w Koranie wzmacniana jest wiara wierzących i umacniana ich duchowość w obliczu ataków i negacji ludzi błędu. Opowieści o poprzednich prorokach i ich wspólnotach, opowiedziane w Koranie, pokazują, że droga, którą podążają muzułmanie, nie jest nową ideą czy wiarą, lecz kontynuacją odwiecznej walki między wiarą a niewiarą. Prorocy przychodzili i wzywali ludzi do prawdy i wiary. Część ludzi podążała za nimi, a inna część ich odrzucała; ta walka trwa do dziś.
Prorocy zawsze wzmacniali nawzajem swoje misje, żaden nie zaprzeczał temu, co powiedział drugi. Byli zgodni w nauczaniu ludzi tych samych podstawowych zasad. Gdyby prorocy nie byli wysłani przez Allaha, a prawdy, które głosili, byłyby wytworem ich własnych myśli, niemożliwe byłoby, aby ci ludzie, przychodzący w różnych czasach i miejscach, byli tak zgodni i w pełnej jedności myśli, nauczali ludzi tych samych rzeczy, mówili o tych samych prawdach. W ich słowach z pewnością znalazłyby się sprzeczne postanowienia i zasady. Skoro tak nie jest, droga, którą podążali wszyscy prorocy i wierzący im poddani, jest drogą prawdy. A postanowienia, które prorocy przekazywali ludowi, nie są ich własnymi myślami, lecz objawieniem otrzymanym od Allaha drogą łahj. Zatem nie ma miejsca na żadne wątpliwości i wahania co do tego, że droga, którą podążają muzułmanie, jest drogą prawdy.
6 — Wiara oświetla całą przeszłość i przyszłość człowieka, ratując go przed niebytem, nicością i ciemnościami, i czyni go związanym ze wszystkimi prorokami i wierzącymi im poddanymi. W pewnym sensie daje mu tyle duchowych istnień, ile jest ludzi, z którymi jest związany. Dusza ludzka w ten sposób uwalnia się z ciasnych ram teraźniejszości i zyskuje przestrzeń do podróżowania w wyobraźni przez całą przeszłość i przyszłość.
Dzięki wierze człowiek staje się związany z całą historią ludzkości od Hz. Adama. Odczuwa ciekawość i zainteresowanie minionymi wydarzeniami. Osiąga taki stan uczuć i świadomości, że czerpie lekcje i pouczenia, jakby sam był obecny w tych wydarzeniach.
Z powodu tego szerokiego związku i relacji, jaką daje człowiekowi wiara, w Koranie szeroko omawiano opowieści o prorokach, zaspokajając w ten sposób ciekawość muzułmanów co do przeszłości. Zapewniono im możliwość duchowego i wyobrażeniowego przeżywania wydarzeń, które spotkały proroków i ich wspólnoty, czerpania z nich lekcji i pouczeń oraz odczuwania z nimi bliskości (ünsiyet).
Bediüzzaman określił to następująco:
„Jeśli szukasz towarzyszy, wystarczy Koran... Tak, (człowiek) w nim może w wyobraźni spotykać się z prorokami i aniołami, obserwować ich losy i odczuwać z nimi bliskość” (Mektubat, s. 251).
7 — Inną ważną mądrością wspominania opowieści o prorokach w Koranie są cele, na które wskazują ich cuda. W wyniku postępu w dziedzinie sztuki i nauki, dziś powstało wiele cudów techniki i nauki, takich jak samoloty, elektryczność, pociągi itp., które zajęły ważne miejsce w materialnym życiu ludzi. Oczywiście Święty Koran, który zwraca się do całej ludzkości i porusza wszystko w odpowiednim stopniu, nie pomija ich i nie pominął. Wskazał na te cuda na dwa sposoby: informując o cudach proroków i opowiadając o niektórych wydarzeniach historycznych.
To tak, jakby Święty Koran, poprzez opowieści i historie proroków, wskazywał na podstawy i fundamenty postępu materialnego, mówiąc: „O, ludzie! Te cuda, które widzicie, są pewnymi przykładami i wzorami. Łącząc swoje myśli i wysiłki, możecie stworzyć rzeczy podobne do tych przykładów!”. Tak, przeszłość jest lustrem przyszłości. Wynalazki, które powstaną w przyszłości, buduje się na fundamentach i podstawach położonych w przeszłości. Postęp w naszej epoce również w pełni powstał na inspiracjach wynikających ze wskazówek danych przez religie.
Na przykład: tak jak pierwsze cuda, takie jak zegar, statek, zmiękczanie i używanie żelaza, zostały dane ludziom ręką cudu, tak samo za pomocą cudów wskazano na wynalazki, które zostaną osiągnięte w przyszłości, takie jak samoloty, rakiety, wirówki do wydobywania wody z ziemi, materiały ognioodporne, nauka języka ptaków, przekazywanie dźwięku i obrazu. Jest wiele takich cudów, których ludzkość jeszcze nie zdołała odtworzyć, a nad których odkryciem stopniowo pracuje wraz z postępem cywilizacji.
Poznaj Islam
