W jaki sposób Koran został uchroniony przed zniekształceniem (Tahrif)?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
(Terminologia: Tahrif (Tahrif) – w teologii islamskiej termin oznaczający zniekształcenie, przekłamanie lub sfałszowanie tekstu objawionego.)
Ostatnia święta księga Allaha, Koran, będący Boskim dekretem dla całej ludzkości, był objawiany przez dwadzieścia trzy lata, werset po wersecie (âyet (ajet) – werset Koranu) i rozdział po rozdziale (sûre (sura) – rozdział Koranu). Nasz Pan Prorok (Peygamber Efendimiz (alejhi-s-salām – pokój z nim)) recytował objawione mu wersety i rozdziały obecnym przy nim towarzyszom (sahabe (sahaba) – towarzysze Proroka Mahometa), a oni uczyli się ich na pamięć, podczas gdy część z nich je zapisywała. Oprócz tego, Prorok (pokój z nim) miał swoich skrybów objawienia (vahiy kâtibi (katib al-wahy)). Byli oni specjalnie wyznaczeni do zapisywania objawianych wersetów i rozdziałów.
Miejsce, w którym dany werset czy rozdział miał się znaleźć w Koranie, było przekazywane osobiście Prorokowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) przez Archanioła Gabriela (Cebrail (alejhi-s-salām – pokój z nim)). Następnie Prorok instruował skrybów objawienia, którzy dokonywali odpowiednich zapisów. W ten sposób, jeszcze za życia Proroka (pokój z nim), cały Koran został spisany, a jego struktura w pełni określona.
Ponadto, każdego roku w miesiącu Ramadan, Archanioł Gabriel (pokój z nim) przychodził i od nowa recytował Prorokowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wszystkie wersety i rozdziały objawione do tego czasu. W ostatnim Ramadanie przed śmiercią Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), Hz. Gabriel (pokój z nim) przybył ponownie, lecz tym razem odczytali Koran wspólnie dwukrotnie. Za pierwszym razem Hz. Gabriel (pokój z nim) recytował, a Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) słuchał; za drugim razem Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) recytował, a Hz. Gabriel (pokój z nim) słuchał. W ten sposób Koran przyjął swoją ostateczną formę.
Mimo to, za życia Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), Koran nie był jeszcze zebrany w jeden, niezależny wolumin. Istniał w formie oddzielnych kart, rozproszonych wśród towarzyszy, oraz w pamięci tych, którzy nauczyli się go na pamięć. Jednakże, porządek i umiejscowienie każdej części były znane z absolutną pewnością i jasnością.
Ostatecznie, w czasie kalifatu Hz. Abu Bakra (radijallahu anhu – niech Allah będzie z niego zadowolony), z powodu zaistniałej potrzeby, powołano komisję pod przewodnictwem Zayda ibn Thabita, składającą się ze skrybów objawienia i najlepszych hafizów (osób znających Koran na pamięć). Tej komisji powierzono zadanie zebrania Koranu w jeden wolumin. Każdy z towarzyszy, który posiadał spisane fragmenty Koranu, przyniósł je i przekazał komisji. Dzięki wspólnej pracy hafizów i skrybów objawienia, wszystkie karty, rozdziały i wersety zostały ułożone w porządku wskazanym przez Proroka (pokój z nim). W ten sposób Koran został zebrany w jedną księgę pod nazwą Mushaf (Mushaf – kodeks, fizyczny egzemplarz Koranu).
Od tego momentu nie mogło być już mowy o zapomnieniu, zagubieniu, zniekształceniu (tahrif) czy zmianie Koranu. Jego oryginał został bowiem utrwalony w formie kompletnej i nienaruszonej, dokładnie tak, jak został objawiony Prorokowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim).
W czasach Hz. Uthmana (radijallahu anhu – niech Allah będzie z niego zadowolony), ze względu na potrzebę, z tego właśnie Mushafu wykonano nowe kopie, które rozesłano do różnych krajów. Wszystkie egzemplarze Koranu, które posiadamy dzisiaj, pochodzą od tamtych kopii.
Pod względem solidności procesu utrwalania, Koran, w odróżnieniu od innych ksiąg boskich, został zebrany i przedstawiony jako produkt objawienia, bez jakichkolwiek zniekształceń czy zmian. W tej formie jest chroniony i przekazywany od 1400 lat. Niewątpliwie wielką rolę w tym odegrał literacki i'dżaz (i'dżaz – cudowny, niezrównany i niemożliwy do naśladowania charakter Koranu), w tym łatwość jego zapamiętywania, jego niepodrabialność, niedoścignione walory literackie i retoryczne oraz najwyższa staranność w jego zapisie. Jednak głównym powodem jest fakt, że Bóg Wszechmogący (Cenâb-ı Hakk) wziął Koran pod Swoją własną pieczę i ochronę, zobowiązując się, że zachowa go jako cud pod względem słowa i znaczenia aż do Dnia Zmartwychwstania. Jak mówi sam Koran:
«Zaprawdę, to My zesłaliśmy to Napomnienie (Koran), i zaprawdę, to My jesteśmy jego stróżami.» (Sura Al-Hidżr, 15:9).
Dziś wszystkie egzemplarze Koranu na świecie są identyczne. Nie ma między nimi żadnych różnic ani zmian. Co więcej, jest on przechowywany w pamięci milionów hafizów i w każdej chwili recytowany (kırâet (qira'at) - recytacja) przez miliony ust. Ta cecha nie jest udziałem żadnej innej książki stworzonej przez człowieka, ani nawet żadnej z wcześniejszych ksiąg niebiańskich. Jest to z pewnością konieczne i niezbędne, aby Koran, jako ostatnie słowo Allaha i Jego wieczny dekret, którego moc obowiązuje aż do Dnia Sądu, cieszył się tak wyjątkową pozycją i wzniosłym zaszczytem.
Źródło: Mehmed Dikmen, İslam İlmihali, Cihan Yayınları, Stambuł, 1991, s. 94-97.
Poznaj Islam
