Najczęściej czytane w kategorii Prorocy

Zgodnie z wiarą islamską wszyscy prorocy pracowali dla tej samej wiary, głosili i wpajali ludziom te same podstawy wiary (iman) i kultu (ibadet). Mimo to jest faktem, że między religiami, które przynosili prorocy, istnieją pewne różnice. Najważniejszą przyczyną tego jest to, że potrzeby i poziom pojmowania prawdy w różnych epokach i społeczeństwach były odmienne. Prorocy przemawiali zgodnie z poziomem pojmowania ludzi i działali zgodnie z ich potrzebami. Jest rzeczą całkowicie naturalną i wrodzoną (fıtrî), że istnieją pewne różnice w słowach, formach i praktycznym zastosowaniu (tatbikat) religii. Jest to również wymogiem prawa postępu (tekâmül kanunu) we wszechświecie. Wszystkie te rozbieżności i różnice nie zmieniają faktu, że wszystkie prawdziwe religie są jednością w swojej istocie i celu.

Mimo że prorocy przychodzili w różnych odstępach czasu i w różnych epokach, każdy kolejny prorok kontynuował przekazywanie posłannictwa poprzedniego proroka od miejsca, w którym zostało ono przerwane. Jeśli w okresie między dwoma prorokami wśród ludu dochodziło do odchyleń w kierunku fałszywych wierzeń, nowo przybyły prorok korygował te błędy i naprawiał (ıslah) myśli oraz moralność ludzi.

Ostatecznie, wraz z nadejściem Religii Islamu, równolegle z postępem ludzkości, również postęp religii osiągnął swój ostateczny stopień. Hz. Muhammad (niech będzie z nim miłosierdzie i pokój Allaha) w odróżnieniu od innych proroków został wysłany jako prorok do całej ludzkości na wszystkie wieki aż do Dnia Zmartwychwstania.

Pierwszym Prorokiem był pierwszy ojciec ludzkości, Hz. Adam (alejhis-selam), a ostatnim Prorokiem jest Hz. Muhammad (sallallahu alejhi ła sallam). Pomiędzy nimi przyszło i odeszło wielu Proroków. Imiona i historie tylko części z nich zostały wspomniane w Świętym Koranie (Sura An-Nisa, 4:164; Sura Al-Mu'min/Ghafir, 40:78).

Nasz Wysłannik Allaha w jednym z przekazów poinformował, że liczba Proroków, którzy przyszli przed nim, wynosiła 124 tysiące, a w innym przekazie, że sięgała 224 tysięcy. (Zob. Taftazani, Szarh al-Aqa'id, s. 169. Zobacz także: Muhittin Bahçeci, Ayet we Hadislerle Peygamberlik ve Peygamberler, s. 63-64).

Liczba proroków wymienionych z imienia w Świętym Koranie wynosi 25. Co do trzech innych osób istnieje spór, czy były one prorokami, czy świętymi (łali). Imam Rabbani wyjaśnia dlaczego, mimo tak wielkiej liczby proroków, ludzie znają tylko nielicznych z nich: „W Indiach pojawiło się wielu proroków. Jednak niektórzy z nich albo w ogóle nie mieli wyznawców (umma) albo wezwanie (da'ła) danego proroka ograniczało się do kilku osób i nie zyskało szerokiego rozgłosu. Albo też nie nadano im imienia «prorok».” (Mektubat, s. 361)

To wyjaśnienie Imama Rabbaniego rzuca światło na przyczynę, dla której wielu proroków zostało zapomnianych na kartach historii.

Prorok  Jezus nie umarł.

Jak każdy prorok (Pokój z nimi wszystkimi), Jezus (Pzn)  zapraszał ludzi do prawdy i rzeczywistości, wzywał ich do wiary w istnienie i jedność Allaha, swojego Pana oraz nakłaniał ich, by również mu służyli.

W tym zadaniu nie okazał żadnego zawahania, nie uległ strachowi ani lękowi. Był niezłomny i wierny swojej misji. W miarę jak Jezus kontynuował swoje nauczanie, oraz odmawiał pójścia na jakikolwiek kompromis, zazdrość i nienawiść Żydów narastały. W końcu uciekli się oni do podstępu, aby się go pozbyć .Wysłali więc do Jezusa hipokrytę (münafık) o imieniu Tatjanus.

Sami zaś otoczyli dom tłumem liczącym 4 tysiące osób. Gdy Tatjanus wszedł do środka, nie znalazł Jezusa. Kiedy wychodził na zewnątrz, aby przekazać tę wiadomość, Bóg Wszechmogący sprawił, że jego twarz stała się bardzo podobna do twarzy Jezusa. Gdy tylko Żydzi go zobaczyli, pochwycili go, myśląc, że to Jezus. Choć Tetjanus krzyczał: „Nie jestem Jezusem”, nikt go nie słuchał. Później został on ukrzyżowany, w wyniku czego poniósł śmierć.

Co do odpowiedzi na pytanie- tak, Jezus wciąż żyje, nie umarł. Wiele autentycznych (sahih) hadisów informuje, że w Czasach Ostatecznych (Achir az-Zaman) zstąpi on na ziemię. W zbiorze Sahih Muslim znajduje się hadis przekazany przez Dżabira ibn Abdullaha, którego znaczenie jest następujące: „Grupa z mojej ummy będzie nieustannie pomagać prawdzie i służyć jej aż do Dnia Zmartwychwstania. W końcu zstąpi Jezus, syn Marii. Wówczas przywódca (emir) muzułmanów powie do niego: «Podejdź i poprowadź nas w modlitwie.» Jezus odpowie: «Nie. Jako wyraz łaski Allaha dla tej ummy, jedni z was są przywódcami dla drugich.»”

Said Nursi, komentując i wyjaśniając te i podobne przekazy w swoich Listach (Mektubat), zwraca uwagę na następujące kwestie: W czasie, gdy wpływ ateizmu ,ogarniającego świat, będzie sprawiał wrażenie, że jest niezwykle silny, chrześcijaństwo, zbliżając się do swojej istoty, czyli do Tawhidu (monoteizmu), oczyści się z zabobonów (hurafeler) i zniekształceń (tahrifler) i zjednoczy się z Islamem.

W pewnym sensie chrześcijaństwo przekształci się w Islam. W wyniku podporządkowania się prawdziwego chrześcijaństwa Islamowi, prawdziwa religia zyska ogromną siłę, a religie Islamu i chrześcijaństwa, będąc oddzielone przegrywały walkę z ateizmem, po zjednoczeniu zostaną znacząco wzmocnione i pokonają go. W autentycznych przekazach znajdują się wielkie pochwały dla chrześcijan Czasów Ostatecznych, którzy dokonają tego zjednoczenia.

Jeśli chodzi o fizyczne zstąpienie Jezusa na ziemię, posłuchajmy, co na ten temat powiedziano w Listach: „...Prawdomówny Zwiastun (nasz Prorok) oparł się na obietnicy Wszechmocnego nad każdą rzeczą (Allaha) i przekazał, że Osoba Jezusa (Şahs-ı İsa), która przebywa w świecie niebios w swoim ludzkim ciele, stanie na czele tego nurtu prawdziwej religii. Skoro to przekazał, jest to prawdą. Skoro Wszechmocny nad każdą rzeczą to obiecał, z pewnością to uczyni.

Tak, Mądry, Władca Majestatu, który w każdej chwili zsyła aniołów z niebios na ziemię, a czasami pozwala im przybierać ludzką postać (jak Dżibril przybierający postać Dihji), Ten, który zsyła istoty duchowe ze świata dusz i pozwala im materializować się w ludzkiej postaci, a nawet zsyła na świat dusze wielu zmarłych świętych (awlija) w ich ciałach eterycznych (cesed-i misali), z pewnością dla tak ważnego i chwalebnego zakończenia misji związanej z religią Jezusa, nie tylko mógłby posłać żyjącego Jezusa, który przebywa w swoim ciele na niebie tego świata, ale nawet gdyby odszedł on do najdalszego zakątka życia ostatecznego i prawdziwie umarł, to dla tak wspaniałego rezultatu ponowne odzianie go w ciało i zesłanie na świat nie wydaje się być sprzeczne z mądrością tego Mędrca. Co więcej, Jego mądrość tego właśnie wymaga, dlatego złożył on obietnicę, a skoro to obiecał, z pewnością go ześle.

Gdy Jezus (Pokój z Nim) przybędzie, nie jest konieczne, aby każdy wiedział, że to jest prawdziwy Jezus. Jego bliscy i wybrani towarzysze (mukarreb ve havassı) rozpoznają go przez światło wiary (nur-u iman). Nie będzie on jednak rozpoznany przez wszystkich w sposób oczywisty i ewidentny.”

Prorocy to wybitne osoby, które Allah wybrał spośród ludzi. Głoszą oni religię Allaha, czyli Jego nakazy i zakazy. Zwiastują nagrodę na tym świecie i w życiu ostatecznym tym, którzy wierzą i czynią dobre uczynki, a ostrzegają przed karą tych, którzy są niewierni i popełniają złe czyny...

W Świętym Koranie powiedziano:

„My wysyłamy posłańców tylko jako zwiastunów dobrej nowiny i jako ostrzegających.” (Sura Al-An'am, 6:48)

Prorocy są wybranymi sługami Allaha. Człowiek nie może stać się prorokiem poprzez pracę, wysiłek czy pragnienie. Proroctwo jest rangą daną od Allaha.

Prorocy są przewodnikami ludzkości. Ponieważ znajdują się na najwyższym stopniu służby Bogu, są wolni od podążania za pragnieniami duszy i od ciężkich grzechów. Koran nakazuje nam, abyśmy brali z nich przykład, podążali ich drogą i upodabniali się do nich:

 „To są ci, których Allah poprowadził drogą prostą. Bierz więc wzór z ich drogi prostej!” (Sura Al-An'am, 6:90)

„Zaprawdę, w Posłańcu Allaha macie piękny wzór dla każdego, kto ma nadzieję w Allahu i w Dniu Ostatecznym i kto często wspomina Allaha.” (Sura Al-Ahzab, 33:21)

Na czele „tych, których obdarzono dobrodziejstwami” w modlitwie, którą muzułmanie powtarzają w każdej modlitwie: „Prowadź nas drogą prostą, drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami”, stoją właśnie Prorocy. Poprzez tę modlitwę muzułmanie biorą Proroków za swój wzór i jako swoich mistrzów.

Z tego właśnie powodu, aby mogli być przykładem, Prorocy zostali wybrani nie spośród innych bytów, lecz spośród ludzi.

Jest bowiem oczywistą prawdą, że najlepszym przewodnikiem i liderem dla człowieka może być tylko drugi człowiek.

Chociaż ludzie za pomocą swojego rozumu mogą pojąć istnienie i jedność Boga, nie są w stanie zrozumieć Jego specyficznych imion i atrybutów, ani nie wiedzą, w jaki sposób mają oddawać Mu cześć. Nie są w stanie pojąć spraw życia ostatecznego ani odpowiedzialności, jaka ich tam czeka. We wszystkich tych kwestiach potrzebują, aby Bóg im to objawił i ich tego nauczył.

Właśnie po to, aby zaspokoić te potrzeby ludzi, Bóg zesłał Proroków. Kiedy ludzkość była w stanie „niczego nie wiedzieć”, wszystkiego, każdej sztuki i każdej umiejętności, nauczyła się od Proroków. To również Prorocy nauczyli ludzi sposobów na osiągnięcie szczęścia i spokojnego życia na tym świecie i w życiu ostatecznym, zasad dobrego współżycia, reguł moralności i etykiety.

Imam al-Ghazali mówi na ten temat:

„Tak jak ludzki rozum nie jest w stanie odróżnić śmiertelnej trucizny od pożytecznego lekarstwa i bezwzględnie potrzebuje lekarza lub farmaceuty, tak samo sam z siebie nie jest w stanie poznać i odnaleźć wierzeń i czynów, które doprowadzą go do zbawienia na tym świecie i w życiu ostatecznym. Nie jest w stanie jasno odróżnić czynów, które prowadzą go do nieszczęścia i potępienia, od tych, które prowadzą do szczęścia. Bezwzględnie potrzebuje przewodnika, a tymi przewodnikami są Prorocy.” (Ghazali, Ihya, tłum., t. I, s. 291)

Bediüzzaman, wskazując na tę tajemnicę, powiedział:

„Odwieczna Moc, która nie pozostawia mrówek bez przywódcy, ani pszczół bez królowej, z pewnością nie pozostawi ludzkości bez Proroka.” (Słowa, s. 792)

Rzeczywiście, w tym wszechświecie, a zwłaszcza w świecie istot żywych, nic nie zostało pozostawione bez celu, bez zadania, bez systemu, a nawet bez przewodnika. Można to dostrzec zarówno w poszczególnych elementach, jak i w całości. Ani pszczoły nie są bez królowej, ani mrówki bez swojej władczyni... (Abdullah Aymaz, Peygamberlik, s. 7).

Skoro u wszystkich innych istot żywych przewodnictwo nie jest w żaden sposób zaniedbywane, to czyż ludzie, których wyższość i wzniosłość zgodnie uznają religia i nauka, mogliby od początku stworzenia pozostawać oddzieleni od swoich pierwotnych przewodników, proroków i posłańców, oraz od ich przewodnictwa? Innymi słowy, czy można sobie wyobrazić świat ludzki bez proroków i bez ksiąg?

Oczywiście, że nie...

Konieczność istnienia Proroków możemy wymienić w następujących punktach:

1. Zapewnienie porządku i sprawiedliwości w społeczeństwie

Zapewnienie porządku i bezpieczeństwa w społeczeństwie, zagwarantowanie spokoju i szczęścia jednostkom, zapobieganie uciskowi i niesprawiedliwości zależy od istnienia instytucji proroctwa. Kwestia ta jest wyjaśniona w dziele pt. „Iszaratu'l-i'dżaz” w następujący sposób:

„Człowiek, w sposób wyróżniający go i wyjątkowy spośród wszystkich zwierząt, został stworzony o zadziwiającej i subtelnej naturze. Z powodu tej natury w człowieku pojawiły się różnorodne skłonności i pragnienia. Na przykład: człowiek pragnie rzeczy najwyborniejszych, skłania się ku rzeczom najpiękniejszym, pożąda rzeczy ozdobnych; pragnie żyć w sposób godny człowieczeństwa i z godnością.

Zgodnie z wymogami tych skłonności, aby zaspokoić swoje potrzeby żywieniowe, odzieżowe i inne w pożądany, piękny sposób, potrzebuje on wielu umiejętności. Ponieważ nie posiada biegłości we wszystkich tych umiejętnościach, jest zmuszony do współpracy z innymi ludźmi, aby każdy, poprzez wymianę owoców swojej pracy, mógł pomagać swoim towarzyszom i w ten sposób zaspokajać swoje potrzeby.

Jednakże, ponieważ siła pożądania, siła gniewu i siła rozumu w człowieku nie zostały ograniczone przez Stwórcę, a zostały pozostawione wolne, aby zapewnić postęp człowieka poprzez jego częściową wolną wolę, w stosunkach międzyludzkich dochodzi do ucisku i wykroczeń. Aby zapobiec tym wykroczeniom, wspólnota ludzka w wymianie owoców swojej pracy potrzebuje sprawiedliwości. Lecz ponieważ rozum każdej jednostki jest niezdolny do pojęcia (pełnej) sprawiedliwości, potrzebny jest rozum uniwersalny, z którego jednostki mogłyby czerpać korzyść. Taki rozum uniwersalny może istnieć tylko w formie prawa, a takim prawem jest tylko prawo Boże (szariat).

Następnie, potrzebny jest autorytet, zwierzchnik, który zapewni skuteczność, wykonanie i stosowanie tego prawa. Tym autorytetem i zwierzchnikiem jest tylko Prorok (błogosławieństwo i Pokój z nim). Osoba będąca Prorokiem, aby utrzymać swoją władzę nad ludem, zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną, potrzebuje materialnej i duchowej wzniosłości oraz przywileju, a także dowodu, który ukaże stopień jego związku i relacji ze Stwórcą. Takim dowodem są tylko cuda.” (Iszaratu'l-i'dżaz, s. 92-93)

2. Nauczanie człowieka o celu jego stworzenia i przekazywanie postanowień religijnych

Jak wyrażono w Świętym Koranie, celem i mądrością stworzenia ludzi i wysłania ich na ten świat jest poznanie Stwórcy wszechświata, wiara w Niego i oddawanie Mu czci. (Sura Az-Zarijat, 51:56; zob. także: Ajat al-Kubra, s. 8).

Rozum sam z siebie jest niezdolny do pojęcia tego celu stworzenia człowieka. Nawet jeśli przyjmiemy, jak twierdzą niektórzy teologowie (kalamiści), że człowiek za pomocą swojego rozumu może pojąć istnienie Boga Wszechmogącego, to rozum sam z siebie nie jest w stanie pojąć, jak należy oddawać Mu cześć i jak można zdobyć Jego upodobanie. Właśnie z tego względu istnieje wielka potrzeba Proroków.

Bóg Wszechmogący objawił wszystkie swoje nakazy i zakazy tym wybitnym sługom, których wybrał spośród ludzi. Oni zaś, te postanowienia otrzymane od Boga Wszechmogącego drogą objawienia, najpierw sami wypełniali bardziej niż ktokolwiek inny, a następnie przekazywali je innym ludziom, przedstawiając im Stwórcę wszechświata. (Szerzej zob.: Słowa, s. 56).

3. Zamknięcie ludziom drogi do usprawiedliwień przed Allahem

W Świętym Koranie stwierdza się, że do każdego ludu i narodu został wysłany Prorok, który zwiastował miłosierdzie i ostrzegał przed karą.

Jedna z mądrości wysyłania Proroków do każdej wspólnoty jest wyjaśniona w Świętym Koranie w następujący sposób:

    „(O Wysłanniku!) Gdyby dotknęło ich nieszczęście za to, co przygotowały ich ręce, to oni powiedzieliby: «Panie nasz! Gdybyś wysłał do nas wysłannika, podążali byśmy za Twoimi znakami i bylibyśmy spośród wierzących.», (właśnie dlatego cię wysłaliśmy - aby uciąć tę ich wymówkę).” (Sura Al-Qasas, 28:47)

Z tych świętych wersetów wynika ważna przyczyna istnienia instytucji proroctwa.

Wspólne cechy i właściwości wszystkich Proroków są następujące:

1. Prawdomówność

Stan prawdomówności jest jedną z najważniejszych cech Proroków. Wszyscy Prorocy są prawdomówni we wszystkich wieściach, które przekazują od Allaha. Przypisywanie im kłamstwa jest nie do pomyślenia.

Prorocy, we wszystkich swoich ludzkich stanach, czy to w gniewie, czy w radości, są dalecy od postępowania sprzecznego z rzeczywistością i od wypowiadania zbędnych, niepotrzebnych słów. Dozwolone jest im żartowanie, ale nawet te żarty są dalekie od kłamstwa - opierają się na rzeczywistości. (Zob. Muhakemat, s. 54; niektóre żarty Wysłannika Allaha (S.A.Ł.) do jego towarzyszy zob. Ghazali, Ihya, tłum., t. III, s. 287-293)

2. Wiarygodność

Prorocy są osobami godnymi zaufania. Są oni rzetelni i wiarygodni w wypełnianiu obowiązków, które powierzył im Allah. U Proroków nigdy nie występuje stan zdrady.

Wszyscy Prorocy byli najbardziej wiarygodnymi i godnymi zaufania osobami w społeczeństwach, w których żyli. To, że byli osobami godnymi zaufania zarówno przed, jak i po otrzymaniu proroctwa, jest potwierdzane przez wszystkich. Jest to największy dowód na słuszność i prawdziwość ich misji. Przypominając o tej swojej cesze, prosili oni swoje ludy o sprawiedliwość i uczciwość. (Zob. Sura Al-A'raf, 7:68; Sura Asz-Szu'ara, 26:107, 125, 143, 162, 178; Sura Ad-Dukhan, 44:18)

Czy osoba, która była godna zaufania przed proroctwem i której nigdy nie udowodniono kłamstwa, ani zdrady wobec ludzi, mogłaby, nie będąc prorokiem, dopuścić się oszczerstwa i zdrady wobec Boga, mówiąc: „Jestem Wysłannikiem Boga”? Oczywiście, że nie. Ta kwestia nie umknie uwadze ludzi rozumnych i sprawiedliwych.

Rzeczywiście, wśród pytań, które cesarz bizantyjski Herakliusz zadał delegacji Kurajszytów w celu zbadania proroctwa naszego Wysłannika, znajdowała się również ta kwestia. Zapytał on Kurajszytów, czy kiedykolwiek zauważyli u tej osoby, która rości sobie prawo do proroctwa, jakiekolwiek kłamstwo przed jego misją. Gdy otrzymał odpowiedź przeczącą, powiedział: „Osoba, u której w normalnych warunkach nie stwierdzono żadnego kłamstwa wobec ludzi, nie odważyłaby się na oszczerstwo wobec Boga. Ta osoba jest prawdomówna w swojej misji.” (H. Dżisri, tamże, s. 547)

3. Przekazywanie objawienia

Prorocy przekazują swoim społecznościom to, co zostało im objawione przez Allaha, w sposób kompletny, bez żadnych dodatków, dokładnie tak, jak to otrzymali. Ukrywanie tych wieści, zniekształcanie ich czy zmienianie jest nie do pomyślenia.

4. Bystrość umysłu

Prorocy posiadają wybitny rozum i inteligencję, bardzo dobrą pamięć oraz wysoką zdolność logicznego myślenia i przekonywania.

Określenia takie jak szaleństwo, nieuwaga czy ignorancja nie mają z Prorokami absolutnie nic wspólnego.

5. Nieomylność, nienaganność

Prorocy są wolni od wszelkich grzechów – ukrytych i jawnych, od wad, złych stanów i postępków, które nie licowałyby z godnością proroctwa. Popełnianie grzechu nie powinno nawet przychodzić na myśl w odniesieniu do Proroków.

6. Cuda

Allah dał wszystkim Prorokom możliwość do dokonywania niektórych nadzwyczajnych wydarzeń, aby mogli udowodnić słuszność swoich twierdzeń i przełamać sprzeciw oraz upór niewiernych. Te wydarzenia nazywane są cudami. Cuda są zjawiskami nadprzyrodzonymi i są wspaniałymi dziełami, które dokonują się mocą Allaha, a nie Proroka - jak na przykład rozdzielenie Morza Czerwonego przez Mojżesza (Pokój z nim).

Zadania Proroków to:

• Przedstawianie Boga ludziom,

• Nauczanie ludzi zasad wiary i form kultu, które otrzymali od Boga,

• Zaszczepianie w ludziach cnót moralnych i dobrego charakteru,

• Regulowanie relacji między jednostkami oraz między jednostką, a społeczeństwem w oparciu o najbardziej cywilizowane i sprawiedliwe zasady oraz wzmacnianie więzi społecznych.

Krótko mówiąc, bycie dla ludzi doskonałym przewodnikiem w każdej dziedzinie, zarówno materialnej, jak i duchowej.

Są to:

Adam, Idris (Enoch), Nuh (Noe), Hud, Salih, Lut (Lot), Ibrahim (Abraham), Isma'il (Izmael), Ishak (Izaak), Ja'qub (Jakub), Jusuf (Józef), Szu'ajb (Jetro), Musa (Mojżesz), Harun (Aaron), Dałud (Dawid), Sulajman (Salomon), Ajjub (Hiob), Dhu'l-Kifl, Junus (Jonasz), Iljas (Eliasz), Al-Jasa' (Elizeusz), Zakarijja (Zachariasz), Jahja (Jan Chrzciciel), Isa (Jezus) i Hz. Muhammad (pokój niech będzie z nimi wszystkimi).

Oprócz nich, status prorocki trzech innych postaci wymienionych w Koranie – Uzajra (Ezdrasza), Lukmana i Dhu'l-Karnajna – jest przedmiotem dyskusji.

Prorocy, którzy nie są wymienieni z imienia w Koranie, ale są znani jako prorocy, to między innymi: Szit (Set), Jusza (Jozue), Dżirdżis (Święty Jerzy), Danijal (Daniel) (pokój niech będzie z nimi).

Istnieje wiele mądrości (hikma) w umieszczeniu w Koranie opowieści o prorokach. Oto niektóre z najważniejszych:

1 — Opowieści o prorokach dowodzą, że Koran jest słowem Allaha, a Wysłannik Allaha (S.A.V.) jest Prorokiem. Koran wspomina ważne wydarzenia i pouczające historie z życia niektórych proroków od czasów Adama (A.S.) aż do ostatniego Proroka, Hz. Muhammada (S.A.V.). O tych samych historiach wspomina się również w Torze i Ewangelii. Koran zaś, potwierdzając kwestie, w których te księgi są zgodne, opowiada je, jednocześnie korygując (tashih) punkty, w których się nie zgadzają. Ludy Księgi nie są w stanie w żaden sposób sprzeciwić się tym przekazom Koranu, nie mogą powiedzieć: „ta informacja jest błędna”.

Oznacza to, że te opowieści nie są wytworem rozumu i inteligencji naszego Proroka, ponieważ nie są to rzeczy, które można wymyślić, opierając się na rozumie. Są to raczej kwestie związane z czytaniem, pisaniem i kulturą. Tymczasem Wysłannik Allaha (S.A.V.) za powszechną zgodą był niepiśmienny (ummi). Nie umiał czytać ani pisać i nie miał żadnego wykształcenia.

Zatem to, że taka niepiśmienna osoba przekazuje wieści o minionych wydarzeniach w sposób tak prawdziwy, jakby je widziała, dowodzi, że jest ona Wysłannikiem Allaha, a jej wiedza opiera się na objawieniu boskim (al-łahj al-ilahi) (Słowa, s. 376).

Ta kwestia jest w Koranie przedstawiona w następujący sposób:

Znaczenie wersetów:

„My opowiadamy tobie najpiękniejszą z opowieści przez to, co objawiliśmy tobie w tym Koranie, chociaż przedtem byłeś z pewnością wśród nieświadomych.” (Sura Jusuf, 12:3)

 „To są wieści z tego, co skryte, które tobie objawiamy. Nie znałeś ich przedtem ani ty, ani twój lud...” (Sura Hud, 11:49)

2 — Opowieści o prorokach nie są przytaczane w Koranie w celu podania suchej wiedzy historycznej czy opowiedzenia bajek z dawnych lat. Są one wspominane przy różnych okazjach, aby dać wiernym lekcję (ibra) i pouczenie. Na przykład; wersety objawione w Mekce dotyczące Hz. Ibrahima (Abrahama) dotyczą głównie jego walki ze swoim ludem o monoteizm (tauhid) i wiarę, ponieważ w tym czasie Wysłannik Allaha prowadził walkę o monoteizm przeciwko politeistom i bałwochwalcom. Ale w Medynie, gdy muzułmanie weszli w relacje z ludami Księgi, wersety objawione na temat Hz. Ibrahima dotyczyły głównie tematów, które blisko interesowały również ludy Księgi, takich jak budowa Kaaby przez Hz. Ibrahima czy ofiarowanie przez niego swojego syna Isma'ila (Izmaela) Allahowi. W związku z tym każda z opowieści o prorokach wspomnianych w Koranie ma swój odrębny kontekst przywołania (zikir makamı) i powód objawienia.

3 — Jednym z ważnych powodów wspominania opowieści o prorokach w Koranie jest pocieszenie i wzmocnienie wszystkich wierzących, na czele z Wysłannikiem Allaha (S.A.V.), oraz zagrożenie niewiernym karą.

Nasz Prorok (S.A.V.) od czasu do czasu doznawał bardzo dotkliwych prześladowań i cierpień ze strony swojego ludu i plemienia. W takich chwilach objawiano niektóre opowieści o prorokach, pocieszając w ten sposób Proroka, a co za tym idzie, wszystkich wierzących. Objawione wersety opowiadały, że również inni prorocy przeszli tą samą drogą, prowadzili tę samą walkę. Ludy innych proroków również sprzeciwiały się swoim prorokom, nazywały ich wieszczami (kahin), szaleńcami (madżnun), mówiły, że robią to dla korzyści materialnych, celów politycznych lub dla sławy; zadawały im tyle cierpień i tortur, ile mogły, a czasem nawet ich zabijały. Poprzez przedstawienie tych kwestii pocieszano Hz. Proroka i wierzących, wzywając ich do cierpliwości i wytrwałości.

W przytaczanych opowieściach opisywano również zagładę (halak) poprzednich narodów, wskazując, że czyny politeistów nie pozostaną bezkarne, a kara za nie zostanie wymierzona zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. W ten sposób pobudzano uczucia współczucia i miłosierdzia Proroka i wierzących, zapewniając, że będą oni z jeszcze większą cierpliwością i wytrwałością, z jeszcze większą troską dążyć do poprawy swojego ludu i ocalenia go od kary.

Możemy opowiedzieć wiele wydarzeń, które pokazują, że pouczające historie z życia proroków były źródłem pocieszenia i zapału dla Proroka i wierzących.

4 — Jedną z mądrości wspominania opowieści o prorokach w Koranie jest udowodnienie istnienia instytucji proroctwa (nubułła). W ten sposób samo przez się wynika, że również Hz. Muhammad (S.A.V.) jest prorokiem, ponieważ Koran, przytaczając opowieści o prorokach, jasno ukazuje, że w historii ludzkości istniała instytucja zwana proroctwem. Kto nie może zaprzeczyć tej instytucji w całości, nie może również zaprzeczyć proroctwu Hz. Muhammada (S.A.V.), albowiem znaki i dowody świadczące o proroctwie proroków wymienionych w Koranie u Hz. Muhammada (S.A.V.) istnieją w formie doskonalszej i obfitszej. Zatem Hz. Muhammad (S.A.V.) również jest prorokiem.

5 — Poprzez wspominanie opowieści o prorokach w Koranie wzmacniana jest wiara wierzących i umacniana ich duchowość w obliczu ataków i negacji ludzi błędu. Opowieści o poprzednich prorokach i ich wspólnotach, opowiedziane w Koranie, pokazują, że droga, którą podążają muzułmanie, nie jest nową ideą czy wiarą, lecz kontynuacją odwiecznej walki między wiarą a niewiarą. Prorocy przychodzili i wzywali ludzi do prawdy i wiary. Część ludzi podążała za nimi, a inna część ich odrzucała; ta walka trwa do dziś.

Prorocy zawsze wzmacniali nawzajem swoje misje, żaden nie zaprzeczał temu, co powiedział drugi. Byli zgodni w nauczaniu ludzi tych samych podstawowych zasad. Gdyby prorocy nie byli wysłani przez Allaha, a prawdy, które głosili, byłyby wytworem ich własnych myśli, niemożliwe byłoby, aby ci ludzie, przychodzący w różnych czasach i miejscach, byli tak zgodni i w pełnej jedności myśli, nauczali ludzi tych samych rzeczy, mówili o tych samych prawdach. W ich słowach z pewnością znalazłyby się sprzeczne postanowienia i zasady. Skoro tak nie jest, droga, którą podążali wszyscy prorocy i wierzący im poddani, jest drogą prawdy. A postanowienia, które prorocy przekazywali ludowi, nie są ich własnymi myślami, lecz objawieniem otrzymanym od Allaha drogą łahj. Zatem nie ma miejsca na żadne wątpliwości i wahania co do tego, że droga, którą podążają muzułmanie, jest drogą prawdy.

6 — Wiara oświetla całą przeszłość i przyszłość człowieka, ratując go przed niebytem, nicością i ciemnościami, i czyni go związanym ze wszystkimi prorokami i wierzącymi im poddanymi. W pewnym sensie daje mu tyle duchowych istnień, ile jest ludzi, z którymi jest związany. Dusza ludzka w ten sposób uwalnia się z ciasnych ram teraźniejszości i zyskuje przestrzeń do podróżowania w wyobraźni przez całą przeszłość i przyszłość.

Dzięki wierze człowiek staje się związany z całą historią ludzkości od Hz. Adama. Odczuwa ciekawość i zainteresowanie minionymi wydarzeniami. Osiąga taki stan uczuć i świadomości, że czerpie lekcje i pouczenia, jakby sam był obecny w tych wydarzeniach.

Z powodu tego szerokiego związku i relacji, jaką daje człowiekowi wiara, w Koranie szeroko omawiano opowieści o prorokach, zaspokajając w ten sposób ciekawość muzułmanów co do przeszłości. Zapewniono im możliwość duchowego i wyobrażeniowego przeżywania wydarzeń, które spotkały proroków i ich wspólnoty, czerpania z nich lekcji i pouczeń oraz odczuwania z nimi bliskości (ünsiyet).

Bediüzzaman określił to następująco:

„Jeśli szukasz towarzyszy, wystarczy Koran... Tak, (człowiek) w nim może w wyobraźni spotykać się z prorokami i aniołami, obserwować ich losy i odczuwać z nimi bliskość” (Mektubat, s. 251).

7 — Inną ważną mądrością wspominania opowieści o prorokach w Koranie są cele, na które wskazują ich cuda. W wyniku postępu w dziedzinie sztuki i nauki, dziś powstało wiele cudów techniki i nauki, takich jak samoloty, elektryczność, pociągi itp., które zajęły ważne miejsce w materialnym życiu ludzi. Oczywiście Święty Koran, który zwraca się do całej ludzkości i porusza wszystko w odpowiednim stopniu, nie pomija ich i nie pominął. Wskazał na te cuda na dwa sposoby: informując o cudach proroków i opowiadając o niektórych wydarzeniach historycznych.

To tak, jakby Święty Koran, poprzez opowieści i historie proroków, wskazywał na podstawy i fundamenty postępu materialnego, mówiąc: „O, ludzie! Te cuda, które widzicie, są pewnymi przykładami i wzorami. Łącząc swoje myśli i wysiłki, możecie stworzyć rzeczy podobne do tych przykładów!”. Tak, przeszłość jest lustrem przyszłości. Wynalazki, które powstaną w przyszłości, buduje się na fundamentach i podstawach położonych w przeszłości. Postęp w naszej epoce również w pełni powstał na inspiracjach wynikających ze wskazówek danych przez religie.

Na przykład: tak jak pierwsze cuda, takie jak zegar, statek, zmiękczanie i używanie żelaza, zostały dane ludziom ręką cudu, tak samo za pomocą cudów wskazano na wynalazki, które zostaną osiągnięte w przyszłości, takie jak samoloty, rakiety, wirówki do wydobywania wody z ziemi, materiały ognioodporne, nauka języka ptaków, przekazywanie dźwięku i obrazu. Jest wiele takich cudów, których ludzkość jeszcze nie zdołała odtworzyć, a nad których odkryciem stopniowo pracuje wraz z postępem cywilizacji.

Wielcy ludzie, których Allah Wszechmogący wybrał na Swoich posłańców, aby przekazywali Jego nakazy i zakazy Jego sługom, nazywani są Prorokami (Pokój z nimi wszystkimi).

Wiara w Proroków oznacza wiarę w to, że Allah wysłał posłańców zwanych Prorokami, aby prowadzili ludzi na prostą drogę i oznajmiali im Jego nakazy i zakazy; oznacza akceptację istnienia instytucji proroctwa oraz potwierdzenie, że osoby wymienione w Koranie jako Prorocy, rzeczywiście nimi były.

Chociaż Prorocy są ludźmi takimi jak my, są oni wybranymi sługami Allaha. Człowiek nie może stać się Prorokiem poprzez pracę, wysiłek czy pragnienie. Proroctwo jest darem od Allaha.