Najczęściej czytane w kategorii Koran

„KORAN; jest Niebiańską Księgą, która zwięźle zawiera w sobie księgi wszystkich proroków (enbiyâ) z różnych epok, traktaty (risale) wszystkich świętych (ewliyâ) o różnych drogach duchowych oraz dzieła wszystkich czystych (asfiyâ) o różnych ścieżkach; której sześć kierunków (dżihat-i sitte) jest promiennych i oczyszczonych z mroków urojeń (ewham) i wątpliwości (szübehat); której punktem oparcia jest, z absolutną pewnością, niebiańskie objawienie (wahy-i semawi) i odwieczna mowa (kelam-i ezeli).”

„A jej celem i zamierzeniem jest, w sposób widoczny, szczęśliwość wieczna (saadet-i ebedije). Jej wnętrze, w sposób oczywisty, jest czystym przewodnictwem (halis hidajet). Jej powierzchnia, z konieczności, jest światłami wiary (enwar-i iman). Jej fundament, z pewnością wiedzy (bi-ilmelyakîn), jest dowodem i argumentem (delil we bürhan). Jej prawa strona, z pewnością doświadczenia (bit-tedżrübe), jest poddaniem serca i sumienia (teslim-i kalb we widżdan). Jej lewa strona, z pewnością naoczności (bi-ajnelyakîn), jest zniewoleniem umysłu i intelektu (teshir-i akıl we iz'an). Jej owocem, z pewnością ostateczną (bihakkal-yakîn), jest miłosierdzie Litościwego (rahmet-i Rahman) i siedziba rajów (dar-i dżinan). Jej pozycją i uznaniem, według prawdziwej intuicji (bil-hadsi's-sadik), jest akceptacja przez anioły, ludzi i dżinny (makbul-ü melek we ins we dżan).” (Bediüzzaman, Sözler (Słowa))

Jaką księgą jest Koran?

W naszych czasach, gdy zamęt (fitna) i zepsucie (fesad) ogarnęły ziemię, konieczność zwrócenia się ku Księdze Allaha i uczynienia jej dominującą w naszym życiu jest oczywista. Jeśli ludzie całkowicie pogrążyli się w „pustych słowach” i nimi się zajmują... Jeśli za punkt odniesienia przyjmują dzieła ludzkie, a nie Księgę Allaha, do nich się odwołują i ich przestrzegają... Jeśli ci, którzy występują w imieniu islamu, wzywają innych nie do Koranu, lecz do swoich własnych grup, szkół prawnych (mezhep) i ścieżek duchowych (meszrep)... Jeśli muzułmanie za „podręcznik” i „księgę podręczną” przyjęli dzieła pełne zabobonów (hurafe), a nie Koran...

W 30. wersecie Sury Al-Furqan czytamy:

„I powiedział Wysłannik: 'O Panie mój! Mój lud wziął ten Koran za rzecz porzuconą.' "

Jeśli, tak jak skarżył się Wysłannik Allaha, „wspólnota (ummet) porzuciła Koran”...

W 68. wersecie Sury Al-Ma'idah podkreślono:

„Powiedz: 'O Ludu Księgi! Nie opieracie się na niczym, dopóki nie będziecie przestrzegać Tory, Ewangelii i tego, co wam zostało zesłane od waszego Pana (Koranu).' Zaprawdę, to, co ci zostało zesłane od twego Pana, u wielu z nich powiększy tylko bunt i niewiarę. Nie martw się więc o lud niewierny.”

Jeśli muzułmanie popadli w stan Ludu Księgi, który „nie podtrzymuje Tory, Ewangelii i Koranu i nie opiera się na niczym”, i borykają się z kryzysem tożsamości... Wtedy właśnie konieczność powrotu do Koranu, zrozumienia go i podtrzymywania nabiera pełnego znaczenia. Aby uczynić Koran dominującym w życiu, trzeba go najpierw właściwie poznać, przeczytać i zrozumieć...

Księga Wyjątkowa, Niepowtarzalna, Bezprecedensowa, Wymykająca się Ludzkim Standardom:

Pierwszą cechą, którą powinien wziąć pod uwagę czytelnik nowo poznający Koran, jest to, że nie jest to księga napisana według ludzkich metod twórczych, podzielona na określone rozdziały, tytuły i podtytuły, ani posiadająca wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Koran, nie będąc książką literacką czy filozoficzną w znanym nam sensie, nie jest również książką historyczną, astronomiczną, socjologiczną, medyczną, ani nawet klasyczną książką „religijną”. Chociaż zwraca uwagę na wiele tematów z dziedzin nauki, które wymieniliśmy, pod względem celu, stylu, języka, układu i sposobu ujęcia tematów jest księgą całkowicie odmienną, wyjątkową. Jest to księga, której nie można mierzyć miarą żadnej dyscypliny naukowej, jest niezwykła i, jak to ujął Mawdudi, „jedyną w swoim rodzaju księgą na ziemi”...

Koran nie został objawiony po to, by dostarczać czytelnikowi informacji na określone tematy, informować go czy kierować do badań naukowych. Wręcz przeciwnie, jego jedynym celem jest doprowadzenie ludzi i dżinnów, którzy ponoszą odpowiedzialność ze względu na posiadanie rozumu i woli, do osiągnięcia „świadomości służby” (kulluk bilinci),

„Stworzyłem dżinny i ludzi tylko po to, aby Mi służyli.” (Sura Az-Zariyat, 51:56)

i w ten sposób zapewnienie im szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym. Koran nie jest „pustym słowem bez celu”;

„To nie jest pusta mowa.” (Sura At-Tariq, 86:14)

Jest on zbiorem kryteriów i norm, które „odróżniają” (Furkan) prawdę od fałszu, dobro od zła, piękno od brzydoty.

Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest to, że Księga Allaha, której jedynym celem jest przewodnictwo i szczęście ludzkości, używa stylu ukierunkowanego na ten cel, zwracając się czasem do rozumu czytelnika, czasem do jego uczuć, czasem do sumienia i serca; od czasu do czasu zwracając uwagę na przeszłe społeczności, niebo i ziemię, świat roślin i zwierząt, prawdy psychologiczne, socjologiczne, filozoficzne i moralne, wzywając adresata do refleksji nad tymi tematami.

Dlatego Koran, choć jest podzielony na sury i wersety, pod względem omawianych tematów sprawia wrażenie złożonego, zawiłego i przeplatającego się. Nagłe przejście od jednego tematu do innego, pozornie zupełnie niezwiązanego, częste powtórzenia, uwzględnienie ustaleń i rozwiązań uniwersalnych problemów całej ludzkości w kontekście praktycznych problemów społeczeństwa, które zmieniało się, rozwijało i dojrzewało w ciągu dwudziestu trzech lat objawienia, kierowanie ku zachowaniom i zasadom moralnym, które zapewnią ludziom szczęście, i zwiastowanie im Raju, a także ostrzeganie przed negatywnymi postawami, które doprowadzą ich do nieszczęścia, i straszenie Piekłem... wszystko to jest wymogiem unikalnego stylu Koranu.

Gdy Koran jest czytany wielokrotnie, lepiej widać, że między jego tematami, słowami i pojęciami istnieje zdumiewająca spójność (insicam) i całość, żadne zdanie nie jest wypowiedziane na próżno, a cała księga obraca się wokół jednego celu: zapewnienia ludzkości przewodnictwa (hidajet) i szczęścia. Jak powiedział nieżyjący już Muhammed Asad, żadna księga – włączając w to Biblię (Kitab-ı Mukaddes) – nie jest w stanie udzielić tak jasnej i wyczerpującej odpowiedzi na odwieczne pytanie ludzkości, jak Koran: „Jak mam postępować, aby prowadzić dobre życie na tym świecie i być szczęśliwym w przyszłym świecie?”

Prawdziwa Księga Zesłana od Allaha, Kompletna, Niesprzeczna, Niezmienna:

Nie ma wątpliwości, że Koran jest „prawdziwą” (hak) księgą, zesłaną przez Allaha, Pana światów, Jego Wysłannikowi, Muhammadowi (saw).

„Ten Koran nie mógł zostać wymyślony przez nikogo innego niż Allah; co więcej, potwierdza on wszystko, co przetrwało z prawdy w poprzednich objawieniach, i w sposób zwięzły wyjaśnia objawienie, co do którego nie ma wątpliwości, że pochodzi od Pana światów.” (Sura Junus, 10:37)

Koran wyjaśnia tę prawdę w odpowiedzi na oszczerstwa i zarzuty, takie jak:

„Koran wymyślił Muhammad, a inni mu pomogli... To nic innego jak baśnie dawnych ludów.” (Sura Al-Furqan, 25:4-5), „...to słowo poety; to słowo wieszcza...” (Sura Al-Hakka, 69:41-42),

a następnie rzuca wyzwanie wszystkim tym, którzy powtarzają te absurdalne oszczerstwa:

„A jeśli jesteście w wątpliwości co do tego, co zesłaliśmy Naszemu słudze (Muhammadowi), to przynieście surę (rozdział) podobną do niego i wezwijcie waszych świadków {pomocników} oprócz Allaha, jeśli mówicie prawdę! A jeśli tego nie uczynicie – a z pewnością nigdy tego nie uczynicie – to strzeżcie się ognia, którego paliwem są ludzie i kamienie, przygotowanego dla niewierzących.” (Sura Al-Baqarah, 2:23-24)

„Czyż oni mówią: 'On (Muhammad) to wymyślił'? Powiedz: 'Jeśli mówicie prawdę, to przynieście surę podobną do niego i wezwijcie na pomoc, kogo tylko możecie, oprócz Allaha.' ” (Sura Junus, 10:38)

Czytelnik, który uważnie studiuje Koran, od pierwszego wejrzenia zauważa, że nie mógł on wyjść spod pióra człowieka. W tej Księdze nie napotyka się żadnych ludzkich elementów, podobnych do osobistych słabości autora czy wskazówek dotyczących warunków środowiskowych, w których żył, które odbijają się w książce jakiegokolwiek pisarza. Na przykład, jak wskazuje Abdullah Draz, Koran pozostaje ponad wszelkimi cechami geograficznymi, rasowymi i innymi ludzkimi, a nawet nie wymienia imion osób i miejsc, o których wspomina, wyciągając z nich lekcje dla ogólnego wychowania ludzkości. Już sam ten fakt stanowi dowód na to, że Koran jest słowem Allaha.

Podobnie, nawet w najbardziej doskonałej ludzkiej książce, w wyniku wnikliwej analizy można znaleźć pewne błędy, wady i sprzeczności. Żaden z tych, którzy przez wieki czytali Koran w tym czy innym celu, nie znalazł w nim najmniejszej wady, sprzeczności ani braku. W Księdze Allaha nie ma bowiem najmniejszej krzywizny, skrzywienia ani zniekształcenia:

„Chwała Allahowi, który zesłał Swemu słudze Księgę (Koran) i nie uczynił w niej żadnej krzywizny.” (Sura Al-Kahf, 18:1)

Księga Allaha rzuca również wyzwanie w tej kwestii:

„Czyż oni nie będą się zastanawiać nad tym Koranem dogłębnie i wnikliwie? Gdyby pochodził on od kogoś innego niż Allah, z pewnością znaleźliby w nim wiele niespójności i sprzeczności.” (Sura An-Nisa, 4:82)

Każdy, kto czyta Koran, starając się go przemyśleć i zrozumieć, zobaczy, że: nie jest to przypadkowe i bezcelowe słowo ludzkie {hezl}:

„To nie jest pusta mowa.” (Sura At-Tariq, 86:14) „To jest prawdziwa księga, w której nie ma absolutnie żadnych wątpliwości ani wiedzy opartej na przypuszczeniach.” (Sura Al-Baqarah, 2:2) „A ta (kara) jest dlatego, że Allah zesłał Księgę w prawdzie (a oni ją odrzucili). A ci, którzy poróżnili się co do Księgi, znajdują się w głębokim rozłamie.” (Sura Al-Baqarah, 2:176) „I została ona zesłana od Allaha jako przewodnictwo i miłosierdzie.” (Sura Junus, 10:37; Sura As-Sadżda, 32:2; Sura Jasin, 36:5; Sura Az-Zumar, 39:1)

Jest to również księga, w której niemożliwe jest zmienienie nawet jednej litery, a jej ochronę wziął na siebie Wszechmocny Allah. {6:115; 15:9}.

Przewodnik Prowadzący Ludzi na Najprostszą Drogę i Światło Wyprowadzające z Ciemności do Jasności:

Szlachetny Koran, w najogólniejszym sensie, jest przewodnikiem zbawienia i przewodnictwa (hidajet) dla całej ludzkości we wszystkich czasach i miejscach. W sensie szczególnym jest on również przewodnikiem dla wierzących i świadomych swojej odpowiedzialności, wskazującym drogi wyjścia z kryzysów i trudności. Pojęcie „hidajet” w języku arabskim, oznaczające wskazanie drogi wyjścia ludziom, którzy na pustyni nie wiedzą, w którym kierunku iść, w pełni odpowiada pozycji, jaką Koran zajmuje dla ludzkości.

Koran, przysięgając na „czas / wszystkie epoki” i przypominając, że „ludzkość jest zawsze na straconej pozycji” {Sura Al-Asr, 103:1-2}, jest dla ludzkości, która w każdej epoce historycznej, a zwłaszcza dzisiaj, błąka się i miota w duchowych kryzysach, upadku moralnym i trudnościach społecznych, „receptą na zbawienie”, „kołem ratunkowym” (can simidi);

„To jest Księga, którą ci zesłaliśmy, abyś wyprowadził wszystkich ludzi, za pozwoleniem ich Pana, z ciemności do światłości, na drogę Potężnego, Godnego Chwały Allaha.” (Sura Ibrahim, 14:1)

Jedyna droga do osiągnięcia pomyślności i szczęścia przez społeczeństwo, które utraciło swoje cnoty moralne i szlachetne cechy, a którego teraźniejszość i przyszłość pociemniały, jest wskazana w Księdze Allaha:

„Zaprawdę, przyszło do was od Allaha światło (nur) i Księga jasna. Allah prowadzi nią tych, którzy szukają Jego upodobania, na drogi pokoju, i wyprowadza ich, za Swoim pozwoleniem, z ciemności do światłości, i prowadzi ich na drogę prostą.” (Sura Al-Ma'idah, 5:15-16)

Podczas gdy ludzkie ideologie, wysuwane z roszczeniem do rozwiązania problemów ludzkości, z tymczasowymi i niepełnymi rozwiązaniami tylko pogłębiają problemy, Koran oferuje wieczne i absolutne drogi zbawienia, ważne dla wszystkich czasów i miejsc. Koran przyrównuje człowieka, który próbuje rozwiązać swoje problemy za pomocą ludzkich propozycji, do bezradnej osoby w ciemności, która stawia kilka kroków w nagłym błysku błyskawicy, a potem zastyga w miejscu {2:20}. Koran natomiast prowadzi ludzi do tego, co najprostsze i najlepsze {17:9}. Ponieważ on sam jest absolutną prawdą {13:1; 17:105}.

Miłosierdzie, Błogosławieństwo, Uzdrowienie i Wewnętrzny Wgląd dla Ludzi:

„O ludzie! Przyszło do was napomnienie od waszego Pana i uzdrowienie tego, co jest w sercach, i przewodnictwo, i miłosierdzie dla wierzących...”

„Powiedz: 'Niech się radują łaską i miłosierdziem Allaha, tylko tym Koranem. To jest lepsze niż to, co oni gromadzą ze świeckich dóbr.'” (Sura Junus, 10:57-58)

Koran jest uzdrowieniem (szifa), ukojeniem i w konsekwencji miłosierdziem (rahmet) dla wszelkiego rodzaju chorób serca i udręk. Serca, które pociemniały, stwardniały i stały się schorowane z powodu duchowych brudów i grzechów {2:10; 6:43; 8:49}, oczyszczają się, miękną i znajdują uzdrowienie tylko dzięki Koranowi;

„Skóra tych, którzy boją się swego Pana, drży na skutek tej Księgi; potem ich skóra i serca miękną i uspokajają się na wspomnienie Allaha (w Jego Księdze).” (Sura Az-Zumar, 39:23)

„Wiedzcie dobrze, że tylko przez wspominanie Allaha (w Koranie) serca znajdują ukojenie.” (Sura Ar-Ra'd, 13:28)

W ten sposób Koran staje się uzdrowieniem i miłosierdziem dla ludzi, których umysły i serca stały się chaotyczne i pogmatwane przez szatańskie podszepty (weswese), a ich światy pociemniały. Wewnętrzny świat ludzi, którzy uwolnili się od tego rodzaju udręk i dolegliwości, rozjaśnia się, a ich wewnętrzny wgląd (basiret) i horyzonty otwierają się.

„... Ten Koran to światła wglądu (basiretler) od waszego Pana / światła otwierające oczy waszych serc, a dla ludu wierzącego – przewodnictwo i miłosierdzie.” (Sura Al-A'raf, 7:203; Sura Al-Dżasija, 45:20)

Koran jest tak błogosławioną (mübarek) {6:155} księgą, że, jak powiedział Umar (ra), „Allah tylko przez nią otwiera zamknięte oczy, głuche uszy i zapieczętowane serca.”

Napomnienie, Ostrzeżenie i Porada, która nadaje Człowiekowi Świadomość Odpowiedzialności:

Jednym z imion Koranu jest „Zikr”, czyli napomnienie, a innym „Tezkira”, czyli ostrzeżenie, przypomnienie. Koran jest zbiorem napomnień, ostrzeżeń i rad, które uczą człowieka jego obowiązków, przypominają mu o nich i kierują go ku dobru, pięknu i prawdzie;

„Ten Koran jest jawnym przesłaniem dla ludzi. Aby przez nie byli ostrzegani, aby wiedzieli, że Allah jest jedynym Bogiem, i aby ludzie roztropni przyjęli napomnienie.” (Sura Ibrahim, 14:52)

Koran, od początku do końca, opisuje obowiązki i odpowiedzialność człowieka wobec samego siebie, swego Pana, innych ludzi i natury. Tych, którzy nie są świadomi tych obowiązków i tkwią w niewiedzy, uczy ich odpowiedzialności, a tym, którzy zapomnieli, przypomina; tych, którzy świadomie nie wypełniają swoich obowiązków, surowo ostrzega...

Koran – jak ujął to M. Akif (słynny turecki poeta) – nie został zesłany po to, by go czytać za zmarłych ani wróżyć z niego; nie jest on też księgą zaklęć. Został zesłany tylko po to, by dawać rady żyjącym, przypominać o prawdach nieświadomym (gafil) i ostrzegać ich przed nieszczęściami, które mogą ich spotkać na tym świecie i w życiu ostatecznym... W ten sposób  dla tych, którzy nie stosują się do wszystkich tych ostrzeżeń, upomnień, rad i napomnień, nie pozostaje żadna wymówka {36:5-6, 69-70; 6:155-157}.

„Koran został zesłany przez Wszechmocnego, Najmiłosierniejszego Allaha, abyś ostrzegał lud, którego przodkowie nie byli ostrzegani, i dlatego jest on w zaniedbaniu.” (Sura Jasin, 36:5, 6)

„My nie nauczyliśmy go (Proroka) poezji, ani to do niego nie przystoi. To (co mu daliśmy) jest tylko napomnieniem i Koranem jasnym.” (Sura Jasin, 36:69)

„Aby ostrzegał tych, którzy żyją (umysłowo i duchowo), i aby spełniło się słowo (o karze) nad niewiernymi, zesłaliśmy Koran.” (Sura Jasin, 36:70)

„To (Koran) jest błogosławioną księgą, którą zesłaliśmy. Przestrzegajcie jej więc i bójcie się sprzeciwiać Allahowi, aby dostąpić miłosierdzia.” (Sura Al-An'am, 6:155)

„Abyście nie mówili: 'Księga została zesłana tylko dwóm społecznościom przed nami (Żydom i Chrześcijanom), a my nie znaliśmy ich nauk', albo 'Gdyby nam została zesłana księga, bylibyśmy na prostszej drodze niż oni', zesłaliśmy ten Koran. Oto przyszedł do was od waszego Pana jasny dowód, przewodnictwo i miłosierdzie. Któż jest bardziej niesprawiedliwy niż ten, kto zaprzecza znakom Allaha i odwraca od nich (ludzi)?! Tych, którzy próbują odwracać ludzi od naszych znaków, ukarzemy najgorszą z kar za to, że stawiali przeszkody.” (Sura Al-An'am, 6:156, 157)

Jedyna Księga Odniesienia, Główne Źródło i Miernik Odróżniający Prawdę od Fałszu dla Wierzących:

Dla każdego muzułmanina, który wybrał islam jako swoją religię i poddał się Allahowi, najbardziej podstawową księgą odniesienia jest Koran. Z niego będzie się uczył zasad życia, które zapewnią mu szczęście na tym świecie i w życiu ostatecznym. Z niego dowie się, w co ma wierzyć, a co odrzucać; co jest dobre, piękne i dozwolone (halal), a co złe, brzydkie i zakazane (haram); co ma robić, a czego nie. Nim będzie oczyszczał swoje serce i duszę, nim będzie umacniał swoje poddanie się Allahowi, nim będzie odświeżał swoją wiarę i zapał {9:124; 16:102}.

„I kiedykolwiek zostanie zesłana sura, niektórzy z nich mówią (szyderczo): 'Którego z was wiarę ona umocniła?' Jeśli chodzi o tych, którzy uwierzyli, zesłana sura umocniła ich wiarę, i cieszą się, zwiastując to sobie nawzajem.” (Sura At-Tawba, 9:124)

„O Muhammadzie! Powiedz: 'Koran zesłał Duch Święty (Gabriel) w prawdzie, aby umocnić wiarę tych, którzy uwierzyli, jako przewodnictwo i radosną nowinę dla muzułmanów.'” (Sura An-Nahl, 16:102)

Z Księgi Allaha pozna piękno Raju i grozę kary piekielnej, dzięki czemu będzie bardziej gorliwy w prowadzeniu cnotliwego i szlachetnego życia, a jednocześnie bardziej ostrożny w unikaniu grzechów i zła. Krótko mówiąc, wierzący znajdzie w Koranie, w najogólniejszych ramach, wszystko, co dotyczy tego, jak ma postępować, aby zdobyć upodobanie Allaha;

„Zesłaliśmy ci tę Księgę jako wyjaśnienie wszystkiego i jako przewodnictwo, miłosierdzie i radosną nowinę dla muzułmanów.” (Sura An-Nahl, 16:89)

Jednakże z tego wersetu nie należy rozumieć, że Koran jest encyklopedią lub księgą nauk. Nie jest to książka mówiąca o przemijających teoriach naukowych, lecz „przewodnik życia”. Jest to „instrukcja obsługi” (kullanım kılavuzu) zesłana nam przez Allaha, który nas stworzył i zna naszą naturę (fitra) lepiej niż my sami, pokazująca, jak mamy obsługiwać nasze śmiertelne ciało w tym śmiertelnym świecie;

„Ten Koran nie jest wymyśloną mową; jest on jednak potwierdzeniem poprzednich objawień, wyjaśnieniem wszystkiego oraz przewodnictwem i miłosierdziem dla ludu wierzącego.” (Sura Junus, 10:111)

Koran jest ostatnim i najdoskonalszym słowem Allaha. Ludzkość, która od pierwszego człowieka, Adama (as.), była adresatem boskiego objawienia, po zapomnieniu, zagubieniu lub zmianie wcześniejszych nauk monoteistycznych, posiada teraz doskonały skarb, Koran, który potwierdza to, co w nich było prawdziwe, a koryguje to, co było błędne. Dzięki Koranowi, który jest „Rozróżnieniem” (Furkan), ludzie mogą dowiedzieć się, co jest boską prawdą, a co ludzkim zabobonem i wymysłem.

Dla muzułmanów Koran jest niepodważalnym „kamieniem probierczym” (mihenk taşı) . Jego struktura myślowa, światopogląd i sposób postępowania powinny być skoncentrowane wokół Koranu. Wszystko, co do niego dociera w imię wiedzy lub kultury islamskiej, musi pojedynczo przepuścić przez „sito Koranu” (Kur'an süzgeci); oddzielić prawdę od fałszu, to, co autentyczne, od zabobonu, to, co proste, od tego, co krzywe, od wymysłów i kłamstw.

Nie należy zapominać, że największym szczęściem islamu jest to, że jego wyznawcy posiadają w swoich rękach niezmienioną nawet w jednej literze Księgę, którą sam Wszechmogący Allah wziął pod swoją ochronę i która aż do Dnia Zmartwychwstania pozostanie „nieomylnym miernikiem” i kryterium między prawdą a fałszem, czyli „Rozróżnieniem” (Furkan). Jest to księga, w której nie ma najmniejszego błędu...

Wierni, tak jak zwracają się do niej, aby poznać sekrety szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym, tak samo w sprawach, w których się poróżnią, będą zwracać się do Księgi Allaha i do autentycznej sunny (sahih sünnet) „żywego Koranu”, czyli Wysłannika Allaha (asm.)...

Krótko mówiąc; Koran jest dla wierzących „księgą odniesienia” i „księgą podręczną”, której wartość i znaczenie nie zmniejszą się aż do Dnia Zmartwychwstania. Ta skarbnica jest „jedyną instancją”, do której wierni będą się zwracać, aby rozwiązać wszelkie swoje duchowe problemy, włączając w to sprawy, w których się nie zgadzają.

Księga Praktyczna, a nie Teoretyczna:

Koran nie jest księgą, która omawia i wyjaśnia pewne historyczne, społeczne, filozoficzne i moralne prawdy jedynie na płaszczyźnie teoretycznej. Wręcz przeciwnie, dąży do stworzenia społeczeństwa ukształtowanego przez uniwersalne zasady moralne i duchowe, które przedstawia. Tak jak w ciągu dwudziestu trzech lat przekształcił jedno z „najbardziej ignoranckich” społeczeństw w historii świata w „najbardziej cnotliwe” społeczeństwo, tak samo jest to księga „rewolucyjna” (inkılabdży), która za cel postawiła sobie usunięcie z powierzchni ziemi wszystkiego, co jest w imię nieprawości i zła {fitne}, oraz urzeczywistnienie poddania się całej ludzkości Allahowi {Islam} {2/193}. Koran został zesłany, aby był stosowany i przestrzegany;

„Postępujcie za tym, co wam zostało zesłane od waszego Pana, a nie idźcie za przewodnikami innymi niż On. Jakże mało przyjmujecie napomnienia!” (Sura Al-A'raf, 7:3)

Każdy, kto jest adresatem Koranu i w niego wierzy, począwszy od Proroka (asm.), jest zobowiązany go przestrzegać i podtrzymywać zasady, które głosi;

„Trzymaj się więc mocno tego Koranu, który ci objawiliśmy. Zaprawdę, jesteś na prostej drodze. Zaprawdę, ten Koran jest zaszczytem i napomnieniem zarówno dla ciebie, jak i dla twojego ludu. W przyszłości zostaniecie zapytani, czy go przestrzegaliście.” (Sura Az-Zuchruf, 43:43-44)

Koran jest „Księgą Allaha, dzięki której, jeśli mocno się jej trzymacie, nigdy nie zbłądzicie.” {Ibn Madżah}. Jest on mocną liną Allaha i niezniszczalnym uchwytem, który, gdy się go chwycicie, poprowadzi was do światłości, dojrzałości, godności i honoru.

„Nie ma przymusu w religii. Droga prosta stała się jasna i odróżniła się od drogi błędu. Kto więc odrzuca taghuta (wszystko, co jest czczone lub czemu okazuje się posłuszeństwo zamiast Allahowi) i wierzy w Allaha, ten uchwycił się najmocniejszego uchwytu, który się nie zerwie. A Allah jest Słyszący, Wszechwiedzący.” (Sura Al-Baqarah, 2:256); {por. Sura Al-Baqarah, 2:257; Sura Al 'Imran, 3:103}

„I trzymajcie się wszyscy razem mocno liny Allaha (Koranu), i nie rozdzielajcie się. I pamiętajcie o łasce Allaha dla was, kiedy byliście wrogami, a On zjednoczył wasze serca. I dzięki Jego łasce staliście się braćmi. Byliście na skraju przepaści ognia, a On was od niej wybawił. W ten sposób Allah wyjaśnia wam Swoje znaki, abyście mogli kroczyć drogą prostą.” (Sura Al 'Imran, 3:103)

Społeczeństwo, które trzyma się liny Allaha i przestrzega boskich zasad, będzie szczęśliwe zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. Ci, którzy odwracają się od boskich prawd, odrzucają Księgę Allaha i jej nie przestrzegają, będą nieszczęśliwi w obu światach...

Zasady moralne, napomnienia i rady zawarte w Koranie mają wartość tylko wtedy, gdy są stosowane. Na przykład, następujące boskie rady nie będą miały żadnego znaczenia, dopóki pozostaną na papierze:

• „Nie zbliżajcie się do cudzołóstwa; albowiem jest to czyn wielce obrzydliwy i zła droga.”
• „Nie zabijajcie duszy, którą Allah uczynił świętą, chyba że zgodnie z prawem...”
• „Nie zbliżajcie się do majątku sieroty...”
• „Wypełniajcie wasze zobowiązania; albowiem za zobowiązanie będziecie odpowiadać.”
• „A kiedy mierzycie, dawajcie pełną miarę; i ważcie na sprawiedliwej wadze...”
• „Nie idź za tym, o czym nie masz wiedzy; albowiem słuch, wzrok i serce – za to wszystko będziesz odpowiadać.”
• „I nie stąpaj po ziemi z pychą; albowiem ty nie rozerwiesz ziemi ani nie dorównasz wzrostem górom.”
• „Wszystko to jest złe i znienawidzone w oczach twego Pana.” (Sura Al-Isra, 17:32-38)

Księga Jasna, Zrozumiała, Uproszczona:

Jak widać w przytoczonych powyżej wersetach 32-38 z Sury Al-Isra, wersety Koranu zawierają bardzo praktyczne zasady, które nawet społeczeństwo niepiśmienne (ummi) może łatwo zrozumieć i zastosować. Szlachetny Koran nie jest księgą zawiłą, niezrozumiałą, zagubioną w głębinach historii, którą mogliby zrozumieć tylko eksperci, naukowcy i akademicy, lub której tajemnice i szyfry mogliby rozszyfrować tylko oni. To, że Koran i jego wersety są „jasne” i „zrozumiałe”, jest wielokrotnie powtarzane w samym Koranie, zazwyczaj na początku sur...

W Koranie wszystko jest wyjaśnione za pomocą „różnorodnych przykładów” {18:54; 20:113} lub szczegółowo i obszernie objaśnione {6:55, 56, 126; 41:2-3}. Wersety Koranu zostały również uczynione łatwymi do zrozumienia za pomocą różnych przedstawień i przykładów;

„I uczyniliśmy Koran łatwym do napomnienia i refleksji. Czy jest więc ktoś, kto przyjmie napomnienie?” (Sura Al-Qamar, 54:17, 22, 32, 40)

„Ponieważ pierwszymi adresatami Koranu byli ludzie niepiśmienni (ummi), błogosławiony Szariat islamski również jest ummi. Szariat został objawiony w sposób, który jego adresaci mogli zrozumieć i stosować bez potrzeby posiadania szczególnej wiedzy i specjalizacji. Twierdzenie przeciwne jest sprzeczne z istotą i formą ustanowienia szariatu. Pierwsi adresaci, Arabowie, byli niepiśmienni; zatem szariat zesłany do nich również musiał być ummi. W przeciwnym razie pojawiłyby się zarzuty, takie jak: „to nie jest na naszym poziomie, nie przypomina naszej mowy, nie jest to rodzaj, który znamy, to są rzeczy, których nie znamy i nie rozumiemy...” {41:44}.

Co więcej, Allah Wszechmogący „nakłada na swoje sługi tylko tyle odpowiedzialności, ile są w stanie unieść” {2:285}. Allah „nie uczynił w religii żadnej trudności” {22:78}. Ze względu na dobro publiczne (maslahat), szariat musiał przyjść w języku i dyskursie zrozumiałym dla wszystkich. W przeciwnym razie ludzie nie mogliby się poprawić.”

– Asz-Szatibi

W hadisie Szlachetny Koran jest opisany w następujący sposób:

„Część ludzi to lud Allaha. Gdy zapytano: 'O Wysłanniku Allaha, kim oni są?', odpowiedział: 'To są ludzie Koranu; te osoby są ludem Allaha i Jego bliskimi.'” (Tirmidhi)

„Gdziekolwiek wierzący czyta Koran, pod warunkiem, że czyni to szczerze i dla upodobania Allaha, tam spływa miłosierdzie i błogosławieństwo, a aniołowie i spokój wewnętrzny (sakina) otaczają go.” (Tirmidhi)

Haris al-A'war opowiada: Wszedłem do meczetu i zobaczyłem, że ludzie porzucili wspominanie Boga (zikr) i pogrążyli się w rozmowach o błahych, próżnych sprawach. Poszedłem do Alego (ra) i poinformowałem go o sytuacji. Zapytał mnie: „Mówisz prawdę?”. Gdy potwierdziłem, rzekł: Słyszałem, jak Wysłannik Allaha (saw) mówił:

„Wiedzcie, że nadejdzie czas próby (fitna). Natychmiast zapytałem: 'Jaka jest droga ucieczki od tego, o Wysłanniku Allaha?'. Odpowiedział: 'Trzymanie się Księgi Allaha.'”

„W niej znajdują się wieści o (losach narodów) przed wami, wieści o próbach, które nadejdą po was (aż do Dnia Zmartwychwstania), oraz o losach w Dniu Zmartwychwstania.”

„Ponadto, znajduje się w niej osąd spraw, które będą miały miejsce między wami (takich jak wiara – niewiara, posłuszeństwo – nieposłuszeństwo, to, co zakazane – to, co dozwolone itp.). Jest to miara, która odróżnia prawdę od fałszu.”

„Wszystko w niej jest na poważnie. Nie ma w niej słów bez celu. Kto z głupoty w nią nie uwierzy i nie będzie według niej postępował, tego Allah zniszczy. Kto szuka przewodnictwa poza nią, tego Allah sprowadzi na manowce.”

„Jest ona mocną liną Allaha. Jest ona mądrym napomnieniem (zikr). Jest ona drogą prostą. Chroni podążające za nią namiętności przed zboczeniem, a języki (które ją recytują) przed pomyłką. Uczeni nigdy się nią nie nasycą. Jej częste powtarzanie nie nuży ani nie umniejsza jej smaku. Jej zdumiewające, wyróżniające cechy nigdy się nie kończą.”

„Jest to taka księga, że dżinny, gdy ją usłyszały, nie mogły się powstrzymać od powiedzenia: 'Słyszeliśmy niespotykaną recytację. Prowadzi ona do prawdy. Uwierzyliśmy w nią (że jest słowem Allaha). Kto przynosi wieści z niej, mówi prawdę. Kto według niej postępuje, zostanie wynagrodzony. Kto według niej sądzi, sądzi sprawiedliwie. Kto do niej wzywa, jest wzywany na drogę prostą. O A'war, naucz się dobrze tych pięknych słów.'” (Tirmidhi)

Podsumowując, „cudowna księga”, Szlachetny Koran, która położy kres mrocznym dniom, w których żyjemy, cierpieniom i udrękom, i która będzie przewodnikiem do „uniwersalnego szczęścia” całej ludzkości, leży w naszych rękach jako niezrównany skarb. Naszym zadaniem jest czytanie i stosowanie tej „recepty na zbawienie” z żywym spojrzeniem, aby znaleźć żywe odpowiedzi na żywe problemy dzisiejszych czasów i uchwycić dynamizm i entuzjazm pierwszych dni islamu. 

Źródło:

A. Yıldız - Ş. Özdemir, Kur'an Nedir, Nasıl Okunmalıdır, Pınar Yayınları.

Astronomia

• Dziś nie jest definitywnie wiadomo, w jaki sposób powstała pierwotna materia wszechświata. Być może ta kwestia na zawsze pozostanie tajemnicą. Opracowano jednak kilka teorii, które mają pewne prawdopodobieństwo prawdziwości i oparcie w źródłach. Stwierdzenia Szlachetnego Koranu na ten temat stają się lepiej zrozumiałe w świetle tych teorii:

„Czyż ci, którzy nie uwierzyli, nie widzieli, że niebiosa i ziemia stanowiły jedną zwartą masę, a My je rozdzieliliśmy? I stworzyliśmy z wody każdą żyjącą istotę. Czyżby więc nie uwierzyli?” (Sura Al-Anbiya, 21:30)

„Następnie zwrócił się ku niebu, które było dymem...” (Sura Fussilat, 41:11)

Powszechna opinia panująca obecnie wśród astrofizyków porusza się w ramach wyznaczonych przez te wersety.

• Na temat kulistości Ziemi istnieją wskazówki w wielu wersetach. Na przykład:

„On owija nocą dzień i owija dniem noc.” (Sura Az-Zumar, 39:5)

Użyte w tym wersecie słowo tekvir (jukewwiru) oznacza owijanie czegoś, na przykład turbanu, wokół kulistego obiektu, jak głowa. W języku polskim najbliższym odpowiednikiem jest „zawijać” lub „owijać”.

Według Mahmuda es-Sawwafa, wybitnego uczonego, w Koranie (Kitab) lub w Sunnie (Tradycji Proroka) nie ma ostatecznego dowodu na to, czy Ziemia się obraca, czy nie. Istnieją jednak wersety, które na to wskazują. Werset:

„I widzisz góry, które uważasz za nieruchome, a one przesuwają się, tak jak przesuwają się chmury.” (Sura An-Naml, 27:88)

jest przez niego zaliczany, pośród wielu innych, do wersetów wskazujących na obrót Ziemi.

Fizyka

W miarę wznoszenia się ku niebu ilość tlenu w powietrzu maleje, a ciśnienie atmosferyczne spada, co powoduje duszności, zaburzenia mowy i wzroku oraz omdlenia. Powyżej 20 000 metrów, bez specjalistycznego sprzętu, oddychanie staje się niemożliwe i następuje śmierć. Koran oznajmia tę prawdę w następującym wersecie:

„Kogo Allah chce prowadzić drogą prostą, tego pierś otwiera na islam. A kogo chce sprowadzić z drogi, tego pierś czyni ciasną i uciśnioną, jak gdyby wznosił się ku niebu.” (Sura Al-An'am, 6:125)

Geologia

Geologia wykazała, że góry mają pod ziemią fundamenty o wielkości porównywalnej do ich części wznoszącej się nad powierzchnią. Koran w wersecie:

„Czyż nie uczyniliśmy ziemi posłaniem? A gór – palami?” (Sura An-Naba, 78:6-7)

porównuje góry do pali lub kołków. Podobnie jak kołek od namiotu, którego prawie połowa jest wbita w ziemię. W innym wersecie powiedziano:

„A góry On utwierdził.” (Sura An-Naziat, 79:32)

Fakt, że góry zapewniają równowagę kuli ziemskiej, unoszącej się w morzu atmosfery, jest ukazany w następującym wersecie:

„(...) On rzucił na ziemię solidnie stojące góry, aby się z wami nie kołysała.” (Sura Luqman, 31:10)

W geologii dopiero w naszym stuleciu zrozumiano, że góry są ważnym elementem prawa równowagi ziemskiej, zwanego izostazją. W geofizyce istnieją wielkie masywy górskie zwane „gorącymi punktami” (hot spots), których na świecie zidentyfikowano około 110. Przeciwdziałają one ruchom skorupy ziemskiej; są to ogromne masy magmy (o składzie bazaltowym), które wznoszą się z głębi Ziemi (z płaszcza), przebijają skorupę, a następnie krzepną na powierzchni, niejako nitując i utwierdzając skorupę. Zgodność między tym, co głoszą wersety, a obecnymi wynikami nauki, która jest interpretacją tekvini ayetler (wersetów kosmicznych/znaków w naturze), jest oczywista.

Botanika

Chociaż szczepienie drzew jest znane od dawna, do niedawna nie wiedziano o jakimkolwiek związku wiatrów ze szczepieniem (zapylaniem). Po odkryciu prawdy zawartej w wersecie:

„On z każdego owocu stworzył dwie pary.” (Sura Ar-Ra'd, 13:3)

i zrozumieniu, że we wszystkich kwiatach roślin istnieją pary męskie i żeńskie, a owoce powstają w wyniku zapylenia żeńskiego organu przez męski, ustalono, że zapłodnienie i zapylanie odbywa się za pośrednictwem wiatrów.

Genetyka

„A kiedy twój Pan wziął od synów Adama, z ich lędźwi, ich potomstwo i zażądał od nich świadectwa przeciwko nim samym: «Czyż Ja nie jestem waszym Panem?». Oni powiedzieli: «Tak, my świadczymy!». Abyście nie mówili w Dniu Zmartwychwstania: «My o tym nie wiedzieliśmy».” (Sura Al-A'raf, 7:172)

Seyyid Kutub, wybitny myśliciel islamski XX wieku, wyjaśniając ten werset, dodaje następujący komentarz:

„Zaprawdę, Szlachetny Koran przedstawia tę niezwykle głęboką i zdumiewającą prawdę, ukrytą w najgłębszych zakamarkach istnienia i ludzkiej natury (fitra), w tak świetlistej, wyjątkowej i zadziwiającej scenie. I czyni to w środowisku, w którym czternaście wieków przed naszymi czasami na temat pochodzenia i prawdziwej natury człowieka nie wiedziano niczego poza domysłami i iluzjami. Dopiero po upływie tak wielu stuleci ludzkość zyskała możliwość poznania niektórych z tych prawd dotyczących natury ludzkiej. I oto widzimy, jak nauka uczy nas, że geny (komórki przekazujące dziedziczność, które są niczym katalog zawierający całe życie człowieka) są swego rodzaju księgą rejestrową, i że wszystkie cechy ludzi, gdy byli jeszcze komórkami w lędźwiach, są zapisane w tych genach. Stwierdza również, że objętość genów, które przechowują zapis trzech miliardów ludzi i zawierają wszystkie ich cechy, nie przekracza 1 cm³, co oznacza, że mieści się w miejscu wielkości naparstka. To jest tak zdumiewające twierdzenie, że w przeszłości ktoś, kto by je wygłosił, zostałby natychmiast uznany za szaleńca.

Wszechmogący Allah, który powiedział: „My pokażemy im Nasze znaki na horyzontach i w nich samych, aż stanie się dla nich jasne, że to jest prawda” (Sura Fussilat, 41:53), z pewnością mówi prawdę.”

Daktyloskopia

Ta dziedzina nauki bada odciski palców. Odciski palców każdego człowieka są inne. Koran, informując, że po śmierci człowiek zostanie wskrzeszony w najdrobniejszych szczegółach, wskazuje na tę jego najbardziej subtelną cechę:

„Czy człowiek myśli, że My nie zbierzemy jego kości? Owszem! Mamy moc ukształtować na nowo nawet jego opuszki palców.” (Sura Al-Qiyamah, 75:3-4)

Biologia

Pewien profesor medycyny, analizując liczne wersety Koranu dotyczące rozmnażania człowieka, w szczególności wersety 5. z Sury Al-Hadżdż i 12-14. z Sury Al-Mu'minun, i porównując je z ustaleniami współczesnej biologii, stwierdził, że istnieje między nimi całkowita zgodność. Dodał, że informacje zawarte w Koranie nie były znane w żadnym miejscu na świecie przed XIX wiekiem, a swoje słowa zakończył następująco:

„Koran w prosty sposób wyjaśniał ludzkości podstawowe prawdy dotyczące rozmnażania człowieka, których odkrycie zajęło ludziom całe stulecia.”

Wspomniane wersety brzmią następująco:

„O ludzie! Jeśli powątpiewacie w zmartwychwstanie, to zaprawdę, My stworzyliśmy was z prochu, potem z kropli nasienia, potem z grudki zakrzepłej krwi, potem z kawałka mięsa, ukształtowanego i nieukształtowanego – abyśmy wam wyjaśnili. I My umieszczamy w łonach to, co chcemy, aż do oznaczonego terminu. Potem wyprowadzamy was jako dziecko, abyście następnie osiągnęli dojrzałość. Wśród was są tacy, którzy umierają, i tacy, którzy są doprowadzani do najnędzniejszego wieku, tak iż nic nie wiedzą, choć przedtem wiedzieli. I widzisz ziemię zamarłą. Lecz kiedy My zsyłamy na nią wodę, ona się porusza, nabrzmiewa i wydaje wszelkiego rodzaju piękne pary.” (Sura Al-Hadżdż, 22:5)

„Zaprawdę, stworzyliśmy człowieka z ekstraktu gliny. Następnie umieściliśmy go jako kroplę nasienia w pewnym i bezpiecznym miejscu. Następnie stworzyliśmy z tej kropli grudkę zakrzepłej krwi; a z tej grudki stworzyliśmy kawałek mięsa; a z tego kawałka mięsa stworzyliśmy kości; i odzialiśmy te kości w mięso. Następnie ukształtowaliśmy go w inne stworzenie. Błogosławiony niech będzie Allah, najlepszy ze stwórców!” (Sura Al-Mu'minun, 23:12-14)

Higiena (Medycyna prewencyjna)

Szlachetny Koran, poprzez zasady ustanowione w każdej dziedzinie, nie tylko zapewnia ochronę zdrowia fizycznego i psychicznego człowieka, ale także przekazuje doskonałe prawa higieny, które zostały zrozumiane i potwierdzone znacznie później po jego objawieniu.

      Koran, z perpektywy higieny, podkreśla znaczenie skromnego ubioru i czystej odzieży, odpowiedniej ilości odpoczynku, dobrego odżywiania, niejedzenia złej żywności, padliny, krwi i wieprzowiny, nie spożywania alkoholu oraz potępia cudzołóstwo, jako źródło chorób wenerycznych.

Szlachetny Koran (Kur'an-ı Kerîm) jest ostatnią Świętą Księgą (Mukaddes Kitap), którą Allah zesłał ludziom. Koran został objawiony ostatniemu Prorokowi, Muhammadowi (asm. – skrót od aleyhissalatu vesselam – Pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim) poprzez objawienie (wahy) za pośrednictwem anioła Gabriela (Dżibril, as. – aleyhisselam – Pokój z Nim) i dotarł do naszych czasów, przekazywany w sposób nienaruszony przez kolejne pokolenia w formie masowego przekazu (tewatur).

Szlachetny Koran jest przewodnikiem duchowym (hidajet) dla jednostki i społeczeństwa, dla wszystkich klas społecznych, we wszystkich krajach i we wszystkich epokach, obejmującym całość życia ludzkiego, zarówno w wymiarze materialnym, jak i duchowym. Każdy, od głowy państwa i dowódcy po zwykłego obywatela i człowieka na ulicy, znajdzie w nim to, co go dotyczy. Czerpie z niego wiedzę i lekcje niezbędne do osiągnięcia spokoju i szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym.

Zalety i cechy Koranu zostały opisane w wersetach i hadisach w następujący sposób:

„Oto ten Koran jest Księgą wspaniałą. My go zesłaliśmy. Jest on bardzo błogosławiony (jego korzyści i błogosławieństwa są liczne). Przestrzegajcie go więc, trzymajcie się jego nakazów i bójcie się Allaha. Być może, dostąpicie miłosierdzia.” (Sura Al-An'am, 6:155)

„Ten objawiony Koran jest Księgą błogosławioną i pełną obfitości, która potwierdza to, co było przed nią (Torę i Ewangelię). Abyś przez nią ostrzegał lud Mekki i wszystkich ludzi wokół niej. Ci, którzy wierzą w życie ostateczne, tak jak dbają o swoje modlitwy, tak samo wierzą w Koran.” (Sura Al-An'am, 6:92)

„Czyż oni nie zastanowią się nad Koranem, jego sensem i tym, że jest Słowem Allaha? Gdyby pochodził on od kogoś innego niż Allah, z pewnością znaleźliby w nim wiele sprzecznych słów i wyrażeń.” (Sura An-Nisa, 4:82)

„Ten Koran prowadzi ludzi do Prawdy; odróżnia prawdę od fałszu w kwestiach tego, co dozwolone (halal) i zakazane (haram), oraz w przepisach religii...” (Sura Al-Baqarah, 2:185)

„Szlachetny Koran jest przewodnikiem na prostej drodze, zwiastunem zbawienia i wysokich stopni dla wierzących.” (Sura Al-Baqarah, 2:97)

„Ten Koran jest Księgą, źródłem szczęścia, którą ci zesłaliśmy, aby ludzie roztropni dogłębnie przemyśleli i zrozumieli jej wersety i wyciągnęli z nich naukę.” (Sura Sad, 38:29)

Haris ibn A'war przekazał, że pewnego dnia Ali (r.a.) powiedział:

„Słuchajcie, usłyszałem od Wysłannika Allaha (asm.):

«Wkrótce wybuchną zamęty (fitna).»

Zapytałem na to:

«O Wysłanniku Allaha, jaki jest sposób na ocalenie z tych zamętów?»

Odpowiedział: «Księga Allaha, Koran.» (Następnie Prorok wyjaśnił cechy Koranu w następujący sposób:)

«W nim jest historia tych, którzy byli przed wami, wieści o tych, którzy przyjdą po was, oraz osąd w sprawach między wami. On jest ostatecznym rozstrzygnięciem, które odróżnia prawdę od fałszu. Ktokolwiek szuka przewodnictwa gdzie indziej niż w nim, tego Allah sprowadzi na manowce. On jest mocną liną Allaha, której nie można zerwać, Jego Księgą mądrości i drogą prostą. Jest jedynym powodem, dla którego umysły nie błądzą, a języki się nie mylą.

Koran jest Księgą, którą uczeni nigdy się nie nasycą, która nigdy się nie starzeje od powtarzania, a jej zdumiewające doskonałości nigdy się nie kończą. Jest on również tak wyjątkowym dziełem, że nawet dżinny, gdy go usłyszały, nie mogły powstrzymać się od powiedzenia: "Słyszeliśmy cudowny Koran, który prowadzi do prawości i dojrzałości." (Sura Al-Dżinn, 72:1). Kto mówi, opierając się na nim, mówi prawdę. Kto go stosuje, zdobywa nagrodę. Kto nim sądzi, sądzi sprawiedliwie. A kto zaprasza ludzi do niego, kieruje ich na drogę prostą.»” (Tirmidhi, Sawabu'l-Kur'an 14, 2908).

• „Koran jest światłem jawnym, mądrą nauką i najprostszą drogą.”
• „Szlachetny Koran jest liną Allaha, rozciągniętą z nieba na ziemię.”
• „Wyższość Koranu nad innymi słowami jest jak wyższość Litościwego (Allaha) nad Jego stworzeniami.”
• „Kto przeczyta jeden werset z Księgi Allaha, będzie on dla niego światłem w Dniu Zmartwychwstania.”
• „Rozświetlajcie wasze domy, odprawiając modlitwę i czytając Koran.”

Koran został objawiony sercu naszego Proroka (asm.)  nie tylko w postaci samego znaczenia, ale również w dokładnych słowach, które dziś recytujemy. Dlatego Koran nazywany jest wahy-i metluw (objawienie recytowane). Oznacza to, że Koran stanowi nierozerwlną całość - zarówno treść, jak i słowa są poskiego pochodzenia. Koran nie został zesłany Prorokowi (asm.) w całości naraz. Był objawiany werset po wersecie, sura po surze.

Cud Koranu (Kur'an Mu'cizesi)

Koran zawiera wszelkie zasady wiary, czynów i moralności, które zapewnią ludzkości prawdziwe szczęście. Zarówno pod względem słów (lafz), jak i znaczenia (mana), jest największym i wiecznym cudem (mu'dżiza). Nasz Prorok (asm.) powiedział na ten temat:

„Nie ma żadnego proroka, któremu nie dano by tyle cudów, ile wystarczyło, by uwierzyli mu ludzie jego czasów. Cudem, który został mi dany, jest tylko to, co Allah mi objawił (Koran). Dlatego mam nadzieję, że w Dniu Zmartwychwstania będę prorokiem z największą liczbą wyznawców.” (Buchari, Fazailu'l-Kur'an, 1)

Rzeczywiście, cuda innych proroków przeminęły wraz z ich epokami. Cud Koranu natomiast jest wieczny, aż do Dnia Zmartwychwstania. W różnych wersetach Szlachetnego Koranu wielokrotnie podkreśla się, że Koran jest cudem:

„Powiedz: Gdyby zebrali się ludzie i dżinny, aby stworzyć coś podobnego do tego Koranu, nie stworzyliby nic podobnego, nawet gdyby sobie wzajemnie pomagali...” (Sura Al-Isra, 17:88)

Istotnie, tak jak do tej pory nikt nie był w stanie dorównać stylowi i retoryce (belagat) słów Koranu, tak i w przyszłości nikt nie będzie w stanie tego uczynić... Koran, podobnie jak w słowach, jest cudem również pod względem znaczenia. Nasz Prorok (asm.) nie umiał czytać ani pisać. Od nikogo niczego się nie uczył. Dlatego uważany był za niepiśmiennego (ummi). Mimo to, księga, którą przedstawił, zawiera najwyższe prawdy; czternaście wieków temu zapowiedziała wiele faktów naukowych, które nauka i doświadczenie odkryły po stuleciach wysiłków. To również pokazuje, że Koran jest bezpośrednio Słowem Allaha. Na przykład, odkrycia naukowe i archeologiczne, takie jak fakt, że Słońce, obracając się wokół własnej osi, podróżuje wraz z wieloma swoimi planetami w kierunku stałego punktu, czy odkrycie mumii Faraona po otwarciu piramid, są odkryciami ostatniego stulecia.

Jednak Koran zapowiedział te i wiele innych prawd wieki wcześniej. Bez względu na to, jak bardzo postąpi nauka i technika, nie mogą one być sprzeczne z Koranem. Wręcz przeciwnie, postęp w naukach ścisłych i społecznych ułatwia interpretację i wyjaśnienie Koranu.

Jak wyraził to Bediüzzaman:

„W miarę jak czas się starzeje, Koran młodnieje; prawdy, które zawiera, objawiają się w jeszcze jaśniejszym świetle.”

Innym aspektem cudowności Szlachetnego Koranu jest to, że zapowiedział on wiele przyszłych wydarzeń. Zapowiedzi te później dokładnie się sprawdziły.

Niektóre z wielu definicji i opisów Koranu:

- Mądry Koran, który przedstawia nam naszego Pana; jest odwiecznym tłumaczeniem tej wielkiej księgi wszechświata...

     Wszechświat można poró wnać do wielkiej księgi, napisanej mocą Boga. W jednym z traktatów byty we wszechświecie określane są mianem ajat-i tekwinijje (wersety stwórcze). Werset stwórczy to to, co zostało stworzone rozkazem „Bądź!” (kun) i co świadczy o istnieniu, jedności, imionach i atrybutach Allaha. Wersety w Szlachetnym Koranie pochodzą z atrybutu Mowy Allaha, a weresty we wszechświecie - z Jego Mocy. 

   Chociaż ta księga wszechświata wszystkimi swoimi wersetami przedstawia Allaha, ludzie nie potrafili jej odczytać i właściwie zinterpretować. Oznacza to, że nie zrozumieli języka tej księgi. I oto Mądry Koran przetłumaczył księgę wszechświata, wyjaśnił ją ludziom i przedstawił nam naszego Pana, Pisarza tej księgi. Przedstawił Go nam poprzez Jego atrybuty, imiona i czyny.

- Odkrywca skarbów Boskich Imion, ukrytych na kartach Ziemi i Nieba...

Mustetir oznacza „zasłonięty, ukryty, niewidoczny i nieznany”. Dzięki temu, że Mądry Koran przetłumaczył księgę wszechświata, manifestacje imion, które były „ukryte na Ziemi i w Niebie”, stały się czytelne dla wierzących. W tym wyrażeniu imiona Allaha są przyrównane do skarbów. Na przykład, imię Stwórca (Al-Chalik) jest skarbem; wszystkie stworzenia są jak klejnoty z tego skarbca. Imię Ożywiciel (Al-Muhji) jest innym skarbem; wszelkie życie pochodzi z tego skarbca.

- Klucz do prawd ukrytych pod wierszami wydarzeń...

W tej księdze wszechświata, każde wydarzenie, podobnie jak każde stworzenie, jest jak słowo lub wiersz. One również muszą być właściwie odczytane. I oto prawdy ukryte pod wydarzeniami mogą być właściwie odczytane tylko dzięki przewodnictwu i nauce Koranu.

Noc i dzień, zdrowie i choroba, radość i smutek, starość i śmierć są prawdami zapisanymi w tej księdze. Spośród nich najważniejszym wydarzeniem dla człowieka jest śmierć. Ci, którzy myślą o śmierci jako o „nicości, niebycie, wejściu do grobu, zgniciu i zniknięciu”, nie pojęli prawdy o śmierci, błędnie zinterpretowali to najważniejsze wydarzenie. Dzięki przewodnictwu Koranu rozumie się prawdę o śmierci. Tak jak narodziny są przyjściem z łona matki na świat, tak śmierć jest przejściem ze świata do krainy barzach (stan pośredni). Po niej nastąpią kolejne narodziny, zwane zmartwychwstaniem (ba's), dzięki którym wyjdzie się z krainy grobu na plac zgromadzenia (mahszar).

W Zbiorze Światła (Nur Külliyatı) znajdują się bardzo obszerne wyjaśnienia dotyczące prawdy o śmierci. Przypomnijmy kilka z nich: Śmierć to „zmiana miejsca, zwolnienie z obowiązków, uwolnienie ducha.” Grób zaś jest „bramą do świata piękniejszego niż ten.”

-    Źródło miłosiernych darów i wiecznych przesłań pochodzących z niewidzialnego świata, zakrytego zasłoną świata widzialnego..

Świat niewidzialny (alam-i ghajb) w tym wyrażeniu możemy rozumieć jako niewidzialne dla nas światy, takie jak Najwyższy Tron (Arsz-i Azam), z którego kierowany jest ten widzialny świat, świat przykładów (alam-i misal), gdzie znajdują się wzorce wszystkiego, oraz Strzeżona Tablica (Lawh-i Mahfuz), gdzie wszystko jest zapisane i zachowane.

Słowa „łaskawe względy” i „przemówienia” uzupełniają się wzajemnie i wskazują na ten sam cel. Przemawianie Boga Najwyższego do swoich sług jest największym zaszczytem. Informowanie ich o swoich nakazach i zakazach, ukazywanie im dróg do osiągnięcia Jego zadowolenia i wejścia do Jego Raju jest dla ludzi największą łaską i najwyższym darem.

- Słońce, fundament i geometria duchowego świata islamu...

Źródłem wszelkich pięknych cech, cnót, zalet i dobrej moralności, a przede wszystkim wiary, jest słońce Koranu. Fundamentem naszej religii są prawdy Koranu. Na tym fundamencie, za pomocą hadisów, które są pierwszymi komentarzami do Koranu, wzniesiono budowlę przewodnictwa i prawości, która przetrwa na wieki.

Słowo „geometria” (hendese) możemy interpretować jako idżtihad (wysiłek interpretacyjny uczonych) i fatwy (opinie prawne) wydawane w świetle Koranu i hadisów w celu rozwiązywania nowych problemów i zaspokajania nowych potrzeb pojawiających się w rozwijającej się rowijającej się wspólnocie islamu .

- Mapa światów pozaziemskich...

W Szlachetnym Koranie, tak jak nakreślona jest mapa drogi życia pozaziemskiego, rozpoczynająca się od wyjścia na plac zgromadzenia (mahszar), a następnie obejmująca „postój, wagę, most sirat, raj lub piekło”, tak i różne formy szczęścia, których można dostąpić w raju, oraz rozmaite męki, których doświadczy się w piekle, są przedstawione człowiekowi jak obrazy. 

- Wyjaśniające Słowo, jasny komentarz, mówiący dowód i olśniewający tłumacz Istoty, Atrybutów i Spraw Bożych...

Jedynym wiarygodnym źródłem wiedzy o Istocie (Zat), Atrybutach (sifat) i Sprawach (szuunat) Allaha jest Koran. Wobec tych niewidzialnych i nieskończonych prawd ludzki rozum i wyobraźnia są bezradne. Ponieważ Allah opisał samego siebie w Koranie, nie ma potrzeby, by ludzie snuli bezpodstawne domysły i wysuwali nieuzasadnione opinie.

Z wersetów Koranu i od naszych upoważnionych uczonych, którzy je komentują, dowiedzieliśmy się, że „Istota Allaha jest konieczna, odwieczna, wieczna, wolna od miejsca i czasu, że Jego atrybuty są nieskończone i bez względu na to, ile bytów stworzy, w tych atrybutach nie można sobie wyobrazić żadnej zmiany ani uszczerbku, że Jego miłosierdzie i gniew, współczucie i gorliwość, i wszystkie inne Jego sprawy (szuunat), podobnie jak Jego Istota i atrybuty, nie mogą być porównywane ze stanami i zdolnościami stworzeń” i wiele innych takich prawd.

Chociaż byty we wszechświecie również głoszą istnienie i atrybuty Allaha językiem swojego stanu, widzimy, że te duchowe słowa często są niedostrzegane lub są błędnie rozumiane. Dlatego potrzebny jest „mówiący dowód” (burhan-i natik). (Gdy wyrażenie „mówiący dowód” jest używane w odniesieniu do Wysłannika Allaha (asm.), oznacza ono „tego, który przekazuje i wyjaśnia ludziom Koran.”)

Wyrażenie „olśniewający tłumacz” (terdżuman-i sati) oznacza, że Koran pełni rolę tłumacza dla świata ludzkości, który nie rozumie słów księgi wszechświata, i ma znaczenie bliskie terminowi „mówiący dowód”.

- Wychowawca, prawdziwa mądrość, przewodnik i drogowskaz świata ludzkości...

Koran został zesłany, aby wychowywać dusze ludzi, doskonalić ich serca wiarą, a umysły wiedzą i poznaniem, nauczać ich prawdziwej mądrości, odwracać ludzkość od błędnych dróg i wskazywać drogę przewodnictwa. Prawdziwa mądrość (hikmet-i hakiki), czyli najprawdziwsza wiedza o celach stworzenia i zadaniach zarówno ludzi, jak i innych bytów, może być zaczerpnięta z wersetów Koranu. Ponieważ te wersety są słowem Tego, który stworzył te byty.

Jak wiadomo, słowo „mądrość” (hikmet) jest również używane w odniesieniu do filozofii. Dodany tutaj przymiotnik „prawdziwa” jest również wskazówką, że filozofia nie jest prawdziwą mądrością.

Istnieje wiele definicji mądrości. Jedna z nich to „wiedza połączona z czynem”. Oznacza to, że myśl jest mądra, jeśli prowadzi ludzi do dobrych uczynków. W przeciwnym razie, myśli, które pozostają tylko w sferze słów i nie są wprowadzane w życie, nie wykraczają poza sferę osobistą i nie mogą być narzędziem przewodnictwa i kierowania dla ludzi.

- Jest to zarówno księga mądrości i prawa (szariat), jak i księga modlitwy i służby Bogu (ubudijjet), jak i księga nakazu i wezwania, jak i księga pamięci (zikr) i poznania (ma'rifet); jest to „święta biblioteka” (kütübhane-i mukaddese), która dla wszystkich duchowych potrzeb przedstawia odpowiednią księgę, a dla każdego z świętych i prawdomównych, czystych i badaczy prawdy, należących do różnych ścieżek i szkół duchowych, oferuje traktat odpowiedni dla ich drogi...

Szlachetny Koran, ponieważ naucza o celach stworzenia i zadaniach całego świata bytów, jest księgą mądrości, a ponieważ informuje o nakazach i zakazach dotyczących zarówno naszego życia osobistego, jak i społecznego, jest księgą prawa (szariat).

Obejmuje on również w pełni „modlitwę, służbę Bogu, nakaz i wezwanie”, które są podstawami szariatu.

Szlachetny Koran, jest formą pamięci o Bogu (zikr), za której recytację każdej litery otrzymuje się co najmniej dziesięć nagród, a ponieważ przedstawia Allaha z Jego imionami i atrybutami, jest księgą poznania (ma'rifet).

W Szlachetnym Koranie zawarte są podstawy wszystkich prawych ścieżek i szkół duchowych. Tak jak każde drzewo owocowe z tego samego wszechświata, zgodnie ze swoimi predyspozycjami, wydaje inny owoc, tak i każdy uczony komentator Koranu dostrzega w nim różne znaczenia, każdy podążający duchową ścieżką znajduje inne bramy łaski i, doświadczając manifestacji różnych imion Bożych, tworzy odrębną ścieżkę przewodnictwa. Pod tym względem Koran, choć jest jedną księgą, funkcjonuje jak cała biblioteka. (zob. Bediüzzaman, Słowa, Dwudzieste Piąte Słowo).

Kradzież, oznaczająca „potajemne zabranie cudzego mienia z miejsca, w którym jest chronione, bez wiedzy właściciela”, jest jednym z fundamentalnych przestępstw przeciwko mieniu i prawu własności. Ochrona majątku pochodzącego z trudu i legalnego zarobku należy do podstawowych zasad Islamu. Islam uznał pracę i własność za święte, a za bezprawne naruszenie własności przewidział karę. W związku z tym, podobnie jak we wszystkich religiach objawionych i systemach prawnych, również w Islamie kradzież jest uznawana zarówno za przestępstwo w porządku prawnym, jak i za wielki grzech i hańbę z perspektywy religijnej i moralnej.

Kradzież to wielka zdrada, która rani serce, poprzez przywłaszczenie mienia zdobytego przez kogoś w pocie czoła; to zbrodnia, która nie mieści się w sumieniu. Ta zbrodnia istniała i istnieje w każdej epoce i w każdym miejscu. Z tego powodu wzniosła religia Islamu, aby wymierzona kara była adekwatna do popełnionego czynu, wprowadziła surową sankcję dla osoby dopuszczającej się tej bezduszności i nakazała obcięcie jej ręki. Gdyby ta sankcja była stosowana, ilość przypadków kradzieży zostałyby zredukowane do minimum.

Kradzież jest zakazana na podstawie dowodów z Księgi (Koranu), Sunny i konsensusu uczonych (idżma). W Koranie powiedziano:

„Złodziejowi i złodziejce obcinajcie ręce.” (Sura al-Ma'ida, 5/38).

Prorok (Pokój i błogosławieństwo Allaha niech będzie z Nim - asm) powiedział:

„Narody, które były przed wami, zginęły z tego powodu, że gdy kradzieży dopuścił się wśród nich człowiek szlachetny, puszczali go wolno. A gdy kradzieży dopuściła się osoba słaba, wymierzali jej karę.” (asz-Szaukani, Najl al-Autar, VII, 131, 136).

Gdy kradzież zostanie udowodniona, stosuje się karę obcięcia ręki (kara hadd). W przypadkach, gdy kara hadd nie jest wymagana, stosuje się odszkodowanie za wyrządzoną szkodę.

Prawnicy islamscy, w celu zapewnienia legalizmu, sprawiedliwości i słuszności w kwestii przestępstwa i kary, szczegółowo omawiali warunki, w jakich przestępstwo kradzieży uważa się za dokonane, warunki stosowania kary, a także wpływ takich czynników jak recydywa, przymus i przebaczenie na karę, tworząc w tej dziedzinie bogatą doktrynę prawną. W skrócie, aby przestępstwo kradzieży zostało w pełni uznane, poszukiwano warunków takich jak: brak okoliczności łagodzących, które częściowo lub całkowicie usprawiedliwiałyby popełnienie kradzieży (np. głód, stan wyższej konieczności (zaruret), przymus), umyślność i dobrowolność czynu, zdolność sprawcy do ponoszenia odpowiedzialności karnej, prawna ochrona skradzionego mienia oraz przekroczenie przez nie określonej minimalnej wartości.

W prawie islamskim kary są ostateczną i konieczną interwencją, którą można zastosować dopiero po podjęciu niezbędnych środków zapobiegawczych. Należy tu ponownie przypomnieć, że podstawowym celem Islamu nie jest ukaranie określonych osób, ale stworzenie warunków uniemożliwiających popełnienie kradzieży, zapewnienie rozwoju i równowagi ekonomicznej i społecznej, a także edukowanie i kierowanie ludźmi. Aby wszystkie te wysiłki w społeczeństwie odniosły sukces, niezbędne jest, aby edukacja i nauczanie religijne, ogólne wartości moralne społeczeństwa, a dodatkowo regulacje prawne i prowadzona oficjalna polityka były ze sobą spójne.

Bóg Wszechmogący nakazał karę za kradzież. W tych ogólnych warunkach, ręka, która odważy się na kradzież w islamskiej strukturze społecznej, staje się jak zgangrenowany organ, który należy odciąć.

O wierzący! Złodziejowi i złodziejce – czyli mężczyźnie i kobiecie, których kradzież została udowodniona bez żadnych wątpliwości i okoliczności łagodzących – obcinajcie ręce jako zapłatę za to, co uczynili, i jako przykładną karę (nekâl) od Allaha, czyli jako więzy, pułapkę, kajdany, aby więcej tego не czynili. Albowiem Allah jest Potężny (Aziz) i Mądry (Hakim). Jego nakazowi nie można się sprzeciwić, a Jego wyroki są pełne mądrości. „Prawo” jest pod Jego wzniosłą ochroną, a kara jest częścią Jego mądrości. W społeczeństwie muzułmańskim, które realizuje i stosuje nakazy i przepisy Allaha – który nie godzi się na niesprawiedliwość i zepsucie, który obdarzył ludzi rękoma i mocą, by pracowali dla dobra i prawdy; który zesłał tyle wersetów i praw, by chronić biednych, troszczyć się o potrzebujących i pomagać słabym; który nałożył obowiązki na zamożnych poprzez przepisy o jałmużnie (infak, zekat, sadaka) i wzajemnej pomocy, dając żebrakom i ubogim określone prawo do majątku bogatych – potajemne sięganie po cudze prawa, próba kradzieży mienia, do którego nie ma się żadnego prawa ani nawet wątpliwości co do tego prawa, jakby Allah tego nie widział, jest z pewnością atakiem na majestat Allaha i potajemną wojną z Nim. A karą za taką rękę jest jej obcięcie.

Niech więc nikt nie sądzi, że między przestępstwem a karą nie ma równowagi. Kara ta bowiem nie jest jedynie zapłatą za mienie, ale jest karą za czyn kradzieży, który jest potajemną zdradą i atakiem na majestat Allaha. Taka ręka sama włożyła się w ogień lub podstawiła pod miecz. Jest to dla niej i dla tych, którzy mogliby ją naśladować i zbłądzić, trwała przestroga od Allaha. Dzięki temu zarówno złodziej zostaje oczyszczony ze zepsucia (fesad), jak i inni. Następnie, fakt, że Allah Wszechmogący uznał tych, którzy w ten sposób atakują Jego majestat, za godnych tej kary i nałożył na nich te trwałe więzy, nie jest jedynie wynikiem gniewu, ale czystą mądrością. W społeczeństwie, w którym ta kara jest stosowana, kradzież zostaje wykorzeniona. Nie ma już rąk godnych obcięcia. Pod warunkiem jednak, że kara jest stosowana sprawiedliwie i bez żadnych wątpliwości, aby nie dopuścić do żadnej niesprawiedliwości. W przeciwnym razie majestat i mądrość Allaha objawią się w sposób odwrotny. Jeśli karą za bezprawny zabór mienia jest obcięcie ręki, to wyobraźmy sobie, jaka powinna być kara dla rąk, które bezprawnie obcinają rękę!

Oznacza to, że jeśli złodziej lub złodziejka, którzy wyrządzili sobie krzywdę, dopuszczając się kradzieży i powodując obcięcie własnej ręki, po wymierzeniu kary okażą skruchę (tauba) i poprawią swoje postępowanie, Allah, będąc Przebaczającym i Litościwym, z pewnością przyjmie ich skruchę. I nie ukarze ich dodatkowo w życiu ostatecznym, ale obdarzy ich miłosierdziem i przebaczeniem. Zatem na tych, którym obcięto rękę i którzy okazali skruchę, nie należy patrzeć z pogardą za to, że kiedyś kradli, ale należy im współczuć i im pomagać.

Żadna z Boskich Ksiąg, które zostały objawione przed Koranem i które posiadamy dzisiaj, nie jest oryginalnym pismem zesłanym przez Boga swoim prorokom. Z biegiem czasu ich oryginalne kopie zaginęły i zostały spisane na nowo przez ludzi. Z tego powodu w ich treści pojawiły się przesądy i fałszywe wierzenia.

Na przykład, do historycznych faktów należy to, że Tora nie mogła zostać w pełni zachowana przez Żydów, którzy po Proroku Mojżeszu (aleyhisselam – Pokój z nim) przez wiele wieków żyli w niewoli i na wygnaniu, a w pewnym okresie nawet utracili swoją wiarę i popadli w bałwochwalstwo. Wiadomo, że dzisiejsza kopia została spisana przez niektórych duchownych długo po czasach Proroka Mojżesza (aleyhisselam – Pokój z nim), a następnie została ponownie przyjęta jako księga religijna, tak jakby była oryginałem Tory. Oczywiste jest, że księga, która powstała po tak długim i burzliwym okresie, nie może być identyczna z Torą objawioną Prorokowi Mojżeszowi (aleyhisselam – Pokój z nim). Z tego właśnie powodu znajdują się w niej oskarżenia i oszczerstwa niegodne proroków oraz zapisy sprzeczne z duchem religii opartej na Tawhid (Tałhid) – wierze w jedność Boga.

Zabur (Psalmy), który został objawiony Prorokowi Dawidowi (aleyhisselam – Pokój z nim), również nie uniknął losu, jaki spotkał Torę.

Jeśli chodzi o Ewangelię, Prorok Jezus (aleyhisselam – Pokój z nim) nie nakazał spisywania objawień, które otrzymywał. Został prorokiem w wieku trzydziestu lat, a jego misja prorocza zakończyła się, gdy miał trzydzieści trzy lata. W tak krótkim okresie, zaledwie trzech lat, podróżował od wsi do wsi, od miasta do miasta, starając się nauczać lud. W ostatnich latach swojego życia był nieustannie ścigany przez rzymskie władze, podżegane przez Żydów. W takich warunkach nie znalazł ani czasu, ani możliwości, by zlecić spisanie Ewangelii. W istocie, Ewangelie, które posiadamy dzisiaj, noszą imiona swoich autorów i mają charakter księgi typu siyer (sijar) – w tradycji islamskiej biografia Proroka – zawierającej kazania, nauki i wskazówki, które Prorok Jezus (aleyhisselam – Pokój z nim) przekazywał swoim apostołom. Co więcej, ich autorami nie byli apostołowie Proroka Jezusa (aleyhisselam – Pokój z nim), czyli pierwsi wierzący, lecz ci, którzy ich spotkali i od nich usłyszeli Boskie słowa objawione Prorokowi Jezusowi (aleyhisselam – Pokój z nim).

W posiadanych dziś Ewangeliach można dostrzec pewne różnice w treści i narracji. W rzeczywistości Ewangelie te zostały przyjęte na mocy decyzji soboru duchownego liczącego tysiąc osób, który zebrał się w Nicei w 325 roku n.e. Gremium to przeanalizowało setki Ewangelii i, za zgodą 318 członków, zaakceptowało cztery dzisiejsze Ewangelie, które głosiły boskość Proroka Jezusa (aleyhisselam – Pokój z nim), a pozostałe spalono i zniszczono.

Jak widać, zasada, że Prorok Jezus (aleyhisselam – Pokój z nim) jest – hâşâ (hasza), co jest zwrotem używanym w islamie, by odrzucić twierdzenie niezgodne z naturą Boga, oznaczającym „broń Boże” lub „uchowaj Boże” – synem Boga, została przyjęta decyzją soboru wiele lat po jego odejściu.

Co więcej, niektóre kościoły chrześcijańskie nie podporządkowały się tej decyzji. Z tego względu nie jest możliwe stwierdzenie, że dzisiejsze cztery Ewangelie są zgodne z oryginałem Ewangelii objawionej Prorokowi Jezusowi (aleyhisselam – Pokój z nim).

Celem zesłania Szlachetnego Koranu jest doprowadzenie ludzi i dżinnów, którzy ze względu na posiadanie rozumu i woli podlegają odpowiedzialności, do osiągnięcia "świadomości służby Bogu" [A Ja stworzyłem dżinny i ludzi tylko po to, aby Mnie czcili. (Sura Az-Zarijat, 56)], a przez to zapewnienie im szczęścia w życiu doczesnym i przyszłym. Koran nie jest "pustą mową" [To nie jest próżna mowa! (Sura At-Tarik, 14)]; jest on zbiorem kryteriów i norm, które "odróżniają" prawdę od fałszu, dobro od zła, piękno od brzydoty.

Jedynym celem Kitabullah (Kitabullah – Księgi Allaha) jest hidayet (hidajet – prowadzenie prostą drogą) i szczęście ludzkości. Charakterystyczną cechą Koranu jest styl, który dąży do tego celu, zwracając się niekiedy do rozumu czytelnika, niekiedy do jego uczuć, a niekiedy do jego sumienia i serca. Niejednokrotnie zwraca on uwagę na dawne społeczności, niebo i ziemię, świat roślin i zwierząt oraz na prawdy psychologiczne, socjologiczne, filozoficzne i moralne, wzywając odbiorcę do refleksji nad tymi tematami.

Jak powiedział zmarły Muhammad Asad – wybitny myśliciel i tłumacz Koranu na język angielski – żadna księga, włączając w to Biblię, nie udziela tak jasnej i wyczerpującej odpowiedzi na historyczne pytanie ludzkości, jak Koran:

"Jak powinienem postępować, aby prowadzić dobre życie na tym świecie i być szczęśliwym w życiu przyszłym?"

Koran pozostaje ponad wszelkimi cechami geograficznymi, rasowymi i innymi ludzkimi uwarunkowaniami; nie wymieniając nawet imion osób i nazw miejsc, o których wspomina, wyciąga z nich lekcje dla ogólnego wychowania ludzkości.

Szlachetny Koran, w najszerszym znaczeniu, jest przewodnikiem zbawienia i wskazówką dla całej ludzkości na wszystkie czasy i miejsca. W węższym znaczeniu, jest przewodnikiem dla wierzących i świadomych swojej odpowiedzialności, wskazującym drogi wyjścia z kryzysów i trudności. Pojęcie "hidayet" (hidajet), które w języku arabskim oznacza wskazanie drogi wyjścia ludziom zagubionym na pustyni, nie wiedzącym, w którym kierunku iść, w pełni odpowiada pozycji, jaką Koran zajmuje dla ludzkości.

Koran, składając przysięgę "na czas" [asr (asr) – całą epokę] i przypominając, że "ludzkość zawsze znajduje się w stanie straty" {Sura Al-Asr, 1-2}, stanowi "receptę na zbawienie" i "koło ratunkowe" dla ludzkości, która w każdej epoce historii, a zwłaszcza dzisiaj, błąka się zagubiona w duchowych kryzysach, upadku moralnym i problemach społecznych.

"To jest Księga, którą tobie zesłaliśmy, abyś wyprowadził ludzi, za pozwoleniem ich Pana, z ciemności ku światłu, ku drodze Potężnego, Godnego Chwały!" (Sura Ibrahim, 1)

Jedynym rozwiązaniem, aby społeczeństwo, które utraciło swoje cnoty moralne i szlachetne cechy, a którego teraźniejszość i przyszłość pociemniały, mogło osiągnąć pokój i szczęście, jest droga wskazana w Księdze Allaha:

"Przyszło do was od Allaha światło i Księga jasna. Przez nią Allah prowadzi drogamipokoju tych, którzy postępują za Jego upodobaniem. I wyprowadza ich, za Swoim zezwoleniem, z ciemności do światła, i prowadzi ich ku drodze prostej." (Sura Al-Ma'idah, 15-16)

Podczas gdy ludzkie ideologie, roszczące sobie prawo do rozwiązywania problemów ludzkości, poprzez tymczasowe i niepełne rozwiązania tylko pogłębiają problemy, Koran oferuje wieczne i absolutne drogi zbawienia, obowiązujące we wszystkich czasach i miejscach. Koran przyrównuje człowieka, który próbuje rozwiązać swoje problemy za pomocą ludzkich propozycji, do bezradnej osoby, która w ciemności stawia kilka kroków w oślepiającym świetle błyskawicy, a potem zastyga w miejscu {Sura Al-Baqarah, 2/20}. Koran natomiast prowadzi ludzi do tego, co najsłuszniejsze i najlepsze {Sura Al-Isra, 17/9}. Ponieważ on sam jest absolutną prawdą {Sura Ar-Ra'd, 13/1; Sura Al-Isra, 17/105}.

"O ludzie! Przyszło do was napomnienie od waszego Pana i uleczenie tego, co jest w piersiach, i droga prosta, i miłosierdzie dla wierzących... Powiedz: 'Łaską Allaha i Jego miłosierdziem – tylko tym niech się radują! To jest lepsze od tego, co oni gromadzą'." (Sura Yunus, 57-58)

Koran jest lekarstwem (szifa - uzdrowieniem), ukojeniem i w konsekwencji miłosierdziem (rahmet - miłosierdziem) na wszelkie choroby serca i trudności. Serca, które stały się mroczne, zatwardziałe i chore z powodu duchowych brudów i grzechów {2/10; 6/43; 8/49}, mogą zostać oczyszczone, zmiękczone i uzdrowione tylko przez Koran;

"Ci, którzy się boją swego Pana, mają od niej ciarki na skórze. Potem ich skóry i serca miękną na wspomnienie Allaha (Koran)." (Sura Az-Zumar, 23)

"Zaprawdę, tylko przez wspominanie Allaha (w Koranie) serca znajdują ukojenie." (Sura Ar-Ra'd, 28)

W ten sposób Koran staje się uzdrowieniem i miłosierdziem dla ludzi, których umysły i serca są pogrążone w chaosie i zamęcie z powodu szatańskich podszeptów, a których świat pociemniał. Świat duchowy ludzi, którzy uwolnili się od tego rodzaju trudności i dolegliwości, zostaje rozjaśniony, a ich wnikliwość i horyzonty poszerzają się.

"To są światła dla waszych serc (basair), od waszego Pana, i droga prosta, i miłosierdzie dla ludu, który wierzy." {7/203; 45/20}

Koran jest tak błogosławioną (mubarak – błogosławioną) {6/155} księgą, że, jak powiedział Hz. Ömer (Umar ibn al-Khattab, drugi z kalifów prawowiernych), "Allah otwiera nim tylko zamknięte oczy, głuche uszy i zapieczętowane serca."

Jednym z imion Koranu jest "Zikr" (Dhikr), czyli napomnienie, a drugim "Tezkira" (Tadhkira), czyli przypomnienie, ostrzeżenie. Koran jest zbiorem napomnień, ostrzeżeń i rad, które uczą człowieka jego obowiązków, przypominają mu o nich i kierują go ku dobru, pięknu i prawdzie.

"To jest obwieszczenie dla ludzi, aby przez nie zostali ostrzeżeni i aby wiedzieli, że On jest Bogiem Jedynym, i aby się zastanowili ludzie obdarzeni rozumem." (Sura Ibrahim, 52)

Koran od początku do końca wyjaśnia obowiązki i odpowiedzialność człowieka wobec samego siebie, swojego Pana, innych ludzi i przyrody. Tych, którzy nie są świadomi tych obowiązków i trwają w cehl (dżahl) – ignorancji i niewiedzy duchowej, Koran naucza o ich odpowiedzialności; tym, którzy zapomnieli, przypomina; a tych, którzy świadomie nie wypełniają swoich obowiązków, surowo ostrzega.

Dla każdego muzułmanina, który wybrał islam jako swoją religię i poddał się Allahowi, podstawową księgą odniesienia jest Koran. To z Koranu uczy się on zasad życia, które zapewnią mu szczęście na tym świecie i w życiu ostatecznym (ahiret (achirat) – życiu po śmierci). Z niego dowiaduje się, w co powinien wierzyć, a co odrzucać; co jest dobre, piękne i helal (halal) – dozwolone, a co złe, brzydkie i haram (haram) – zakazane; co powinien czynić, a czego unikać. Za jego pomocą oczyszcza swoje serce, duszę i nefs (nafs) – swoje ego, niższe "ja"; umacnia swoje poddanie się Allahowi; odświeża swoją wiarę i zapał.

{9/124; 16/102} A kiedy jest objawiana jakaś sura, to wśród nich są tacy, którzy mówią (szyderczo): "W którym z was wzmocniła ona wiarę?" Otóż, jeśli chodzi o tych, którzy uwierzyli, to ona wzmocniła w nich wiarę, i oni się radują. (Sura At-Tawbah, 124)

"Powiedz (O Muhammadzie!): 'Zesłał go Duch Święty (Ruh al-Kudus - Archanioł Gabriel), od twego Pana, z prawdą, aby umocnić tych, którzy uwierzyli, i jako drogę prostą, i radosną wieść dla muzułmanów'." (Sura An-Nahl, 102)

Z Księgi Allaha pozna on piękno Raju i grozę kary piekielnej, dzięki czemu będzie bardziej gorliwy w prowadzeniu cnotliwego i szlachetnego życia, a jednocześnie bardziej ostrożny w unikaniu grzechów i zła. Krótko mówiąc, wierzący znajdzie w Koranie, w najbardziej ogólnym zarysie, wszystko, co dotyczy tego, jak powinien postępować, aby zasłużyć na zadowolenie Allaha;

"Zesłaliśmy tobie Księgę jako wyjaśnienie dla każdej rzeczy i jako drogę prostą, miłosierdzie i radosną wieść dla muzułmanów." (Sura An-Nahl, 89)

Jednakże z tego wersetu nie należy wnioskować, że Koran jest encyklopedią czy podręcznikiem nauk ścisłych. Nie jest to księga omawiająca przejściowe teorie naukowe, lecz "przewodnik po życiu". Jest to "instrukcja obsługi" zesłana nam przez Allaha, który nas stworzył i zna naszą naturę (fitra (fitra) – wrodzoną naturę) lepiej niż my sami, pokazująca, jak powinniśmy postępować z naszym śmiertelnym ciałem w tym śmiertelnym świecie;

"Ten Koran nie jest zmyśloną mową, lecz jest potwierdzeniem tego, co było przed nim, i wyjaśnieniem każdej rzeczy, i drogą prostą, i miłosierdziem dla ludzi, którzy wierzą." (Sura Yunus, 111)

Koran jest ostatnim i najdoskonalszym słowem Allaha. Ludzkość, która od pierwszego człowieka, Proroka Adama (Hz. Adem (alejhi-s-salām – pokój z nim)), była odbiorcą boskiego objawienia, posiada teraz doskonały skarb – Koran, który potwierdza to, co prawdziwe w poprzednich naukach monoteistycznych (tawhid (tałhid) – wiara w jedność Boga), a co zostało zapomniane, zagubione lub zmienione, i koryguje to, co błędne. Dzięki Koranowi, który jest "Al-Furkan" (Al-Furkan) – Rozróżnieniem, ludzie mogą dowiedzieć się, co jest boską prawdą, a co ludzkim zabobonem i wymysłem.

Dla muzułmanów Koran jest niekwestionowanym "kamieniem probierczym" (mihenk taşı). To Koran powinien stanowić oś ich struktury myślowej, światopoglądu i sposobu postępowania. Wszystko, co dociera do nich w imię wiedzy lub kultury islamskiej, powinni przepuszczać przez "filtr Koranu" (Kur'an süzgeci), oddzielając prawdę od fałszu, autentyczność od zabobonu, prawość od błędu, wymysły od kłamstw.

Należy pamiętać, że największym darem islamu jest to, iż jego wyznawcy posiadają Księgę, w której ani jedna litera nie została zmieniona, którą sam Bóg Wszechmogący wziął pod swoją opiekę i która aż do Dnia Zmartwychwstania pozostanie "nieomylną miarą" i kryterium między prawdą a fałszem – Al-Furkan, czyli Księga "Rozróżniająca". Jest to księga, w której nie ma najmniejszego błędu.

Wierni, tak jak zwracają się do niej, by poznać sekrety szczęścia na tym świecie i w życiu przyszłym, tak samo powinni zwracać się do Księgi Allaha oraz do autentycznej Sunny (Sunna – tradycja i praktyka Proroka) Wysłannika Allaha (Rasulullah (sallallahu alejhi ła sallam – pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)), który był "żywym Koranem", w sprawach, w których się nie zgadzają.

Krótko mówiąc; Koran jest dla wiernych księgą "odniesienia" i "podręczną" księgą, której wartość nie zmaleje aż do Dnia Zmartwychwstania. Ta skarbnica jest "jedyną instancją" (yegane merci), do której wierni powinni się zwracać w celu rozwiązania wszelkich problemów duchowych, włączając w to sprawy sporne.

Koran nie jest księgą, która jedynie teoretycznie omawia i wyjaśnia pewne prawdy historyczne, społeczne, filozoficzne i moralne. Przeciwnie, jego celem jest stworzenie społeczeństwa ukształtowanego przez uniwersalne zasady moralne i duchowe, które głosi. Jest to księga "rewolucyjna" (inkılapçı), która – podobnie jak w ciągu 23 lat przekształciła jedno z "najbardziej ignoranckich" społeczeństw w historii świata w "najbardziej cnotliwe" społeczeństwo – dąży do usunięcia z powierzchni ziemi wszelkiego zła i zepsucia {fitne (fitna)} oraz do urzeczywistnienia poddania się całej ludzkości Allahowi {Islam} {2/193}. Koran został zesłany, aby był stosowany i przestrzegany;

"Postępujcie za tym, co wam zostało zesłane od waszego Pana, i nie bierzcie sobie, poza Nim, innych opiekunów. Jakże mało dajecie się napomnieć!" (Sura Al-A'raf, 3)

Każdy, kto jest adresatem Koranu i w niego wierzy, począwszy od Proroka (Peygamber (sallallahu alejhi ła sallam – pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)), jest zobowiązany do jego przestrzegania i podtrzymywania zasad, które on głosi;

"Trzymaj się więc mocno tego, co ci zostało objawione. Zaprawdę, jesteś na drodze prostej. I zaprawdę, on (Koran) jest napomnieniem dla ciebie i dla twego ludu; i wy będziecie zapytywani (o to, czy go przestrzegaliście)." (Sura Az-Zukhruf, 43-44)

Koran jest "Księgą Allaha, której jeśli będziecie się mocno trzymać, nigdy nie zbłądzicie". {Hadis przekazany przez Ibn Madżah}

"To jest mocna lina Allaha i nieprzerwany uchwyt, który, gdy się go trzymacie, poprowadzi was do światła, dojrzałości, godności i chwały.

Nie ma przymusu w religii! Prawość stała się jawna i odróżniła się od błędu. Kto więc odrzuca fałszywe bóstwa (taghut), a wierzy w Allaha, ten uchwycił się najpewniejszego uchwytu, który się nie zerwie. A Allah jest Słyszący, Wszechwiedzący!" (Sura Al-Baqarah, 2:256-257)

(Terminologia: tâğût (taghut) – odnosi się do wszystkiego, co jest czczone poza Allahem, włączając w to bożki, tyranów, fałszywe ideologie i własne namiętności.)

"I trzymajcie się wszyscy razem mocno liny Allaha (Koranu), i nie rozdzielajcie się! I pamiętajcie o dobrodziejstwie Allaha dla was, kiedy byliście wrogami, a On zjednoczył wasze serca i staliście się braćmi przez Jego łaskę. Byliście na skraju przepaści ognia, a On was od niej wybawił. W ten sposób Allah wyjaśnia wam Swoje znaki, abyście mogli pójść drogą prostą." (Sura Al-Imran, 103)

Społeczeństwo, które trzyma się liny Allaha i przestrzega zasad objawienia, będzie szczęśliwe zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. Ci, którzy odwracają się od boskich prawd, odrzucają Księgę Allaha i jej nie przestrzegają, będą nieszczęśliwi w obu światach...

Zasady moralne, rady i zalecenia zawarte w Koranie mają wartość tylko wtedy, gdy są stosowane w praktyce. Na przykład, następujące boskie zalecenia nie będą miały żadnego znaczenia, dopóki pozostaną tylko na papierze {Sura Al-Isra, 32-38};

• "I nie zbliżajcie się do cudzołóstwa! Zaprawdę, jest to czyn obrzydliwy i zła droga."
• "I nie zabijajcie duszy, której zakazał Allah, chyba że zgodnie z prawem..."
• "I nie zbliżajcie się do majątku sieroty..."
• "Wypełniajcie wasze zobowiązania, zaprawdę, o zobowiązanie będziecie pytani."
• "Dawajcie pełną miarę, kiedy mierzycie, i ważcie wagą sprawiedliwą..."
• "I nie idź za tym, o czym nie masz wiedzy! Zaprawdę, słuch, wzrok i serce - każde z nich będzie o to zapytane."
• "I nie stąpaj po ziemi z pychą! Zaprawdę, nie przedrzesz ziemi ani nie osiągniesz wysokości gór!"
• "Wszystko to jest złem i jest wstrętne u twego Pana."

Jak widać w powyższych przykładach z wersetów 32-38 Sury Al-Isra, wersety Koranu zawierają bardzo praktyczne zasady, które nawet społeczeństwo ümmi (ummi – niepiśmienne, nieobeznane z wcześniejszymi pismami) mogłoby z łatwością zrozumieć i zastosować. Szlachetny Koran nie jest skomplikowaną, niezrozumiałą księgą zagubioną w głębinach historii, którą mogliby zrozumieć tylko eksperci, naukowcy i akademicy, lub której tajemnice i szyfry tylko oni mogliby rozszyfrować.

To, że Koran i jego wersety są "jasne" i "zrozumiałe", jest wielokrotnie powtarzane w samym Koranie, zazwyczaj na początku sur...

W Koranie wszystko zostało wyjaśnione za pomocą "różnorodnych przykładów" {18/54; 20/113} lub szczegółowo i obszernie opisane {6/55, 56, 126; 41/2-3}. Ponadto, wersety Koranu zostały uczynione łatwymi do zrozumienia poprzez różne porównania i przykłady;

"I, na Boga, uczyniliśmy Koran łatwym do przypomnienia. Lecz czy jest ktoś, kto się zastanowi?" {Sura Al-Qamar, 17, 22, 32, 40}

Jak wyjaśnia Imam Asz-Szatibi (wielki andaluzyjski uczony prawa islamskiego):

"Ponieważ pierwsi adresaci Koranu byli ümmi (niepiśmienni), święte Prawo Islamu (Szariat (Szari'at) – ścieżka objawiona przez Boga) również jest ümmi. Szariat został objawiony w taki sposób, aby jego adresaci mogli go zrozumieć i stosować bez potrzeby posiadania specjalistycznej wiedzy. Twierdzenie przeciwne jest sprzeczne z istotą i naturą Szariatu. Pierwsi adresaci, Arabowie, byli niepiśmienni; zatem i prawo im objawione musiało być dostosowane do nich. W przeciwnym razie pojawiłyby się zarzuty, takie jak: "to nie jest na naszym poziomie, nie przypomina naszej mowy, nie jest to coś, co znamy, to są rzeczy, których nie rozumiemy..." {41/44}. Co więcej, Allah Wszechmogący "nakłada na swoje sługi tylko tyle odpowiedzialności, ile są w stanie unieść" {2/285}. Allah "nie uczynił w religii żadnej trudności" {22/78}. Zgodnie z zasadą dobra publicznego (maslahat), Szariat musi być przekazany w języku i stylu zrozumiałym dla wszystkich. W przeciwnym razie ludzie nie mogliby się poprawić."

W Hadisach Szarif (szlachetnych wypowiedziach Proroka) Szlachetny Koran jest opisywany w następujący sposób:

"Niektórzy ludzie są ludem Allaha." Gdy zapytano: "O Wysłanniku Allaha, kim oni są?", odpowiedział: "To są ludzie Koranu; ci ludzie są ludem Allaha i Jego bliskimi." (Przekazał At-Tirmidhi)

Jeśli wierzący czyta Koran szczerze i dla zadowolenia Allaha, gdziekolwiek by to nie było, spływa tam miłosierdzie i błogosławieństwo, a aniołowie i sekine (sakina – spokój, Boża obecność) otaczają go. (Przekazał At-Tirmidhi)

Al-Harith al-A'war opowiada: Gdy wszedłem do meczetu, zobaczyłem, że ludzie porzucili wspominanie Boga (zikr (dhikr)) i pogrążyli się w próżnych rozmowach. Poszedłem do Hz. Alego (radijallahu anhu – niech Allah będzie z niego zadowolony) i poinformowałem go o sytuacji. Zapytał mnie: "Czy mówisz prawdę?". Gdy potwierdziłem, rzekł: "Słyszałem, jak Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi ła sallam – pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział: 'Wiedzcie, że nadejdzie fitna (fitna – czas próby i zamętu)'". Natychmiast zapytałem: "Jaka jest droga ucieczki od niej, o Wysłanniku Allaha?". Odpowiedział:

"Trzymanie się Księgi Allaha. W niej znajdują się wieści o tym, co było przed wami (o losach narodów), wieści o tym, co nadejdzie po was (aż do Dnia Zmartwychwstania), oraz wieści o wydarzeniach Dnia Sądu. Zawiera ona również osąd spraw, które dzieją się między wami (takich jak wiara i niewiara, posłuszeństwo i bunt, to co zakazane i dozwolone). Ona jest kryterium, które odróżnia prawdę od fałszu. Wszystko w niej jest poważne; nie ma w niej próżnej mowy. Kto z głupoty w nią nie wierzy i według niej nie postępuje, tego Allah zniszczy. Kto szuka przewodnictwa poza nią, tego Allah sprowadzi na manowce. Ona jest mocną liną Allaha. Ona jest mądrym napomnieniem (zikr). Ona jest drogą prostą. Chroni przed podążaniem za namiętnościami (hawa), a języki (które ją recytują) chroni przed błędem. Uczeni nigdy nie mają jej dość. Jej częste powtarzanie nie nuży ani nie umniejsza jej smaku. Jej zdumiewające aspekty nigdy się nie kończą. Jest to taka księga, że gdy dżinny ją usłyszały, nie mogły powstrzymać się od powiedzenia: 'Słyszeliśmy recytację, jakiej nigdy dotąd nie słyszano. Prowadzi ona ku prawości. Uwierzyliśmy w nią'. Kto przekazuje wieści z niej, mówi prawdę. Kto według niej postępuje, zostanie nagrodzony. Kto według niej sądzi, sądzi sprawiedliwie. Kto do niej wzywa, wzywa na drogę prostą." O A'war, zapamiętaj dobrze te piękne słowa." (Przekazał At-Tirmidhi)

Podsumowując, "cudowna księga", Szlachetny Koran, która położy kres mrocznym czasom, w których żyjemy, oraz cierpieniom i udrękom, których doświadczamy, i która poprowadzi całą ludzkość do "uniwersalnego szczęścia", leży w naszych rękach jako niezrównany skarb. Naszym zadaniem jest czytanie i stosowanie tej "recepty na zbawienie" świeżym okiem, aby znaleźć żywe odpowiedzi na żywe problemy dzisiejszych czasów i uchwycić dynamizm i entuzjazm pierwszych dni islamu.

(Źródło: Kur'an Nedir, Nasıl Okunmalıdır [Czym jest Koran, jak powinien być czytany], A. Yıldız-Ş. Özdemir, Pınar Yayınları)

Ostatnia święta księga Allaha, boskie rozporządzenie dla całej ludzkości - Koran, był objawiany przez dwadzieścia trzy lata, werset po wersecie, sura po surze. Nasz Prorok (alejhi-ssalatu łassalam – błogosławieństwo i Pokój z nim) recytował objawione mu wersety i sury swoim towarzyszom (radijallahu ‘anhum - niechaj Bóg będzie z nich zadowolony), którzy byli przy nim. Towarzysze zapamiętywali je, a niektórzy również spisywali. Oprócz tego Prorok (asł) miał swoich pisarzy objawienia. Byli oni odpowiedzialni za spisywanie objawianych wersetów i sur. Miejsce każdego nowego wersetu i sury, to, gdzie w Koranie mają się znaleźć, było przekazywane samemu Prorokowi (asł) przez archanioła Gabriela (alejhis-salam - Pokój z nim), a on z kolei instruował pisarzy objawienia, którzy wykonywali jego polecenia. W ten sposób, jeszcze za życia Proroka (asł), cały Koran został spisany, a jego struktura została ustalona.

Ponadto Gabriel (Pokój z nim) przybywał w każdym miesiącu Ramadan i od początku recytował Prorokowi (asł) wszystkie objawione do tego dnia wersety i sury. W ostatnim Ramadanie przed śmiercią Proroka (asł), Gabriel (as) przybył ponownie, lecz tym razem odczytali Koran razem dwukrotnie. Za pierwszym razem recytował Gabriel (as), a Prorok (asł) słuchał; za drugim razem recytował Prorok (asł), a Gabriel (as) słuchał. W ten sposób Koran przyjął swoją ostateczną formę.

Mimo to, za życia Proroka (asł), Koran nie został jeszcze zebrany w jeden, samodzielny tom. Istniał w formie rozproszonych kart wśród Towarzyszy oraz w pamięci tysiąca hafizów (osób znających Koran na pamięć). Jednakże, to, co gdzie ma się znaleźć, było wiadome z całą pewnością i jasnością.

Ostatecznie, w czasach kalifatu Abu Bakra (radijallahu anhu – Bóg z niego rad), z uwagi na zaistniałą potrzebę, powołano komisję pod przewodnictwem Zejda ibn Sabita (ra), składającą się z pisarzy objawienia i najlepszych hafizów. Tej komisji powierzono zadanie zebrania Koranu w jeden tom. Wszyscy spośród Towarzyszy przynieśli i przekazali tej komisji posiadane przez siebie spisane fragmenty Koranu. Dzięki wspólnym wysiłkom hafizów i pisarzy objawienia, karty, sury i wersety zostały ułożone w dokładnie takiej kolejności, jaką wskazał Prorok (asł). W ten sposób Koran został zebrany w jedną księgę pod nazwą Mushaf.

Odtąd nie mogło być już mowy o zapomnieniu, zagubieniu, zniekształceniu czy zmianie Koranu. Jego oryginał został bowiem utrwalony w formie kompletnej i nienaruszonej, dokładnie tak, jak został objawiony Prorokowi (asł).

W czasach trzeciego kalifa Usmana (ra), z uwagi na kolejną potrzebę, z tego Mushafu sporządzono nowe kopie, które rozesłano do różnych krajów.

Dzisiejsze egzemplarze Koranu są właśnie kopiami tego Koranu.

Pod względem rzetelności utrwalenia, Koran, w odróżnieniu od innych ksiąg boskich, został utrwalony i przedstawiony w formie będącej owocem objawienia, bez żadnego zniekształcenia czy zmiany; i przez 1400 lat był w ten sposób przechowywany. Niewątpliwie wielką rolę odegrała w tym literacka i retoryczna cudowność Koranu, czyli łatwość jego zapamiętywania, niepodobna do żadnego ludzkiego słowa, niemożność stworzenia żadnej jego imitacji, niedościgniona literatura i retoryka oraz najwyższa staranność w jego zachowaniu. Jednak główną przyczyną jest to, że sam Bóg Wszechmogący wziął Koran pod swoją opiekę i ochronę, zobowiązując się, że utrzyma go jako cud pod względem słów i znaczenia aż do Dnia Zmartwychwstania. Jak powiedziano w Koranie:

Polskie znaczenie: „Zaprawdę, to My zesłaliśmy Wspominanie (Koran)* i, z pewnością jesteśmy dla niego stróżami...” (Sura Al-Hidżr, 15:9)

*Dhikr – dosłownie wspominanie – odpowiednik różańca w chrześcijaństwie lub mantry czy medytacji w buddyzmie, tyle że w Islamie Koran to najwyższe wspominanie

Dzisiaj wszystkie egzemplarze Koranu na świecie są identyczne; nie ma w nich żadnych różnic, ani zmian. Ponadto, znajduje się on w pamięci milionów hafizów i w każdej chwili jest recytowany przez miliony języków. Ta cecha nie jest udziałem żadnej innej ludzkiej księgi, ani nawet żadnej z ksiąg niebiańskich. Jest rzeczą konieczną i niezbędną, aby ostatnie słowo Allaha, Koran, którego postanowienia są wieczne, aż do Dnia Zmartwychwstania, cieszył się tak wyjątkową pozycją i wzniosłym zaszczytem.

(Mehmed Dikmen, İslam İlmihali, Cihan Yayınları, Stambuł, 1991, s. 94-97.)

Koran potępia terroryzm, a anarchię i sianie zamętu (fitna) określa jako najstraszliwsze zjawiska. Islam zakazuje wszelkiego rodzaju terroru, ucisku (zulm) i zdrady; z całą mocą sprzeciwia się wszelkiej anarchii i naruszaniu porządku publicznego. Islam nie nakazuje odpowiadać przemocą na krzywdę. Religia Islamu została zesłana przez Boga w celu ustanowienia sprawiedliwości, złamania tyranii i despotyzmu nieokiełznanych dusz oraz doprowadzenia ludzkiego sumienia do stanu równowagi (itidal). Dlatego Islam jest bardzo wyczulony na tę kwestię. Do tego stopnia, że Koran bezprawne odebranie życia i przelanie krwi określa jako najstraszliwszą zbrodnię popełnioną przeciwko całej ludzkości.

Bóg Wszechmogący mówi:

„Kto zabija człowieka – nie jako zemstę za zabójstwo lub za sianie zepsucia na ziemi – to tak, jakby zabił WSZYSTKICH LUDZI. A kto ratuje jedno życie – to tak, jakby URATOWAŁ ŻYCIE WSZYSTKICH LUDZI.” (Sura al-Ma'ida, 5:32)

Koran, oprócz terroryzmu, potępił również wszelkie formy siania zamętu (fitna) i zepsucia (fesad). Szlachetny Koran zwrócił uwagę na zło i niegodziwość tych, którzy wywołują fitnę, stają się przyczyną fitny w życiu społecznym, a gdy dochodzą do władzy, sieją ziarna fitny, i w jasny sposób ukazuje , jak groźne jest  sianie zepsucia oraz jak duże znaczenie ma fitna:

„Kiedy on się odwróci, chodzi po ziemi, aby siać na niej zepsucie i niszczyć zasiewy i potomstwo. A Allah nie miłuje zepsucia!” (Sura al-Baqara, 2:205)

Koran zakazał fitny. W jednym z wersetów Bóg Wszechmogący mówi:

„Fitna (prześladowanie, ucisk i zamęt) jest gorsza niż zabójstwo.” (Sura al-Baqara, 2:217)

W duszy muzułmanina, który w pełni czerpie z tych wersetów Koranu, nie ma wrogości, nienawiści ani dzikości. Nawet z jego  najgorszym wrogiem łączy go pewien rodzaj braterstwa. Wierzący przyjmuje prawdę zawartą w słowach: „Szanujemy stworzenie ze względu na Stwórcę” (Yaratılanı hoş gördük, Yaratandan ötürü). Wierzący jest bojownikiem miłości (muhabbet fedaisi). Nie ma miejsca na wrogość (husumet). Bóg Wszechmogący w Koranie, stwierdzając, że dzięki temu, iż jedni ludzie powstrzymują zło innych, miejsca kultu są chronione przed zniszczeniem, zwraca też uwagę wierzących na konieczność zapobiegania szkodom:

„…Gdyby Allah nie odepchnął jednych ludzi przez drugich, to z pewnością zostałyby zniszczone klasztory, kościoły, synagogi i meczety, w których często wspomina się imię Allaha.” (Sura al-Hadżdż, 22:40).

Nasz Prorok Muhammad (s.a.v) jest prorokiem miłosierdzia i współczucia. W Szlachetnym Koranie Bóg Wszechmogący mówi:

„(O Wysłanniku!) Posłaliśmy cię tylko jako miłosierdzie dla światów.” (Sura al-Anbija, 21:107)

Czcigodny Prorok w najpiękniejszy sposób ukazał w swoim życiu wszystkie aspekty dobrej moralności i przez całe życie przestrzegał swoich Towarzyszy przed fitną. Z niezwykłą powagą i wrażliwością nakazywał unikanie fitny:

„Unikajcie fitny! Gdyż w jej trakcie język jest jak uderzenie miecza.” (Ibn Madża, Fitan, 24)

„Zaprawdę, nastanie fitna, podział i spór. Gdy ta sytuacja nadejdzie, idź ze swoim mieczem na górę Uhud! Uderzaj nim o skałę, aż się złamie. Potem siedź w swoim domu. Aż dosięgnie cię grzeszna ręka lub śmierć (nie wychodź z domu).” (Ibn Madża, Fitan, 24)

„Tuż przed Dniem Zmartwychwstania nastaną fitny, podobne do fragmentów ciemnej nocy. Człowiek w tych fitnach rano będzie wierzącym, a wieczorem stanie się niewiernym; wieczorem będzie wierzącym, a rano stanie się niewiernym. W tej fitnie ten, kto siedzi, jest lepszy od tego, kto stoi. Ten, kto idzie, jest lepszy od tego, kto biegnie. Zatem połamcie swoje łuki, zerwijcie cięciwy, a swoje miecze uderzcie o kamień. Jeśli ktoś wejdzie do domu jednego z was, niech będzie jak lepszy z dwóch synów Adama (niech będzie zabitym, a nie zabójcą).” (Abu Dawud, Fitan 2; Tirmizi, Fitan 33)

„KORAN - jest to Księga Niebiańska, która w zarysie zawiera księgi wszystkich Proroków z różnych epok, traktaty wszystkich świętych o różnych ścieżkach duchowych i dzieła wszystkich pobożnych uczonych o różnych drogach; której sześć stron jest jaśniejących i oczyszczonych z mroków iluzji i wątpliwości; której punktem oparcia jest, z całą pewnością, objawienie niebiańskie i słowo odwieczne.”

„A jej celem i zamierzeniem jest, naocznie, szczęście wieczne. Jej wnętrze, w sposób oczywisty, jest czystym przewodnictwem. Jej powierzchnia, z konieczności, jest światłami wiary. Jej podstawa, z wiedzą pewną, jest dowodem i argumentem. Jej prawa strona, z doświadczenia, jest poddaniem serca i sumienia. Jej lewa strona, z naoczną pewnością, jest opanowaniem rozumu i przekonaniem. Jej owocem, z pewnością absolutną, jest miłosierdzie Miłosiernego i siedziba Ogrodów rajskich. Jej pozycja i popularność, z trafną intuicją, jest akceptowana przez aniołów, ludzi i dżinny.”

— Bediüzzaman, „Słowa” (Sözler)

Jaką księgą jest Koran?

W dzisiejszych czasach, gdy pokusa i zepsucie ogarnęły ziemię, konieczność zwrócenia się ku Księdze Allaha i uczynienia jej dominującą w naszym życiu jest oczywista. Jeśli ludzie całkowicie pogrążyli się w „pustych słowach” i nimi się zajmują... Jeśli za punkt odniesienia przyjmują dzieła ludzkie, a nie Księgę Allaha, do nich się odwołują i ich przestrzegają... Jeśli ci, którzy występują w imieniu islamu, wzywają innych nie do Koranu, lecz do własnych grup, szkół prawnych i ścieżek duchowych... Jeśli muzułmanie za „podręcznik” i „księgę podręczną” przyjęli dzieła pełne zabobonów, a nie Koran...

„I powiedział Posłaniec: «O, Panie mój! Zaprawdę, mój lud uznał ten Koran za rzecz porzuconą.»” (Sura Al-Furqan, 25:30)

Jeśli, jak skarżył się Wysłannik Allaha, „wspólnota porzuciła Koran”...

„Powiedz: «O, Ludu Księgi! Nie opieracie się na niczym, dopóki nie będziecie przestrzegać Tory, Ewangelii i tego, co wam zostało zesłane od waszego Pana (Koranu).» A to, co tobie zostało zesłane od twego Pana, z pewnością u wielu z nich powiększy tylko bunt i niewiarę. Nie martw się więc ludem niewiernych.” (Sura Al-Ma'idah, 5:68)

Jeśli, jak podkreślono, muzułmanie znaleźli się w pozycji Ludu Księgi, który „nie podtrzymuje Tory, Ewangelii i Koranu i nie opiera się na niczym”, i zmagają się z kryzysem tożsamości... Wtedy właśnie konieczność powrotu do Koranu, zrozumienia go i podtrzymywania zyskuje pełne znaczenie. Aby uczynić Koran dominującym w życiu, należy go najpierw właściwie poznać, przeczytać i zrozumieć...

Księga wyjątkowa, niepowtarzalna, wykraczająca poza ludzkie standardy...

Pierwszą cechą, którą powinien wziąć pod uwagę czytelnik, który dopiero zapoznaje się z Koranem, jest to, że nie jest to księga napisana ludzkimi metodami, podzielona na określone rozdziały, tytuły i podtytuły, ani posiadająca wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Koran, nie będąc dziełem literackim czy filozoficznym w znanym nam sensie, nie jest również księgą historyczną, astronomiczną, socjologiczną, medyczną, a nawet nie jest klasyczną księgą „religijną”. Chociaż zwraca uwagę na wiele tematów z zakresu wspomnianych dziedzin nauki, pod względem celu, stylu, języka, układu i sposobu omawiania tematów jest księgą całkowicie odmienną i wyjątkową. Nie można jej mierzyć miarą żadnej dziedziny nauki, jest niezwykła - i jak to ujął Maududi: „jedyną księgą tego rodzaju na ziemi”...

Koran nie został zesłany, aby dostarczać czytelnikowi informacji na określone tematy, informować go czy kierować do badań naukowych. Wręcz przeciwnie, jego jedynym celem jest doprowadzenie ludzi i dżinów, którzy ze względu na posiadanie rozumu i woli podlegają odpowiedzialności, do osiągnięcia „świadomości służby Bogu” [„Stworzyłem dżinny i ludzi tylko po to, by Mnie czcili.” (Sura Az-Zarijat, 51:56)], a tym samym zapewnienie im szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym. Koran nie jest „pustym słowem bez celu”; [„To nie jest mowa-zabawa!” (Sura At-Tariq, 86:14)]. Jest zbiorem kryteriów i norm, które „odróżniają” prawdę od fałszu, dobro od zła, piękno od brzydoty.

Jego jedynym celem jest przewodnictwo i szczęście ludzkości. Najbardziej charakterystyczną cechą Księgi Allaha jest użycie stylu ukierunkowanego na ten cel; zwracanie się raz do rozumu czytelnika, raz do jego uczuć, a raz do sumienia i serca; zwracanie uwagi na przeszłe społeczności, niebo i ziemię, świat roślin i zwierząt, prawdy psychologiczne, socjologiczne, filozoficzne i moralne, wzywając w ten sposób odbiorcę do refleksji nad tymi tematami.

Dlatego Koran, chociaż podzielony na sury i wersety, pod względem omawianych tematów wydaje się złożony, zawiły i przeplatający się. Nagłe przejście od jednego tematu do innego, pozornie niepowiązanego, częste powtórzenia, odniesienia do praktycznych problemów zmieniającego się, rozwijającego i dojrzewającego społeczeństwa w ciągu dwudziestu trzech lat objawienia, przy jednoczesnym formułowaniu diagnoz i rozwiązań uniwersalnych problemów całej ludzkości, kierowanie do zachowań i zasad moralnych zapewniających szczęście ludziom i zwiastowanie im Raju, ostrzeganie przed negatywnymi postawami prowadzącymi do nieszczęścia i straszenie Piekłem... wszystko to jest wymogiem specyficznego stylu Koranu.

Przy wielokrotnym czytaniu Koranu, lepiej widać zadziwiającą spójność i jedność między jego tematami, słowami i pojęciami, że żadne zdanie nie zostało wypowiedziane na próżno, a cała księga obraca się wokół jednego celu: zapewnienia przewodnictwa i szczęścia ludzkości. Jak powiedział śp. Muhammad Asad: „Żadna księga – włączając w to Biblię – nie jest w stanie udzielić tak jasnej i wyczerpującej odpowiedzi na historyczne pytanie ludzkości, jak Koran: <Jak powinienem postępować, aby prowadzić dobre życie na tym świecie i być szczęśliwym w świecie przyszłym?>”

Księga prawdy, zesłana od Allaha, doskonała, niesprzeczna, niezmienna...

Nie ma wątpliwości, że Koran jest księgą „prawdy”, zesłaną od Pana światów, Allaha, Jego Posłańcowi Muhammadowi (błogosławieństwo i Pokój Allaha z nim).

„Ten Koran nie jest słowem zmyślonym; jest on potwierdzeniem tego, co było przed nim, i wyjaśnieniem Księgi - nie ma co do tego żadnych wątpliwości - od Pana światów.” (Sura Junus, 10:37)

Koran wyjaśnia tę prawdę w odpowiedzi na oszczerstwa i zarzuty, takie jak: „Koran wymyślił Muhammad, a inni mu w tym pomogli... To są tylko baśnie dawnych ludów.” (Sura Al-Furqan, 25:4-5), „...to słowa poety; słowa wieszczka...” (Sura Al-Haqqah, 69:41-42), a następnie rzuca wyzwanie tym wszystkim, którzy powtarzają te absurdalne oszczerstwa:

„A jeśli jesteście w zwątpieniu co do tego, co zesłaliśmy Naszemu słudze (Muhammadowi), to przynieście surę podobną do niej i wezwijcie waszych świadków (pomocników) poza Allahem, jeśli jesteście prawdomówni! A jeśli tego nie uczynicie – a z pewnością tego nie uczynicie – to bójcie się ognia, którego paliwem są ludzie i kamienie, przygotowanego dla niewiernych.” (Sura Al-Baqarah, 2:23-24)

„Czyż oni mówią: «On go wymyślił»? Powiedz: «Jeśli mówicie prawdę, to przynieście surę podobną do niej i wezwijcie na pomoc, kogo tylko zdołacie, poza Allahem.»” (Sura Junus, 10:38)

Czytelnik, który uważnie studiuje Koran, już na pierwszy rzut oka zauważy, że nie mógł on wyjść spod pióra człowieka. W tej Księdze nie znajdzie się żadnych ludzkich elementów, takich jak osobiste słabości autora czy wskazówki dotyczące warunków środowiskowych, w których żył, które odbijają się w dziele każdego pisarza. Na przykład, jak wskazuje Abdullah Draz, Koran pozostaje ponad wszelkimi cechami geograficznymi, rasowymi i innymi ludzkimi uwarunkowaniami; nawet nie wymieniając imion osób i miejsc, o których wspomina, wyciąga z nich lekcje dla ogólnego wychowania ludzkości. Już sam ten fakt stanowi dowód na to, że Koran jest słowem Allaha.

Co więcej, nawet w najdoskonalszym dziele ludzkim, w wyniku wnikliwej analizy, można znaleźć pewne błędy, niedociągnięcia i sprzeczności. Żaden z tych, którzy przez wieki czytali Koran w tym czy innym celu, nie znalazł w nim najmniejszego błędu, sprzeczności czy braku. Albowiem w Księdze Allaha nie ma najmniejszej krzywizny, wypaczenia czy nieścisłości:

Znaczenie wersetu:

„Chwała Allahowi, który zesłał Swemu słudze Księgę (Koran) i nie uczynił w niej żadnej krzywizny.” (Sura Al-Kahf, 18:1)

Księga Allaha w tej kwestii również rzuca wyzwanie:

„Czyż oni nie zastanawiają się dogłębnie nad tym Koranem? Jeśliby on pochodził od kogoś innego niż od Allaha, to z pewnością znaleźliby w nim liczne sprzeczności i niespójności.” (Sura An-Nisa, 4:82)

Każdy, kto czyta Koran, starając się go zrozumieć, zobaczy, że nie jest on przypadkowym i bezcelowym słowem ludzkim: „To nie jest mowa-zabawa!” (Sura At-Tariq, 86:14). „Jest to księga prawdy, w której nie ma żadnej wątpliwości, ani wiedzy opartej na przypuszczeniach.” (Sura Al-Baqarah, 2:2). „I (ta kara) jest dlatego, że Allah zesłał Księgę z prawdą (a oni jej zaprzeczyli). A ci, którzy poróżnili się co do Księgi, z pewnością są w dalekim odszczepieństwie.” (Sura Al-Baqarah, 2:176}. „I został on zesłany od Allaha jako przewodnictwo i miłosierdzie.” (Sura Junus, 10:37; Sura As-Sadżdah, 32:2; Sura Jasin, 36:5; Sura Az-Zumar, 39:1). Jest to również księga, w której niemożliwa jest zmiana nawet jednej litery, a której ochronę wziął na siebie Wszechmocny Allah {6:115; 15:9}.

Przewodnik prowadzący ludzi na drogę najprostszą i światło wyprowadzające z ciemności...

Święty Koran, w najogólniejszym sensie, jest przewodnikiem zbawienia i prawości dla całej ludzkości, na wszystkie czasy i we wszystkich miejscach. W sensie szczególnym jest on przewodnikiem dla tych, którzy wierzą i są świadomi swojej odpowiedzialności, wskazującym drogi wyjścia z kryzysów i trudności. Pojęcie „hidāja” w języku arabskim, oznaczające wskazanie drogi wyjścia ludziom, którzy nie wiedzą, w którym kierunku iść na pustyni, w pełni odpowiada pozycji, jaką Koran zajmuje dla ludzkości.

Koran, przysięgając na „czas/naszą erę” i przypominając, że „ludzkość z pewnością jest  na drodze zguby” {Asr, 1-2}, jest „receptą na zbawienie” i „kołem ratunkowym” dla istoty ludzkiej, która w każdej epoce historii, a zwłaszcza dzisiaj, pogrąża się w duchowych kryzysach, upadku moralnym i trudnościach społecznych: „To jest Księga, którą tobie zesłaliśmy, abyś wyprowadził ludzi z ciemności do światła - za pozwoleniem ich Pana - na drogę Potężnego, Godnego Chwały.” (Sura Ibrahim, 14:1).

Jedynym rozwiązaniem, aby społeczeństwo, które utraciło swoje cnoty moralne i dobre cechy, a którego teraźniejszość i przyszłość pociemniały, mogło osiągnąć pomyślność i szczęście, jest droga wskazana w Księdze Allaha: „Przyszło do was od Allaha światło i Księga jasna. Prowadzi przez nią Allah tych, którzy postępują za Jego upodobaniem, po drogach Pokoju, i wyprowadza ich z ciemności do światła za Swoim pozwoleniem, i prowadzi ich na drogę prostą.” (Sura Al-Ma'idah, 5:15-16).

Podczas gdy ludzkie ideologie, wysuwane z roszczeniem rozwiązania problemów ludzkości, poprzez tymczasowe i niekompletne rozwiązania jeszcze bardziej pogłębiają te problemy. Koran oferuje wieczne i absolutne drogi zbawienia, ważne dla wszystkich czasów i miejsc. Koran przyrównuje osobę, która próbuje rozwiązać swoje problemy za pomocą ludzkich propozycji, do bezradnego człowieka w ciemności, który stawia kilka kroków w świetle nagłego błysku pioruna, a potem zastyga w miejscu {2:20}. Koran natomiast prowadzi ludzi do tego, co najprawdziwsze i najlepsze {17:9}. Ponieważ on jest samą absolutną prawdą {13:1; 17:105}.

Miłosierdzie, błogosławieństwo, uzdrowienie i wgląd dla ludzi:

„O, ludzie! Przyszło do was napomnienie od waszego Pana i uzdrowienie tego, co jest w piersiach, i droga prosta, i miłosierdzie dla wierzących...”

„Powiedz: «Poprzez łaskę Allaha i Jego miłosierdzie – poprzez to niech się radują. To jest lepsze od tego, co oni gromadzą.»” (Sura Junus, 10:57-58)

Koran jest uzdrowieniem, ukojeniem i w konsekwencji miłosierdziem na wszelkiego rodzaju choroby serca i udręki. Serca, które pociemniały, stwardniały i stały się chore od duchowego brudu i grzechów {2:10; 6:43; 8:49}, tylko dzięki Koranowi mogą się oczyścić, zmięknąć i znaleźć uzdrowienie: „Ci, którzy boją się swego Pana, dostają gęsiej skórki od tej Księgi; potem ich skóra i serca miękną na wspomnienie Allaha.” (Sura Az-Zumar, 39:23). „Wiedzcie dobrze, że tylko przez wspominanie Allaha serca znajdują ukojenie.” (Sura Ar-Ra’d, 13:28).

W ten sposób Koran staje się uzdrowieniem i miłosierdziem dla ludzi, których umysły i serca stały się chaotyczne i pogmatwane od szatańskich podszeptów, a ich świat pociemniał. Świat duchowy ludzi uwolnionych od tego rodzaju udręk i dolegliwości rozjaśnia się, a ich wgląd i horyzonty poszerzają się: „...Ten Koran to światła od waszego Pana, otwierające oczy serca, i droga prosta, i miłosierdzie dla ludu, który wierzy.” (Sura Al-A'raf, 7:203; Sura Al-Dżathijja, 45:20).

Koran jest tak błogosławioną {6:155} księgą, że Omar (Allah z niego rad) powiedział nawet: „Allah tylko przez niego otwiera zamknięte oczy, głuche uszy i zapieczętowane serca.”

Napomnienie, ostrzeżenie i rada, które budzą poczucie odpowiedzialności w człowieku:

Jednym z imion Koranu jest „Dhikr”, czyli napomnienie, a innym „Tadhkira”, czyli przypomnienie, ostrzeżenie. Koran jest zbiorem napomnień, ostrzeżeń i rad, które uczą człowieka jego odpowiedzialności, przypominają mu o niej i kierują go ku dobru, pięknu i prawdzie:

„To jest jasne przesłanie dla ludzi, aby przez nie byli ostrzegani i aby wiedzieli, że On jest Bogiem Jedynym, i aby ludzie roztropni przyjęli napomnienie.” (Sura Ibrahim, 14:52)

Koran od początku do końca opowiada o obowiązkach i odpowiedzialności człowieka wobec siebie, swojego Pana, innych ludzi i natury. Tym, którzy w nieświadomości/ignorancji nie znają swojej odpowiedzialności, uczy jej; tym, którzy zapomnieli, przypomina; a tych, którzy świadomie nie wypełniają swojej odpowiedzialności, surowo ostrzega...

Koran, jak to ujął M. Akif, nie został zesłany po to, by czytać go nad zmarłymi czy wróżyć z niego; nie jest on też księgą zaklęć. Został zesłany tylko po to, by dawać napomnienie żywym, przypominać nieświadomym o prawdzie i ostrzegać ich przed nieszczęściami na tym świecie i w życiu ostatecznym, które mogą ich spotkać... W ten sposób dla tych, którzy nie przestrzegają wszystkich tych ostrzeżeń, napomnień i rad, nie pozostaje żadna wymówka {36:5-6, 69-70; 6:155-157}.

„(Koran został zesłany) przez Wszechmocnego, Litościwego, abyś ostrzegał lud, którego przodkowie nie byli ostrzegani, i dlatego są oni nieświadomi.” (Sura Jasin, 36:5-6)

„Nie nauczyliśmy go (Proroka) poezji, ani też mu to nie przystoi. To, (co mu daliśmy), jest tylko napomnieniem i Koranem jasnym, aby ostrzegał tych, którzy są (intelektualnie i duchowo) żywi, i aby ziściło się słowo (o karze) przeciwko niewiernym.” (Sura Jasin, 36:69-70)

 „A to jest Księga (Koran), którą zesłaliśmy – błogosławiona. Przeto postępujcie według niej i bójcie się Allaha, abyście mogli dostąpić miłosierdzia.” (Sura Al-An'am, 6:155)

 „(Zesłaliśmy go) abyście nie mówili: «Księga została zesłana tylko dwóm społecznościom przed nami (Żydom i chrześcijanom), a my nie znaliśmy ich nauk», albo żebyście nie mówili: «Gdyby nam została zesłana Księga, bylibyśmy na lepszej drodze niż oni». Otóż przyszedł do was jasny dowód od waszego Pana, przewodnictwo i miłosierdzie. Któż jest bardziej niesprawiedliwy niż ten, kto zaprzecza znakom Allaha i odwraca się od nich? Ukarzemy tych, którzy odwracają się od Naszych znaków, najgorszą karą za to, że się odwracali.” (Sura Al-An'am, 6:156-157)

Jedyna księga odniesienia, główne źródło i kryterium odróżniające prawdę od fałszu dla wierzących:

Dla każdego muzułmanina, który wybrał Islam jako swoją religię i poddał się Allahowi, podstawową księgą odniesienia jest Koran. Z Koranu nauczy się on zasad życia, które zapewnią mu szczęście na tym świecie i w życiu ostatecznym. Z niego dowie się, w co ma wierzyć, a co odrzucać; co jest dobre, piękne i dozwolone (halal), a co złe, brzydkie i zakazane (haram); co ma czynić, a czego nie. Przez niego oczyści swoje serce, duszę i namiętności, przez niego umocni swoje poddanie się Allahowi (Islam), przez niego odświeży swoją wiarę i entuzjazm {9:124; 16:102}.

 „Kiedykolwiek zostaje zesłana jakaś sura, niektórzy z nich (obłudników) mówią (szyderczo): «Któremu z was powiększyła ona wiarę?» Co do tych, którzy uwierzyli, to powiększyła ona ich wiarę, i oni się radują.” (Sura At-Tauba, 9:124)

 „Powiedz (O Muhammadzie): «Zesłał go (Koran) Duch Święty (Dżibril) od twego Pana z prawdą, aby umocnić tych, którzy uwierzyli, i jako przewodnictwo, i radosną wieść dla muzułmanów.»” (Sura An-Nahl, 16:102)

Z Księgi Allaha nauczy się o pięknie Raju i groźbie kary piekielnej, dzięki czemu będzie bardziej gorliwy w prowadzeniu cnotliwego i szlachetnego życia, a jednocześnie bardziej ostrożny w unikaniu grzechów i zła. Krótko mówiąc, wierzący znajdzie w Koranie, w najogólniejszym zarysie, wszystko, co dotyczy tego, jak powinien postępować, aby zdobyć upodobanie Allaha:

„Zesłaliśmy tobie Księgę jako wyjaśnienie dla każdej rzeczy i jako drogę prostą, miłosierdzie i radosną wieść dla tych, którzy się jej poddali.” (Sura An-Nahl, 16:89)

Jednak z tego wersetu nie należy wnioskować, że Koran jest encyklopedią czy podręcznikiem nauk ścisłych. Nie jest on księgą mówiącą o tymczasowych teoriach naukowych, lecz „przewodnikiem życia”. Jest to „instrukcja obsługi”, zesłana nam przez Allaha, który nas stworzył i zna naszą naturę lepiej, niż my sami – pokazując przy tym, jak mamy obsługiwać nasze śmiertelne ciało w tym śmiertelnym świecie.

„Ten Koran nie jest słowem zmyślonym; jest on potwierdzeniem tego, co było przed nim, i wyjaśnieniem każdej rzeczy, i przewodnictwem, i miłosierdziem dla ludu, który wierzy.” (Sura Jusuf, 12:111)

Koran jest ostatnim i najdoskonalszym słowem Allaha. Ludzkość, która od pierwszego człowieka, Proroka Adama (Pokój z nim), była adresatem boskiego objawienia, w obliczu zapomnienia, utraty lub zmiany wcześniejszych nauk monoteistycznych, posiada teraz doskonały skarb – Koran, który potwierdza to, co w nich prawdziwe, i koryguje to, co błędne. Dzięki Koranowi, który jest „Rozróżnieniem”, ludzie mogą dowiedzieć się, co jest boską prawdą, a co ludzkim zabobonem i zmyśleniem.

Dla muzułmanów Koran jest niekwestionowanym „kamieniem probierczym”. Oś ich struktury myślowej, światopoglądu i sposobu postępowania powinien stanowić Koran. Cokolwiek dociera do nich pod nazwą wiedzy czy kultury islamskiej, wszystko to powinni pojedynczo przepuszczać przez „filtr Koranu”, oddzielając prawdę od fałszu, autentyczność od zabobonu, prawość od krzywdy, zmyślenia od kłamstw.

Nie należy zapominać, że największym szczęściem Islamu jest to, że jego wyznawcy mają w rękach Księgę, w której nie zmieniono ani jednej litery, którą sam Wszechmogący Allah wziął pod swoją opiekę i która aż do Dnia Zmartwychwstania pozostanie „nieomylną miarą” i kryterium między prawdą, a fałszem – po arabsku Furqan, czyli „Rozróżniająca” Księga. Jest to księga, która nie zawiera w sobie najmniejszego błędu...

Wierni, tak jak zwracają się do niej, by poznać sekrety szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym, tak samo w sprawach, w których popadli w spór, będą odwoływać się do Księgi Allaha i do autentycznej sunny (tradycji) „chodzącego Koranu”, jakim był Wysłannik Allaha Muhammad (błogosławieństwo Boga i Pokój z nim)...

Krótko mówiąc, Koran dla wiernych jest „księgą odniesienia” i „księgą podręczną”, której wartość nie zmaleje aż do Dnia Zmartwychwstania. Ta księga-skarb jest „jedynym autorytetem”, do którego wierni będą się zwracać w celu rozwiązania wszelkich swoich duchowych problemów – włączając w to kwestie sporne.

Księga praktyki, a nie teorii

Koran nie jest księgą, która jedynie na płaszczyźnie teoretycznej omawia i wyjaśnia pewne historyczne, społeczne, filozoficzne i moralne prawdy. Wręcz przeciwnie, jego celem jest stworzenie społeczeństwa ukształtowanego przez uniwersalne zasady moralne i duchowe, które głosi. Tak jak w ciągu dwudziestu trzech lat przekształcił jedno z „najbardziej nieświadomych” społeczeństw w historii świata w „najbardziej cnotliwe” społeczeństwo, tak samo jego celem jest usunięcie z powierzchni ziemi wszystkiego, co jest w imię niegodziwości i zła, i urzeczywistnienie poddania się całej ludzkości Allahowi {Islam} {2:193}. Jest to księga „rewolucyjna”, a Koran został zesłany, aby był stosowany i przestrzegany:

„Postępujcie za tym, co wam zostało zesłane od waszego Pana, a nie postępujcie za opiekunami innymi niż On. Jakże mało przyjmujecie napomnień!” (Sura Al-A'raf, 7:3)

Każdy, kto jest adresatem Koranu i w niego wierzy, począwszy od Proroka (błogosławieństwo Boga i Pokój z nim), jest zobowiązany do jego przestrzegania i podtrzymywania zasad, które on głosi:

„Trzymaj się więc mocno tego, co ci zostało objawione. Zaprawdę, jesteś na drodze prostej! I zaprawdę, on, Koran, jest napomnieniem dla ciebie i dla twojego ludu. I w przyszłości zostaniecie zapytani (o jego przestrzeganie).” (Sura Az-Zukhruf, 43:43-44)

Koran jest „Księgą Allaha, której jeśli będziecie się mocno trzymać, nigdy nie zbłądzicie.” {Ibn Madżah}. Jest on mocnym sznurem Allaha i niezniszczalnym uchwytem, który, gdy się go trzymacie, wyprowadzi was do światła, dojrzałości, godności i honoru.

„Nie ma przymusu w religii! Prawość stała się już jawna i odróżniona od błędu. Kto więc odrzuca fałszywe bóstwa (taghut), a wierzy w Allaha, ten uchwycił się najpewniejszego uchwytu, który się nie urwie. A Allah jest Słyszący, Wszechwiedzący.” (Sura Al-Baqarah, 2:256); {Al-Baqarah, 2:256-257; Al-Imran, 3:103}

„Trzymajcie się wszyscy mocno liny Allaha (Koranu) i nie rozdzielajcie się. I pamiętajcie o łasce Allaha nad wami, kiedy byliście wrogami, a On zjednoczył wasze serca i staliście się, dzięki Jego łasce, braćmi. I byliście nad brzegiem dołu ognistego, a On was od niego wybawił. Tak Allah wyjaśnia wam Swoje znaki, abyście mogli być na drodze prostej.” (Sura Al-Imran, 3:103)

Społeczeństwo, które trzyma się liny Allaha i przestrzega zasad objawienia, będzie szczęśliwe zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. Ci, którzy odwracają się od boskich prawd, odrzucają Księgę Allaha i nie przestrzegają jej, będą nieszczęśliwi w obu światach...

Zasady moralne, napomnienia i rady zawarte w Koranie mają wartość tylko wtedy, gdy są stosowane. Na przykład, następujące boskie rady nie będą miały żadnego znaczenia, dopóki pozostaną na papierze:

1. „I nie zbliżajcie się do cudzołóstwa, bo jest to czyn szpetny i zła droga.”

2. „I nie zabijajcie duszy, którą Allah uczynił świętą, chyba że zgodnie z prawem...”

3. „I nie zbliżajcie się do majątku sieroty...”

4. „I wypełniajcie zobowiązania, bo za zobowiązanie będziecie rozliczani.”

5. „A kiedy mierzycie, dawajcie pełną miarę i ważcie wagą sprawiedliwą...”

6. „I nie idź za tym, o czym nie masz wiedzy, bo zaprawdę słuch, wzrok i serce będą o wszystko pytane.”

7. „I nie stąpaj po ziemi z pychą, bo nie rozerwiesz ziemi, ani nie dorównasz wzrostem górom.”

8. „Wszystko to jest złe i znienawidzone u twego Pana.” (Sura Al-Isra, 17:32-38)

Księga jasna, zrozumiała i uproszczona

Jak widać na powyższych przykładach z sury Al-Isra (17:32-38), wersety Koranu zawierają bardzo praktyczne zasady, które nawet niepiśmienne społeczeństwo może z łatwością zrozumieć i zastosować. Święty Koran nie jest zawiłą, niezrozumiałą, zagubioną w głębinach historii księgą, którą mogą zrozumieć tylko eksperci, naukowcy i akademicy, i której tajemnice i szyfry mogą rozszyfrować tylko oni. To, że Koran i jego wersety są „jasne” i „zrozumiałe”, jest wielokrotnie powtarzane w samym Koranie, zazwyczaj na początku sur...

W Koranie wszystko jest wyjaśnione za pomocą „różnorodnych przykładów” {18:54; 20:113} lub szczegółowo i obszernie {6:55, 65, 126; 41:2-3}. Ponadto, wersety Koranu zostały uczynione łatwymi do zrozumienia za pomocą różnych przypowieści i przykładów.

„I uczyniliśmy Koran łatwym do zapamiętania i refleksji. Czy jest więc ktoś, kto przyjmie napomnienie?” (refren sury Al-Qamar, 54:17, 22, 32, 40)

„Ponieważ pierwsi adresaci Koranu byli niepiśmienni, święte Prawo Islamskie (Szariat) również jest niepiśmienne. Szariat został zesłany w taki sposób, aby jego adresaci mogli go zrozumieć i stosować bez potrzeby posiadania szczególnej wiedzy i specjalizacji. Twierdzenie przeciwne jest sprzeczne z istotą i formą ustanowienia Szariatu. Pierwsi adresaci, Arabowie, byli niepiśmienni; zatem zesłany im Szariat również musiał być niepiśmienny. W przeciwnym razie pojawiłyby się zarzuty, takie jak: «to nie jest na naszym poziomie, nie przypomina naszej mowy, nie jest to rodzaj, który znamy, to są rzeczy, których nie znamy i nie rozumiemy...» {41:44}.

Co więcej, Allah Wszechmogący «nakłada na swoje sługi tylko tyle odpowiedzialności, ile są w stanie unieść» {2:286}. Allah «nie uczynił w religii żadnej trudności» {22:78}. Ze względu na dobro, Szariat musi być przekazany w języku i stylu zrozumiałym dla wszystkich. W przeciwnym razie ludzie nie mogliby się poprawić.”

— Imam Asz-Szatibi

W hadisie Święty Koran jest opisany w następujący sposób:

„Niektórzy ludzie są ludem Allaha.” Gdy zapytano: „O, Wysłanniku Allaha, kim oni są?”, odpowiedział: „To są ludzie Koranu; ci ludzie są ludem Allaha i Jego bliskimi.” (Tirmidhi)

„Gdziekolwiek wierny czyta Koran, szczerze i dla upodobania Allaha, tam spływa miłosierdzie i błogosławieństwo, a otaczają go aniołowie i transcendentny spokój.” (Tirmidhi)

Haris al-A'łar opowiada: Wszedłem do meczetu i zobaczyłem, że ludzie porzucili wspominanie (zikr) i pogrążyli się w jałowych rozmowach. Poszedłem do Alego (Bóg z niego rad) i poinformowałem go o sytuacji. Zapytał mnie: „Mówisz prawdę?”. Gdy potwierdziłem, powiedział:

„Słyszałem, jak Wysłannik Allaha (błogosławieństwo Boga i Pokój z nim) mówił: «Wiedzcie, że wybuchnie bunt (próba, pokusa, test).» Natychmiast zapytałem: «Jaka jest droga wyjścia z tego, o Wysłanniku Allaha?» Odpowiedział: «Trzymanie się Księgi Allaha.»

«W niej jest wieść o tych (narodach), które były przed wami, wieść o buntach, które nadejdą po was (aż do Dnia Zmartwychwstania), i wieść o sprawach Dnia Zmartwychwstania.»

«Jest w niej również rozstrzygnięcie spraw, które będą miały miejsce między wami (w kwestiach wiary-niewiary, posłuszeństwa-nieposłuszeństwa, haram-halal itp.). On jest rozstrzygającym kryterium, które oddziela prawdę od fałszu.»

«W nim wszystko jest poważne. Nie ma w nim pustego słowa. Kto z głupoty w niego nie uwierzy i nie będzie według niego postępował, tego Allah zniszczy. Kto szuka przewodnictwa poza nim, tego Allah sprowadzi na manowce.»

«On jest mocnym sznurem Allaha. On jest mądrym napomnieniem. On jest drogą prostą. On chroni podążające za nim namiętności przed zbłądzeniem, a (czytające go) języki przed pomyłką. Uczeni nigdy go nie mają dosyć. Jego częste powtarzanie nie nuży, nie zmniejsza jego smaku. Jego wyjątkowe, zdumiewające aspekty nigdy się nie kończą.»

«Jest to taka księga, że dżinny, słysząc ją, nie mogły powstrzymać się od powiedzenia: Słyszeliśmy niesłychaną recytację. Prowadzi ona do prawości. My w nią (że jest słowem Allaha) uwierzyliśmy. Kto przekazuje wieści z niego, mówi prawdę. Kto według niego postępuje, jest nagradzany. Kto nim sądzi, sądzi sprawiedliwie. Kto do niego wzywa, jest wzywany na drogę prostą. O, A'łar, zapamiętaj dobrze te piękne słowa.»” (Tirmidhi)

Podsumowując, „cudowna księga” – Święty Koran, która położy kres mrocznym dniom, w których żyjemy, cierpieniom i udrękom, i która będzie przewodnikiem do „uniwersalnego szczęścia” całej ludzkości, leży w naszych rękach jako niezrównany skarb. Naszym zadaniem jest czytanie i stosowanie tej „recepty na zbawienie” z żywym spojrzeniem, aby znaleźć żywe odpowiedzi na żywe problemy dzisiejszych czasów i uchwycić dynamizm i entuzjazm pierwszych dni Islamu.

Źródło: A. Yıldız-Ş. Özdemir, Kur'an Nedir, Nasıl Okunmalıdır, Pınar Yayınları.

W obliczu przemian, które istnieją od stworzenia człowieka i które w naszych czasach nabrały zawrotnego tempa, Koran, objawiony ponad 1400 lat temu, jest księgą posiadającą zasady zdolne do rozwiązania dzisiejszych problemów i wiążące również dla człowieka współczesnego.

Gdy analizujemy te zasady, widzimy, że są to zasady ogólne, zawierające w sobie pryncypia, które mogą być stosowane przez wszystkich ludzi w każdym czasie. Poniżej przedstawimy krótkie wyjaśnienia dotyczące pięciu uniwersalnych zasad Koranu, które mają charakter nakazów.

Pięć uniwersalnych zasad, których wypełnianie jest nakazane, to: 1) Praca i wysiłek, 2) Bycie sprawiedliwym, 3) Bycie prawdomównym, 4) Dotrzymywanie umów, 5) Ochrona powiernictwa.

1. Praca i wysiłek jest odwiecznym prawem Allaha. Wszechmogący Allah w swoim Koranie, podkreślając znaczenie pracy, mówi:

„I że człowiekowi nic się nie należy, oprócz tego, o co się starał. I że jego staranie będzie wkrótce widoczne. Potem otrzyma za nie pełną zapłatę.” (Sura An-Nadżm, 53:39-41)

Te wersety wyrażają, że człowiek może się rozwijać tylko poprzez pracę, a klucze do szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym leżą w pracy na drodze prawości.

Bycie sprawiedliwym: Podstawą Islamu jest sprawiedliwość. Sprawiedliwość jest wypadkową ludzkich i społecznych wartości, takich jak prawe postępowanie, niekrzywdzenie innych, dbałość o równowagę, trzymanie się prawdy i niezchodzenie z prostej drogi. Koran nakazuje absolutną sprawiedliwość. W tej kwestii nie czyni rozróżnienia między wierzącym a niewierzącym, bliskim a dalekim, bogatym a biednym. Jak mówi Wszechmogący Allah:

 „...A kiedy mówicie, bądźcie sprawiedliwi, nawet jeśli dotyczy to krewnego...” (Sura Al-An'am, 6:152)

 „O wy, którzy wierzycie! Bądźcie niezłomni w sprawiedliwości, świadcząc dla Allaha, nawet jeśli to jest przeciwko wam samym, waszym rodzicom lub krewnym. Czy (świadek) jest bogaty, czy biedny, Allah jest bliższy im obu. Nie podążajcie więc za namiętnością, aby nie być niesprawiedliwymi. A jeśli będziecie kręcić (językiem) lub odwracać się, to zaprawdę, Allah jest w pełni świadomy tego, co czynicie.” (Sura An-Nisa, 4:135)

3. Bycie prawdomównym: Inną z zasad nakazanych nam w Koranie jest prawdomówność. W Koranie na ten temat powiedziano:

 „O wy, którzy wierzycie! Bójcie się Allaha i mówcie konkretnie. On poprawi wasze uczynki i przebaczy wam wasze grzechy. A kto jest posłuszny Allahowi i Jego Posłańcowi, ten odniósł wielkie zwycięstwo.” (Sura Al-Ahzab, 33:70-71)

 „Idź drogą prawości, tak jak ci nakazano, ty i ci, którzy razem z tobą nawrócili się i nie buntujcie się. Zaprawdę, On widzi dobrze to, co czynicie.” (Sura Hud, 11:112)

4. Dotrzymywanie umów: Jedną z uniwersalnych zasad, na którą Koran kładzie nacisk, jest dotrzymywanie umów. Ahd po arabsku oznacza „przymierze, nakazanie wykonania czegoś, instrukcja, obietnica, rozkaz, zobowiązanie, umowa, obowiązek, słowo dające pewność”. Niezależnie od tego, czy obietnica została złożona Allahowi, czy ludziom, człowiek musi jej dotrzymać i wypełnić jej postanowienia. Ponieważ Wszechmogący Allah mówi:

 „O wy, którzy wierzycie! Wypełniajcie wasze zobowiązania...” (Sura Al-Ma'idah, 5:1)

 „Tak! Kto wypełnia swoje zobowiązanie i jest bogobojny, niech wie, że Allah kocha bogobojnych.” (Sura Al-Imran, 3:76)

„...I wypełniajcie zobowiązania, bo za zobowiązanie będziecie rozliczani.” (Sura Al-Isra, 17:34)

5. Ochrona powiernictwa: Ostatnią uniwersalną zasadą Koranu, którą omówimy, jest ochrona powiernictwa (po arabsku amanat). Zazwyczaj amanat jest używane w znaczeniu „majątku i rzeczy pozostawionych komuś na przechowanie”. Jednak oprócz tego znaczenia obejmuje również zdolności duchowe, cielesne i materialne, które człowiek posiada i które zostały mu tymczasowo dane. W prawie islamskim natomiast amanat jest definiowane jako nazwa nadana wszystkim obowiązkom, jakie Allah Ta'ala nałożył na człowieka, zarówno w odniesieniu do prawa samego Allaha, jak i prawa Jego stworzeń.

 „(Wierni) to ci, którzy strzegą swoich powiernictw i dotrzymują swoich zobowiązań.” (Sura Al-Mu'minun, 23:8)

Podaliśmy przykłady uniwersalnych nakazów Koranu, które mogą być stosowane przez ludzi w każdym czasie i w każdych warunkach. Niezależnie od tego, czy te zasady są stosowane przez muzułmanów, czy przez niemuzułmanów, z pewnością przynoszą one szczęście temu społeczeństwu. W świecie, w którym te zasady nie są stosowane – jak to ma miejsce dzisiaj na ziemi – ludzie są nieszczęśliwi i pozbawieni nadziei. Jako ludzie oddani Koranowi, najpierw my sami musimy osiągnąć styl życia zgodny z tymi pięknymi zasadami i stać się przykładem dla ludzkości. Ponieważ naszym obowiązkiem jest przekazywanie dobra i prawości ludzkości.

Podaliśmy przykłady uniwersalnych nakazów Koranu, które mogą być stosowane przez ludzi w każdym czasie i w każdych warunkach. Koran zawiera również pewne zakazy, z których chcielibyśmy krótko wyjaśnić pięć:

Przypisywanie Bogu współtowarzyszy (ar. szirk); 2. Buntowanie się przeciwko rodzicom; 3. Niesprawiedliwe odbieranie życia; 4. Przyjmowanie łapówek; 5. Plotkowanie i obmawianie.

Według Koranu największym grzechem jest przypisywanie Bogu współtowarzyszy. Oznacza to oddawanie czci kamieniom, drzewom, słońcu, księżycowi, gwiazdom, aniołom, prorokom, szejkom lub jakiemukolwiek innemu bytowi poza Allahem. Koran określa przypisywanie Bogu równych jako największą niesprawiedliwość, ucisk. Dwa następujące wersety są tego najbardziej uderzającymi przykładami:

„Zaprawdę, Allah nie przebacza, jeśli przypisuje Mu się współtowarzyszy, ale przebacza to, co jest mniejsze od tego, komu zechce. A kto przypisuje Allahowi współtowarzyszy, ten zabłądził daleko.” (Sura An-Nisa, 4:116)

„...Zaprawdę, szirk jest wielką niesprawiedliwością!” (Sura Lukman, 31:13)

  Niesprawiedliwością jest usunięcie czegoś z należnego mu miejsca i umieszczenie go gdzie indziej, odejście od celu. Allah jest Panem, który ożywia, uśmierca, daje pożywienie, obdarza łaskami i nie ma współtowarzyszy. Gdy coś innego jest Mu przypisywane jako współtowarzysz, popełniana jest największa niesprawiedliwość. Dlatego Koran oświadcza, że ci, którzy dopuszczają się szirku, zostaną ukarani surową karą, a wejście do Raju będzie dla nich niemożliwe:

    „Kto przypisuje Allahowi współtowarzyszy, temu Allah zabronił wejścia do Ogrodu (Raju); jego mieszkaniem będzie ogień, a dla niesprawiedliwych nie ma pomocników.” (Sura Al-Ma'idah, 5:72)

  Buntowanie się przeciwko rodzicom: Koran nakazuje nam czynić dobro naszym rodzicom i przestrzega nas przed buntowaniem się przeciwko nim, mówiąc:

     „I postanowił twój Pan, abyście nie czcili nikogo innego, jak tylko Jego; a rodzicom okazywali dobroć. A jeśli jedno z nich lub oboje osiągną przy tobie starość, nie mów im nawet «uff» i nie krzycz na nich, lecz mów do nich słowami pełnymi szacunku. I pochyl ku nim skrzydło pokory, z miłosierdzia, i mów: «Panie mój! Zmiłuj się nad nimi, tak jak oni mnie wychowywali, kiedy byłem mały.»” (Sura Al-Isra, 17:23-24)

W tych wersetach Wszechmogący Allah, zaraz po nakazie oddawania czci Jemu, nakazuje czynić dobro rodzicom, a nawet zabrania mówić im „uff”. Ponieważ to Allah stwarza człowieka, a rodzice są przyczyną tego stworzenia.

   Niesprawiedliwe odbieranie życia: Człowiek jest wzniosłą istotą na ziemi, którą Allah ceni i wywyższył ponad wszystkie inne stworzenia. Z jakiegokolwiek powodu i w jakikolwiek sposób, jego poniżanie, wytykanie, rozgłaszanie jego wad jest zakazane, a niesprawiedliwe odebranie mu życia jest surowo zabronione. W następujących wersetach zabicie niewinnego człowieka jest uznane za zabicie całej ludzkości, a wierni są opisywani jako ci, którzy „nie odbierają życia”:

   „Kto zabija człowieka nie w odwecie za zabójstwo i nie za szerzenie zepsucia na ziemi, to tak, jakby zabił wszystkich ludzi.” (Sura Al-Ma'idah, 5:32)

  „(Wierni) to ci, którzy nie wzywają, obok Allaha, żadnego innego boga; nie zabijają duszy, którą Allah uczynił świętą, chyba że zgodnie z prawem; i nie cudzołożą. A kto to czyni, spotka go kara za grzech.” (Sura Al-Furqan, 25:68)

  Przyjmowanie łapówek, plotkowanie i obmawianie: Dwa ostatnie uniwersalne zakazy dotyczą dwóch ludzkich i społecznych chorób, które od wewnątrz niszczą społeczeństwo i niszczą zaufanie. Są to łapówkarstwo i obmawianie. Te dwa złe czyny są w Koranie zakazane następującymi słowami:

„O wy, którzy wierzycie! Nie zjadajcie waszych majątków między sobą w sposób niesprawiedliwy, chyba że jest to handel oparty na wzajemnej zgodzie.” (Sura An-Nisa, 4:29)

„I nie zjadajcie waszych majątków między sobą w sposób niesprawiedliwy, i nie zanoście ich przed sędziów, aby zjadać grzesznie część majątku ludzi, wiedząc o tym.” (Sura Al-Baqarah, 2:188)

„I nie obmawiajcie jedni drugich. Czy chciałby któryś z was jeść mięso swego zmarłego brata? Przecież czulibyście do tego wstręt. Bójcie się więc Allaha! Zaprawdę, Allah jest Przebaczający, Litościwy.” (Sura Al-Hudżurat, 49:12)

Koran jest księgą zesłaną, aby uczynić ludzi szczęśliwymi; jego zasady są uniwersalne i mają cechy, które pozwalają na ich stosowanie w każdym czasie i w każdych warunkach. Niech każdy dobrze się zastanowi: która z tych zasad i pryncypiów jest w tej epoce nieaktualna?