Wyznawcy religii objawionych, tacy jak Żydzi i Chrześcijanie, nazywani są „Ahl al-Kitab” (Ludy Księgi). W Szlachetnym Koranie znajduje się wiele wzmianek na ich temat. Chociaż Ludy Księgi, n jako że nie uwierzyli w Proroka Muhammada (asv), są uważani za „kafir” (niewiernych), to jednak nie są oni niewiernymi w sensie „negujących istnienie Boga”.
Szlachetny Koran w niektórych kwestiach przyznaje Ludom Księgi pewne przywileje, których nie posiadają pozostali innowiercy Na przykład, dozwolone jest poślubianie ich kobiet, dowolone jest również jedzenie mięsa zwierząt zabitych przez nich (helal) (Sura al-Ma'ida, 5). Przywileje te zostały im przyznane, ponieważ ludzie ci są bliżsi muzułmanom pod względem wiary, niż pozostali niewierzący. Koran zwraca się do nich w następujący sposób:
„O Ludzie Księgi! Dochodźcie do słowa jednakowego dla nas i dla was: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Allaha, i abyśmy nie dodawali Mu niczego za współtowarzyszy, i aby jedni z nas nie brali sobie innych za panów, poza Allahem.” (Sura Al-i Imran, 64)
Oznacza to: nie uznawajmy siebie nawzajem za Panów (Rab), Władców (Mawla), absolutnych sędziów (Hakim-i mutlak). Wszystkie nasze czyny powinny być oceniane poprzez nakaz Prawdy i zadowolenie Allaha... Bądźmy wszyscy sługami Allaha. Uznajmy się za poddanych tylko Jemu. I bądźmy sobie posłuszni i dotrzymujmy zobowiązań tylko w ramach tej zasady.(1)
Koran informuje, że Ludzie Księgi uczynili swoich uczonych i mnichów panami (Sura at-Tauba, 31). Gdy Adijj ibn Hatim, który przeszedł z chrześcijaństwa na Islam, powiedział: „O Wysłanniku Allaha, my nie czyniliśmy ich panami”, Wysłannik Allaha (asv) udzielił następującego wyjaśnienia:
„Oni czynili zakazanym to, co Allah uczynił dozwolonym, a dozwolonym to, co Allah uczynił zakazanym, a wy za nimi podążaliście. Właśnie to jest czynienie ich panami.” (2)
Nie jest więc konieczne, aby kogoś dosłownie nazywać „Panem”, by czynić takowym tę osobę.(3)
Następujący werset wskazuje drogę, którą należy podążać przy dyskusji z Ludźmi Księgi:
„I nie sprzeczajcie się z Ludźmi Księgi inaczej, jak w sposób lepszy – z wyjątkiem tych spośród nich, którzy są niesprawiedliwi. I mówcie: «Uwierzyyliśmy w to, co nam zostało zesłane, i w to, co wam zostało zesłane. Nasz Bóg i wasz Bóg jest jeden i my jesteśmy Mu całkowicie poddani.»” (Sura al-Ankabut, 46)
W tym wersecie Ludzie Księgi są podzieleni na dwie kategorie:
Ci, którzy są niesprawiedliwi (zalim).
Ci, którzy są uczciwi i sprawiedliwi.
Nakazane jest prowadzenie dyskusji z tymi, którzy są sprawiedliwi, w najlepszy możliwy sposób. Takie podejście przyciągnie ich do Islamu, a wejście do Islamu nie będzie dla nich trudne, ponieważ gdy przejdą na Islam, nie muszą odrzucać Mojżesza (PzN) ani Jezusa (PzN)... W ten sposób przyjmą religię ostatniego proroka i zostaną uratowani od bycia wyznawcami zniekształconej religii.
Szlachetny Koran informuje, że chrześcijanie są bliżsi Islamowi niż Żydzi:
„Ty z pewnością stwierdzisz, że ludzie najbardziej wrodzy względem tych, którzy uwierzyli, to żydzi i bałwochwalcy. I z pewnością stwierdzisz, że najbliżsi w miłości do tych, którzy uwierzyli, są ci, którzy mówią: «My jesteśmy chrześcijanami!» Tak jest, albowiem są wśród nich kapłani i mnisi i oni nie wbijają się w pychę.” (Sura al-Ma'ida, 82)
Historia dowodzi prawdziwości powyższego wersetu. Liczba Żydów, którzy przyjęli Islam, jest tak mała, że można ich policzyć na palcach. Natomiast wielu chrześcijan, w wyniku swoich badań, wybrało Islam. Dziś w Europie liczba muzułmanów pochodzenia chrześcijańskiego przekracza setki tysięcy. Również w Europie wiele kościołów zostało przekształconych w meczety i służą one jako centra działalności islamskiej.
O ile piękne rezultaty działalności islamskiej w krajach chrześcijańskich są oczywistą częścią naszej rzeczywistości, o tyle prawdą jest jest też fakt, że wielu przywódców tych krajów ma poglądy conajmniej niechętne islamowi.
Bóg Wszechmogący, który nakazuje prowadzenie dyskusji z uczciwymi Ludźmi Księgi w najlepszy sposób, w następującym wersecie ogłasza wyrok dotyczący ich niesprawiedliwej części:
„Zwalczajcie tych, którzy nie wierzą w Allaha i w Dzień Ostatni, i którzy nie zakazują tego, co zakazał Allah i Jego Posłaniec, i nie wyznają religii prawdy – spośród tych, którym została dana Księga – dopóki oni nie zapłacą daniny (dżizja) własną ręką i nie zostaną upokorzeni.” (Sura at-Tauba, 29)
Kwestia, „Czy wymienione w wersecie cechy obejmują wszystkich Ludzi Księgi, czy nie?”, jest od czasu do czasu przedmiotem dyskusji.”(4) Fakt, że werset nie mówi „zwalczajcie wszystkich Ludzi Księgi, dopóki nie zapłacą dżizji”, lecz „zwalczajcie tych spośród Ludzi Księgi, którzy posiadają wymienione cechy”, z pewnością nie może być pomijany.(5). Wysłannik Allaha również działał w podobnym duchu. Nasz Prorok (PzN) w okresie mekkańskim wysłał niektórych muzułmanów do chrześcijańskiego kraju, jakim była Abisynia, mówiąc, że znajdą tam spokój. W okresie medyńskim natomiast prowadził dialog zarówno z Żydami, jak i z chrześcijanami, opowiadając im o religii Allaha i starając się ich do niej przekonać. W rezultacie byli wśród Ludów Księgi tacy, którzy przyjęli Islam.
Wrzucanie więc wszystkich do jednej grupy stanowi działanie sprzeczne z naukami Koranu i z praktyką samych muzułmanów.
Werset:
„O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie sobie za przyjaciół żydów i chrześcijan; oni są przyjaciółmi jedni dla drugich. A kto z was bierze ich sobie za przyjaciół, to jest jeden z nich. Zaprawdę, Allah nie prowadzi prostą drogą ludu niesprawiedliwych!” (Sura al-Ma'ida, 51) nie jest przeszkodą dla dialogu i relacji międzyludzkich z nimi. Jak wiadomo, pozwolenie na to, by żenić się z kobietami spośród Ludów Księgi jest faktem potwierdzonym wyrokiem Koranu. (Sura al-Ma'ida, 5).
Hamdi Yazır na temat powyższego wersetu pisze: Wiernym nie zabroniono czynienia dobra Żydom i chrześcijanom, przyjaźnienia się z nimi ani bycia dla nich zarządcami; zabroniono im brania ich za opiekunów i patronów (wali), bycia ich poplecznikami, jako że oni nie będą w tym pomocą dla wiernych.(6)
Można podsumować tę kwestię w następujący sposób: utrzymywanie z nimi relacji międzyludzkich to jedno, a naśladowanie ich religii, obyczajów i tradycji to już inna sprawa. To pierwsze jest dozwolone przez Koran, podczas gdy drugie jest absolutnie zakazane.
Źródła:
Yazır, II, 1132
Ar-Razi, XVI, 37
Yazır, IV, 2512
Rida, X, 333; Kutub, III, 1631-1634
Ateş, III, 1133-1134
Al-Bajdawi, II, 211
2-)
Jakie jest znaczenie świętych ksiąg?
Znaczenie świętych ksiąg można krótko podsumować w następujący sposób:
Bóg Wszechmogący jest posiadaczem nieskończonej hojności, a Jego dary i łaski są obfite - niezliczone dobra należą do Niego. Obdarzył ludzi wieloma organami i zmysłami, dla każdego organu przygotował dobra, a dla każdego zmysłu zastawił stoły. Na przykład, dla oczu stworzył słońce, dla płuc powietrze, a dla żołądka różnorodne pokarmy. Podobnie jak materialne organy człowieka, również jego rozum, serce i sumienie potrzebują stołów, duchowego pożywienia i lekarstw. Z tego powodu Hojny Pan, który odpowiada na wszelkiego rodzaju potrzeby człowieka, nie pozostawił jego rozumu i umysłu, serca i sumienia, duszy i subtelnych władz bez stołu, pożywienia i lekarstwa. Zesłał im również księgi niebiańskie, które są niczym lekarstwa, uzdrowienia i duchowe stoły. Zesłał święte księgi, które dają duszom rozwój i postęp, rozumowi prawość i światło, a życiu – szczęście.
Jednym z atrybutów Wszechmogącego Allaha jest „atrybut mowy”. Bóg Wszechmogący jest Wiecznym Mówcą. Wśród stworzeń dar rozumienia i zdolność mówienia zostały dane ludziom. Człowiek został uczyniony beneficjentem przejawu atrybutu mowy. Tam, gdzie jest rozum, jest „obowiązek” i „odpowiedzialność”. Tam, gdzie jest mowa i słowo, poszukuje się „adresata”. Skoro człowiekowi dano rozum, to należy mu uświadomić jego odpowiedzialność, przypomnieć o jego zadaniu. Skoro człowiek został obdarzony darem mowy, to należy się do niego zwrócić, wyjaśnić, dlaczego został stworzony i do kogo jest adresowany. Oznacza to, że nadanie człowiekowi zdolności rozumu i mowy czyni koniecznym zesłanie ksiąg niebiańskich.
Wszystkie zmysły człowieka są ograniczone i skrępowane. Człowiek gołym okiem nie widzi na kilometry. Nie słyszy odległych dźwięków, nie czuje zapachów. Podobnie jak te zmysły, również władze rozumu i pojmowania człowieka są ograniczone i skrępowane. Oznacza to, że rozum nie może poznać rzeczy niewidzialnych - sam nie jest w stanie rozwikłać duchowych tajemnic i prawd. Mówiąc jaśniej, nakazy i zakazy Allaha nie mogą być zrozumiane poprzez rozumowanie, za pomocą samego rozumu. Rozum, być może, poprzez rozumowanie i logikę, może odnaleźć swojego Pana, ale nie jest w stanie pojąć, dlaczego i w jakim celu jego Pan go stworzył. Człowiek potrzebuje poznać wiele niewidzialnych prawd i informacji, takich jak zasady wiary, granice służby Bogu, charakter i cechy kultu, życie wieczne, istnienie Raju i Piekła oraz imiona i atrybuty Boga Wszechmogącego. Aby się tego nauczyć i móc wypełniać niezbędne obowiązki i daną odpowiedzialność, ludzkość potrzebuje Proroków i ksiąg niebiańskich. Z tego powodu Bóg Wszechmogący zesłał Proroków jako przewodników i nauczycieli dla ludzi oraz objawił święte księgi.
Człowiek posiada duszę pożądliwą/ego. Ma pragnienia, apetyty, niekończące się ambicje, chciwość i pychę, gniew i gwałtowność, złość i reakcje. Człowiek jest również otwarty na podszepty szatana. Dusza pożądliwa może go nieustannie skłaniać do popełniania złych uczynków. Szatan podsuwa mu złe czyny. Jeśli człowiek zwróci się ku złu i zniszczeniu, jego zniszczenie będzie straszne, a szkody przerażające; może zniszczyć kraj, zrujnować państwo. Z tych powodów potrzebni są Prorocy, którzy wskażą ludziom właściwą drogę, oraz księgi niebiańskie, które nauczą ludzi prawdy i rzeczywistości. Aby zrównoważyć te wzloty i upadki, upadki i zniszczenia w naturze ludzkiej i skierować ludzi na drogę prawdy i prawości, Bóg Wszechmogący zesłał księgi.
Natura i sumienie poszukują swojego Pana, chcą poznać swojego Właściciela, swojego Stwórcę. Chcą znaleźć odpowiedzi na wiele pytań, takich jak: „Skąd przybyłem, dlaczego zostałem stworzony, jakie są moje zadania i obowiązki na tym świecie?”.
Na te pytania odpowiadają Prorocy. To Prorocy rozwiązują i odkrywają tajemnicę stworzenia wszechświata, zagadkę stworzenia człowieka. A przewodnikami tych Proroków są księgi niebiańskie. Bóg Wszechmogący dał Prorokom do rąk księgi i za ich pośrednictwem wyjaśnił ludzkości zagadkę tego świata, odpowiedając na pytania natury.
3-)
Jakie jest znaczenie Świętego Koranu; jaka jest jego definicja/opis?
Święty Koran jest ostatnią Świętą Księgą, którą Allah zesłał ludziom. Koran został objawiony ostatniemu Prorokowi, Muhammadowi (alejhis-salam – Pokój z nim), za pośrednictwem Dżibrila (Gabriela) (alejhis-salam) drogą objawienia i został przekazany drogą nieprzerwanego, masowego przekazu, docierając w ten sposób do naszych czasów.
Święty Koran jest przewodnikiem duchowym i materialnym dla jednostki, dla wszystkich klas społecznych, we wszystkich krajach i we wszystkich epokach, obejmującym całość ludzkiego życia. Każdy, od głowy państwa i dowódcy po zwykłego obywatela i człowieka na ulicy, znajdzie w nim to, co go dotyczy. Czerpie z niego wiedzę i nauki niezbędne do osiągnięcia spokoju i szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym.
Zalety i cechy Koranu zostały wyjaśnione w wersetach i hadisach w następujący sposób:
„Oto jest Księga, którą zesłaliśmy – błogosławiona. Przeto postępujcie według niej i bójcie się Boga! Być może, doświadczycie miłosierdzia.” (Sura Al-An'am, 6:155).
„To jest Księga, którą zesłaliśmy, błogosławiona i potwierdzająca to, co było przed nią, abyś ostrzegał Matkę Miast (Mekkę) i tych, którzy są wokół niej. Ci, którzy wierzą w życie ostateczne, wierzą w nią i pilnują swoich modlitw.” (Sura Al-An'am, 6:92).
„Czyż oni nie zastanawiają się nad Koranem? Jeśliby on pochodził od kogoś innego niż od Boga, to z pewnością znaleźliby w nim liczne sprzeczności.” (Sura An-Nisa, 4:82).
„On, Koran, prowadzi ludzi do Prawdy; w kwestiach dozwolonego i zakazanego oraz w przepisach religijnych odróżnia prawdę od fałszu...” (Sura Al-Baqarah, 2:185).
„Święty Koran jest przewodnikiem na prostą drogę, zwiastunem zbawienia i stopni dla wierzących.” (Sura Al-Baqarah, 2:97).
„To jest Księga, którą ci zesłaliśmy, źródło szczęścia, aby ludzie roztropni rozważali jej znaki i aby się zastanawiali.” (Sura Sad, 38:29).
Przekazano od Harisa ibn A'łara: Pewnego dnia Ali (Bóg z niego rad) powiedział:
„Słyszałem, jak Wysłannik Allaha (błogosławieństwo i Pokój z nim) mówił:
— Wkrótce wybuchną bunty/próby.
Na to zapytałem:
— O, Wysłanniku Allaha, jaki jest sposób na uratowanie się przed tymi buntami?
Odpowiedział:
— Księga Allaha, Koran. (Następnie Prorok wyjaśnił cechy Koranu w następujący sposób:)
W nim jest historia tych, którzy byli przed wami, wieści o tych, którzy przyjdą po was, i rozstrzygnięcie spraw pomiędzy wami. On jest ostatecznym rozstrzygnięciem, które odróżnia prawdę od fałszu. Ktokolwiek szuka przewodnictwa gdzie indziej niż w nim, tego Allah sprowadzi na manowce. On jest mocnym sznurem Allaha, księgą silnej myśli i drogą prostą. On jest jedynym powodem, dla którego umysły nie błądzą i nie gubią się, a języki się nie mylą.
Koran jest księgą, której uczeni nigdy nie mają dosyć, która nigdy się nie starzeje od powtarzania, i której zadziwiające zalety nigdy się nie kończą. Jest to również tak wyjątkowe dzieło, że nawet dżinny, słysząc je, nie mogły powstrzymać się od powiedzenia:
«Zaprawdę, usłyszeliśmy cudowny Koran, który prowadzi na drogę prawości i dojrzałości!» (Sura Al-Dżinn, 72:1).
Kto mówi, opierając się na nim, mówi prawdę. Kto go stosuje, zdobywa nagrodę. Kto nim sądzi, sądzi sprawiedliwie, a kto wzywa do niego ludzi, prowadzi ich na drogę prostą. (Tirmidhi, Sewabu'l-Kur'an 14, 2908)
„Koran jest jasnym światłem, mądrą napomnieniem i najprostszą drogą.”
„Święty Koran jest sznurem Allaha Wszechmogącego, rozciągniętym od nieba do ziemi.”
„Wyższość Koranu nad innymi słowami jest jak wyższość Miłosiernego (Ar-Rahman) nad Jego stworzeniami.”
„Kto przeczyta jeden werset z Księgi Allaha, będzie on dla niego światłem w Dniu Zmartwychwstania.”
„Rozświetlajcie swoje domy, odprawiajcie modlitwę i czytajcie Koran.”
Koran został objawiony sercu naszego Proroka (alejhi-ssalatu łassalam – błogosławieństwo i Pokój z nim) nie tylko pod względem znaczenia, ale również pod względem słów. Dlatego Koran nazywany jest „objawieniem recytowanym”.
Zatem Koran to nie tylko znaczenie, lecz całość słów i znaczenia. Koran nie został zesłany Prorokowi (alejhi-ssalatu łassalam) w całości. Był zsyłany werset po wersecie, sura po surze.
Cud Koranu
Koran zawiera wszelkiego rodzaju zasady wiary, czynów i moralności, które zapewnią prawdziwe szczęście ludzkości. Jest on, zarówno pod względem słów, jak i znaczenia, największym i wiecznym cudem. Nasz Prorok (asł) powiedział na ten temat:
„Nie ma żadnego proroka, któremu nie dano by tyle cudów, ile wystarczyło, by ludzie w jego czasach uwierzyli. Cudem, który został mi dany, jest tylko to, co Allah mi objawił (Koran). Dlatego mam nadzieję, że w Dniu Zmartwychwstania będę prorokiem z największą liczbą wyznawców.” (Buchari, Fezailu'l-Kur'an, 1)
Rzeczywiście, cuda innych proroków kończyły się wraz z upływem ich epok. Cud Koranu natomiast jest wieczny aż do Dnia Zmartwychwstania. W różnych wersetach Świętego Koranu z naciskiem podkreśla się, że Koran jest cudem:
„Powiedz: «Gdyby zebrali się ludzie i dżinny, aby stworzyć coś podobnego do tego Koranu, nie zdołaliby stworzyć nic podobnego, nawet gdyby jedni drugim pomagali...»” (Sura Al-Isra, 17:88).
Rzeczywiście, nikt dotąd nie zdołał stworzyć niczego, co dorównywałoby stylowi i retoryce słów Koranu, i nikt nie zdoła tego uczynić w przyszłości... Koran jest cudem nie tylko pod względem słów, ale i znaczenia. Nasz Prorok (asł) nie umiał czytać, ani pisać. Od nikogo niczego się nie uczył, dlatego był uważany za niepiśmiennego. Mimo to księga, którą przedstawił, zawiera najwyższe prawdy; czternaście wieków temu zapowiedziała wiele faktów naukowych, które nauka i doświadczenie odkryły dopiero po setkach lat. To również pokazuje, że Koran jest bezpośrednio słowem Boga. Na przykład to, że słońce, obracając się wokół własnej osi, wraz z wieloma planetami z nim związanymi, zmierza w kierunku stałego punktu; odkrycie mumii faraonów – to odkrycia ostatniego stulecia.
Tymczasem Koran zapowiedział te i wiele innych prawd wieki wcześniej. Bez względu na to, jak bardzo postąpi nauka i technika, nie mogą one być sprzeczne z Koranem. Przeciwnie, postęp nauk ścisłych i społecznych ułatwia interpretację i wyjaśnienie Koranu. Jak wyraził to Bediüzzaman:
„W miarę jak czas się starzeje, Koran młodnieje; prawdy w nim zawarte objawiają się w coraz jaśniejszym świetle.”
Innym cudownym aspektem Świętego Koranu jest to, że zapowiedział wiele rzeczy, które miały się wydarzyć w przyszłości. Zapowiedzi te spełniły się dokładnie tak, jak zostały opisane.
Niektóre z wielu definicji i opisów Koranu:
Mądry Koran, który przedstawia nam naszego Pana; jest wiecznym tłumaczeniem tej wielkiej księgi wszechświata...
Ten wszechświat jest przyrównany do wielkiej księgi napisanej piórem mocy. W jednym z traktatów dla bytów we wszechświecie używa się terminu wersetów stwórczych. Werset stwórczy to to, co zostało stworzone rozkazem „Bądź!” (ar. Kun), co informuje o istnieniu, jedności, imionach i atrybutach Allaha i jest na nie dowodem. Wersety w Świętym Koranie pochodzą z atrybutu Mowy Allaha, a wersety we wszechświecie z atrybutu Mocy...
Chociaż ta księga wszechświata wszystkimi swoimi wersetami przedstawia Allaha, ludzie nie potrafili jej odczytać i właściwie zinterpretować, gdyż nie rozumieli języka tej księgi. Otóż, Mądry Koran przetłumaczył księgę wszechświata, wyjaśnił ją ludziom i przedstawił nam naszego Pana, Pisarza tej księgi. Przedstawił nam Go z Jego atrybutami, imionami i czynami.
Odkrywca ukrytych skarbów Imion Boskich na kartach Ziemi i Nieba...
Mustatir oznacza „zasłonięty, ukryty, niewidoczny i niepoznawalny”. Dzięki temu, że Mądry Koran przetłumaczył księgę wszechświata, przejawy imion, które były „ukryte na ziemi i w niebie”, stały się czytelne dla wierzących. W tym wyrażeniu imiona Allaha są przyrównane do skarbów. Na przykład, imię alKhaliq (Stwórca) jest skarbem; wszystkie stworzenia są jak klejnoty tego skarbu. Imię alMuhji (Dawca życia) jest innym skarbem; wszystkie życia pochodzą z tego skarbu.
Klucz do prawd ukrytych pod wierszami wydarzeń...
W tej księdze wszechświata, każde stworzenie, podobnie jak każde wydarzenie, jest jak słowo lub wiersz. One również muszą być właściwie odczytane. Otóż, prawdy ukryte pod wydarzeniami można właściwie odczytać tylko dzięki przewodnictwu i nauce Koranu.
Noc i dzień, zdrowie i choroba, radość i smutek, starość i śmierć są prawdami zapisanymi w tej księdze. Spośród nich najważniejszym wydarzeniem dla człowieka jest śmierć. Ci, którzy postrzegają śmierć jako „nicość, niebyt, wejście do grobu, zgnicie i zniknięcie”, nie pojęli prawdy o śmierci, błędnie zinterpretowali to najważniejsze wydarzenie. Dzięki przewodnictwu Koranu prawda o śmierci staje się zrozumiała. Tak jak narodziny są przyjściem z łona matki na świat, tak śmierć jest przejściem ze świata do świata barzakh. Po niej nastąpi ostatnie narodzenie, zwane ba's, przez które wyjdzie się ze świata grobu na plac zgromadzenia.
W zbiorze Nur znajdują się bardzo obszerne wyjaśnienia na temat prawdy o śmierci. Przypomnijmy kilka z nich: Śmierć to „zmiana miejsca, zwolnienie z obowiązku, uwolnienie ducha”. Grób zaś jest „bramą do świata piękniejszego niż ten”.
Skarbiec miłosiernych względów i wiecznych przemówień pochodzących ze świata niewidzialnego, zza zasłony tego świata widzialnego...
Świat niewidzialny, o którym mowa w tym wyrażeniu, możemy rozumieć jako niewidzialne światy, takie jak wielki tron, z którego kierowany jest ten widzialny świat, świat przykładów, w którym przechowywane są przykłady wszystkiego, i tablica strzeżona, na której wszystko jest zapisane i zachowane.
Słowa „względy” i „przemówienia” uzupełniają się i wskazują na ten sam cel. Przemawianie Boga Wszechmogącego do swoich sług jest największym względem. Informowanie ich o swoich nakazach i zakazach, ukazywanie im dróg do osiągnięcia Jego upodobania i wejścia do Jego raju jest dla ludzi największą łaską i najwspanialszym dobrodziejstwem.
Słońce, fundament i geometria tego duchowego świata Islamu...
Źródłem wszelkiego piękna, cnót, zalet, pięknej moralności, a przede wszystkim wiary, jest słońce Koranu. Fundamentem naszej religii są prawdy koraniczne. Na tym fundamencie, za pomocą hadisów, które są pierwszym komentarzem do Koranu, wzniesiono budowlę przewodnictwa i prawości, która przetrwa na wieki.
Słowo „geometria” możemy interpretować jako idżtihad (wnioskowanie prawne) i fatły wydawane w świetle Koranu i hadisów w celu rozwiązania nowych problemów i zaspokojenia nowych potrzeb pojawiających się w rosnącej budowli Islamu.
Mapa światów pozaziemskich...
W Świętym Koranie, oprócz tego, że nakreślono mapę drogową życia ostatecznego, rozpoczynającą się od wyjścia na plac zgromadzenia, a następnie kontynuowaną przez „postój, wagę, most, raj lub piekło”, przedstawiono również różne rodzaje szczęścia, jakiego doświadczą ludzie w raju, i różne rodzaje mąk, jakich zakosztują w piekle, niczym fotografie.
Wyjaśniające słowo, jasny komentarz, mówiący dowód i lśniący tłumacz Istoty, Atrybutów i Spraw Boskich...
Jedynym pewnym źródłem wiedzy o Istocie, atrybutach i sprawach Allaha jest Koran. W kwestii tych niewidzialnych i nieskończonych prawd ludzki rozum i wyobraźnia nie są w stanie niczego uczynić. Ponieważ Allah opisał Siebie w Koranie, nie ma już potrzeby na bezpodstawne domysły i nieważne idee ludzi.
Z wersetów Koranu i od upoważnionych uczonych, którzy je komentują, dowiedzieliśmy się, że „Istota Allaha jest konieczna, wieczna, ponad miejscem i czasem, że Jego atrybuty są nieskończone i bez względu na to, ile bytów stworzy, w tych atrybutach nie można sobie wyobrazić żadnej zmiany ani uszczerbku, że tak jak Jego Istota i atrybuty, również Jego miłosierdzie i gniew, współczucie i gorliwość oraz wszystkie inne sprawy nie mogą być porównywane ze stanami i zdolnościami stworzeń” i wiele innych prawd.
Chociaż byty we wszechświecie również ogłaszają istnienie i atrybuty Allaha językiem swojego stanu, widzimy, że te duchowe słowa często nie są słuchane lub są błędnie rozumiane. Dlatego potrzebny jest „mówiący dowód” – wyrażenie używane w odniesieniu do Wysłannika Allaha (asł/), które oznacza „tego, który przekazuje i wyjaśnia Koran ludziom.
Wyrażenie „jaśniejący tłumacz” wyraża, że Koran pełni rolę tłumacza dla ludzi, która nie rozumieją słów księgi wszechświata, i ma znaczenie bliskie terminowi „mówiący dowód”.
Wychowawca, prawdziwa mądrość, przewodnik i lider tego świata ludzkości...
Koran został zesłany, aby wychowywać dusze ludzi, doskonalić ich serca wiarą, a umysły wiedzą i poznaniem, uczyć ich prawdziwej lekcji mądrości, zawracać ludzkość z błędnych dróg i wskazywać drogę przewodnictwa. Prawdziwa mądrość, czyli najprawdziwsza wiedza na temat celów stworzenia i obowiązków zarówno ludzi, jak i innych bytów, może być czerpana z wersetów Koranu. Ponieważ te wersety są słowem Tego, który te byty stworzył.
Jak wiadomo, słowo „mądrość” jest również używane w odniesieniu do filozofii. Dodanie tutaj określenia „prawdziwa” jest również wskazówką, że filozofia nie jest prawdziwą mądrością.
Istnieje wiele definicji mądrości. Jedna z nich to „wiedza połączona z czynem”. Czyli, jeśli idea prowadzi ludzi do pięknych czynów, jest mądra. W przeciwnym razie myśli, które pozostają tylko w sferze słów i nie są wprowadzane w życie, nie wykraczają poza sferę osobistą i nie mogą stać się środkiem przewodnictwa i kierownictwa dla ludzi.
Jest to „święta biblioteka”, która jako księga mądrości i prawa, księga modlitwy i kultu, księga nakazu i wezwania, księga pamięci i poznania, przedstawia księgę na każdą duchową potrzebę oraz traktat godny ścieżki każdego z różnych ludzi dróg i ścieżek, czyli świętych i prawdomównych, czystych i badaczy...
Święty Koran, jako że naucza o celach stworzenia i obowiązkach całego świata bytów, jest księgą mądrości, a jako że informuje o nakazach i zakazach dotyczących zarówno naszego życia osobistego, jak i społecznego, jest księgą prawa (szariat).
Obejmuje on również we wszystkich aspektach „modlitwę, kult, nakazy i wezwania”, które są podstawą prawa.
Święty Koran, jako że za każdą jego literę przy czytaniu otrzymuje się co najmniej dziesięć nagród, jest księgą pamięci (zikr), a jako że przedstawia Allaha z Jego imionami i atrybutami, jest księgą poznania.
W Świętym Koranie zawarte są podstawy wszystkich prawdziwych dróg i ścieżek duchowych. Tak jak z tego samego wszechświata każde drzewo owocowe, zgodnie ze swoim potencjałem - wydaje inny owoc, tak każdy uczony komentator z Koranu czerpie inne znaczenia, każdy człowiek o innej ścieżce duchowej znajduje inne bramy łaski i, doświadczając przejawów różnych imion, tworzy odrębną ścieżkę przewodnictwa. Z tego punktu widzenia Koran, będąc jedną księgą, staje się niczym biblioteka. (zob. Bediüzzaman, Słowa, Dwudzieste Piąte Słowo)
4-)
Jaki jest powód zesłania Świętego Koranu?
Celem zesłania Świętego Koranu jest doprowadzenie ludzi i dżinów, którzy ze względu na posiadanie rozumu i woli podlegają odpowiedzialności, do osiągnięcia „świadomości służby Bogu” [„Stworzyłem dżinny i ludzi tylko po to, by Mnie czcili.” (Sura Az-Zarijat, 51:56)], a tym samym zapewnienie im szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym. Koran nie jest „pustym słowem bez celu” [„To nie jest mowa-zabawa!” (Sura At-Tariq, 86:14)]; jest zbiorem kryteriów i norm, które „odróżniają” prawdę od fałszu, dobro od zła, piękno od brzydoty.
Jego jedynym celem jest przewodnictwo i szczęście ludzkości. Najbardziej charakterystyczną cechą Księgi Allaha jest użycie stylu ukierunkowanego na ten cel; zwracanie się raz do rozumu czytelnika, raz do jego uczuć, a raz do sumienia i serca; zwracanie uwagi na przeszłe społeczności, niebo i ziemię, świat roślin i zwierząt, prawdy psychologiczne, socjologiczne, filozoficzne i moralne, wzywając w ten sposób odbiorcę do refleksji nad tymi tematami.
Jak powiedział śp. Muhammad Asad, żadna księga – włączając w to Biblię – nie jest w stanie udzielić tak jasnej i wyczerpującej odpowiedzi na historyczne pytanie ludzkości, jak Koran:
„Jak powinienem postępować, aby prowadzić dobre życie na tym świecie i być szczęśliwym w świecie przyszłym?”
Koran pozostaje ponad wszelkimi cechami geograficznymi, rasowymi i innymi ludzkimi uwarunkowaniami; nawet nie wymieniając imion osób i miejsc, o których wspomina, wyciąga z nich lekcje dla ogólnego wychowania ludzkości.
Święty Koran, w najogólniejszym sensie, jest przewodnikiem zbawienia i prawości dla całej ludzkości, na wszystkie czasy i we wszystkich miejscach. W sensie szczególnym jest on przewodnikiem dla tych, którzy wierzą i są świadomi swojej odpowiedzialności, wskazującym drogi wyjścia z kryzysów i trudności. Pojęcie „hidāja” w języku arabskim, oznaczające wskazanie drogi wyjścia ludziom, którzy nie wiedzą, w którym kierunku iść na pustyni, w pełni odpowiada pozycji, jaką Koran zajmuje dla ludzkości.
Koran, przysięgając na „czas/naszą erę” i przypominając, że „ludzkość jest z pewnością na drodze zguby” {Sura Al-Asr, 103:1-2}, jest „receptą na zbawienie” i „kołem ratunkowym” dla istoty ludzkiej, która w każdej epoce historii, a zwłaszcza dzisiaj, pogrąża się w duchowych kryzysach, upadku moralnym i trudnościach społecznych.
„To jest Księga, którą tobie zesłaliśmy, abyś wyprowadził ludzi z ciemności do światła - za pozwoleniem ich Pana - na drogę Potężnego, Godnego Chwały.” (Sura Ibrahim, 14:1)
Jedynym rozwiązaniem, aby społeczeństwo, które utraciło swoje cnoty moralne i dobre cechy, a którego teraźniejszość i przyszłość pociemniały, mogło osiągnąć pomyślność i szczęście, jest droga wskazana w Księdze Allaha:
„Przyszło do was od Allaha światło i Księga jasna. Prowadzi przez nią Allah tych, którzy postępują za Jego upodobaniem, po drogach Pokoju, i wyprowadza ich z ciemności do światła za Swoim pozwoleniem, i prowadzi ich na drogę prostą.” (Sura Al-Ma'idah, 5:15-16)
Podczas gdy ludzkie ideologie, wysuwane z roszczeniem rozwiązania problemów ludzkości, poprzez tymczasowe i niekompletne rozwiązania jeszcze bardziej pogłębiają te problemy. Koran oferuje wieczne i absolutne drogi zbawienia, ważne dla wszystkich czasów i miejsc. Koran przyrównuje osobę, która próbuje rozwiązać swoje problemy za pomocą ludzkich propozycji, do bezradnego człowieka w ciemności, który stawia kilka kroków w świetle nagłego błysku pioruna, a potem zastyga w miejscu {2:20}. Koran natomiast prowadzi ludzi do tego, co najprawdziwsze i najlepsze {17:9}, ponieważ on jest samą absolutną prawdą {13:1; 17:105}.
„O, ludzie! Przyszło do was napomnienie od waszego Pana i uzdrowienie tego, co jest w piersiach, i droga prosta, i miłosierdzie dla wierzących... Powiedz: «Powiedz: «Poprzez łaskę Allaha i Jego miłosierdzie – poprzez to niech się radują. To jest lepsze od tego, co oni gromadzą.»” (Sura Junus, 10:57-58)
Koran jest uzdrowieniem, ukojeniem i w konsekwencji miłosierdziem na wszelkiego rodzaju choroby serca i udręki. Serca, które pociemniały, stwardniały i stały się chore od duchowego brudu i grzechów {2:10; 6:43; 8:49}, tylko dzięki Koranowi mogą się oczyścić, zmięknąć i znaleźć uzdrowienie:
„Ci, którzy boją się swego Pana, dostają gęsiej skórki od tej Księgi; potem ich skóra i serca miękną na wspomnienie Allaha.” (Sura Az-Zumar, 39:23)
Polskie znaczenie: „Czyż nie przez wspominanie Allaha serca znajdują ukojenie?” (Sura Ar-Ra’d, 13:28)
W ten sposób Koran staje się uzdrowieniem i miłosierdziem dla ludzi, których umysły i serca stały się chaotyczne i pogmatwane od szatańskich podszeptów, a ich świat pociemniał. Świat duchowy ludzi uwolnionych od tego rodzaju udręk i dolegliwości rozjaśnia się, a ich wgląd i horyzonty poszerzają się.
Polskie znaczenie: „Ten Koran to światła od waszego Pana, otwierające oczy serca, i droga prosta, i miłosierdzie dla ludu, który wierzy.” {7:203; 45:20}
Koran jest tak błogosławioną {6:155} księgą, że, Omar (Allah z niego rad) powiedział nawet: „Allah tylko przez niego otwiera zamknięte oczy, głuche uszy i zapieczętowane serca.”
Jednym z imion Koranu jest „Zikr”, czyli napomnienie, a innym „Tazkira”, czyli przypomnienie, ostrzeżenie. Koran jest zbiorem napomnień, ostrzeżeń i rad, które uczą człowieka jego odpowiedzialności, przypominają mu o niej i kierują go ku dobru, pięknu i prawdzie:
Polskie znaczenie: „To jest jasne przesłanie dla ludzi, aby przez nie byli ostrzegani i aby wiedzieli, że On jest Bogiem Jedynym, i aby ludzie roztropni przyjęli napomnienie.” (Sura Ibrahim, 14:52)
Koran od początku do końca opowiada o obowiązkach i odpowiedzialności człowieka wobec siebie, swojego Pana, innych ludzi i natury. Tym, którzy w nieświadomości nie znają swojej odpowiedzialności, uczy jej; tym, którzy zapomnieli, przypomina; a tych, którzy świadomie nie wypełniają swojej odpowiedzialności, surowo ostrzega...
Dla każdego muzułmanina, który wybrał Islam jako swoją religię i poddał się Allahowi, podstawową księgą odniesienia jest Koran. Z Koranu nauczy się on zasad życia, które zapewnią mu szczęście na tym świecie i w życiu ostatecznym. Z niego dowie się, w co ma wierzyć, a co odrzucać; co jest dobre, piękne i dozwolone (halal), a co złe, brzydkie i zakazane (haram); co ma czynić, a czego nie. Przez niego oczyści swoje serce, duszę i namiętności, przez niego umocni swoje poddanie się Allahowi, przez niego odświeży swoją wiarę i entuzjazm {9:124; 16:102}. Z Księgi Allaha nauczy się o pięknie Raju i grozie kary piekielnej, dzięki czemu będzie bardziej gorliwy w prowadzeniu cnotliwego i szlachetnego życia, a jednocześnie bardziej ostrożny w unikaniu grzechów i zła. Krótko mówiąc, wierzący znajdzie w Koranie, w najogólniejszym zarysie, wszystko, co dotyczy tego, jak powinien postępować, aby zdobyć upodobanie Allaha:
Polskie znaczenie: „Zesłaliśmy tobie Księgę jako wyjaśnienie dla każdej rzeczy i jako drogę prostą, miłosierdzie i radosną wieść dla tych, którzy poddali się całkowicie.” (Sura An-Nahl, 16:89)
Jednak z tego wersetu nie należy wnioskować, że Koran jest encyklopedią czy podręcznikiem nauk ścisłych. Nie jest on księgą mówiącą o tymczasowych teoriach naukowych, lecz „przewodnikiem życia”. Jest to „instrukcja obsługi”, zesłana nam przez Allaha, który nas stworzył i zna naszą naturę lepiej niż my sami, pokazująca, jak mamy obsługiwać nasze śmiertelne ciało w tym śmiertelnym świecie.
Polskie znaczenie: „Nie kest zmyślonym opowiadaniem, lecz potwierdzeniem prawdziwości tego, co było objawione wcześniej, oraz szczegółowe wyjaśnienie każdej rzeczy oraz przewodnictwo i miłosierdzie dla ludu wierzącego.” (Sura Jusuf, 12:111)
Koran jest ostatnim i najdoskonalszym słowem Allaha. Ludzkość, która od pierwszego człowieka, Proroka Adama (Pokój z nim), była adresatem boskiego objawienia, w obliczu zapomnienia, utraty lub zmiany wcześniejszych nauk monoteistycznych, posiada teraz doskonały skarb – Koran, który potwierdza to, co w nich prawdziwe, i koryguje to, co błędne. Dzięki Koranowi, który jest „Kryterium rozróżnienia”, ludzie mogą dowiedzieć się, co jest boską prawdą, a co ludzkim zabobonem i zmyśleniem.
Dla muzułmanów Koran jest niekwestionowanym „kamieniem probierczym”. Oś ich struktury myślowej, światopoglądu i sposobu postępowania powinien stanowić Koran. Cokolwiek dociera do nich pod nazwą wiedzy czy kultury islamskiej, wszystko to powinni pojedynczo przepuszczać przez „filtr Koranu”, oddzielając prawdę od fałszu, autentyczność od zabobonu, prawość od krzywdy, zmyślenia od kłamstw.
Nie należy zapominać, że największym szczęściem Islamu jest to, że jego wyznawcy mają w rękach Księgę, w której nie zmieniono ani jednej litery, którą sam Wszechmogący Allah wziął pod swoją opiekę i która aż do Dnia Zmartwychwstania pozostanie „nieomylną miarą” i kryterium między prawdą a fałszem – czyli „Rozróżniającą” Księgą. Jest to księga, która nie zawiera w sobie najmniejszego błędu...
Wierni, tak jak zwracają się do niej, aby poznać sekrety szczęścia na tym świecie i w życiu ostatecznym, tak samo w sprawach, w których popadli w spór, będą odwoływać się do Księgi Allaha i do autentycznej tradycji „żywego Koranu”, jakim był Wysłannik Allaha (błogosławieństwo Allaha i Pokój z nim)... Krótko mówiąc, Koran dla wiernych jest „księgą odniesienia” i „księgą podręczną”, której wartość nie zmaleje aż do Dnia Zmartwychwstania. Ta księga-skarb jest „jedynym autorytetem”, do którego wierni będą się zwracać w celu rozwiązania wszelkich swoich duchowych problemów – włączając w to kwestie sporne.
Koran nie jest księgą, która jedynie na płaszczyźnie teoretycznej omawia i wyjaśnia pewne historyczne, społeczne, filozoficzne i moralne prawdy. Wręcz przeciwnie, jego celem jest stworzenie społeczeństwa ukształtowanego przez uniwersalne zasady moralne i duchowe, które głosi. Tak jak w ciągu 23 lat przekształcił jedno z „najbardziej nieświadomych” społeczeństw w historii świata w „najbardziej cnotliwe” społeczeństwo, tak samo jego celem jest usunięcie z powierzchni ziemi wszystkiego, co jest w imię niegodziwości i zła, i urzeczywistnienie poddania się całej ludzkości Allahowi {Islamowi} {2:193}. Jest to księga „rewolucyjna”. Koran został zesłany, aby był stosowany i przestrzegany:
Transliteracja: Ittabi'ū mā unzila ilajkum mir rabbikum ła lā tattabi'ū min dūnihi aulijā'; qalīlam mā tadhakkarūn
Polskie znaczenie: „Postępujcie za tym, co wam zostało zesłane od waszego Pana, a nie postępujcie za opiekunami innymi niż On. Jakże mało przyjmujecie napomnień!” (Sura Al-A'raf, 7:3)
Każdy, kto jest adresatem Koranu i w niego wierzy, począwszy od Proroka (), jest zobowiązany do jego przestrzegania i podtrzymywania zasad, które on głosi:
Polskie znaczenie: „Trzymaj się więc mocno tego, co ci zostało objawione. Zaprawdę, jesteś na drodze prostej! I zaprawdę, to jest napomnienie dla ciebie i dla twojego ludu oraz w przyszłości zostaniecie zapytani (o jego przestrzeganie).” (Sura Az-Zukhruf, 43:43-44)
Koran jest „Księgą Allaha, której jeśli będziecie się mocno trzymać, nigdy nie zbłądzicie” {Ibn Madżah}.
„Jest on mocnym sznurem Allaha i niezniszczalnym uchwytem, który, gdy się go trzymacie, wyprowadzi was do światła, dojrzałości, godności i honoru.
Polskie znaczenie: „Nie ma przymusu w religii! Prawość stała się już jawna i odróżniona od błędu. Kto więc odrzuca fałszywe bóstwa (taghut), a wierzy w Allaha, ten uchwycił się najmocniejszego uchwytu, który się nie urwie. A Allah jest Słyszący, Wszechwiedzący.” (Sura Al-Baqarah, 2:256)
Polskie znaczenie: „Trzymajcie się wszyscy mocno liny Allaha (Koranu/modlitwy) i nie rozdzielajcie się. I pamiętajcie o łasce Allaha nad wami, kiedy byliście wrogami, a On zjednoczył wasze serca i staliście się, dzięki Jego łasce, braćmi.” (Sura Al-Imran, 3:103)
Społeczeństwo, które trzyma się liny Allaha i przestrzega zasad objawienia, będzie szczęśliwe zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym. Ci, którzy odwracają się od boskich prawd, odrzucają Księgę Allaha i nie przestrzegają jej, będą nieszczęśliwi w obu światach...
Zasady moralne, napomnienia i rady zawarte w Koranie mają wartość tylko wtedy, gdy są stosowane. Na przykład, następujące boskie rady nie będą miały żadnego znaczenia, dopóki pozostaną na papierze {Sura Al-Isra, 17:32-38}:
„I nie zbliżajcie się do cudzołóstwa, bo jest to czyn szpetny i zła droga.”
„I nie zabijajcie duszy, którą Allah uczynił świętą, chyba że zgodnie z prawem...”
„I nie zbliżajcie się do majątku sieroty...”
„I wypełniajcie zobowiązania, bo za zobowiązanie będziecie rozliczani.”
„A kiedy mierzycie, dawajcie pełną miarę i ważcie wagą sprawiedliwą...”
„I nie idź za tym, o czym nie masz wiedzy, bo zaprawdę słuch, wzrok i serce będą o wszystko pytane.”
„I nie stąpaj po ziemi z pychą, bo nie rozerwiesz ziemi, ani nie dorównasz wzrostem górom.”
„Wszystko to jest złe i znienawidzone u twego Pana.”
Jak widać na powyższych przykładach z sury Al-Isra (17:32-38), wersety Koranu zawierają bardzo praktyczne zasady, które nawet niepiśmienne społeczeństwo może z łatwością zrozumieć i zastosować. Święty Koran nie jest zawiłą, niezrozumiałą, zagubioną w głębinach historii księgą, którą mogą zrozumieć tylko eksperci, naukowcy i akademicy, i której tajemnice i szyfry mogą rozszyfrować tylko oni. To, że Koran i jego wersety są „jasne” i „zrozumiałe”, jest wielokrotnie powtarzane w samym Koranie, zazwyczaj na początku sur...
W Koranie wszystko jest wyjaśnione za pomocą „różnorodnych przykładów” {18:54; 20:113} lub szczegółowo i obszernie {6:55, 65 (w oryginale 56), 126; 41:2-3}. Ponadto, wersety Koranu zostały uczynione łatwymi do zrozumienia za pomocą różnych przypowieści i przykładów:
Polskie znaczenie: „I uczyniliśmy Koran łatwym do zapamiętania i refleksji. Czy jest więc ktoś, kto przyjmie napomnienie?” {Refren sury Al-Qamar, 54:17, 22, 32, 40}
„Ponieważ pierwsi adresaci Koranu byli niepiśmienni, święte Prawo Islamskie (szariat) również jest niepiśmienne. Szariat został zesłany w taki sposób, aby jego adresaci mogli go zrozumieć i stosować bez potrzeby posiadania szczególnej wiedzy i specjalizacji. Twierdzenie przeciwne jest sprzeczne z istotą i formą ustanowienia Szariatu. Pierwsi adresaci, Arabowie, byli niepiśmienni; zatem zesłany im Szariat również musiał być niepiśmienny. W przeciwnym razie pojawiłyby się zarzuty, takie jak: «to nie jest na naszym poziomie, nie przypomina naszej mowy, nie jest to rodzaj, który znamy, to są rzeczy, których nie znamy i nie rozumiemy...» {41:44}. Co więcej, Allah Wszechmogący «nakłada na swoje sługi tylko tyle odpowiedzialności, ile są w stanie unieść» {2:286}. Allah «nie uczynił w religii żadnej trudności» {22:78}. Ze względu na dobro, szariat musi być przekazany w języku i stylu zrozumiałym dla wszystkich. W przeciwnym razie ludzie nie mogliby się poprawić.”
— Imam Asz-Szatibi
W hadisie Święty Koran jest opisany w następujący sposób:
„Niektórzy ludzie są ludem Allaha.” Gdy zapytano: „O, Wysłanniku Allaha, kim oni są?”, odpowiedział: „To są ludzie Koranu; ci ludzie są ludem Allaha i Jego bliskimi.” (Tirmidhi)
Gdziekolwiek wierny czyta Koran, szczerze i dla upodobania Allaha, tam spływa miłosierdzie i błogosławieństwo, a otaczają go aniołowie i transcendentny spokój. (Tirmidhi)
Haris al-A'łar opowiada: Wszedłem do meczetu i zobaczyłem, że ludzie porzucili wspominanie (zikr) i pogrążyli się w jałowych rozmowach. Poszedłem do Alego (Allah z niego rad) i poinformowałem go o sytuacji. Zapytał mnie: „Mówisz prawdę?”. Gdy potwierdziłem, powiedział:
„Słyszałem, jak Wysłannik Allaha (błogosławieństwo Allaha i Pokój z nim) mówił: «Wiedzcie, że wybuchnie bunt.» Natychmiast zapytałem: «Jaka jest droga wyjścia z tego, o Wysłanniku Allaha?» Odpowiedział:
«Trzymanie się Księgi Allaha. W niej jest wieść o ludach, które były przed wami, wieść o buntach, które nadejdą po was (aż do Dnia Zmartwychwstania), i wieść o sprawach Dnia Zmartwychwstania. Jest w niej również rozstrzygnięcie spraw, które będą miały miejsce między wami (w kwestiach wiary-niewiary, posłuszeństwa-nieposłuszeństwa, haram-halal itp.). On jest rozstrzygającym kryterium, które oddziela prawdę od fałszu. W nim wszystko jest poważne. Nie ma w nim pustego słowa. Kto z głupoty w niego nie uwierzy i nie będzie według niego postępował, tego Allah zniszczy. Kto szuka przewodnictwa poza nim, tego Allah sprowadzi na manowce. On jest mocnym sznurem Allaha. On jest mądrym napomnieniem. On jest drogą prostą. On chroni podążające za nim namiętności przed zbłądzeniem, a (czytające go) języki przed pomyłką. Uczeni nigdy go nie mają dosyć. Jego częste powtarzanie nie nuży, nie zmniejsza jego smaku. Jego wyjątkowe, zdumiewające aspekty nigdy się nie kończą. Jest to taka księga, że dżinny, słysząc ją, nie mogły powstrzymać się od powiedzenia: «Słyszeliśmy niesłychaną recytację. Prowadzi ona do prawości. My w nią (że jest słowem Allaha) uwierzyliśmy.» Kto przekazuje wieści z niego, mówi prawdę. Kto według niego postępuje, jest nagradzany. Kto nim sądzi, sądzi sprawiedliwie. Kto do niego wzywa, jest wzywany na drogę prostą.» O, A'łar, zapamiętaj dobrze te piękne słowa.” (Tirmidhi)
Podsumowując, „cudowna księga” – Święty Koran, która położy kres mrocznym dniom, w których żyjemy, cierpieniom i udrękom, i która będzie przewodnikiem do „uniwersalnego szczęścia” całej ludzkości, leży w naszych rękach jako niezrównany skarb. Naszym zadaniem jest czytanie i stosowanie tej „recepty na zbawienie” z żywym spojrzeniem, aby znaleźć żywe odpowiedzi na żywe problemy dzisiejszych czasów i uchwycić dynamizm i entuzjazm pierwszych dni Islamu.
(na podstawie: Kur'an Nedir, Nasıl Okunmalıdır, A. Yıldız-Ş. Özdemir, Pınar Yayınları)
5-)
Czy księgi niebiańskie poprzedzające Koran – Tora, Psalmy i Ewangelia – zostały zniekształcone i zmienione?
Żadna z Ksiąg Boskich, które zostały zesłane przed Koranem i które posiadamy dzisiaj, nie jest oryginałem niebiańskich ksiąg objawionych Prorokom przez Allaha. Z biegiem czasu ich oryginalne egzemplarze zaginęły, a zostały one na nowo spisane przez ludzi. Z tego powodu wkradły się do nich zabobony i fałszywe wierzenia.
Przykłady:
Jako fakt historyczny podajemy, że Tora nie mogła zostać zachowana przez Żydów, którzy po czasach Proroka Musy (Mojżesza) (alejhis-salam – Pokój z nim) przez długie wieki żyli w niewoli i na wygnaniu, a w pewnym okresie nawet utracili swoją wiarę i popadli w bałwochwalstwo. Dzisiejszy egzemplarz został napisany przez niektórych duchownych wiele lat po Proroku Musie, ale został na nowo przyjęty jako księga religijna, jakby był oryginałem Tory. Oczywiste jest, że księga, która pojawiła się po tak długim i burzliwym okresie, nie może być identyczna z Torą objawioną Musie. Z tego powodu znajdują się w niej zarzuty i oszczerstwa nieprzystające Prorokom oraz postanowienia sprzeczne z duchem religii monoteistycznej (tauhid).
Psałterz (Zabur), który otrzymał Prorok Dałud (Dawid) (alejhis-salam), również nie uniknął losu, jaki spotkał Torę.
Co do Ewangelii (ar. Indżil), Prorok ‘Isa (Jezus) (alejhis-salam) nie spisał objawień, które otrzymywał. Został Prorokiem w wieku trzydziestu lat, a jego misja prorocza zakończyła się w wieku trzydziestu trzech lat. W tak krótkim okresie, jak trzy lata, podróżował od wsi do wsi, od miasta do miasta, starając się nauczać lud. W ostatnich latach swojego życia był nieustannie ścigany przez rzymskich władców, podburzanych przez Żydów. W tej sytuacji nie miał ani czasu, ani możliwości, by spisać Ewangelię. Rzeczywiście, dzisiejsze Ewangelie noszą imiona swoich autorów i mają wygląd biografii, zawierającej kazania, nauki i pouczenia, które Prorok ‘Isa wygłaszał swoim apostołom. Co więcej, ich autorami nie byli pierwsi wierzący, czyli apostołowie ‘Isy, lecz ci, którzy ich widzieli i od nich słyszeli Boskie słowa objawione ‘Isie.
W posiadanych dzisiaj Ewangeliach widać pewne różnice w treści i narracji. W rzeczywistości te Ewangelie zostały przyjęte decyzją tysiącosobowego soboru duchownych, który zebrał się w Nicei w 325 roku n.e. Zgromadzenie uczonych przeanalizowało setki Ewangelii i za zgodą 318 członków wybrano spośród nich cztery dzisiejsze Ewangelie, które głosiły boskość ‘Isy (alejhis-salam), a pozostałe ukryto.
Jak widać, zasada, że Prorok ‘Isa – niech nas Bóg broni – jest Synem Bożym, została przyjęta decyzją soboru wiele lat po ‘Isie. Co więcej, niektóre kościoły chrześcijańskie nie podporządkowały się do tej decyzji. Z tego względu nie można powiedzieć, że dzisiejsze cztery Ewangelie są zgodne z oryginałem Ewangelii objawionej Jezusowi Chrystusowi (Pokój z nim).
Boskie objawienie, czyli księgi niebiańskie, są wolne od wszelkich sprzeczności i niezgodności. Księga dana wysłanemu Posłańcowi jest bowiem słowem Boga. To, że Ewangelia została zniekształcona, jest ewidentne z samego faktu istnienia czterech Ewangelii, z tego, że są one ze sobą sprzeczne, zawierają różne informacje i popadają w sprzeczności.
Ponadto, celem Ewangelii wg św. Mateusza jest opisanie życia, śmierci i zmartwychwstania ‘Isy (as). Ewangelia wg św. Marka jest najkrótsza i wiele mówi o zainteresowaniu, jakie ludzie okazywali ‘Isie (as), oraz o jego życiu. Łukasz już na początku swojej księgi jasno stwierdza, że jego celem jest dokładne i szczegółowe opisanie życia ‘Isy (as). To, że napisał swoją księgę, adresując ją do Teofila (Łk 1:3), pokazuje, że nie pochodzi ona od ‘Isy (as). Jan natomiast stwierdził, że sam napisał Ewangelię, mówiąc: „abyście [...] mieli życie w imię Jego” (J 20:30-31).
Boskie objawienie zaś jest tylko słowem, wypowiedzią i oświadczeniem Allaha. Zawiera prawa, nakazy i zakazy ustanowione przez Allaha dla Proroka i jego wspólnoty. Przekazuje wieści o poprzednich Prorokach i o tym, co nastąpi po śmierci.
Jak widać, wspomniane Ewangelie zostały napisane po ‘Isie (as) i opisują jego życie. Egzemplarze boskiego objawienia uległy pomieszaniu, a prawdziwa Ewangelia objawiona ‘Isie (as) została zniekształcona. Gdy się to przeanalizuje i przemyśli zdrowym rozsądkiem, ta prawda staje się oczywista.
Święty Koran informuje o zniekształceniu Ewangelii w następujący sposób:
„I zaprawdę, jest wśród nich grupa, która wykręca swoje języki z Księgą, abyście sądzili, że to jest z Księgi, a to nie jest z Księgi. I mówią: «To jest od Boga», a to nie jest od Boga. I mówią kłamstwo przeciwko Bogu, wiedząc o tym.” (Sura Al-‘Imran, 3:78)
Możemy wymienić niektóre oznaki zniekształcenia i sprzeczności w czterech Ewangeliach:
Według Ewangelii Mateusza, Marka i Łukasza misja ‘Isy (as) trwała rok, a według Jana – ponad dwa lata.
Liczba pokoleń od Proroka Dawida (as) do Proroka Jezusa (as) według Mateusza wynosi dwadzieścia sześć, a według Łukasza – czterdzieści.
W niektórych miejscach Ewangelii Jezusowi (as) przypisuje się boskość, a w innych nazywa się go synem człowieczym. Widać tu jawną sprzeczność.
Według chrześcijaństwa, gdy Prorok Jezus (as) miał być ukrzyżowany, błagał Allaha, mówiąc: „Boże mój! Boże mój! Czemuś mnie opuścił!”. Jeśli te słowa należą do Boga-Jezusa, to wynika z nich, że będąc Bogiem, nie mógł się obronić. Jeśli są to słowa Proroka-Jezusa, to wynika z nich, że nie znał on Boga należycie. Ponieważ Prorok nie mówi: „Boże mój! Czemuś mnie opuścił?”. Według naszej wiary, ani Prorok Jezus nie został ukrzyżowany, ani nie wypowiedział takiego błagania.
Mateusz podaje genealogię Proroka Jezusa (as), aż do Proroka Abrahama (as) jako czterdzieści osób, podczas gdy Łukasz twierdzi, że jest ich pięćdziesiąt pięć.
W Ewangeliach często używa się w odniesieniu do Proroka Jezusa wyrażeń takich jak „Syn Boży”, „syn Józefa”, „syn Dawida”, „syn człowieczy”. Jest między nimi jawna sprzeczność.
W Ewangelii Marka, Ewangelia jest przypisywana Allahowi, a w Liście do Rzymian – Jezusowi Chrystusowi (as).
W Ewangelii Łukasza w jednym miejscu zbawicielem jest Bóg, a w innym Jezus (as).
W Ewangeliach znajdują się sprzeczne informacje na temat tego, czy Boga można zobaczyć.
Tych Ewangelii nie można przypisać ani Allahowi Wszechmogącemu, ani Jezusowi (as). To, że nie można ich przypisać Allahowi, wynika z faktu, że ich oryginał nie został zachowany, nie zostały spisane, nie ma jednego, zgodnego tekstu itp. To, że nie można ich przypisać Jezusowi (as), wynika z faktu, że on ich nie spisał, oraz z niespójności, błędów i sprzeczności w Ewangeliach napisanych przez tych, którzy go słuchali, i przez tych, którzy słuchali tych, którzy go słuchali. Innym powodem, dla którego te Ewangelie nie należą do Proroka Jezusa (as), jest to, że w tekstach Ewangelii wspomina się o ukrzyżowaniu. Wzmianka o ukrzyżowaniu w Ewangeliach pokazuje, że zostały one spisane przez późniejszych autorów.
Takie sprzeczności i niespójności nie mogą znajdować się w księdze przypisywanej Allahowi. Z drugiej strony, prorok nie może deifikować siebie, ani uczłowieczać Boga. Zatem staje się jasne, że święta księga chrześcijan została później napisana ręką ludzką i zniekształcona.
Podsumowując:
Różne teksty Ewangelii, które znajdują się dzisiaj w rękach chrześcijan, nie są oryginalnymi produktami objawienia zesłanego przez Wszechmogącego Allaha, ponieważ Prorok Jezus (as) w okresie swojego proroctwa niczego nie napisał. Po jego wniebowstąpieniu niektórzy z jego uczniów zaczęli spisywać to, co od niego słyszeli, a uczniowie uczniów Jezusa – to, co słyszeli od swoich nauczycieli, według własnych metod. W ten sposób, bez przesady, powstały setki tekstów Ewangelii. W celu rozwiązania tego problemu powołano komisję – Sobór Nicejski – która przeanalizowała trzysta dwadzieścia pięć Ewangelii i spośród nich uznała cztery za autentyczne, a pozostałe za fałszywe. Jednak spory na tym się nie skończyły. Na przykład Ewangelia Barnaby i Ebionitów została zaliczona do Ewangelii fałszywych. Tymczasem w tych Ewangeliach głoszono, że Jezus (as) nie jest bogiem, że ukrzyżowany nie był nim, że jest on tylko sługą i posłańcem Allaha, że po nim przyjdzie inny prorok i że Allah jest jeden.
Dzisiejsze Ewangelie są dalekie od wskazywania drogi swoim wyznawcom. Znamiennym jest, że w przeszłości i obecnie najwięcej konwersji na Islam dokonuje się spośród chrześcijan. Chrześcijanie mają trudności z zaakceptowaniem dogmatu o Trójcy – że Bóg składa się z Ojca, Syna i Ducha Świętego. Nie potrafią tego racjonalnie wyjaśnić. Ponieważ, podczas gdy dogmat o jedności Allaha od czasów Adama (as) nie był nawet przedmiotem dyskusji u wszystkich proroków, pojawienie się w chrześcijaństwie straszliwego odchylenia w postaci koncepcji trójjedynego boga nie jest w stanie przekonać ludzi.
Dzisiaj jedynym źródłem, które może zaspokoić wszystkie potrzeby religijne, doktrynalne, a także doczesne, eschatologiczne i duchowe ludzkości, jest Święty Koran. Ponieważ Wszechmogący Allah zesłał religię Islamu, aby wywyższyć ją ponad wszystkie religie i rozprzestrzenić jej światło na cały świat. Mapę drogową tej religii, używając nowego określenia, wyznacza Święty Koran.
6-)
Skoro poprzednie Księgi Boskie zostały zniekształcone, jak należy w nie wierzyć?
My, muzułmanie, wierzymy, że Musie (Mojżeszowi), Dałudowi (Dawidowi) i Isie (Jezusowi) (Pokój z nimi wszystkimi) zostały zesłane Księgi Boskie: Torę, Psalmy i Ewangelię, i że księgi te nie zawierały żadnych postanowień sprzecznych z prawdą i religią monoteistyczną (tauhid). Jednakże, z biegiem czasu księgi te nie zostały zachowane, a ich oryginały zaginęły.
Nie możemy powiedzieć, że w księgach, które dzisiaj posiadają Żydzi i chrześcijanie, nie ma nic z objawień zesłanych Prorokom (Pokój z nimi). Faktem jest jednak, że wkradły się do nich zabobony i fałszywe wierzenia - z tego powodu podchodzimy do tych ksiąg z ostrożnością. Postanowienia w nich zawarte, które są zgodne z Koranem, przyjmujemy jako pochodzące z objawienia. Postanowienia sprzeczne z Koranem, z dużym prawdopodobieństwem, uważamy za dodane do tych ksiąg później. W przypadku zaś informacji z tych ksiąg, które nie są ani zgodne, ani sprzeczne z Koranem, zachowujemy milczenie. Ani ich nie przyjmujemy, ani nie odrzucamy, ponieważ istnieje zarówno prawdopodobieństwo, że są one dziełem objawienia, jak i że nim nie są.
W tej kwestii Abu Hurajra (radijallahu anhu – niechaj Bóg będzie z niego zadowolony) powiedział, co następuje:
„Ludy Księgi czytały Torę w języku hebrajskim, a muzułmanom objaśniano ją w języku arabskim. W tej sprawie Wysłannik Allaha (alejhis-salatu łassalam – błogosławieństwo i Pokój z nim) tak polecił swoim towarzyszom:
«Nie potwierdzajcie słów Ludów Księgi, ani im nie zaprzeczajcie, a mówcie tylko tak:
'Uwierzyliśmy w Boga i w to, co nam zostało zesłane, i w to, co zostało zesłane Abrahamowi, Ismaelowi, Izzakowi, Jakubowi i plemionom; i w to, co zostało dane Mojżeszowi i Jezusowi; i w to, co zostało dane (wszystkim) Prorokom od ich Pana. My nie czynimy żadnej różnicy pomiędzy nimi i jesteśmy Mu całkowicie poddani (jesteśmy muzułmanami).'” (Sura Al-Baqarah, 2:136)»
7-)
Dlaczego zostały zesłane święte księgi?
Egzamin (imtihan) przeprowadza się według miary sprawiedliwości. Nauczyciel, dbając o sprawiedliwość na egzaminie, wymaga praktyki i zastosowania wiedzy. Dokładnie tak samo Allah, aby poddać swoje sługi próbie, musi zlecić im wykonanie praktycznych zadań. Praktyka ta zaś urzeczywistnia się dzięki nauczycielowi (muallim) i podręcznikowi oraz notatkom z lekcji. Otóż nauczycielami w szkole życia wspólnoty ludzkiej są prorocy, a notatkami z lekcji są księgi niebiańskie.
Polskie znaczenie: „My nie karzemy, dopóki nie wyślemy posłańca.” (Sura Al-Isra, 17:15)
Ten werset zwraca uwagę na tę prawdę.
Ponadto, stworzenie tego ogromnego wszechświata ma z pewnością wiele celów. Trzeba być szalonym, aby wyobrazić sobie, że wszechświat, z każdej strony wyposażony w mądrość, jest bezcelowy, absurdalny i niepotrzebny. Na czele tych celów stoi przede wszystkim to, że Allah pragnie dać się poznać i chce, aby Jego słudzy to poznanie zdobyli.
Polskie znaczenie: „I nie stworzyłem dżinów ani ludzi, jak tylko po to, aby Mnie czcili (i poznawali).” (Sura Az-Zarijat, 51:56)
Na tę prawdę wskazuje powyższy werset. A nauczenie się przez sługi tego poznania i oddawania czci nie może odbyć się bez nauczyciela i księgi.
Księga wszechświata jest jakby ucieleśnionym Koranem, który odzwierciedla i naucza o imionach i atrybutach Allaha, odzwierciedla Jego nieskończoną wiedzę i moc. Aby poznać głębokie znaczenia, subtelne wzory i przesłania księgi wszechświata, które prowadzą do poznania Wzniosłego Stwórcy, potrzebny jest nauczyciel, który jej naucza. W przeciwnym razie, bez względu na to, jak wspaniała jest księga, jeśli jej znaczenia nie są znane i nie ma nauczyciela, który jej naucza, nie różni się ona od pustego zwoju papieru.
Dokładnie tak samo, gdyby nie było księgi takiej jak Koran, która naucza o księdze wszechświata z jej najsubtelniejszymi pięknami, wyjaśnia jej związki ze Stwórcą i cel jej stworzenia, oraz nauczyciela takiego jak Hz. Muhammad (aleyhis-selam), czy te subtelne tajemnice wszechświata mogłyby zostać zrozumiane? Rzeczywiście, ci, którzy nie słuchają Koranu i Hz. Muhammada (asv), ze swoimi materialistycznymi poglądami, postrzegają wszechświat jako bezsensowną, bezcelową i bezkierunkową marionetkę, a ludzi jako nieszczęsne istoty, o których nie wiadomo, skąd przybyły, dokąd zmierzają, dlaczego przyszły i dlaczego po pewnym czasie znikną. Właśnie dla skorygowania tych błędnych poglądów potrzebna jest Księga i jej Nauczyciel.
Według Koranu celem zesłania ksiąg jest rozstrzyganie sporów między ludźmi (Sura Al-Baqara, 2:213), ustanawianie sprawiedliwości między ludźmi (Sura Al-Hadid, 57:25), wyjaśnianie kwestii, w których popadli w spory, oraz bycie przewodnikiem i miłosierdziem dla wierzących (Sura An-Nahl, 16:64), wyprowadzanie ludzi z ciemności do światła i prowadzenie ich na drogę Allaha (Sura Ibrahim, 14:1), ostrzeganie tych, którzy czynią niesprawiedliwość, i zwiastowanie dobrej nowiny tym, którzy czynią dobro (Sura Al-Ahqaf, 46:12).
Są to księgi zesłane przez Allaha Wszechmogącego prorokom, których wysłał, aby przekazali je ludziom i prowadzili ich. Księgi niebiańskie nazywane są również „księgami boskimi” (ilahî kitaplar) lub „zesłanymi księgami” (Kütüb-i Münezzele). Te księgi zarówno pod względem słów, jak i znaczenia są słowem Allaha. Księgi wysłane przez Allaha Jego prorokom w celu ich przekazania i wyjaśnienia są zsyłane albo w formie pisemnej na zwojach (suhuf) lub tablicach (alłah), albo poprzez wszelkiego rodzaju objawienia (łahj), wraz z ich słowami i znaczeniami, w formie skodyfikowanej lub nieskodyfikowanej. Te nieskodyfikowane są spisywane i gromadzone zgodnie z poleceniem wysłanego proroka.
Księgi niebiańskie, bez względu na to, czy są duże, czy małe pod względem objętości, czy zostały zesłane w formie skodyfikowanej, czy nie, są zsyłane w języku narodu, w którym znajduje się prorok, z którym zostały wysłane, ponieważ Allah wysłał do każdego narodu w różnych wiekach proroka.
Polskie znaczenie: „Każda wspólnota ma swojego posłańca. A kiedy przyjdzie ich posłaniec, zostanie między nimi rozstrzygnięte sprawiedliwie i nie doznają niesprawiedliwości.” (Sura Junus, 10:47)
Polskie znaczenie: „I nie wysłaliśmy żadnego posłańca, jak tylko w języku jego ludu, aby mógł im jasno wyjaśnić...” (Sura Ibrahim, 14:4)
Niektóre z ksiąg boskich posiadają cechy cudowności (i'dżaz). Święty Koran zaś zawiera wiele cech cudowności.
Księga niebiańska została zesłana Hz. Ibrahimowi (as) na zwojach, a Hz. Musie (as) na tablicach (alłah) w formie pisemnej. Święty Koran został zesłany Hz. Muhammadowi (asv) stopniowo (tedricen) w różnych formach objawienia jako słowa, a Hz. Prorok (asv) kazał je spisywać swoim skrybom objawienia w odpowiedniej kolejności.
Wszystkie Księgi Niebiańskie są zgodne w następujących punktach:
Są zgodne w przedstawianiu podstaw wiary i jedności Boga (Tauhid).
Allah Wszechmogący jest jeden w swojej istocie i atrybutach. On jest jedynym Stwórcą (Chaliq) i sprawcą. Nie oddaje się czci nikomu innemu niż Allah.
Podstawy kultu, takie jak modlitwa, jałmużna (zakat), post. Ich formy mogą się różnić (Sura Al-Anbija, 21:73; Sura Al-Baqara, 2:183).
Naruszenie praw do życia, czci, honoru i mienia, takie jak cudzołóstwo, morderstwo, kradzież, jest zakazane (haram) i stanowi wielki grzech.
Nakazane jest wszelkie dobro i podstawy pięknej moralności.
Informują o przyjściu Hz. Muhammada (asv) jako Wysłannika Allaha i opisują jego cechy.
Zachęcają do dżihadu na drodze Allaha życiem i majątkiem.
Wszechmogący Allah wiele z zasad i informacji, które zesłał w poprzednich księgach, zesłał również w Świętym Koranie. Werset 48. sury Al-Ma'ida wskazuje na tę kwestię:
Polskie znaczenie: „(O Muhammadzie), i tobie zesłaliśmy Księgę z prawdą, potwierdzającą to, co było przed nią w Księdze, i jako strażnika (nadzorcę) nad nią. Sądź więc między nimi według tego, co zesłał Allah.”
Zatem Święty Koran jest świadkiem, nadzorcą i probierzem (mihenk taşı) wobec części poprzednich ksiąg, które przetrwały w niezmienionej formie, oraz nad częściami i wersetami, które zostały zniekształcone i zmieszane z fałszem.
Święty Koran stwierdził, że prawdy w nim zawarte zostały również zesłane w poprzednich księgach boskich:
Polskie znaczenie: „Zaprawdę, on (Koran) jest objawieniem od Pana światów! Zstąpił z nim Duch Wierny (Dżibril al-Amin) na twoje serce, abyś był jednym z ostrzegających, w jasnym języku arabskim. I zaprawdę, on jest (wspomniany) w księgach dawnych (ludów).” (Sura Asz-Szu'ara, 26:192–196)
W pojęcie „księgi dawnych (ludów)” (zuburil-ałłalin) wchodzą zwoje Ibrahima, Tora, Psałterz i Ewangelia.
Tak jak ludzie potrzebują proroków, którzy przekazują im postanowienia Allaha, tak samo potrzebują ksiąg niebiańskich z następujących powodów:
Księgi niebiańskie zesłane prorokom bez względu na to, ile czasu upłynie, są źródłem, do którego wspólnoty odwołują się, aby poznać i zdefiniować dogmaty, zasady, cele i prawa religii. Wspólnoty będą odwoływać się do księgi Allaha, aby poznać postanowienia prawa Allaha, wyjaśnić obowiązki (fard) nakazane przez Allaha i zakazy (haram), które On ustanowił, aby głosić cnotę i piękną moralność, zasady dobrego wychowania, ostrzeżenia Allaha, Jego obietnice i groźby, wzywać ludzi na prostą drogę oraz przyjmować i udzielać napomnień. Po śmierci proroka uczeni wspólnoty będą zaglądać do zesłanej księgi Allaha, aby wywieść (istinbat) prawne rozstrzygnięcie problemów napotykanych w życiu ludzkim.
Księga boska, która została objawiona po śmierci proroka, jest sprawiedliwym sędzią, do którego należy się odwoływać w każdej kwestii, w której ludzie popadli w spór, ponieważ jest to słowo Allaha, który jest najsprawiedliwszym i najlepszym sędzią. Wszechmogący Allah stwierdza to w następujący sposób: „Ludzie byli (za czasów Adama) jedną wspólnotą. Następnie Allah wysłał proroków jako zwiastunów i ostrzegających. I wraz z nimi zesłał księgi z prawdą, aby sądzić między ludźmi w tym, w czym się poróżnili...” (Sura Al-Baqara, 2:213).
Księga objawiona i spisana wśród wspólnoty chroni podstawy jedności Boga oraz dogmaty, obyczaje i prawa religii. Pozostanie niezmienionej księgi niebiańskiej wśród wspólnoty jest równoznaczne z pozostaniem wśród nich żyjącego proroka. Gdyby po śmierci proroków nie było księgi niebiańskiej, spory we wspólnocie urosłyby do tego stopnia, że odeszłaby ona od podstaw religii. Ze względu na naturę ludzką, aby ograniczyć podążanie za namiętnościami i pożądaniami oraz powstrzymać spory w rozumieniu religii i w idżtihadzie (wnioskowaniu prawnym), konieczne jest istnienie spisanej księgi boskiej.
Księga boska, bez względu na to, jak bardzo oddali się od miejsca i czasu swojego objawienia, niesie w sobie wpływ i zdolność misji proroka w szerzeniu religii i prowadzeniu ludzi. W szerzeniu uniwersalnego islamu, głoszonego przez Ostatniego Proroka, Hz. Muhammada (asv), Święty Koran odegrał ogromną rolę i miał wielkie zasługi.
Wszechmogący Allah, z tych i innych powodów, zesłał swoim prorokom księgi. Oni zaś je przekazali i wyjaśnili. Hz. Prorok (asm) pozostawił po sobie Święty Koran, który jest światłem i przewodnikiem dla ludzkości.
Prorocy, którzy swoją obecnością zaszczycili świat ludzki, aby móc wypełnić swoje bardzo ważne zadanie posłannictwa i proroctwa, musieli otrzymać instrukcje od Wszechmogącego Allaha. Te właśnie instrukcje zostały przekazane prorokom za pośrednictwem Ksiąg Niebiańskich. Księgi Niebiańskie są świętym prawem Wszechmogącego Allaha, które ma być stosowane wobec ludzi. Allah za pomocą tych praw poinformował ludzi o ich prawach i obowiązkach. Życie proroków na ziemi jest tymczasowe. Kontynuacja Boskich postanowień, które prorocy przekazali swoim wspólnotom, była możliwa tylko dzięki tym księgom. Gdyby tych ksiąg nie było, ludzie pozostaliby nieświadomi mądrości swojego stworzenia, ciążących na nich obowiązków, dóbr życia ostatecznego, które ich czekają, i nieszczęść, które mogą ich spotkać. Pozostaliby pozbawieni Boskich zasad, które porządkują ich życie. W szczególności byliby pozbawieni zaszczytu i szczęścia czytania świętych wersetów, oddawania czci przez nie, przyjmowania z nich napomnień i rozumienia przez nie prawdy oraz ratowania się przed niebezpiecznymi poglądami.
Nakazy i zakazy, które Koran przekazuje ludziom, oraz mądrości i prawdy, które wyjaśnia, są liczne. Dotyczą one zasadniczo wierzeń, kultu, spraw międzyludzkich (mu'amalat), moralności, wspaniałych dzieł sztuki ukazujących Wszechmocną potęgę Allaha, wydarzeń, z których należy czerpać naukę, i innych rzeczy. Możemy je podsumować w następujący sposób:
Święty Koran informuje ludzi o istnieniu, jedności, wielkości, mądrości i świętości Wszechmogącego Allaha tak jasno, że błyskotliwe słowa filozofów przy nim bledną.
Święty Koran wzywa ludzi do nauki i poznania, do patrzenia z refleksją i zastanowieniem. Powstrzymuje ludzi od życia w nieświadomości. Radzi im, aby patrzyli na wielkie dzieła Wszechmogącego Allaha, które ukazują Jego mądrość i potęgę.
Święty Koran podaje informacje o części proroków, którzy zostali wysłani do ludzi w poprzednich epokach. Informuje, jak wypełniali swoje wzniosłe zadania i ile trudności znieśli w ich imię. Nakazuje wszystkim ludziom podążać za Ostatnim Prorokiem.
Święty Koran informuje o największych pouczających scenach i wydarzeniach historycznych dotyczących poprzednich wspólnot. Wzywa ludzi do czerpania z nich nauki. Informuje o strasznych losach grzesznych narodów, które sprzeciwiały się prorokom i buntowały się.
Święty Koran nakazuje ludziom, aby zawsze mieli czujnego ducha i nie byli nieświadomi Prawdy. Radzi, aby nie pozbawiali się religii i cnoty, podążając za pragnieniami duszy. Informuje, że pogrążenie się w materialnych korzyściach i przyjemnościach tego świata i pozbawienie się duchowych skarbów i dóbr życia ostatecznego jest wielkim nieszczęściem.
Święty Koran radzi muzułmanom, aby mocno trzymali się swojej religii i zawsze bronili prawdy. Przypomina, aby zawsze byli silni wobec swoich wrogów, aby pracowali nad przygotowaniem wszelkich środków obrony. Nakazuje, aby w razie potrzeby ruszali na pole bitwy, aby bronili swojej religii, honoru, ojczyzny, materialnych i duchowych dóbr zarówno życiem, jak i majątkiem.
Święty Koran informuje o zasadach i regułach niezbędnych do tego, aby życie cywilizowane i społeczne przebiegało w porządku i pokoju. Wymaga od ludzi, aby chronili i przestrzegali pewnych praw i obowiązków.
Święty Koran zaleca zarówno jednostkom, jak i społeczeństwom, aby dla zachowania pokoju praktykowali sprawiedliwość, prawość, skromność, miłość, miłosierdzie, czynienie dobra, wybaczanie, dobre obyczaje, równość i tym podobne wzniosłe cechy. Powstrzymuje ludzi od ucisku, zdrady, pychy, skąpstwa, uczuć zemsty, okrucieństwa, brzydkich słów i czynów, szkodliwych napojów i pokarmów. Informuje, co jest dozwolone (halal) lub zakazane (haram) w czynieniu, jedzeniu i piciu.
Święty Koran wyjaśnia, że nikt nie może zmienić naturalnych praw, które Wszechmogący Allah ustanowił dla tego świata. Wskazuje na konieczność dostosowania swojego postępowania do tych praw. Przypomina ludziom, że nie osiągną niczego innego niż owoc swojej pracy. Zachęca ludzi do pracy i wysiłku.
Święty Koran zwiastuje dobra tego świata i życia ostatecznego oraz sukcesy, które zostaną przyznane wierzącym, którzy przyjmą nakazy i zakazy Wszechmogącego Allaha i będą postępować zgodnie z nimi: „Czyńcie – nie czyńcie”. Przypomina o złym losie i formach kary piekielnej przygotowanych dla tych, którzy nie wierzą. Święty Koran, poprzez wszystkie te wyjaśnienia, pragnie uświadomić ludziom wzniosły cel ich stworzenia i doprowadzić ich do niego.
Podsumowanie: Wyraz Koranu jest cudem. Zawiera on w sobie powyższe i wiele innych mądrości i prawd. Bez względu na to, jak wysoko wzniesie się ludzkość, nigdy nie będzie mogła wyjść poza wzniosłe nauki Koranu. Postępowanie sprzeczne z naukami i zasadami Koranu nie jest w rzeczywistości wznoszeniem się, lecz upadkiem.
8-)
Informacje o konieczności wiary w księgi Boga
Koran na wiele różnych sposobów ukazuje konieczność wiary w Księgi. Część wersetów dotyczących tego tematu wyraża wiarę w Księgi w formie nakazu:
„Powiedzcie: «Wierzymy w Allaha i w to, co nam zostało zesłane, i w to, co zostało zesłane Ibrahimowi, Isma'ilowi, Izaakowi, Jakubowi i plemionom; i w to, co zostało dane Mojżeszowi i Jezusowi; i w to, co zostało dane Prorokom od ich Pana. My nie czynimy żadnej różnicy między nimi i jesteśmy Mu całkowicie poddani».” (Sura Al-Baqarah, 2:136)
„O wy, którzy wierzycie! Wierzcie w Allaha i Jego Posłańca, i w Księgę, którą On zesłał Swojemu Posłańcowi, i w Księgę, którą On zesłał przedtem.” (Sura An-Nisa, 4:136)
W niektórych wersetach wiara w Księgi jest wymieniana wśród cech wierzących:
„(Wierzący) wierzą w to, co tobie zostało zesłane, i w to, co zostało zesłane przed tobą, i są przekonani o istnieniu życia ostatecznego.” (Sura Al-Baqarah, 2:4).
Prorok, podobnie jak inni wierzący, jest zobowiązany do wiary w Księgi:
„Posłaniec uwierzył w to, co mu zostało zesłane od jego Pana, i wierni także. Wszyscy uwierzyli w Boga, w Jego aniołów, w Jego Księgi i w Jego Posłańców.” (Sura Al-Baqarah, 2:285).
Niektóre wersety zaś, stwierdzając, że niewiara w Księgi jest niewiarą i zbłądzeniem, wyrażają konieczność wiary:
„Kto nie wierzy w Boga, w Jego aniołów, w Jego Księgi, w Jego Posłańców i w Dzień Ostateczny, ten zabłądził dalekim zbłądzeniem.” (Sura An-Nisa, 4:136).
Wiara w Księgi jest konsekwencją wiary w Allaha, Jego aniołów i Proroków. Allah, aby wskazać ludziom właściwą drogę, zsyła księgi za pośrednictwem wybranych spośród nich Proroków. Księgi są zbiorem objawień przekazywanych za pośrednictwem anioła. Osoba, która wierząc w Allaha, nie wierzy w aniołów, w zjawisko objawienia i sprzeciwia się instytucji proroctwa, oddala się od spójności wiary przewidzianej przez Islam. Księgi są zbiorem instrukcji, nakazów i zakazów, które pokazują, jak wypełnić powiernictwo dane człowiekowi, stworzonemu jako namiestnik na ziemi, czyli jak realizować boski porządek oparty na zasadzie panowania Allaha na ziemi. Zawierają one zasady wiary, formy kultu, czyny i działania, które należy lub których nie należy wykonywać, zasady pięknej moralności oraz podstawowe zasady i reguły regulujące życie polityczne i społeczne, które w najdoskonalszy sposób porządkują ludzkie życie. Dlatego wiara w Księgi oznacza akceptację kierowania i porządkowania swojego świata wiary i myśli, życia indywidualnego i społecznego w sposób przewidziany przez Księgę.
Niezależnie od nazwy i określenia, wszystkie księgi boskie są słowem Allaha. Pod względem źródła i niesionego przesłania nie ma między nimi różnicy. Wszystkie są prawdą i głoszą prawdę. Są zsyłane za pośrednictwem czystych aniołów oraz, będąc pod ochroną Allaha, są wolne od interwencji szatana czy innego bytu. Wszystkie głoszą jedność Boga i konieczność oddawania czci tylko Jemu:
„On ustanowił dla was, w religii, to, co polecił Noemu, i to, co objawiliśmy tobie, i to, co poleciliśmy Abrahamowi, Mojżeszowi i Jezusowi: «Przestrzegajcie religii i nie czyńcie w niej podziałów!»” (Sura Asz-Szura, 42:13)
Jednakże, w zależności od społeczności, do której zostały zesłane, zmienia się ich język:
„I nie wysłaliśmy żadnego posłańca, jak tylko w języku jego ludu, aby mógł im jasno głosić.” (Sura Ibrahim, 14:4),
oraz niektóre zasady i metody, których wymagały warunki czasowe i społeczne:
„Dla każdego z was ustanowiliśmy prawo (szariat) i drogę.” (Sura Al-Ma'idah, 5:48)
Wiara w Księgi nie oznacza akceptacji autentyczności i prawdziwości, obok Koranu, obecnych, zniekształconych wersji Tory, Psałterza i Ewangelii. Wierzący jest zobowiązany do zaakceptowania, że ich oryginały były słowem Allaha, ale jednocześnie musi zaakceptować, że ich obecne formy zostały zniekształcone. Z tego powodu wierzący, napotykając informację pochodzącą z Tory czy Ewangelii, zanim stwierdzi, czy jest ona prawdziwa, czy fałszywa, musi odwołać się do Koranu i Sunny. Jeśli informacja nie jest sprzeczna z Koranem i Sunną, nie stoi w sprzeczności z zasadami i regułami przez nie przewidzianymi, nie ma przeszkód, aby uznać ją za prawdziwą. Jednakże informacja sprzeczna z Koranem i Sunną nie może być zaakceptowana, ani oceniana jako informacja pochodząca od Allaha. Zatem wiara w Księgi zasadniczo oznacza wiarę w objawienie zesłane przez Allaha, w to, że objawienie trwało przez całą historię Proroków i że zakończyło się w swojej ostatecznej i najdoskonalszej formie wraz z Koranem.
