Najczęściej czytane w kategorii Islam i inne Religie

Allah Ta'ala (Allah Ta’ala – Bóg Wzniosły), który w różnych okresach historii zsyłał ludziom różnych proroków i różne religie, jako ostateczną religię zesłał im islam, a jako ostatecznego Proroka – Hz. Muhammada (asm) (alejhi-s-selam – pokój z nim). Wraz z nadejściem islamu moc prawna dawnych religii, takich jak judaizm i chrześcijaństwo, wygasła.

Jest to sytuacja podobna do uchylenia starego prawa po wejściu w życie nowego. Gdy nadszedł islam – ostateczna religia i Boskie Prawo Allaha – dawne religie i dawne boskie prawa utraciły swoją ważność.

Główne przyczyny, które wymagają unieważnienia religii innych niż islam, są następujące:

1- Przede wszystkim, dawne religie zwracały się jedynie do ludzi określonego czasu i określonego regionu (muhît). Islam natomiast zwraca się do całej ludzkości. Jego wezwanie jest powszechne (umumî), a jego przesłanie uniwersalne (cihanşümul).

2- Dawne religie miały za adresatów jedynie ludzi swoich czasów. Charaktery (seciye) ludzi tamtej epoki były prostackie, a ich temperamenty (mizaç) bliskie dzikości. Byli zacofani w nauce, cywilizacji, myśli i zrozumieniu. Możliwości transportu i komunikacji były na prymitywnym (ibtidai) poziomie. Kultura, wierzenia, zwyczaje i tradycje każdego regionu były odmienne. Wzajemna wymiana myśli i kultury była również bardzo słaba.

Dlatego istniała konieczność, aby do każdego regionu przychodzili oddzielni prorocy i zsyłane były różne religie. Z biegiem czasu, gdy ludzkość poczyniła wielkie postępy w dziedzinie nauki, myśli, kultury i cywilizacji, dawne, lokalne religie przestały być w stanie zaspokoić potrzeby ludzi. Wówczas Wszechmocny Bóg (Cenâb-ı Hak) zesłał ludziom ostatnią religię, czyli islam.

Religia islamu ma tę cechę, że jest w stanie zwracać się do całej ludzkości, od człowieka żyjącego 1400 lat temu po współczesnego człowieka dnia dzisiejszego i jutra. Z tego względu jej moc prawna jest wieczna (bâki) i ważna aż do Dnia Zmartwychwstania.

3- Z biegiem czasu do dawnych religii wmieszały się przesądy (hurâfeler) i fałszywe wierzenia (bâtıl inançlar). Zaginęła podstawa wiary w jedność Boga, czyli wiara w tewhid (tałhid – fundamentalna zasada islamu, wiara w absolutną jedność Boga). Islam natomiast wciąż trwa, niezmieniony, w swojej pierwotnej świeżości i czystości.

Podsumowując, możemy powiedzieć, że:

Religie inne niż islam są jak latarnia lub lampa uliczna, która oświetla jedną ulicę w nocy. Islam zaś jest jak słońce, które oświetla cały świat.

Czy po wschodzie słońca jest jeszcze jakakolwiek potrzeba zapalać latarnie?

Czy w obecności słońca można w ogóle mówić o świetle ulicznej lampy?

Zasady Prawdziwej Religii i Główne Religie

Prawdziwa religia (hak din) jest prawem Wszechmocnego Allaha i świętym zbiorem niezmiennych zasad. Allah obdarzył nią ludzkość za pośrednictwem swoich proroków. Prawo to prowadzi ludzi do tego, co jest dla nich dobre. Dopóki ludzie, z własnej woli i pragnienia, podążają za nakazami tego boskiego prawa, znajdują się na prostej drodze i dostępują boskiego przewodnictwa (hidayet). Osiągają szczęście i pomyślność zarówno na tym świecie, jak i w życiu ostatecznym (âhiret).

Religie dzielą się na trzy główne kategorie:

Po pierwsze: Religie prawdziwe (Hak dinler). Są to religie zgodne z powyższą definicją. Zostały ustanowione przez Wszechmocnego Allaha i przekazane ludziom za pośrednictwem proroków. Nazywa się je również religiami „Boskimi” (İlâhî) i „Niebiańskimi” (Semavî), czyli religiami objawionymi.

Wszystkie religie niebiańskie są w swej istocie jednością. Różnice między nimi występowały jedynie w niektórych obrzędach religijnych i zasadach prawnych.

Religie głoszone przez wszystkich błogosławionych proroków, od Hz. Adama (Hazreti Adam – pokój z Nim) do Hz. Jezusa (Hazreti Isa – pokój z Nim), były zjednoczone w podstawach wiary (iman esasları) i opierały się na wierze w Jedynego Boga, jednak z czasem uległy one zniekształceniu, a ich oryginały zaginęły. Wszechmocny Allah posłał swojego ostatniego i największego proroka, Hz. Muhammada (sav - sallallahu aleyhi ve sellem – niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), jako proroka dla całej ludzkości. Za jego pośrednictwem Allah Ta'ala (Allah Ta’ala – Bóg Wzniosły) obdarzył swoje sługi religią islamu, która jest ostatnią i najdoskonalszą z prawdziwych religii. I oto dziś na ziemi jedyną prawdziwą religią, która przetrwa aż do Dnia Zmartwychwstania (Kıyamet), jest właśnie religia islamu.

Po drugie: Religie, których oryginalna postać została zmieniona i zniekształcona. Są to religie, które, jak wspomniano wyżej, w swej istocie były prawdziwe, lecz później uległy zniekształceniu i utraciły swój boski charakter. Takie jak chrześcijaństwo i judaizm... Chociaż u podstaw były one religiami Prawdy, z powodu wewnętrznych zniekształceń utraciły cechę prawdziwej religii.

Po trzecie: Religie fałszywe (Bâtıl dinler). Są to religie, które nawet w swych początkach nie miały związku z prawdziwą religią. Są to wymyślone wierzenia, stworzone przez różne narody. Nawet jeśli zawierają pewne zasady zgodne z rozumem i logiką, ze względu na swoje pochodzenie są pozbawione zaszczytu bycia Boskimi i w żaden sposób nie noszą znamion świętości religijnej. Religie narodów czczących ogień, gwiazdy i bożki należą do tego rodzaju.

W gruncie rzeczy, obecność jakiejkolwiek informacji lub pięknej zasady w danym narodzie czy kulturze, która znajduje się również w jednej z prawdziwych religii, nie świadczy o tym, że ta religia była pod wpływem tej kultury. Wręcz przeciwnie, wskazuje to, że źródłem tej informacji jest również boskie objawienie (vahiy). Z biegiem czasu związek z objawieniem został zapomniany i zaczęto to postrzegać jako element kultury danego narodu. Dzieje się tak, ponieważ Allah zesłał ludzkości setki tysięcy proroków. Pierwszy człowiek był jednocześnie pierwszym prorokiem. Z tego punktu widzenia, obecność informacji przekazywanych przez religie w innej kulturze świadczy o tym, że ich źródłem było objawienie. Jednak z czasem objawienie zostało zapomniane i zaczęto mylnie sądzić, że należy ono do kultury lub konkretnej osoby.

Kwestia umieszczenia Hz. Mojżesza (as – alejhi-s-selam – pokój z nim) w koszu znajduje się w wersetach Koranu; jest to wyraźnie widoczne, gdy czyta się opowieść (kıssa) i życie Hz. Mojżesza (as).

Na Bliskim Wschodzie pojawiło się wielu proroków, dlatego w kulturze sumeryjskiej również mogą znajdować się motywy zapowiadające (müjde) pewne boskie religie. Oznacza to, że niektórzy prorocy, którzy przybyli przed Mojżeszem (aleyhisselam), zwiastowali jego nadejście. Podobnie, zapowiedzi dotyczące naszego Pana Proroka (asm – alejhi-s-selam – pokój z nim) znalazły się w świętych księgach, które go poprzedzały.

Niektórzy ludzie niewierzący wykorzystują tego rodzaju inskrypcje, aby podważyć religie. Tymczasem Koran informuje nas, że żaden naród nie został pozostawiony bez proroka, ostrzegającego i duchowego przewodnika (mürşit). Takie obrazy z historii ludzkości w pełni potwierdzają te wiadomości z Koranu.

Wiadomo, że wśród Arabów z okresu Dżahilijji (Okres Ignorancji przed islamem) wciąż żywe były pozostałości religii Hanif (pierwotnego monoteizmu) Hz. Abrahama (as), pochodzące sprzed tysięcy lat. Istnienie Bejtullah (Domu Allaha, czyli Kaaby), uznawanie tego miejsca za święte przez Arabów w tamtym okresie, okrążanie go (tavaf) i podobne rytuały – przedstawianie ich jako pochodzące ze źródeł pozareligijnych jest niemożliwe. Podobnie istnienie praw chroniących ludzką godność czy inskrypcji dotyczących dawnych opowieści historycznych, choć są to dowody na korzyść religii, to zjawiska historyczne, które zostały postawione na głowie przez ateistów posługujących się materialistycznymi i godnymi Deccala (Antychryst w eschatologii islamskiej) materiałami.

Jeśli niektóre opowieści, jak ta o Hz. Hiobie (as), zostały spisane na długo przed okresem, w którym żył (jeśli to prawda), może to być wiadomość zapowiadająca go, ale może to również oznaczać, co następuje:

W historii mogło być wielu ludzi, którzy, podobnie jak Hz. Hiob (as), przeszli przez wielkie próby (imtihan). Ustalenia Koranu mają na celu wskazanie na te uniwersalne zjawiska (külli hadiseler) oraz przedstawienie życia takich bohaterów cierpliwości (sabır kahramanı), którzy pojawili się i pojawią w społeczności ludzkiej, jako żywego przykładu, z którego należy wyciągnąć naukę (kıssadan hisse).

Podsumowując: Wydarzenia i ich bohaterowie, o których wspomina Koran, z całą pewnością istnieli jako fakty historyczne (tarihî vaka). Jednak mogło również dojść do innych, podobnych wydarzeń.

Wszystko jest najlepsze w swoim własnym środowisku. Jednakże, ogólnie rzecz biorąc, wśród wszystkich rzeczy istnieje coś, co jest najlepsze i najpiękniejsze.

Na przykład w Szlachetnym Koranie stwierdza się, że człowiek został stworzony w ahsen-i takvim (ahsani taqłim), czyli w najpiękniejszej postaci, w najlepszej formie. Czy to oznacza, że inne stworzenia (mahlukat) zostały stworzone jako wybrakowane? Nie. One również są najpiękniejszymi stworzeniami w swojej dziedzinie.

Dla przykładu, słońce jest najpiękniejsze w swoim zakresie. Gdyby nie było słońca, żaden człowiek nie mógłby żyć. Ale człowiek, ogólnie rzecz biorąc, jest najpiękniejszy. Słońce zaś jest najpiękniejsze ze względu na swoje miejsce i zadanie, które wykonuje. Możemy mnożyć te przykłady: owca, ziemia, drzewo owocowe, anioł itd. – wszystkie one są najpiękniejszymi i najdoskonalszymi stworzeniami w swoich dziedzinach.

Fakt, że człowiek jest najdoskonalszy, nie oznacza, że inne stworzenia nie są doskonałe lub zostały stworzone z brakami. Nie można sobie wyobrazić owcy piękniejszej niż ta owca, nie można sobie wyobrazić wielbłąda piękniejszego niż ten wielbłąd, ani słońca piękniejszego niż to słońce. Dokładnie tak samo, objawione księgi niebiańskie (semavi kitaplar) były najdoskonalszymi księgami, jakie powinny były zostać zesłane w swoich czasach.

Podobnie nauczanie tabliczki mnożenia dziecka w szkole podstawowej nie jest ani brakiem, ani nadmiarem. Jednak studentowi na uniwersytecie nie podaje się tabliczki mnożenia, lecz bardziej zaawansowane lekcje. Podobnie księgi, które przyszły przed Koranem, były najlepsze dla swoich czasów, a ich zesłanie w tamtym okresie było przejawem mądrości (hikmet), a nie niedoskonałości. Z tego punktu widzenia każdy prorok i każde dane mu objawienie (vahiy) były najdoskonalsze i najpiękniejsze dla swojej epoki.

Jednakże, jeśli można tak powiedzieć, Koran został zesłany, gdy cała ludzkość osiągnęła poziom studentów szkoły wyższej, gotowych do pobierania nauk z jednej księgi i od jednego proroka.

Skoro najwyższa wiedza jest przekazywana na uniwersytecie, czy możemy powiedzieć: „W takim razie wiedzę uniwersytecką należy przekazywać również dzieciom w szkole podstawowej”? Ludzkość jest jak instytucja edukacyjna. Każda epoka jest jak wydział tej szkoły. Nauczycielami na tych wydziałach są prorocy.

Ludzkość od czasów Hz. Adama (as – alejhi-s-selam – pokój z nim) uczyła się od swoich nauczycieli i osiągnęła niejako poziom uniwersytecki, zdobywając zdolność do przyjmowania doskonałych nauk religii islamu. Z tego powodu ostatnia i najdoskonalsza religia została pozostawiona na koniec. W szkole podstawowej również istnieje esencja matematyki, ale lekcje są dostosowane do poziomu uczniów, a nauczyciel nie przekazuje całej swojej wiedzy, lecz to, co są w stanie zrozumieć.

Podobnie inni prorocy przekazywali ludzkości wiedzę na miarę jej poziomu i wychowywali ją. W rezultacie, gdy ludzkość osiągnęła poziom gotowości do przyjmowania nauk we wszystkich aspektach, została zesłana religia islamu i jej Wzniosły Prorok (asv – alejhi-s-selam we-s-selam – pokój z nim i błogosławieństwo).

Pytanie: Dlaczego Allah (c.c.), pozwalając na zniekształcenie wcześniej zesłanych Ewangelii (İncil) i Tory (Tevrat), uchronił Szlachetny Koran? Dlaczego Allah wcześniej pozwolił na zmianę swoich własnych słów?

1. Powierzenie spraw Allahowi w kwestiach, których mądrości nie jesteśmy w stanie pojąć, świadczy o doskonałości naszej wiary i naszej wierności wobec religii.

2. Nie wszystko, co Allah stworzył na ziemi, jest jednakowe. Niektóre rzeczy podporządkowuje prawom przyczynowo-skutkowym, inne stwarza bez przyczyn i pośredników. Na przykład, podczas gdy wszyscy ludzie pochodzą od matki i ojca, Hz. Adama (as) stworzył bez matki i ojca, Hz. Jezusa (as) bez ojca, a Hz. Ewę bez matki. Oznacza to, że czasami działa On w sposób szczególny, wykraczając poza ogólne prawa.

Ponadto, ogień pali, księżyc się nie rozpoławia, drzewo nie chodzi, laska nie może stać się wężem. Tak jest z perspektywy przyczynowości. Jednak za pozwoleniem i wolą Allaha Hz. Abraham (as) nie spłonął, Księżyc został rozpołowiony, drzewo ruszyło na rozkaz naszego Proroka (asv), a laska Hz. Mojżesza (as) stała się wężem.

Również niektórzy prorocy, którzy przybyli, zostali zabici przez narody, do których zostali posłani. Ale niektórych swoich proroków, jak Hz. Mojżesz, Hz. Abraham, Hz. Muhammad (asm), On ochraniał i strzegł.

Dokładnie ta sama sytuacja może dotyczyć ksiąg. Allah, który pozwolił na zmianę innych ksiąg, w akcie szczególnej łaski zapobiegł zmianie Szlachetnego Koranu. Z tego powodu oznajmił, że Koran znajduje się pod Jego szczególną ochroną. Allah, który uchronił Hz. Abrahama (as) przed spaleniem w ogniu, uchronił również Szlachetny Koran przed zmianami.

Teraz, tak jak nasza dusza (nefs) i szatan (szejtan) nie mogą powiedzieć: „Dlaczego Bóg nie uchronił innych proroków od śmierci, a uchronił Hz. Abrahama (as)?”, tak samo, jeśli Bóg zechce, nie będą mogli wyrazić opinii w tej kwestii.

3. Gdyby nie było wygnania Hz. Adama (as) z Raju, tak wielu ludzi nie mogłoby się rozwinąć (terakki etmek). Tak jak nasiona muszą trafić ze spichlerza na pole, aby stać się drzewem, tak ludzkość zstąpiła ze spichlerza Raju na pole świata, aby móc rozwijać się jak drzewo.

Podobnie, gdyby inne księgi nie zostały zmienione, nie byłoby mowy o nadejściu Szlachetnego Koranu. Musiały one zostać zmienione, aby otworzyć drogę dla Koranu. Jednakże za ich zmianę odpowiedzialni są tylko ci, którzy ich dokonali.

4. Pozycja naszego Proroka (asv) wśród innych proroków jest dobrze znana. Został posłany jako miłosierdzie dla światów (Alemlere rahmet), a jego proroctwo nie ogranicza się do określonego czasu i epoki, lecz obejmuje wszystkie czasy i okresy. Został posłany zarówno do ludzi, jak i do dżinnów (cin). Inni prorocy tacy nie byli.

Zatem księga tego Proroka (asv) również musiała być taka, aby obejmowała wszystkie czasy i miejsca. Gdyby nie było na niej pieczęci niezmienności, ludzie zmieniliby i tę księgę. Ta pieczęć ją uchroniła.

5. Jeśli Allah coś zechce, nikt nie może Mu się sprzeciwić. Chroniąc Koran, właśnie to ukazuje.

Słowo „islam” jest używane w wielu znaczeniach. Jednocześnie jest to także nazwa własna religii objawionej naszemu Prorokowi (asm – alejhi-s-selam – pokój z nim). Pod tym względem nazwa religii objawionej naszemu Prorokowi (asm) różni się od nazwy religii Hz. Abrahama (as) (alejhi-s-selam – pokój z nim). Chociaż nazwy tych religii są różne, w fundamentalnych kwestiach są one tożsame. Mogą jednak różnić się w szczegółach.

Wszyscy prorocy, od Hz. Adama (as) do naszego Proroka (asm), głosili prawdziwą religię (hak din). Podstawy religii, czyli zasady wiary (îman esasları), zawsze pozostawały takie same. Jednak w kwestiach, które nazywamy şeriat (szari'a – prawo Boże, zbiór praw i przepisów objawionych), dotyczących praktyk religijnych i spraw doczesnych, od czasów Hz. Adama (as) do naszego Proroka (asm) niektóre przepisy ulegały zmianie, dostosowując się do wymogów każdej epoki i potrzeb ludzi. Wszechmocny Bóg (Cenab-ı Hak), mając na względzie sposób życia i dobro ludzi każdej epoki, zesłał każdej wspólnocie (ümmet) odrębne prawo (şeriat). W 48. wersecie Sury Al-Ma'ida zostało to powiedziane w następujący sposób:

„Dla każdego z was ustanowiliśmy prawo (şeriat) i wyraźną drogę.”

Na przykład, podczas gdy Żydzi mogli modlić się tylko w synagogach, a chrześcijanie tylko w kościołach, my, muzułmanie, możemy odprawiać modlitwę w każdym miejscu. Podobnie, tłuszcz wewnętrzny zwierząt takich jak krowy i owce był zakazany (haram) w prawie Hz. Mojżesza (as), podczas gdy w naszej religii jest on dozwolony (helâl).

Ta prawda została wyrażona w Nur Külliyatı (Nur Kullijaty – Zbiór Światła, dzieło teologiczne Saida Nursiego) w następujący sposób:

„Prawa Boże (şeriatlar) zmieniają się w zależności od wieków. Być może w jednym wieku mogły przychodzić i przychodziły różne prawa i różni prorocy dla różnych ludów. Po Hâtem-ül Enbiya (Chatam al-Anbija – Pieczęć Proroków, tytuł Proroka Muhammada, pzn), jego wielkie prawo (şeriat-ı kübrası) stało się wystarczające dla każdego narodu w każdym wieku, dlatego nie ma już potrzeby istnienia różnych praw. Jednakże w szczegółach (teferruat) pozostała pewna potrzeba istnienia różnych szkół prawnych (mezheb).” (Sözler, s. 485)

„Jeden z przepisów drugorzędnych (fer’î hükümler), będąc w jednym czasie korzyścią (maslahat), w innym czasie staje się szkodą (mazarrat). Albo jedno lekarstwo, będąc dla jednej osoby lekiem, dla innej staje się chorobą. Z tego powodu Koran uchylił (nesh) część przepisów drugorzędnych. Oznacza to, że orzekł, iż ich czas minął, a nadeszła kolej na inne przepisy.” (İşarât-ül İ’caz, s. 50).

Podstawowe zasady są takie same dla wszystkich proroków; są niezmienne i nie podlegają uchyleniu (nesh – abrogacja, uchylenie wcześniejszego przepisu przez późniejszy). Na przykład filary wiary (imanın rükünleri) są takie same we wszystkich prawdziwych religiach i w ich wszystkich z istnieje kult religijny. Jednak w przepisach drugorzędnych dotyczących kultu, czyli w szczegółach, można dostrzec różnice. W takich kwestiach jak forma modlitwy, jej czas czy kierunek modlitwy (kıble) dochodziło do abrogacji.

Naszym zdaniem, jeśli weźmie się pod uwagę, że w księgach boskich innych niż Szlachetny Koran nie została nadana nazwa religii dla tych, którzy mieli za nią podążać, a nazwy takie jak „judaizm” i „chrześcijaństwo” pojawiły się później i zostały nadane zwolennikom tych proroków, wówczas znaczenie stwierdzenia „Zaprawdę, religią (uznawaną) u Allaha jest islam” staje się jaśniejsze. Chociaż religia głoszona przez Hz. Muhammada (asv) ma swoje własne, specyficzne przepisy, fakt, że Koran nieustannie podkreśla swoją rolę jako potwierdzenie tego, co przynieśli wcześniejsi prorocy, pokazuje, że to, co oni głosili, również znajdowało się w kręgu islamu. Jednak z woli boskiej mądrości, najdoskonalsza forma tych nauk została osiągnięta wraz z posłaniem Hz. Muhammada (asv). Zatem jedyną drogą do osiągnięcia zadowolenia Wszechmocnego Allaha jest pełna wiara w to, co On objawił.

Religia Islamu nie traktuje na równi müşrików (muszrikun) – politeistów, czyli tych, którzy przypisują Bogu (Allahowi) partnerów – oraz Ehl-i kitap (Ahl al-Kitab), czyli Ludzi Księgi, to jest chrześcijan i żydów. W Surze Al-Ma'idah zostało objawione: „Dozwolone jest wam pożywienie tych, którym została dana Księga, a wasze pożywienie jest im dozwolone” (Sura Al-Ma'idah, 5:5). Zgodnie z tym wersetem, możliwe jest nawiązywanie z nimi relacji w sferze gospodarczej i handlowej. W dalszej części tego samego ayet (aja) – wersetu Koranu – znajduje się informacja, że muzułmańscy mężczyźni mogą poślubiać cnotliwe kobiety spośród Ludu Księgi czyli wyznawczynie chrześcijaństwa i judaizmu. Natomiast małżeństwo muzułmanina z politeistką (oddającą cześć bożkom) jest zabronione.

Uważamy za pożyteczne przytoczyć również następujące szlachetne wersety (ayet-i kerime) dotyczące Ludu Księgi:

„(O Wysłanniku Mój!) powiedz: O Ludu Księgi! Dochodźcie do słowa jednakowego dla nas i dla was: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Boga; abyśmy nie dodawali Jemu niczego za współtowarzyszy; i aby jedni z nas nie brali sobie innych za panów, poza Bogiem.” (Sura Al-Imran, 3:64)

„I nie dyskutujcie z ludem Księgi inaczej, jak w sposób uprzejmy – z wyjątkiem tych spośród nich, którzy są niesprawiedliwi. I mówcie: 'Uwierzyliśmy w to, co nam zostało zesłane, i w to, co wam zostało zesłane. Nasz Bóg i wasz Bóg jest jeden. I my jesteśmy Mu ¹w pełni poddani (po arabsku: muslimun)'.” (Sura Al-Ankabut, 29:46)

„Z pewnością znajdziesz, że ludźmi najbardziej wrogimi wobec tych, którzy uwierzyli, są żydzi i ci, którzy dodają Bogu współtowarzyszy. I z pewnością znajdziesz, że najbliżsi w miłości wobec tych, którzy uwierzyli, są ci, którzy mówią: 'Jesteśmy chrześcijanami'.” (Sura Al-Ma'idah, 5:82)

1. W chrześcijaństwie istnieje dogmat Trójcy, podczas gdy w Islamie to dogmat Tawhidu ma centralny charakter.  Oznacza to  wiarę w jedynego Boga, który jest rozumiany jako jedność.
2. Islam uznaje wszystkie religie objawione i wszystkich ich proroków; chrześcijaństwo natomiast uznaje za prawdziwe jedynie Pismo Święte (Biblię) i nie uznaje Szlachetnego Koranu za księgę objawioną.
3. Chrześcijaństwo głosi, że człowiek rodzi się grzeszny (obciąża go grzech pierworodny) i z tego powodu musi zostać ochrzczony, aby zostać oczyszczonym; islam natomiast stwierdza, że wszyscy ludzie rodzą się bez grzechu i nikt nie poniesie grzechu innej osoby.
4. W Chrześcijaństwie księża i zakonnicy mają władzę spowiadania i odpuszczania ludziom ich grzechów; podczas gdy  według Islamu  grzechy może im wybaczyć wyłącznie  Allah.
5. Chrześcijanie  uważają słowa Jezusa (PzN) za Słowo Boże; według  islamu natomiast boskie nakazy są objawiane drogą objawienia za pośrednictwem anioła Gabriela (Dżibril) (PzN).
6. Chrześcijanie wierzą, że Jezus (PzN) został ukrzyżowany.  Islam zaś naucza, że Allah zabrał Go ( wzniósł w niebiosa)  do Siebie.
7. Chociaż współcześni chrześcijanie twierdzą, że ich religia jest ostatnią religią, to twierdzenie to  jest uważane za fałsz  w świetle nauk Islamu .

Podstawa :

„Zaprawdę, religią jedyną u Allaha jest Islam...” (Sura Al-i Imran, 3:19)

Z powyższego wynika, że :

„A kto szuka innej religii niż Islam, to nie będzie ona od niego przyjęta; i on w życiu ostatecznym będzie w liczbie tych, którzy ponieśli stratę.” (Sura Al-i Imran, 3:85).

(zob. Encyklopedia Islamska "Şamil", hasło: Chrześcijaństwo)

Jako muzułmanie, wierzymy (iman (iman) – wiara), że Prorokom Mojżeszowi, Dawidowi i Jezusowi (Hz. Musa, Hz. Dâvud ve Hz. İsa Aleyhimüsselâm – pokój z nimi wszystkimi) zostały zesłane Boskie księgi o nazwach Tawrat (Tora), Zabur (Psalmy) i Indżil (Ewangelia), i że księgi te w swej pierwotnej formie nie zawierały żadnych postanowień sprzecznych z religią prawdy i monoteizmu (tevhid (tałhid) – wiara w jedność Boga). Jednakże faktem jest, że księgi te nie zostały później odpowiednio przechowane, a ich oryginały zaginęły.

Nie możemy twierdzić, że w księgach, które dziś znajdują się w posiadaniu Żydów i Chrześcijan, nie ma absolutnie nic z objawień zesłanych prorokom. Jest jednak również faktem, że zostały do nich wmieszane zabobony (hurafe (khurāfāt)) i błędne wierzenia (bâtıl itikadlar). Z tego powodu podchodzimy do tych ksiąg z ostrożnością. Postanowienia w nich zawarte, które są zgodne z Koranem, przyjmujemy jako pochodzące z objawienia (vahiy (wahj)). Postanowienia, które są sprzeczne z Koranem, uważamy za prawdopodobnie dodane do tych ksiąg w późniejszym okresie. Natomiast w przypadku fragmentów, które nie są ani zgodne, ani sprzeczne z Koranem, zachowujemy milczenie. Ani ich nie przyjmujemy, ani nie odrzucamy. Istnieje bowiem zarówno prawdopodobieństwo, że są one dziełem objawienia, jak i że nim nie są.

Na ten temat Abu Hurajra (radijallahu anhu – niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: "Ludzie Księgi (Ehl-i Kitab – Żydzi i Chrześcijanie) czytali Torę po hebrajsku i objaśniali ją muzułmanom po arabsku. W tej kwestii Wysłannik Allaha (Resûlüllah (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)) nakazał swoim towarzyszom, co następuje:

«Nie potwierdzajcie słów Ludzi Księgi ani im nie zaprzeczajcie. Mówcie natomiast:

'Uwierzyliśmy w Allaha i w to, co nam zostało zesłane (Koran), i w to, co zostało zesłane Abrahamowi, Isma'ilowi, Izaakowi, Jakubowi i plemionom; i w to, co zostało dane Mojżeszowi i Jezusowi; i w to, co zostało dane prorokom od ich Pana. My nie czynimy żadnej różnicy między nimi i jesteśmy muzułmanami, poddanymi Bogu.'" (Sura Al-Baqarah, 2:136).»