Szlachetny werset, który zakazuje rasizmu:
„O ludzie! Zaprawdę, My stworzyliśmy was z mężczyzny i kobiety i uczyniliśmy was ludami i plemionami, abyście się wzajemnie poznawali. Zaprawdę, najbardziej szlachetny spośród was w oczach Allaha jest ten, kto jest najbardziej bogobojny.” (Sura Al-Hudżurat, werset 13)
W tej samej surze Allah objawia:
„Zaprawdę, wierzący są braćmi. Gódźcie więc waszych braci.”
Jak wynika z tych wersetów, Allah nie czyni żadnego narodu bratem innego narodu, lecz czyni braćmi jedynie wierzących. Zgodnie z Islamem, człowiek, który nie jest wierzący, nie może być dziedzicem swojego wierzącego ojca. Gdy wiara zanika, więzy materialne, fizyczne i rasowe tracą na znaczeniu.
Wysłannik Allaha (alejhissalatu łassalam – Pokój i błogosławieństwo niech będzie z Nim), mówiąc: „Nie jest (doskonałym) wierzącym ten, kto nie pragnie dla swojego brata w wierze tego, czego pragnie dla siebie”, wskazuje nam drogę, jak ten werset powinien odbić się w naszym świecie czynów i uczuć.
Skoro wierzący powinni tak bardzo się miłować, co mają zrobić, jeśli z jakiegoś powodu pojawi się między nimi nienawiść i wrogość? Dalsza część wersetu nakazuje: „Gódźcie więc waszych braci”. Doprowadźcie ich do pokoju i spokoju. Przekształćcie ich wrogość w przyjaźń, miłość i braterstwo. Tak, zgodnie z prawem Koranu, wierzący są braćmi. Wszyscy są jedną rodziną. Jednym frontem. Ci, którzy wprowadzają między nich podziały, świadomie lub nieświadomie, działają na rzecz przeciwnego frontu.
Wzniosła lekcja z Sury Hud
Kiedy podczas potopu Prorok Noe (alejhissalam – Pokój z nim) powiedział: „O Panie mój! Mój syn jest przecież z mojej rodziny”, nadeszła Boska odpowiedź: „O Noe! On nie jest z twojej rodziny”. Oznacza to, że niewierzący, buntujący się syn człowieka nie jest uważany za jego prawdziwą rodzinę. A zatem, jego niewierzący rodak również nie może być jego przyjacielem, ani bratem. Słowo Allaha, które przedstawia tę prawdę w sposób tak jasny, że nie pozostawia miejsca na żadną interpretację:
„O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie sobie za przyjaciół waszych ojców i waszych braci, jeśli oni przedkładają niewiarę nad wiarę. A kto z was bierze ich sobie za przyjaciół, tacy są niesprawiedliwi.” (Sura At-Tauba, werset 23)
Ten werset jest innym wyrazem subtelnego ducha i głębokiej świadomości, której naucza werset: „Zaprawdę, wierzący są braćmi”. Twój niewierzący ojciec nie jest twoim przyjacielem, twój niewierzący brat również nie jest twoim przyjacielem.
Człowiek, który bierze ich sobie za przyjaciół, pogwałcił prawdę, dopuścił się niesprawiedliwości. Niewłaściwie użył uczucia miłości, które jest darem od Allaha, i tym samym dopuścił się niesprawiedliwości…
Poprzez zły wybór stał się przyczyną swojego wejścia do Piekła, skrzywdził samego siebie. W jego sercu miłość do niewiernych przeważyła nad miłością do wierzących, i przez popełnienie tej wielkiej niesprawiedliwości stał się on ciemiężycielem.
Allah, który jest Władcą Dnia Sądu, oznajmia:
„Tego Dnia nie przyniosą pożytku ani majątek, ani synowie, z wyjątkiem tych, którzy przyjdą do Allaha z czystym sercem.” (Sura Asz-Szu'ara, werset 88-89)
Czyż pierwszym i najwyższym stopniem bliskości rasowej nie jest relacja między dzieckiem, a ojcem? Ten werset oznajmia nam, że nawet ta bliskość nie będzie miała żadnej wartości na tym placu. O jakim więc rasizmie mówimy? Tego Dnia nikt nie będzie oceniany ani na podstawie swojego majątku, ani posiadłości, ani liczby dzieci.
Tego Dnia jedyną walutą będzie serdeczne serce. Czyste i szczere serce, które poddało się Allahowi i jest posłuszne każdemu Jego rozkazowi. Serce, które nie jest przywiązane do nikogo innego poza Nim. Ktokolwiek posiada takie serce, czy to Arab, czy nie-Arab, jest przyjęty. A Raj jest celem nagrody dla posiadaczy czystego serca. Tam każdy wierzący otrzyma pozycję zgodną ze swoją szczerością intencji, czynami, moralnością, wysiłkiem i aspiracjami. Wszystkie stopnie w Raju opierają się na tych zasadach. Nie ma tam osobnych miejsc dla każdej rasy.
