Objawienie (łahj) to słowa, które Allah kieruje do wybranych przez siebie spośród ludzi proroków, aby mogli oni przekazać Jego nakazy ludziom (Prof. Dr İsmail Cerrahoğlu, Tefsir Usûlü, s. 39, Ankara 1979).
Objawienie to wiedza i poznanie (ma'rifet), które prorocy odnajdują w swojej duszy (sercu), otrzymane za pośrednictwem lub bez pośrednictwa.
Próba wyjaśnienia objawienia za pomocą pojęć materialnych nie byłaby właściwa. Jest to stan wyjątkowy, właściwy tylko prorokom. Tak jak ten, kto nie jest aniołem, nie może poznać anielskości, a ten, kto nie jest człowiekiem, nie może zrozumieć człowieczeństwa, tak i ten, kto nie jest prorokiem, nie może tego doświadczyć ani w pełni poznać. Jednakże istnienie objawienia jest pewne.
„Właściciel i Zarządca tego wszechświata z pewnością działa świadomie i zarządza z mądrością; kieruje wszystkim, widząc każdą stronę; wychowuje wszystko, wiedząc i widząc; i kieruje, pragnąc mądrości, celów i korzyści widocznych we wszystkim. Skoro Ten, który czyni, wie, to z pewnością Ten, który wie, mówi. Skoro będzie mówił, to z pewnością będzie mówił do istot świadomych, myślących i potrafiących rozumieć mowę. Skoro będzie mówił do istot myślących, to z pewnością będzie mówił do gatunku ludzkiego, który spośród istot świadomych jest najbardziej złożony i posiada uniwersalną świadomość. Skoro będzie mówił do gatunku ludzkiego, to z pewnością będzie mówił do tych spośród ludzi, którzy są zdolni do przyjęcia Jego mowy i są ludźmi doskonałymi...”
— Bediüzzaman, „Listy” (Mektubat), s. 89
Prorocy otrzymują postanowienia i prawdy od Allaha drogą objawienia. Wszyscy prorocy byli adresatami objawienia Allaha.
„Zaprawdę, My objawiliśmy tobie (o Muhammadzie), tak jak objawiliśmy Noemu i prorokom po nim. I objawiliśmy Abrahamowi, Izmaelowi, Izaakowi, Jakubowi i plemionom; i Jezusowi, Hiobowi, Jonaszowi, Aaronowi i Salomonowi. A Dawidowi daliśmy Psałterz (Zabur).” (Sura An-Nisa, 4:163)
Ten werset pokazuje, że objawienie jest wspólną wartością dla wszystkich proroków.
Objawienie ma również wiele rodzajów i stopni:
Najczęstszą formą objawienia jest przekazywanie i ogłaszanie Boskich postanowień prorokom za pośrednictwem anioła objawienia, Dżibrila (Gabriela). W ten sposób został zesłany Koran. Sposób, w jaki Dżibril przynosił objawienie, również miał różne formy. Anioł mógł ukazać się prorokowi w swojej pierwotnej postaci, jak również przybrać postać ludzką, przynosząc objawienie. Czasami zaś, nie ukazując się w ogóle, przychodził z dźwiękiem przypominającym dzwonienie dzwonu lub brzęczenie pszczół i pozostawiał objawienie w sercu proroka.
Czasami również Allah Wszechmogący przekazuje swoje nakazy i postanowienia bezpośrednio, bez pośredników, mówiąc do swojego proroka i pozwalając mu je usłyszeć. Tak jak w przypadku objawienia, które Hz. Musa otrzymał bezpośrednio od Allaha na górze Tur, oraz objawienia, które nasz Prorok otrzymał podczas Wniebowstąpienia (Mi'radż).
„I stworzyłem dżiny i ludzi tylko po to, aby Mnie czcili (i poznawali).” (Sura Az-Zarijat, 51:56)
Jak wyrażono w powyższym wersecie, głównym celem Wzniosłego Stwórcy jest przedstawienie swojej istoty (Zat), atrybutów (sifat) i imion (asma). Tak jak przedstawia On swoje atrybuty, takie jak wiedza, wola, życie i moc, poprzez swoje czyny i dzieła sztuki, tak samo ukaże je najkrótszą drogą, czyli poprzez swoją mowę (tekellüm). (Nursi, Szualar, s. 103). Wszechmogący Allah nie tylko podejmuje się czynów, lecz także rozmawia z wybranymi ludźmi, aby przedstawić Siebie również za pomocą swojego słowa (kelam), co wyraża istotę i cel objawienia (łahj).
Według jednego z największych uczonych naszych czasów, Bediüzzamana Saida Nursiego, istotę objawienia, którą zgodnie obwieściło sto tysięcy proroków i którą dowiodły niebiańskie księgi i zwoje, oraz cel przesłania objawionego, można udowodnić z jasnością dnia za pomocą pięciu świetlistych dróg (zob. Szualar, Siódmy Promień).
Tenezzül-ü İlâhî (Łaskawe Zstąpienie Boga)
Pojęcie „Tenezzül-ü İlâhî” oznacza, że Wszechmogący Allah raczy zniżyć się do rozmowy ze stworzeniami, które sam stworzył, a zwłaszcza z ludźmi, których stworzył w „najpiękniejszej postaci” (ahsanu taqłim), jako ich prawdziwy Bóg.
Jest wymogiem Jego boskości (uluhijja) i panowania (rububijja), Jego bycia prawdziwym obiektem czci i Bogiem, aby Wszechmogący Allah, który sprawia, że wszystkie Jego żywe stworzenia mówią i który zna ich mowę, sam również uczestniczył w ich rozmowach poprzez swoją mowę. To, że Allah rozmawia z ludźmi, oznacza, że zwraca się do nich w sposób dla nich zrozumiały, na poziomie ich umysłów, co jest wyrazem Jego łaskawego zstąpienia jako Stwórcy do swoich stworzeń.
Taarrüf-ü Rabbanî (Pańskie Samoprzedstawienie się)
Pojęcie „Taarrüf-ü Rabbanî” oznacza, że Wszechmogący Allah, jako Pan światów, który stworzył wszystkie byty, kieruje nimi i zarządza, raczy zniżyć się i z łaski przedstawić Siebie swoim stworzeniom.
Wszechmogący Allah, który z tak ogromnym nakładem stworzył wszechświat pełen cudów, aby dać poznać Siebie, i który sprawia, że tysiące języków głoszą Jego doskonałość, ogłaszając Jego nieskończoną wiedzę i moc, z pewnością przedstawi Siebie również za pomocą swoich własnych słów.
Mukabele-i Rahmanî (Miłosierna Odpowiedź)
Pojęcie „Mukabele-i Rahmanî” oznacza, że Miłosierny (Ar-Rahman) i Litościwy (Ar-Rahim) Wszechmogący Allah, z miłosierdzia, odpowiada na prośby ludzi, którzy we wszystkim są od Niego zależni.
Jest wymogiem Jego cechy jako Stwórcy, aby tak jak odpowiada On w działaniu (fiilen) na prośby i dziękczynienia prawdziwych ludzi – którzy, będąc najznamienitszymi, najdelikatniejszymi i najbardziej tęskniącymi za swoim Stwórcą spośród wszystkich bytów, są jednocześnie najbardziej ubodzy, bezsilni i potrzebujący – tak samo odpowiadał im swoim słowem (kelam).
Mükâleme-i Sübhanî (Chwalebny Dialog)
Pojęcie „Mükâleme-i Sübhanî” oznacza, że Wszechmogący Allah, który jest wolny od wszelkich niedoskonałych atrybutów, rozmawia ze swoimi stworzeniami – zwłaszcza z ludźmi – za pośrednictwem objawienia, które również jest wolne od wszelkich wad.
Atrybut mowy, który jest nieodzownym następstwem i świetlistym przejawem wiedzy i życia, z pewnością istnieje w sposób wszechogarniający, nieskończony, nieograniczony i ciągły u Wszechmogącego Allaha, który posiada wszechogarniającą, nieskończoną wiedzę oraz wieczne, niewyczerpane życie. Otóż objawienie (łahj) jest przejawem tego nieskończonego dialogu, odbiciem tej niezliczonej mowy.
İş'âr-ı Samedânî (Powiadomienie od Samoistnego)
Pojęcie „İş'âr-ı Samedânî” oznacza, że Wszechmogący Allah, który niczego nie potrzebuje (As-Samad), za pomocą swojej mowy – najsilniejszego dowodu Jego istnienia – daje się poznać swoim stworzeniom, które pod każdym względem są od Niego zależne, i sprawia, że odczuwają one, iż w każdej chwili jest On przy nich obecny i świadomy ze swoją wiedzą i mocą.
Jest wymogiem Jego boskości (uluhijja), aby Allah, który stwarza swoje stworzenia – takie jak istota ludzka, która jest najmilsza, najbardziej kochająca, najbardziej zatroskana o swoje życie, najbardziej potrzebująca oparcia, na którym mogłaby się wesprzeć, i najbardziej tęskniąca za odnalezieniem swojego Pana i Stwórcy – ubogimi i bezsilnymi, a jednocześnie obdarza ich dusze tęsknotą i miłością, dał im się poznać poprzez swoją mowę, jako że jest On jedyną istotą posiadającą siłę i moc, by zaradzić każdej dolegliwości. (zob. Nursi, tamże).
