Czy można udowodnić, że Islam jest religią miłości, pokoju i tolerancji? Czy mogą Państwo podać na to przykłady?
Drogi Bracie / Droga Siostro,
Słowo „Islam” w języku arabskim ma ten sam rdzeń co słowo „pokój”. Islam jest religią zesłaną po to, by ofiarować ludzkości życie pełne spokoju i pokoju, w którym poprzez które na ziemi manifestuje się nieskończone miłosierdzie i miłość Allaha. Allah wzywa wszystkich ludzi do moralności islamskiej jako wzorca, który wskazuje drogę do tego, by na ziemi żyć w miłosierdziu, wzajemnym współczuciu, tolerancji i pokoju. W wersecie 208 sury al-Baqara powiedziano:
„O wy, którzy wierzycie! Wejdźcie wszyscy w pokój i bezpieczeństwo (Silm, Islam) i nie postępujcie śladami szatana! Zaprawdę, on jest dla was wrogiem oczywistym.”
Jak widać w wersecie, Allah informuje, że „bezpieczeństwo” ludzi może być zapewnione jedynie poprzez wejście do Islamu i życie w zgodzie z moralnością Koranu.
Allah potępił sianie zepsucia
Allah nakazał ludziom powstrzymywanie się od czynienia zła; zakazał niewiary, grzechu (fisk), buntu, ucisku, tyranii, zabijania i przelewania krwi. Ci, którzy nie przestrzegają tego nakazu Allaha, zostali w wersecie określeni jako „postępujący śladami szatana”, ponieważ jawnie przyjęli postawę, której Allah zakazał. Dwa z wielu wersetów Koranu na ten temat brzmią następująco:
„Ci, którzy łamią przymierze z Allahem, po jego uroczystym zawarciu, i którzy zrywają to, co Allah nakazał złączyć, i którzy sieją zepsucie na ziemi - nad nimi ciąży przekleństwo i dla nich będzie zła siedziba ostateczna.” (Sura ar-Ra'd, 13:25)
„I poszukuj, poprzez to, co dał ci Allah, siedziby ostatecznej, ale nie zapominaj o twoim udziale na tym świecie. I czyń dobro, tak jak Allah był dobry dla ciebie. I nie staraj się szerzyć zepsucia na ziemi. Zaprawdę, Allah nie miłuje tych, którzy sieją zepsucie!” (Sura al-Kasas, 28:77)
Jak widać, Allah w religii Islamu zakazał wszelkiego rodzaju działań prowadzących do zepsucia, które obejmują również terror i przemoc, oraz potępił tych, którzy podejmują takie działania. Muzułmanin to człowiek, który sprawia, żę świat staje się lepszy i piekniejszy.
Islam broni wolności myśli i tolerancji
Islam, religia, która jawnie zapewnia i gwarantuje ludziom wolność idei, myśli i życia, wprowadziła nakazy, które zapobiegają i zakazują napięć, sporów, negatywnego mówienia o sobie nawzajem, a nawet negatywnych myśli (zann) między ludźmi.
Islam zakazał wywierania nawet najmniejszej presji ideologicznej na ludzi, nie mówiąc już o terroryzmie i różnych aktach przemocy:
„Nie ma przymusu w religii! Prawość (ruszd) odróżniła się już od fałszu.” (Sura al-Baqara, 2:256)
„Ty nie jesteś nad nimi tyranem, który zmusza.” (Sura al-Ghaszija, 88:22)
Zmuszanie ludzi do wyznawania jakiejś religii lub praktykowania jej obrzędów jest sprzeczne z istotą i duchem Islamu. Ponieważ Islam wymaga, aby wiara opierała się na wolnej woli i akceptacji sumienia. Oczywiście, muzułmanie mogą nawzajem napominać się i zachęcać do stosowania cnót moralnych opisanych w Koranie, ale nigdy nie można w tej kwestii stosować przymusu. Nie można również skłaniać osoby do praktykowania religii poprzez przyznawanie jej ziemskich przywilejów.
Wyobraźmy sobie odwrotny model społeczny. Załóżmy na przykład, że ludzie są zmuszani do odprawiania modlitw. Taki model społeczny jest całkowicie sprzeczny z Islamem, ponieważ wiara i kult mają wartość tylko wtedy, gdy są skierowane wyłącznie do Allaha. Jeśli system zmuszałby ludzi do wiary i kultu, to ludzie byliby pobożni ze strachu przed tym systemem. Z perspektywy religii wartościowe jest natomiast praktykowanie jej dla zadowolenia Allaha w środowisku, w którym sumienia są całkowicie wolne.
Allah zakazał zabijania niewinnych ludzi
Zabójstwo niewinnego człowieka jest, według Koranu, jednym z największych grzechów:
„Kto zabija człowieka – nie jako zemstę za zabójstwo lub za sianie zepsucia na ziemi – to tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A kto go ocala (zapobiegając jego zabiciu), to tak, jakby ocalił wszystkich ludzi. Zaprawdę, przychodzili do nich Nasi posłańcy z jasnymi dowodami! Potem jednak wielu z nich popełniało na ziemi występki.” (Sura al-Ma'ida, 5:32)
„I ci, którzy nie wzywają wraz z Allahem żadnego innego boga; i nie zabijają człowieka, którego Allah uczynił świętym, chyba że zgodnie z prawem; i nie dopuszczają się cudzołóstwa. A kto to czyni, spotka go ciężka kara.” (Sura al-Furkan, 25:68)
Jak widać w powyższych wersetach, osobom, które niesprawiedliwie zabijają niewinnych ludzi, grozi wielka kara. Allah poinformował, że zabicie jednej osoby jest tak ciężkim przestępstwem, jak zabicie wszystkich ludzi. Człowiek, który przestrzega granic Allaha, nie ma możliwości skrzywdzenia nawet jednego człowieka, nie mówiąc już o mordowaniu tysięcy niewinnych. Ci, którzy myślą, że unikając sprawiedliwości na tym świecie, uciekną od kary, nigdy nie unikną rachunku, który będą musieli zdać przed Allahem po śmierci. Dlatego wierzący, którzy wiedzą, że po śmierci będą musieli zdać rachunek przed Allahem, z wielką starannością przestrzegają Jego granic.
Allah nakazuje wierzącym, by byli współczujący i miłosierni
W jednym z wersetów moralność muzułmańska jest opisana w następujący sposób:
„A następnie być wśród tych, którzy uwierzyli i zalecali sobie wzajemnie cierpliwość, i zalecali sobie wzajemnie miłosierdzie. Tacy są ludźmi prawicy.” (Sura al-Balad, 90:17-18)
Jedną z najważniejszych cech moralności, którą Allah zesłał swoim sługom, aby w Dniu Sądu Ostatecznego mogli osiągnąć zbawienie i dostąpić Jego miłosierdzia i Raju, jest, jak widać w wersecie, „bycie wśród tych, którzy zalecali sobie wzajemnie miłosierdzie”.
Islam opisany w Koranie ma niezwykle nowoczesną, światłą i postępową strukturę. Prawdziwy muzułmanin to przede wszystkim osoba pokojowo nastawiona, tolerancyjna,, kulturalna, światła, uczciwa, rozumiejąca sztukę i naukę, o cywilizowanej osobowości.
Muzułmanin wychowany w duchu pięknej moralności, jaką przynosi Koran, podchodzi do każdego z miłością, jaką zaleca Islam; jest pełen szacunku dla wszelkich idei; ceni estetykę i sztukę, a w obliczu wydarzeń zawsze zachowuje się w sposób pojednawczy, łagodzący napięcia, otwarty i umiarkowany (itidalli). W społeczeństwach składających się z takich ludzi panowałaby cywilizacja bardziej rozwinięta niż w krajach uważanych dziś za najnowocześniejsze, a także wysoka moralność społeczna, radość, pokój, sprawiedliwość, bezpieczeństwo, obfitość i błogosławieństwo.
Allah nakazał tolerancję i przebaczenie
Pojęcie „przebaczenia i tolerancji”, wyrażone w słowach „Trzymaj się przebaczenia” z wersetu 199 sury al-A'raf w Szlachetnym Koranie, stanowi jedną z fundamentalnych zasad religii Islamu.
Gdy spojrzymy na historię Islamu, bardzo wyraźnie widać, jak muzułmanie wcielali tę ważną cechę moralności koranicznej w życie społeczne. W każdym miejscu, do którego dotarli, muzułmanie eliminowali błędne praktyki, tworząc środowisko wolności i tolerancji. Zapewnili ludom, które były sobie diametralnie przeciwne pod względem religii, języka i kultury, pokojowe i harmonijne współżycie pod jednym dachem, a tym, którzy podążali za nimi, przynieśli wielką wiedzę, bogactwo i wyższość. Jednym z najważniejszych powodów, dla których Imperium Osmańskie, rozciągające się na ogromnym obszarze geograficznym, mogło przetrwać przez wieki, było właśnie życie w atmosferze tolerancji i zrozumienia, jaką przyniósł Islam. Muzułmanie, znani od stuleci ze swojej tolerancyjnej i współczującej natury, zawsze byli najbardziej miłosiernymi i sprawiedliwymi ludźmi swoich czasów. Wszystkie grupy etniczne w tej wielonarodowej strukturze przez lata swobodnie praktykowały swoje religie, a ponadto miały zapewnione wszelkie możliwości do kultywowania swojej religii i kultury.
Tolerancja, w prawdziwym tego słowa znaczeniu właściwa muzułmanom, przyniesie pokój i pomyślność całemu światu tylko wtedy, gdy będzie stosowana zgodnie z nakazami Koranu. W Koranie zwrócono uwagę na tę cechę w następującym wersecie:
„Dobro i zło nie są równe. Odpychaj (zło) tym, co jest lepsze, a wtedy ten, między którym a tobą była wrogość, stanie się jakby bliskim przyjacielem.” (Sura Fussilat, 41:34)
Wszystko to pokazuje, że cechy moralne, które Islam zaleca ludziom, są cnotami, które przyniosą światu pokój, spokój i sprawiedliwość. Barbarzyństwo, które obecnie jest na porządku dziennym na świecie i nazywane jest „islamskim terroryzmem”, jest dziełem ludzi całkowicie oddalonych od moralności koranicznej, ignorantów i fanatyków, zbrodniarzy, którzy w rzeczywistości nie mają nic wspólnego z religią. Rozwiązaniem kulturowym, które należy zastosować wobec tych osób i grup, próbujących prowadzić swoje okrucieństwa pod płaszczykiem Islamu, jest nauczanie ludzi prawdziwej moralności islamskiej.
Innymi słowy, religia Islamu i moralność Koranu nie są wsparciem dla terroryzmu i terrorystów, lecz lekarstwem, które może uwolnić ziemię od plagi terroryzmu.
Religia Pokoju i Prorok Miłości
Prorocy to osoby powołane, aby uczynić świat siedzibą pomyślności i pokoju. Zostali posłani, aby przekazać ludzkości religię Islamu, która oznacza „pokój i pomyślność”. W jednym z hadisów nasz Prorok (PzN) powiedział:
„My, prorocy, jesteśmy braćmi od jednego ojca, religia nas wszystkich jest jedna.” (Buchari, Anbija, 48)
Wszechmogący Allah w Koranie mówi:
„Zaprawdę, religią jedyną u Allaha jest Islam.” (Sura Al-i Imran, 3:19)
i informuje, że wszyscy prorocy przyszli, aby przedstawić tę religię ludziom, i że w tej kwestii prorocy dali ludzkości pierwsze wzorce.
Islam oznacza pokój i pomyślność. Muzułmanin to ten, kto osiągnął pokój i pomyślność, kto dąży do pokoju i pomyślności. Jednym z imion Wszechmogącego Allaha jest „As-Salam”. Oznacza to, że On jest źródłem pokoju i pomyślności. Muzułmanin, który poddaje się Jemu, poprzez połączenie się ze źródłem pokoju i pomyślności, najpierw osiąga spokój i harmonię w swoim wewnętrznym świecie, a następnie stara się przenieść ten pokój, który poznał, na świat zewnętrzny. Rzeczywiście, dobry muzułmanin, nawet jeśli żyje w najgorszych warunkach, stara się trzymać z dala od wszelkiego stresu, kryzysów i uczuć naruszających wewnętrzny spokój. Z tego powodu muzułmanin, który aspiruje do „Dar as-Salam” (Siedziby Pokoju), czyli Raju, ma za zadanie uczynić świat siedzibą pokoju. Być może dlatego też pierwszy człowiek, zanim przybył na świat, został umieszczony w Raju, żył tam przez pewien czas i, wyposażony w kulturę Raju, został zesłany na świat. Teraz człowiek zesłany na świat płonie tęsknotą za utraconym Rajem, najpierw próbuje go zbudować na ziemi, a przynajmniej marzy o ponownym jego osiągnięciu w życiu ostatecznym.
Podobnie, inne imię muzułmanina to „Mumin”, co oznacza „posiadający bezpieczeństwo i zaufanie”. Jednym z imion Wszechmogącego Allaha jest również „Al-Mumin”. Zatem wierzący, który wierzy w źródło zaufania, Wszechmogącego Allaha, i jest z Nim związany, jest osobą spójną wewnętrznie, spokojną i przenoszącą tę atmosferę zaufania, którą zbudował w swoim wewnętrznym świecie, na świat zewnętrzny. Dlatego istnienie wierzącego człowieka jest dobrem dla wszystkich. Koran, mówiąc o społeczności islamskiej, stwierdza:
„Wy jesteście najlepszą wspólnotą, jaką kiedykolwiek powołano dla ludzkości: nakazujecie to, co jest dobre, a zakazujecie tego, co jest złe, i wierzycie w Allaha...” (Sura Al-i Imran, 3:110)
Jednym z imion Wszechmogącego Allaha, właściciela religii Islamu, jest również Al-Wadud (Hud 11/90). Wadud to intensywna forma imiesłowu czynnego, oznaczająca „bardzo kochający i bardzo kochany”. Tak, Wszechmogący Allah jest źródłem miłości. On stworzył miłość i umieścił ją w naszej istocie, „tchnąc w nas ze Swego Ducha”. Jak powiedział Ibn Arabi:
„Pochodzimy z miłości, na miłości zostaliśmy stworzeni, ku miłości się zwróciliśmy i miłości oddaliśmy nasze serca.” (Ibn al-Arabi 1998, 38)
W jednym z wersetów powiedziano:
„Zaprawdę, mój Pan jest Litościwy (Rahim), Miłujący (Wadud).” (Sura Hud, 11/90)
Oto On, który sam jest piękny pod każdym względem i kocha piękno, umieścił miłość w naturach stworzeń i, aby zapewnić jej odzwierciedlenie w słowach i czynach, zesłał proroków, którzy byli kłębkami miłości, i zesłał księgi, które są zbiorem zasad zapewniających kochanie i bycie kochanym. Na koniec, posyłając Czcigodnego Muhammada (s.a.s), z ludzi, którzy „prześcigali hieny w pożeraniu siebie nawzajem”, wychował muzułmanów, którzy kochali się nawzajem i przedkładali innych nad siebie. Dwa z wielu wersetów na ten temat brzmią następująco:
„I trzymajcie się mocno wszyscy razem liny Allaha, i nie rozdzielajcie się! I pamiętajcie o dobrodziejstwie Allaha dla was, kiedy byliście wrogami, a On zjednoczył wasze serca i staliście się braćmi dzięki Jego łasce. Byliście na skraju przepaści ognia, a On was od niej wybawił. W ten sposób Allah wyjaśnia wam Swoje znaki, abyście mogli być prowadzeni prostą drogą.” (Sura Al-i Imran, 3:103)
„A ci, którzy zamieszkiwali w tym mieście (Medynie) i w wierze przed nimi, kochają tych, którzy wyemigrowali do nich, i nie znajdują w swoich sercach żadnej zawiści o to, co tamci otrzymali. Oni przedkładają ich nad samych siebie, nawet jeśli sami są w potrzebie. A kto ustrzeże się od skąpstwa własnej duszy – tacy będą szczęśliwi.” (Sura al-Haszr, 59/9)
Według Islamu największym zwycięstwem jest pokój. W pierwszym wersecie sury al-Fath: „Zaprawdę, daliśmy ci jasne zwycięstwo”, przez „Jasne Zwycięstwo” (Fath al-Mubin), według wielu egzegetów, rozumie się Traktat Pokojowy z Hudajbijji (At-Tabari, 26:67-68; Ibn Kasir, 4:183). Zgodnie z najważniejszym punktem tej umowy, podpisanej między dwiema grupami, które niemal stanęły na progu wojny, muzułmanie i mekkańskcy politeiści nie będą ze sobą walczyć przez dziesięć lat. Tą umową, zawartą w 6. roku hidżry po bitwach pod Badr, Uhud i Hendek, Prorok (s.a.s.) usunął przeszkodę wojny na drodze rozprzestrzeniania się Islamu, religii zaufania i pokoju, i w pewnym sensie usunął przeszkodę między ludźmi a ich wolnym wyborem i znalezieniem prawdy.
Muhammad Godny Zaufania (PzN.) – Obraz Miłości i Bezpieczeństwa
Nasz Prorok (s.a.s.) pracował nad stworzeniem społeczeństwa, którego istnienie było dobrem i pożytkiem dla ludzkości, i ostatecznie, stworzywszy takie społeczeństwo, odszedł z tego świata. I tak, za jego życia Żydzi z Chajbaru, w obliczu sprawiedliwości i słuszności, jakiej doświadczyli od muzułmanów, nie mogli powstrzymać się od stwierdzenia: „Chyba Raj został zbudowany na ziemi rękami muzułmanów.” Prorok (PzN) osobiście swoim życiem dał tego najpiękniejszy przykład.
„Zaprawdę, w Posłańcu Allaha macie piękny wzór – dla każdego, kto się spodziewa Allaha i Dnia Ostatniego i kto często wspomina Allaha.” (Sura al-Ahzab, 33:21)
I tak, w ciągu czterdziestu lat swojego wzorowego życia w Mekce, jeszcze przed tym, jak został wezwany do pełnienia misji proroczej, zyskał uznanie wszystkich i zaczęto go nazywać „Muhammad al-Amin” (Muhammad Godny Zaufania). Jego wiarygodność i szacunek, jakim się cieszył, znalazły wyraz w tym, że Czcigodna Chadidża (ra) powierzyła mu prowadzenie swoich międzynarodowych interesów handlowych, jak również w jego roli arbitra podczas odbudowy Kaaby oraz w jego członkostwie w Hilf al-Fudul, stowarzyszeniu założonym w Mekce w celu obrony uciśnionych. Również w spółkach handlowych, które zawierał przed powołaniem do proroctwa, jego wiarygodność i uczciwość przyciągały uwagę wszystkich. Jego życie przed proroctwem to ponad połowa jego sześćdziesięciotrzyletniego życia, długich czterdzieści lat. W tym okresie, jeszcze zanim otrzymywał objawienie od Allaha, żył jako człowiek nieskazitelnie czysty i był dla wszystkich synonimem zaufania. I to w czasach, gdy wielu ludziom brakowało wielu cnót. Dlatego jego piękno moralne przed rozpoczęciem jego misji jest niezwykle ważne i znaczące dla współczesnego człowieka, który próbuje usprawiedliwiać popełniane przez siebie zło lub zaniedbywane dobro, zasłaniając się niesprzyjającymi warunkami. Wersety Koranu, które wyjaśniają, że był on człowiekiem znanym w społeczeństwie ze swoich cnót jeszcze przed tym, jak otrzymał pierwsze objawienie, brzmią następująco:
„Czyżby nie poznali swojego Posłańca, że się go wypierają?” (Sura al-Mu'minun, 23:69)
„Powiedz: «Gdyby Allah zechciał, nie recytowałbym wam tego, i On by was o tym nie powiadomił. Przecież przebywałem wśród was przez całe życie, zanim to nastąpiło. Czyż nie rozumiecie?»” (Sura Junus, 10:16)
“Zanim zostałem prorokiem, żyłem wśród was czterdzieści lat. Znacie moją prawdomówność, uczciwość, to, że nie zdradzam powierzonego mi zaufania, moją niepiśmienność. Nigdy w młodości nie sprzeciwiłem się Allahowi. Jak teraz możecie żądać ode mnie czegoś takiego? (Al-Kurtubi, 8:321). Jeden z wersetów Koranu dotyczący jego cnót brzmi następująco:
„Zaprawdę, ty jesteś obdarzony wspaniałym charakterem!” (Sura al-Kalam, 68:4)
Ten werset z sury al-Kalam, objawionej jako trzecia po surach al-Fatiha i al-Alaq, wyraźnie potwierdza cnoty, które Prorok posiadał od samego początku. Wtedy jeszcze nie zostały objawione wszystkie wersety Koranu, które odtąd miały być zsyłane jemu przez resztę jego życia, ; mimo to wiadomym jest, że posiadał on wspaniały charakter. Później jego moralność, która w Koranie dojrzała jeszcze bardziej, osiągając doskonałość w doskonałości, została przez jego żonę, , Czcigodną Aiszę (niech Allah będzie z niej zadowolony), podsumowana w następujący sposób:
„Jego moralnością był Koran.” (Ahmad ibn Hanbal, Musnad, 6:188)
Podczas ceremonii ślubnej z naszą matką, Czcigodną Chadidżą, jego wuj Abu Talib, zabierając głos, tak opisał swojego dwudziestopięcioletniego bratanka: „Zaprawdę, Muhammad nie jest podobny do żadnego z młodzieńców Kurejszytów, z żadnym z nich nie można go porównać. Gdyż on wyróżnia się od nich pod względem honoru, szlachetności, cnoty i rozumu.” (Ibn Hiszam, 1/201)
Gdy otrzymał pierwsze objawienie, jego wierna i oddana żona, Czcigodna Chadidża (oby Allah był z niej zadowolony) , powiedziała do niego, gdy drżał z przejęcia na widok tego, co zobaczył:
„Bądź spokojny, nie martw się. Przysięgam na Allaha, że Allah nigdy cię nie zawstydzi, nie skompromituje w oczach ludzi. Ponieważ ty dbasz o więzy pokrewieństwa. Zawsze mówisz prawdę. Nie zdradzasz powierzonego zaufania. Potrafisz znosić trudy, podajesz rękę słabym. Lubisz gościć przybyszów. Pomagasz ofiarom w obronie ich praw.” (tamże, 1:253)
Cnoty, które posiadał, były uznawane nawet przez jego wrogów. Cesarz bizantyjski, gdy przyjął na audiencji Abu Sufjana, który wtedy jeszcze nie był muzułmaninem, zadał mu pytania dotyczące cech Proroka (s.a.s), i między nimi miał miejsce następujący dialog:
– Czy kiedykolwiek byliście świadkami, by on skłamał, zanim zaczął głosić to, co głosi?
– Nie, nigdy nie byliśmy świadkami czegoś takiego.
– Ten, kto nie kłamie ludziom, na Boga, nie skłamie i Bogu!
Dża'far ibn Abi Talib, który wyemigrował do Abisynii, powiedział w obecności Negusa:
„O Królu! Allah posłał spośród nas proroka, którego przez czterdzieści lat jego życia znaliśmy z prawdomówności, uczciwości, szlachetności i dotrzymywania powierzonego zaufania...” (Ibn Kasir, Tafsir, 2:411)
W dziesiątym roku swojego proroctwa, w obliczu skrajnego ucisku ze strony politeistów i niewiernych, Prorok (s.a.s.) udał się do Ta'if, aby przekazać swoje posłannictwo i prosić ich o wsparcie. Przebywał tam dziesięć dni, chodząc od domu do domu i opowiadając im prawdę. Ostatecznie oni wyśmiali go, wypędzili, a gdy wychodził, on i jego towarzysz Zajd zostali obrzuceni kamieniami, aż krew popłynęła im z nóg. Z trudem schronił się w pewnym ogrodzie i tam modlił się w następujący sposób:
„O Allahu! Tobie przedstawiam moją słabość, moją bezsilność i moje poniżenie w oczach ludzi. O Najmiłosierniejszy z miłosiernych! Ty jesteś Panem słabych i bezsilnych, i Ty jesteś moim Panem! Komu mnie teraz zostawiasz? Czy zostawiasz mnie wrogom, którzy są daleko od Ciebie? Jeśli nie jesteś na mnie zagniewany, to nic nie jest ważne, moje cierpienia w ogóle mi nie dokuczają. Uciekam się do Ciebie, do Twojego światła. Obawiam się Twojego gniewu. Twoje przebaczenie i miłosierdzie są dla mnie bardzo szerokie. Wszystko dla Twojego zadowolenia. Wszelka siła i moc jest w Twoich rękach.” (Köksal, 5/66-71)
W tym momencie anioł, który do niego przyszedł i powiedział, że jeśli zechce, zniszczy ten lud, Prorok (PzN) odpowiedział:
„Nie, nie. Nie chcę ich zniszczenia. Przeciwnie, pragnę, aby Allah wyprowadził z ich potomstwa pokolenia, które będą czcić tylko Allaha i nie będą Mu przypisywać żadnych współtowarzyszy!” (Köksal, 5/76)
W bitwie pod Uhud, gdy został ranny i złamano mu ząb, tym, którzy mówili: „Przeklnij politeistów!”, odpowiedział modlitwą:
„Nie zostałem posłany jako przeklinający. O Panie! Obdarz mój lud prowadzeniem, gdyż oni nie wiedzą.” (Buchari, Anbija, 37)
Krótko mówiąc, był on prorokiem miłości i miłosierdzia, zakochanym w ludzkości, który całe swoje istnienie poświęcił jej zbawieniu. Według niego, nawrócenie jednej osoby, czyli jej spotkanie z prawdą, było o wiele lepsze niż cały świat i wszystko, co w nim jest.
W ósmym roku hidżry Mekka została zdobyta. Mekkańczycy, którzy przez 53 lata czynili miejscem ucisku ojczyznę Proroka (PzN) i tych, którzy z nim uwierzyli, którzy zadawali im niewyobrażalne tortury i cierpienia, którzy wypędzili ich z Mekki i nie dali im spokoju nawet w Medynie, wielokrotnie organizując ataki na Medynę, poddali się, wznosząc białą flagę przed dziesięciotysięczną armią wkraczającą do Mekki pod dowództwem Muhammada (PzN). W chwili, gdy wszyscy Mekkańczycy czekali z pewnym podekscytowaniem i lękiem, Muhammad (PzN), jako człowiek reprezentujący szczyt miłości, miłosierdzia i tolerancji, uczynił to, co przystało jego godności, mówiąc:
„Dziś nie będzie dla was żadnych wymówek ani potępienia. Niech Allah wam przebaczy. On jest Najmiłosierniejszym z miłosiernych. Idźcie, jesteście wszyscy wolni!” (Köksal, 15/288-289)
Wiele imion i atrybutów Wysłannika Allaha, które pojawiają się w wersetach Koranu i w jego własnych słowach, jest niezwykle istotnych dla tego, byśmy go odpowiednio poznali.
On jest Prorokiem Miłosierdzia (Rasul ar-Rahma, Nabijj al-Marhama). Został posłany nie do określonej grupy, lecz jako miłosierdzie dla wszystkich światów.
On jest Zwiastunem Dobrej Nowiny i Ostrzegającym (al-Mubaszszir, al-Baszir; al-Munzir, an-Nazir).
On jest Prawdą Oczywistą (al-Hakk al-Mubin).
On jest Najpewniejszym Uchwytem (al-Urwat al-Wuska).
On jest Drogą Prostą (as-Sirat al-Mustakim).
On jest Gwiazdą Przenikliwą, która swoim światłem oświetla otoczenie (an-Nadżm as-Sakib).
On jest Lampą Oświecającą (an-Nur, as-Siradż al-Munir).
On jest Wzywającym do Allaha (Da'i ilallah).
On jest Orędownikiem, którego wstawiennictwo jest przyjmowane (asz-Szafi', al-Muszaffa').
On jest Reformatorem (al-Muslih).
On jest Umiłowanym i Przyjacielem Allaha (Habibullah, Chalilurrahman).
On jest Posiadaczem Mocnego Dowodu i Argumentu (Sahibu’l-Hudżdża wa’l-Burhan).
On jest Wybranym i Wyróżnionym przez Allaha (al-Mustafa, al-Mudżtaba, al-Muchtar).
On jest Wychwalonym, Godnym Chwały (Muhammad, Ahmad, Mahmud, Hamid).
On jest Muhammedem Godnym Zaufania (Muhammad al-Amin).
On jest Pieczęcią Proroków (Chatam an-Nabijjin). (Kadi Ijad, 189-195)
Oto on, czysta miłość, przykład wiarygodności i uczciwości, wybraniec i przykład do naśladowania. Zrozumienie go jest możliwe przede wszystkim poprzez poznanie go, stawanie się takim jak on i miłość do niego. Zresztą, w tym właśnie tkwi sens zrozumienia go. On sam, mówiąc:
„Kto podąża za moją Sunną, jest ze mnie, a kto odwraca się od niej, nie jest ze mnie.” (Ma'mar ibn Raszid, 11/291)
podkreślił tę prawdę. Krótko mówiąc, zrozumienie i miłość do Proroka (PzN) polega na poprawnym poznaniu go we wszystkich aspektach, naśladowaniu go, częstym wspominaniu jego imienia, szacunku dla jego imienia i uniwersalnych wartości, które nam pozostawił, miłości do tego, co on kochał, i trzymaniu się z dala od tego, czego nienawidził, oraz na przyjmowaniu moralności wypływającej z Koranu, która była jego moralnością.
Rodzaje Miłości w życiu Naszego Proroka
Teraz chcielibyśmy przedstawić przykłady miłości z życia Wysłannika Allaha:
1. Miłość do Allaha
Wysłannik Allaha (s.a.s.) żył w stałej świadomości, że jest sługą pod nieustannym nadzorem Allaha. Starał się wypełniać swoje obowiązki służby wobec Niego bez zaniedbań i w sposób godny siebie. Jego celem w tej kwestii było, by „być wdzięcznym sługą” (Buchari, „Munafikun”, 79). Nasz Prorok (s.a.s) był tym, który najlepiej znał Allaha. Był z Nim w stałej łączności. Jego jedynym pragnieniem było zdobycie Jego zadowolenia. Śmierć była dla niego spotkaniem z Nim. W wielu jego słowach miłość do Allaha i miłość dla Allaha stanowią główny temat. U podstaw jego istoty, będącej czystą miłością, leży właśnie ta bliskość i więź z Wszechmogącym Allahem, który jest źródłem miłości.
2. Miłość do Dzieci
Prorok (PzN) brał dzieci na kolana, całował je i pieścił. (Buchari, „Adab”, 22). Pewnemu człowiekowi, który powiedział, że ma dziesięcioro dzieci i nigdy żadnego z nich nie wziął na ręce i nie pocałował, odrzekł: „Ten, kto nie okazuje miłosierdzia, jemu miłosierdzie nie będzie okazane. Co ja mogę zrobić, jeśli Allah wyrwał miłosierdzie z twego serca!” (tamże). Tak jak zajmował się dziećmi, tak szczególną troską otaczał młodzież, traktował ją poważnie i cenił. Wśród pierwszych, którzy w niego uwierzyli, młodzież zajmowała szczególne i ważne miejsce. Honorował uzdolnioną młodzież, mianując ją dowódcami armii, w których znajdowali się również najwięksi z Towarzyszy. Podczas wyprawy na Tabuk powierzył sztandar plemienia Banu Nadżdżar dwudziestoletniemu Zajdowi ibn Sabitowi; w bitwie pod Badr mianował chorążym dwudziestojednoletniego Ali'ego; na czele czterdziestotysięcznej armii wysłanej przeciwko plemieniu Kuda'a postawił osiemnastoletniego Usamę ibn Zajda; a dwudziestojednoletniego Mu'aza ibn Dżabala wysłał jako gubernatora do Jemenu.
3. Miłość do Rodziny i Krewnych
Był głową rodziny przywiązaną do swoich bliskich. Nigdy nie wahał się pomagać im przy wielu pracach domowych. Gdy była potrzeba, kroił mięso, siekał warzywa, cerował ubrania. Był również bardzo troskliwy o to, by członkowie rodziny wypełniali swoje obowiązki wobec Allaha, ponieważ był adresatem nakazu:
„Nakazuj swojej rodzinie modlitwę i bądź w niej wytrwały! My nie żądamy od ciebie zaopatrzenia; to My ciebie zaopatrujemy. A ostateczny, pomyślny koniec należy do bogobojności.” (Sura Ta-Ha, 20:132)
Swoje wezwanie rozpoczął od najbliższych krewnych, gdyż tak nakazał Allah:
„I ostrzegaj swój najbliższy ród.” (Sura asz-Szu'ara, 26:214)
Zawsze podtrzymywał więzy pokrewieństwa i tego samego wymagał od swoich bliskich. Z naciskiem mówił o miłości do rodziców, nalegał, by kochać swoje mamki, mlecznego brata i przyjaciela ojca, a sam, okazując im należną troskę, dawał najpiękniejszy przykład.
4. Miłość do Przyjaciół
Nasz Prorok (PzN), znosząc wszelkie trudy i cierpienia, podniósł ludzi żyjących w ciemnościach epoki ignorancji do poziomu najdoskonalszych ludzi w historii ludzkości. Przebaczył i uhonorował tych, którzy zadawali mu niewyobrażalne tortury i cierpienia.
„Przyszedł do was Posłaniec spośród was samych. Ciąży mu to, co was spotyka. On troszczy się o was; dla wierzących jest litościwy, miłosierny.” (Sura at-Tauba, 9:128)
„I opuść swoje skrzydła dla wiernych, ochraniając ich z czułością!” (Sura al-Hidżr, 15:88)
„I opuść swoje skrzydła dla tych spośród wiernych, którzy poszli za tobą...” (Sura asz-Szu'ara, 26:215)
5. Miłość do Ummy (Wspólnoty)
Tak jak poświęcił swoje życie swojej ummie, tak i w życiu ostatecznym, w chwili, gdy nawet prorocy będą martwić się o własny los, On (PzN) będzie wołał: „Moja umma, moja umma! O Allahu, pragnę mojej ummy, mojej ummy!” (Abu Awana, Musnad, 1:158).
6. Miłość do Ludzkości
Jest on prorokiem posłanym jako miłosierdzie dla wszystkich światów (Sura al-Anbija 21/107). Prorokiem, który każdego, bez względu na to, jak zły by był, uważał za adresata swojego wezwania. Prorokiem, który nie cofnął się przed żadnym poświęceniem, aby ratować ludzi. Prorokiem, który chodził od domu do domu, od jarmarku do jarmarku, od miasta do miasta, i organizował wyprawy do wielu miejsc w najtrudniejszych warunkach i czasach. Prorokiem, który wypełniał swoje obowiązki wobec sąsiadów, nie czyniąc różnic ze względu na wiarę. Prorokiem, który stanowczo sprzeciwiał się niesprawiedliwemu zabijaniu ludzi i, kimkolwiek by byli, zadawaniu im cierpienia i tortur oraz ich zniewalaniu. Nawet na wojnie zakazał zabijania ludzi poprzez tortury i nakazał, aby nigdy nie krzywdzić tych, którzy nie biorą udziału w walce, oraz tych, którzy deklarują, że są muzułmanami. Liczba ludzi, którzy zginęli w wojnach prowadzonych w jego czasach, nie sięga czterystu.
Miłość i współczucie Proroka (PzN) miały boskie źródło:
„Dzięki miłosierdziu od Allaha byłeś dla nich łagodny. A gdybyś był surowy i twardego serca, to z pewnością rozproszyliby się wokół ciebie. Przebaczaj im więc i proś o przebaczenie dla nich, i naradzaj się z nimi w każdej sprawie. A kiedy podejmiesz decyzję, zaufaj Allahowi! Zaprawdę, Allah miłuje tych, którzy ufają.” (Sura Al-i Imran, 3:159)
7. Miłość do Innych Stworzeń i Środowiska
Widzimy, że przywiązywał on wielką wagę również do istot innych niż ludzie, do zwierząt i roślin, i robił wszystko, co w jego mocy, żeby unikać zanieczyszczania środowiska. Mówiąc:
„Okazujcie miłosierdzie tym, którzy są na ziemi, aby ci, którzy są w niebie, okazali miłosierdzie wam.” (Tirmizi, Birr, 16)
uzależnił osiągnięcie miłosierdzia od okazywania miłosierdzia wszystkim istotom na ziemi. Wskazując, że kobiecie, która napoiła psa, zostało przebaczone, podkreślił, że dręczenie kota i doprowadzenie do jego śmierci ściąga gniew Allaha. Gdy spotkał człowieka dojącego kozę, powiedział mu:
„Gdy doiłeś, zostaw trochę mleka dla jej koźlęcia.” (Madżma'uz-Zawaid, 8:196)
Tym, którzy pytali go: „Czy jest nagroda za dobroć okazaną zwierzętom?”, odpowiedział: „Tak, jest nagroda za dobroć okazaną każdej żywej istocie.” (Buchari, Szurb, 9). Nakazał, aby nawet zwierzęta zabijać naostrzonym nożem i bez zadawania im nadmiernego cierpienia. (Muslim, „Sayd”, 57).
Pewnego razu sam zasadził pięćset palm daktylowych (Ahmad ibn Hanbal, 5:354) i powiedział na ten temat:
„Jeśli muzułmanin zasadzi drzewo, a z jego owoców zje człowiek, zwierzę domowe lub dzikie, albo ptak, to, co zostało zjedzone, liczy się jako jałmużna dla tego, kto je zasadził.” (Muslim, Musakat, 10)
„Nawet jeśli nadejdzie Godzina Sądu, a w waszej ręce będzie sadzonka, musicie ją zasadzić.” (Buchari, al-Adab al-Mufrad, 168)
Człowiekowi, który uderzał kijem w drzewo, aby jego liście opadły dla owiec, zwrócił uwagę:
„Zwolnij trochę, nie uderzaj w drzewo, nie łam go, strząśnij liście, potrząsając nim delikatnie!” (Usd al-Ghaba, 3:276)
Oprócz tego, że Wszechmogący Allah ogłosił Mekkę strefą Haram (obszarem uświęconym), czyniąc ją w pewnym sensie obszarem chronionym, On (s.a.s.) również ogłosił Medynę i Ta'if obszarami chronionymi.
Nasz Prorok (s.a.s), który powiedział: „Ziemia została mi uczyniona meczetem, a jej gleba jest czysta i oczyszczająca”, ma wiele hadisów wyrażających miłość do Mekki, Medyny, góry Uhud i innych miejsc. Interesował się również ciałami niebieskimi, a ich wschody i zachody traktował jako okazję do modlitwy.
Kochać Proroka
Miłość to uczucie, które zamieszkuje w sercu i manifestuje się w świecie zewnętrznym poprzez słowa i czyny. Miłość to akt dawania. Oddanie serca ukochanemu, dawanie tego, co należy dać ukochanej osobie – to jest miłość. Kochać Proroka (PzN) to oddać mu serce, ponosić dla niego ofiary, a nawet, gdy zajdzie potrzeba, oddać za niego swoje majątek i życie. A to dzieje się poprzez poznanie go, naśladowanie go, kochanie tych, których on kochał, szacunek dla dziedzictwa, które nam pozostawił – Księgę Koranu i Sunnę – oraz podtrzymanie i obronę tego dziedzictwa, i nigdy nie stawianie siebie przed nim w żadnej kwestii.
Nie ma miłości bez wiedzy. Dlatego, nie poznawszy go poprawnie, nie możemy go odpowiednio kochać. Ograniczanie jego miłości jedynie do wymawiania jego imienia i wspominania go z szacunkiem, a także ograniczanie jej do szacunku dla jego osobistych przedmiotów (Świętych Relikwii), nie jest właściwe. Kochać go to wspominać go z szacunkiem i często. To świadomość, że wspominamy go, gdy recytujemy Tawhid, gdy odmawiamy za niego Salawat, gdy słyszymy Muhammadowe wezwanie na modlitwę (Adhan), gdy w modlitwie podczas Taszahhudu mówimy: „Pokój, miłosierdzie i błogosławieństwo Allaha niech będzie z tobą, o Proroku!”, gdy odmawiamy modlitwy Salli-Barik.
Aby być kochanym, trzeba kochać. A aby zasłużyć na miłość, kochać i być kochanym, możliwe jest to poprzez więź z źródłem miłości, Wszechmogącym Allahem.
„Zaprawdę, tych, którzy uwierzyli i czynili dobre dzieła, Miłosierny obdarzy miłością (zarówno u Allaha, jak i u stworzeń)...” (Sura Marjam, 19:96)
Źródłem miłości jest Allah, którego jednym z imion jest Al-Wadud (Miłujący).
„Powiedz: «Jeśli kochacie Allaha, to postępujcie za mną, a Allah was pokocha i przebaczy wam wasze grzechy. Allah jest Przebaczający, Litościwy.» Powiedz: «Bądźcie posłuszni Allahowi i Posłańcowi!» A jeśli się odwrócą, to wiedzcie, że Allah nie miłuje niewiernych.” (Sura Al-i Imran, 3:31-32)
Przejawy Miłości do Proroka wśród mieszkańców Anatolii
Jego imię i imiona go przypominające: Muhammad, Ahmed, Mustafa... Róża (Gül), Güllü, Güldane, Gülber... Każdy Turek to mały Muhammad, czyli Mehmetçik. Imiona jego rodziny (Ahl al-Bajt): Hasan, Husajn, Ali, Fatima, Aisza, Chadidża... Każda turecka dziewczyna to mała Aisza, mała Fatima.
Tylko po to, aby nie okazać braku szacunku jego imieniu, gdyby osoba nosząca jego imię dopuściła się jakiegoś występku i spowodowała błędne skojarzenia, w naszym języku przyjęło się imię, które pisze się tak samo jak „Muhammad”, ale wymawia jako „Mehmed”.
Najpiękniejsze poematy pochwalne na jego cześć, takie jak Mawlidy, kasydy i na'aty oraz inne wiersze. Zajmują one ważne miejsce w naszej literaturze.
Gdy jego imię jest wspominane, kładziemy ręce na piersi, co oznacza: „jesteś w naszym sercu”. Jego imię wspominamy z szacunkiem i odmawiając Salawat. Błogosławione dni i noce, wesela, pogrzeby, pożegnania żołnierzy i wiele innych szczególnych dni świętuje się, czytając jego Mawlid. Podczas Mawlidu, gdy czytane są wersy opisujące jego narodziny, wstajemy, jakby on sam stał przed nami. Nasze meczety, nasze domy są ozdobione tablicami z jego imieniem i opisem jego cech (Szama'il).
On (PzN)jest umiłowanym przez Allaha (Habibullah).
Jego osobiste przedmioty, które dotarły do nas, przez wieki były naszą dumą i chlubą.
Nasi poeci z poranną bryzą, z płynącymi wodami, z ludźmi udającymi się na pielgrzymkę, a nasze dzieci z bocianami, zawsze wysyłali mu pozdrowienia.
Ale nasze obowiązki wobec tego ogniska miłości nie powinny ograniczać się do tego. Powinniśmy go poznać w całości i w zdrowy sposób, naśladować go i starać się być muzułmanami godnymi niego.
Rzesze spośród nas nieustannie wysyłają mu pozdrowienia; poeci wraz z poranną bryzą i z płynącą wodą, ludzie wybierający się na pielgrzymkę, i nasze dzieci wraz z bocianami.
Nasze zobowiązania wobec Niego nie powinny jednak zamykać się w takich aktach. Mamy obowiązek poznać go w pełni i w sposób prawidłowy, naśladować go, i tym samym starać się być takimi muzułmanami, byśmy byli go godni.
Źródła:
Asım Köksal, Historia Islamu; Buchari, al-Adab al-Mufrad; Historia Islamu od narodzin do współczesności; Abu Awana, Musnad; Ibn Hiszam, as-Sirat an-Nabawijja; Ibn al-Arabi, Miłość Boża, (tłum. Mahmut Kanık), Stambuł, 1998; Kadi Ijad, Kitab asz-Szifa; Ma'mar ibn Raszid, al-Dżami'; Mehmet Bayraktar, „Świadomość ekologiczna w Epoce Szczęśliwości”, Islam w Epoce Szczęśliwości we wszystkich aspektach; Muhammed Hamidullah, Wojny Proroka; Al-Munawi, Fajd al-Kadir; At-Tabari, Tafsir; Ibn Kasir, Tafsir; Ar-Razi, Tafsir; Al-Kurtubi, Tafsir.
Poznaj Islam
