Jakie są pozytywne skutki wiary w Przeznaczenie (Kaza i Kader) dla ludzkiego życia?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Wiara w Przeznaczenie (Kaza i Kader) jest największym lekarstwem na rozpacz (ja's), beznadzieję i smutek (keder). Człowiek, dzięki wierze w przeznaczenie, patrzy na spotykające go nieszczęścia i klęski z perspektywy boskiego postanowienia (taqdir) i znajduje w tym pocieszenie. Poddaje się Jego postanowieniu. Czuje, że znajduje się pod opieką Pana o nieskończonej mocy. Wiedząc, że to nieszczęście i ból pochodzą od Allaha, tylko u Niego szuka ratunku i tylko Jego błaga. Uważa, że spotykające go nieszczęście jest dla niego zadośćuczynieniem (kaffara) i powodem do przebaczenia, i okazuje cierpliwość (sabr) oraz wytrwałość.

Dzięki tej tajemnicy powiedziano:

„Kto wierzy w Przeznaczenie (Kader), ten jest bezpieczny od smutku”.

Wiara w przeznaczenie uwalnia również duszę ludzką od ciężarów wielkich jak świat. Człowiek bowiem jest w relacji z całym wszechświatem. Jego cele i pragnienia, ideały i dążenia są nieskończone. Jego moc, wola i wolność są natomiast ograniczone i zdefiniowane. Czasem nie ma siły, by zrealizować nawet tysięcznej części swoich pragnień, ideałów i myśli. W tej sytuacji niezrealizowane pragnienia, ideały i myśli człowieka trzymają go pod duchową presją, przygniatają jego duszę, ranią serce i sumienie. Doprowadzają go do beznadziei. Otóż wiara w przeznaczenie jest dla człowieka w takim stanie największym źródłem pocieszenia, natchnieniem do zapału i wysiłku, światłem nadziei i bardzo solidnym gruntem, na którym może złożyć swoje ciężary.

Przeznaczenie (Kader) chroni człowieka przed dumą (gurur) i pychą (kibir). Zapobiega temu, by dusza pożądliwa (nefs) i egoizm uniosły człowieka, sprowadzając go na manowce i czyniąc z niego swego rodzaju „małego faraona”. Czyni go pokornym (tevazu) i skromnym (mahviyet).

Poznaj Islam