Dlaczego wszechświat nie mógł powstać bez jednego Stwórcy?

Drogi Bracie / Droga Siostro,

Wiara w Allaha oznacza akceptację i potwierdzenie Jego istnienia oraz jedności, a także uznanie, że jest On Stwórcą wszystkich bytów.

W Szlachetnym Koranie (Kur’ān-ı Kerīm) przywołane są setki dowodów wskazujących na istnienie i jedność Allaha. Jednym z takich przykładów są słowa:

إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَاْلأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِمَا بَيَنْفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنْزَلَ اللهُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ مَاءٍ فَأَحْيَا بِهِ اْلأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيهَا مِنْ كُلِّ دآبَّةٍ وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاءِ وَاْلأَرْضِ َلآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ.
 

Werset (Âyet) i jego znaczenie:
„Zaprawdę, w stworzeniu niebios i ziemi, w zmienianiu się nocy i dnia, w statkach pływających po morzach na potrzeby ludzi, w wodzie, którą Bóg zesłał z nieba i ożywił nią ziemię po jej śmierci, w zwierzętach wszelkiego rodzaju rozrzuconych po ziemi, w wiatrach się zmieniających, w obłokach przemieszczających się posłusznie między niebem a ziemią – są znaki dla ludzi rozumnych.” (Al-Baqarah, 164).

W Szlachetnym Koranie (Kur’ān-ı Kerīm) przywołane są setki dowodów wskazujących na istnienie i jedność Allaha. Jednym z takich przykładów są słowa: Na przykład:

„Czyż oni nie przyglądają się wielbłądom i temu, jak zostały stworzone, i niebu, jak zostało wzniesione, i górom, jak zostały mocno osadzone, i ziemi, jak została rozpostarta?”  (Sura Przytłaczające (Al-Ghaszija), 17-20)

 

W innych wersetach (ājetach) podkreśla się również, że dla ludzi, którzy uważnie obserwują stworzenie, zaprzeczenie istnieniu Allaha staje się niemożliwe. Na to samo znaczenie wskazuje kolejny werset:

„Jeśli ich zapytasz, kto ich stworzył, oni niewątpliwie powiedzą: „Bóg!” (Az-Zuchruf, 87).

 „Jeśli ich zapytasz, kto stworzył niebiosa i ziemię i kto podporządkował słońce i księżyc, oni z pewnością powiedzą: „Allah!”.”( Sura Pająk (Al-Ankabut), 61)

Skoro rzeczy istnieją i cechują się niezwykłym kunsztem oraz porządkiem, muszą mieć swojego Stwórcę i Mistrza. Z tego punktu widzenia wszechświat można postrzegać jako księgę pełną znaczeń, z innej perspektywy jako doskonałe i harmonijne miasto, a z jeszcze innej jako wspaniałe dzieło sztuki. Tak jak każda księga ma swojego autora, tak i księga wszechświata posiada swojego Autora.

Skoro rzeczy istnieją i cechują się niezwykłym kunsztem oraz porządkiem, muszą mieć swojego Stwórcę i Mistrza. Z tego punktu widzenia wszechświat można postrzegać jako księgę pełną znaczeń, z innej perspektywy jako doskonałe i harmonijne miasto, a z jeszcze innej jako wspaniałe dzieło sztuki. Tak jak każda księga ma swojego autora, tak i księga wszechświata posiada swojego Autora.

Ten, kto napisał całą księgę, jest zarazem tym, kto napisał każdą jej literę. Podobnie Ten, kto stworzył wszechświat, jest tym samym, który stworzył wszystkie byty w tej kosmicznej księdze – od najmniejszej cząstki aż po największą planetę. Dlatego do kogo należy wszechświat, do tego należą również wszystkie byty, które się w nim znajdują. Do kogo należy morze, do tego należy wszystko, co się w nim znajduje; do kogo należy pole, do tego należą jego plony; kto stworzył drzewo, do tego należą także jego owoce.

Jeśli uznamy wszechświat za drzewo, to człowiek – jako jego owoc – również jest dziełem tego samego Stwórcy. Ten bowiem, kto nie potrafi stworzyć drzewa, nie może także stworzyć jego owocu. Z tego wynika, że Ten, kto stworzył wszechświat, jest również Tym, który stworzył człowieka.

Allah, który stworzył ludzkie oko i obdarzył je zdolnością widzenia, stworzył również słońce. Bez słońca bowiem oko nie mogłoby widzieć. A zatem ta sama Istota, która umieściła oko na twarzy człowieka, umieściła na niebie słońce, które jest jak oko dla tego świata.

Tak jak igła wskazuje na mistrza, który ją wykonał, tak i wszystkie byty we wszechświecie, z których każdy jest niezwykłym dziełem sztuki, z konieczności wskazują na istnienie Artysty i Mistrza.

Jeśli porównamy wszechświat do wielkiego miasta, to tak jak każde miasto ma swojego zarządcę, tak i to miasto wszechświata – poruszające się w doskonałym ładzie, utrzymywane w równowadze i podlegające stałemu porządkowi – musi mieć swojego Władcę. Tym Władcą jest Allah.

Podczas gdy ludzki rozum i sumienie naturalnie akceptują istnienie Stwórcy, również nauka potwierdza tę prawdę. Jeśli bowiem rozważymy powstanie jakiejkolwiek istoty żywej, możemy wskazać jedynie cztery możliwości:

a) Została stworzona przez przyczyny naturalne.
b) Powstała sama z siebie.
c) Została stworzona przez naturę.
d) Została stworzona przez Istotę Wszechmocną.

Są to jedyne logiczne możliwości. Niemożliwość pierwszych trzech oraz konieczność czwartej można wyjaśnić za pomocą następującego przykładu apteki.

Wyobraźmy sobie aptekę, w której znajdują się setki słoików wypełnionych różnorodnymi substancjami. Z tych substancji ma zostać przygotowana żywa mieszanina – cudowny, ożywiony lek. Wchodzimy do apteki i widzimy wiele takich ożywionych mieszanin. Po dokładnym zbadaniu okazuje się, że z każdego słoika pobrano ściśle określoną ilość: z jednego jedną miarkę, z innego dwie, z kolejnego trzy lub cztery – zawsze w idealnych proporcjach. Gdyby z któregokolwiek składnika zabrakło choćby jednej miarki lub gdyby dodano jej za dużo, mieszanina nie byłaby żywa ani skuteczna.

Choć słoików jest ponad pięćdziesiąt, z każdego pobrano inną ilość substancji, jakby każda była mierzona na osobnej, niezwykle precyzyjnej wadze. Czy jest możliwe, aby te różne substancje – wskutek przypadku, przewrócenia słoików lub podmuchu wiatru – same połączyły się dokładnie w takich proporcjach i utworzyły tę żywą mieszaninę? Czy istnieje coś bardziej absurdalnego i niemożliwego?

Podobnie każda istota żywa jest taką „żywą mieszaniną”. Każda roślina przypomina ożywione antidotum skomponowane z wielu różnorodnych składników, pobranych z niezwykle precyzyjną miarą. Przypisywanie tego ślepym przyczynom lub żywiołom byłoby jeszcze bardziej niedorzeczne niż przypadkowe powstanie leku w aptece.

Zastosujmy ten przykład do człowieka, zwierzęcia lub rośliny. Podstawowymi cegiełkami ich budowy są komórki. Komórki, łącząc się w ściśle określonych proporcjach, tworzą tkanki; tkanki organizują się w organy i układy, aż w końcu powstaje żywy organizm. Same komórki zbudowane są z wielu pierwiastków połączonych w niezwykle precyzyjnych proporcjach. Nawet najprostsza komórka zawiera tysiące różnych cząsteczek, z których każda pełni odmienną funkcję.

Choć podstawowe pierwiastki są wspólne, to ich różne ilości i układy prowadzą do powstania różnych komórek, a w konsekwencji różnych organizmów i gatunków. Powstanie takich istot jak pszczoła czy mrówka z nierozumnych, nieświadomych, ślepych i głuchych substancji, wyłącznie w wyniku przypadku lub działania takich przyczyn jak wiatr czy burza, jest całkowicie niemożliwe. Tym bardziej że same te substancje i przyczyny również potrzebują Stwórcy.

Tak jak leki przygotowane w aptece wskazują na istnienie wykwalifikowanego farmaceuty, tak stworzenie każdej żywej istoty jednoznacznie wskazuje na istnienie cudownego Stwórcy, który jest Wiedzący, Widzący, Świadomy i Mądry.

 

Poznaj Islam